(1958, Indonesie) studeerde architectuur en economie aan de universiteiten van Jakarta en Udayana. Zijn gedichtenbundel Kita Bersaudara (1991) werd in het Engels vertaald onder de titel We Are All One en uitgegeven in 1996. Zijn nieuwste bundel heet Malam Cahaya Lampion. Tan Lioe Ie trad onder meer op in het Tasmanian Readers' and Writers' Festival en het festival Winternachten Overzee in Suriname (2006). Hij was Writer in Residence in Hobart in Tasmanië. Hij is actief in de Sanggar Mimum Kopi (SMK) community in Bali, en gastredacteur voor Coast Lines magazines en redacteur van CAK en Paradox.

(Meppel, 1952) is schrijfster, landbouwkundige en columnist. In haar romans De Kosmopolieten (2003), De Tuin van de Sultan van Rome (2005) en De Utopisten (2007, shortlist Librisprijs) spelen idealisme, macht en vriendschap een belangrijke rol. Verder schreef zij Nieuwe Spijswetten (2006), Hamburgers in het paradijs. Voedsel in tijden van schaarste en overvloed (2012), Kruisbestuiving. Over kennis, kunst en het leven (2014), en diverse andere werken waaronder Verraad, Verleiding en Verzoening (2010, met Helen Westerik). Fresco’s Paradijs in een zesdelige documentaireserie van Human, met begeleidende tekst gepubliceerd (2013). In 2014 werd ze voorzitter van de Raad van Bestuur van Wageningen University and Research. Haar nieuwste roman, De Idealisten, verschijnt eind januari 2018. Louise O. Fresco is tevens lid van PEN Nederland, heeft al jaren een column in NRC en schreef eerder literaire kritieken voor Het Parool en Vrij Nederland.

(Amsterdam, 1971) toog op z’n 24e naar Egypte om onderzoek te doen onder Egyptische leeftijdgenoten. Dat leverde hemniet alleen zijn bul religieuze antropologie op, maar ook zijn debuut, Een goede man slaat soms zijn vrouw. Dat was meteen zo’n succes dat de Volkskrant en het Radio 1 Journaal hem vroegen om correspondent Arabische Wereld te worden. Later werkte hij ook voor NRC Handelsblad en de NOS. In 2001 schreef hij Een tipje van de sluier en na terugkeer in Nederland in 2003 Het zijn net mensen, over zijn ervaringen als correspondent. Inmiddels heeft Luyendijk zijn aandacht verlegd naar andere thema’s: de Nederlandse politiek en duurzaamheid.  Zijn nieuwe boek, Je hebt het niet van mij, maar…Een maand aan het Binnenhof, deed  veel stof opwaaien in journalistiek Nederland. Joris Luyendijk deed hiervoor een maand lang onderzoek naar de Haagse kaasstolp, o.a. in sociëteit Nieuwspoort. Hij  beschrijft met enige verwondering hoe nauw de band tussen journalisten, lobbyisten, voorlichters en politici is. In 2006 en 2007 presenteerde Luyendijk Zomergasten en in 2007-2008 en 2008-2009 Wintergasten. Sinds maart 2010 is hij vaste presentator van Met het oog op morgen.

(Leidschendam, 1973) is dichter, vertaler en docent aan de Universiteit van Stellenbosch, Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 2000 met de dichtbundel Zijn opkomst in de voorstad. In de loop der jaren werden zijn dichtbundels vaak bekroond of genomineerd voor meerdere belangrijke prijzen, en verschenen vertalingen in onder meer Engels, Afrikaans, Frans, Chinees, Indonesisch en Zweeds. Voor de bundel Kooi ontving hij in 2008 de Jan Campert-prijs en de Ida Gerhardt Poëzieprijs. Zijn werk is soms humoristisch, soms zakelijk en tegelijk vol absurde vondsten. In 2014 verscheen zijn, opnieuw veelbekroonde bundel Mens Dier Ding. In 2021 publiceerde hij de persoonlijke bundel Wie was ik?, waarvoor hij de Herman De Coninckprijs kreeg. Dat zelfde jaar kreeg Alfred Schaffer de P.C. Hooft-prijs, de grootste jaarlijkse oeuvreprijs in de Nederlandse letteren, toegekend.

(1957, Den Haag) werd in februari 2007 voor de PvdA benoemd tot Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap in het Kabinet Balkenende IV. Plasterk is als bioloog gespecialiseerd in de Moleculaire Genetica en heeft verschillende prijzen gewonnen in de biologische wetenschap, waaronder de EMBO-award for Communication in the Life Sciences in 2002 en de Prix Louis D van het Institut de France in 2005. Tussen 1993 en 2003 was hij onder andere verbonden als hoogleraar aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, de Universiteit van Amsterdam en de Universiteit Utrecht. Voor zijn benoeming als minister was Plasterk directeur van het Hubrecht Laboratorium, Nederlands Instituut voor Ontwikkelingsbiologie (KNAW) te Utrecht. Als columnist bij het tv-programma Buitenhof, de Volkskrant en Intermediair viel Plasterk op door zijn uitgesproken mening. Een aantal van zijn columns is gebundeld in Leven uit het Lab (2000).

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Geldrop, 1951) wordt beschouwd als één van de grootste Nederlandse naoorlogse schrijvers. Hij schreef twee cycli. Van zijn tweede cyclus Homo Duplex verschenen de Movo Tapes (2003), Drijfzand Koloniseren (2006) en Het Schervengericht (2007), waarvoor hij de AKO-literatuurprijs kreeg. In het laatste boek vertelt hij over de beroemde regisseur Roman Polanski, die in een Californische gevangenis terechtkomt, op dezelfde afdeling als de moordenaar van zijn vrouw en ongeboren kind. Voor deze cyclus heeft hij zijn naam verkort tot A.F.Th. In 2007 verscheen ook Mim, een novelle ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van Harry Mulisch. Tussen 1983 en 1996 publiceerde hij De Tandeloze Tijd (met het verfilmde Advocaat van de Hanen), die geldt als de kern van zijn oeuvre en als de beroemdste cyclus uit de Nederlandse literatuur. Naast de cycli verscheen bijvoorbeeld Engelenplaque (2003) een verzameling dagboekaantekeningen van 1966 tot 2003. Hij debuteerde in 1978 onder het pseudoniem Patrizio Canaponi. Zijn werk werd verschillende malen bekroond, onder meer met de F. Bordewijk-prijs en de Multatuli-prijs. Nu ontvangt hij de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. In 2011 verscheen Tonio, een requiemroman: een radeloze zoektocht naar zin en betekenis van de dood van zijn zoon.

(1952, Libië) is dichter, vertaler en romanschrijver. Zijn eerste roman Dardanin (2001) wordt door sommige critici gezien als een keerpunt in de geschiedenis van de Libische roman, terwijl conservatieven de nieuwe stijl van het boek niet kunnen waarderen. Sinds 1993 heeft Etwebi vijf dichtbundels gepubliceerd: Poems of the Terrace (1993), Your Friends Passed This Way (2002), River of Music (2004), A Box of the Old Laughs (2005) en Poems from Above the Hill (2006). Het feit dat hij zijn gedichten in prozavorm schrijft levert hem veel weerstand op bij conservatieve en klassieke auteurs. Het werk van Etwebi wordt vaak opgenomen in bloemlezingen in zowel de Arabische wereld als in Europa. Als vertaler heeft hij gedichten van W.B. Yeats en dichtbundels behorende tot de Amerikaanse, Litouwse, Franse en Canadese moderne poëzie vertaald. Tot slot doceert Etwebi aan de Zawia Teaching Hospital, Zawia University.

(Rijswijk, 1968) is classicus en schrijver. Hij heeft meer dan veertig titels op zijn naam staan, waaronder poëzie, romans, korte verhalen, toneelteksten, wetenschappelijke studies, vertalingen en bloemlezingen. Hij ontving vele nominaties en prijzen voor zijn werk, waaronder in 2014 de Libris Literatuurprijs voor zijn roman La Superba, een ode aan de stad Genua waar hij woont en werkt. In 2016 verscheen Brieven uit Genua, een autobiografie in briefvorm en de tegenhanger van La Superba, waarin de publicatie van die roman ook ter sprake komt. Grand Hotel Europa (2018), over liefde in tijden van massatoerisme, nostalgie, Europese identiteit en een tot museum verworden werelddeel, werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2019. Het boek wordt in tien talen vertaald. Pfeijffer schuwt het debat nooit en gebruikt daarvoor niet alleen essays, maar ook columns en televisieprogramma's.

(1944, Amsterdam) was ooit jazzmusicus, maar volgde een imamopleiding in Turkije. Als islamdeskundige heeft Van Bommel verschillende boeken uitgebracht, waaronder Valt Er Nog Wat te Lachen met die Moslims (2007), Islam en de Rechten van Vrouwen (2005) en Islam, Liefde en Seksualiteit (2003). Over het laatste boek schreef de Volkskrant: ‘Van Bommel breekt een lans voor de gelijkheid van man en vrouw, en het uit de taboesfeer halen van seks. [….] Toch is zijn boek een duidelijk signaal dat er beweging zit in het islamitisch denken’. Van Bommel treedt vaak op als bemiddelaar tussen moslims en niet-moslims en speelt een belangrijke rol in de interreligieuze dialoog in Nederland. Hij was imam van een moskee in Den Haag, directeur van de Nederlandse Moslim Omroep en werkte als geestelijk verzorger.

(1974, Saoedi Arabië) is een opkomend Egyptisch schrijver. In 2003 publiceerde hij zijn eerste roman An Takoun Abbas El Abd (Being Abbas El Abd), die in 2006 in het Engels is verschenen. Het boek zal in Nederlandse vertaling tijdens Winternachten worden gepresenteerd (uitgeverij De Geus). In zijn roman combineert Alaidy straattaal met het klassieke Arabisch. Volgens Humphrey Davies, de Engelse vertaler van het boek, resulteert dit in “a disorienting sense of a breakdown of borders.” Het Egyptische weekblad Al-Ahram schreef enthousiast: “The millennial generation’s most celebrated literary achievement.” Naast romanschrijver is Alaidy ook cartoonist. Hij schrijft politiek getinte strips voor het Egyptische weekblad al-Dostour. Ook is hij scriptschrijver voor diverse tv-programma’s en films en graficus.

(1981, Algerije) is een jonge dichteres, die voornamelijk publiceert in Arabische kranten en op websites. Daarnaast neemt ze regelmatig deel aan literaire festivals. Tot nu toe heeft ze één bundel gepubliceerd, met de titel: Ik heb zoals altijd mijn tas vergeten. Gedurende twee jaar heeft ze op een Franse school gezeten en ze heeft gedurende een jaar in Ierland gewoond. Daar heeft ze kennisgemaakt met de poëzie van Keats, die ze sindsdien bewondert. Saidi heeft computertechniek gestudeerd aan de Universiteit van Algiers en werkt sinds 2004 voor een Franse hulporganisatie.

(Zuid-Afrika, 1952) is behalve dichter, schrijver en academicus ook een geliefd voordrachtkunstenaar. Verschillende poëziebundels van Krog werden vertaald in het Nederlands. Haar boek Country of My Skull (De Kleur van je hart, 2000 en in 2004 verfilmd) is een persoonlijk getint verslag van de zittingen van de Waarheidscommissie van Desmond Tutu. Haar autobiografische herinneringen A Change of Tongue (2003) verschenen in 2009 in het Nederlands als Een Andere Tongval. Krogs werk is met verschillende prijzen bekroond, zoals de Hertzogprijs in Zuid-Afrika en de Gouden Ganzenveer die ze in 2018 in Nederland kreeg uitgereikt. Hoe zeg je dat, een bloemlezing uit haar eigen werk, en Niets liever dan zwart verschenen in 2010, gevolgd door onder meer Waar ik jou word (gedichten), Hoe alles hier verandert (non-fictie) en, januari 2020, de tweetalige uitgave Broze aarde.

(1950, Marokko) is één van de eerste Marokkaanse auteurs die in het Arabisch schrijft en waarvan het werk in het Engels is vertaald. Aboezaid heeft de onafhankelijkheidsstrijd actief meegemaakt en beschrijft in haar meest recente boek The Director and Other Stories from Morocco (2006) de vele veranderingen die de onafhankelijkheid hebben teweeggebracht in Marokko. In haar semi-autobiografische roman Het Laatste Hoofdstuk. Een Marokkaans Vrouwenleven, in 2004 in het Nederlands verschenen, vertelt Aboezaid over de zoektocht van een intellectuele Marokkaanse vrouw, die met behoud van haar religieuze identiteit, haar persoonlijke vrijheid binnen de Marokkaanse samenleving probeert te vinden. Ook in The Year of the Elephant (1990) speelt de onafhankelijkheid een grote rol. Hierin schrijft ze over het leven van een politieke activiste in de periode na de onafhankelijkheid van Marokko, waarin veel Marokkaanse vrouwen werden teruggedrongen in hun traditionele rol. Niet alleen in haar boeken vraag ze aandacht voor de rechten van de vrouw, in 2002 had zij zitting in een speciale commissie die zich hiermee bezig hield. Momenteel schrijft Aboezaid een biografie over de Profeet Mohammed. Naast romans heeft Aboezaid gedichten, artikelen en korte verhalen geschreven.

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(1964, Suriname) is auteur, journalist en docent. In 2007 verscheen Marhés fictiedebuut Dulari-De Weg van Mijn Naam, dat uit zes verhalen bestaat en uit verschillende perspectieven is geschreven. In hetzelfde jaar is haar eerste korte verhaal Dilemma’s gepubliceerd in de verhalenbundel Waarover We Niet Moeten Praten. Met haar eerste non-fictie boek Tapu Sjén/Bedek Je Schande - Surinamers en Incest (1996) doorbrak ze een taboe door als eerste Surinaamse vrouw over (haar eigen) incestervaringen te schrijven. Dit boek werd erg goed ontvangen door critici en als moedig beschouwd. Het boek heeft ervoor gezorgd dat het onderwerp bespreekbaar is geworden in Suriname. Als journalist schreef Marhé artikelen en columns voor onder andere Opzij, de Groene Amsterdammer en Vrij Nederland. Daarnaast geeft ze sinds 1994 lezingen en presentaties over verschillende maatschappelijke onderwerpen. Marhé is sinds 1990 woonachtig in Nederland. www.ushamarhe.nl

(1927) behoort tot de belangrijkste schrijvers van het naoorlogse Nederland. Hij heeft meer dan vijftien romans geschreven, waaronder Archibald Strohalm (1952), Het stenen bruidsbed (1959), Bericht aan de rattenkoning (1966), Twee vrouwen (1975), De aanslag (1982), De ontdekking van de hemel (1992) en Siegfried (2001). Daarnaast heeft hij poëzie, korte verhalen, essays en toneelstukken gepubliceerd. Voor de Ontdekking van de hemel ontving hij in 1993 de Multatuliprijs. In 1995 ontving hij de Prijs der Nederlandse Letteren. In 2007 kreeg hij een eredoctoraat aan de Universiteit van Amsterdam. Mulisch heeft in de loop van zijn leven talrijke andere prijzen en onderscheidingen gekregen. Vier van zijn romans zijn verfilmd en zijn werk is in dertig talen vertaald. De Tweede Wereldoorlog, die hij als zoon van een joodse moeder en een Duitse vader beleefde, heeft hem diepgaand gevormd en stof geleverd voor een groot deel van zijn oeuvre.

(1966) is cabaretier en muzikant. Met avondvullende programma’s bewees Manuel zich als een geëngageerd en provocatief cabaretier, met een Twentse tongval. Maatschappelijke misstanden stelt hij met harde grappen aan de kaak, waarop een gedeelte van het publiek niet zelden de zaal verlaat. Op dit moment treedt hij op met zijn programma Burger, dat handelt over de ‘deplorabele Staat der Nederlanden hoe het zover heeft kunnen komen’. Sinds 1985 treedt hij op met de maatschappijkritische band Fratsen. In 1990 won hij het Camaretten-festival en de hoofdprijs van het Leids Cabaret Festival. Zijn eerste grote programma heette Ik wil een beest in bed (1990). Landelijk succes kreeg hij voor het eerst met zijn programma Krang (1997). In 2004 verscheen zijn boek Het Tragische Einde Van De Nederlander Zoals Wij Hem Kennen, een komische aanklacht tegen het koningshuis, de Verenigde Staten, veganistische Marxisten en godsdienst.

(1933, Curaçao) schreef haar eerste verhalen voor kinderen in het Papiaments. Garmers hecht veel waarde aan de verteltraditie en in haar boeken spelen vrouwenemancipatie en het dagelijks leven op Curaçao een belangrijke rol. Toen ze in de jaren ’70 naar Nederland kwam, werd zij door Miep Diekmann gestimuleerd om ook in het Nederlands te schrijven. In 1976 verscheen Lieve Koningin, Hierbij Stuur Ik U Mijn Dochter, dat een groot succes werd in Nederland en op de Nederlandse Antillen. In dit boek uit ze veel kritiek op de Curaçaose samenleving, maar laat ze de humor overheersen. In 1980 publiceerde Garmers Orkaan en Mayra, waarvoor ze in 1981 de Nienke van Hichtum-prijs van de Jan Campertstichting ontving. In 1983 werd zij onderscheiden met de Cola Debrot-prijs, de hoogste literaire onderscheiding van Curaçao. Naast jeugdboeken heeft Garmers ook kookboeken en boeken over zwarte magie geschreven. Verder werkte zij als politiek verslaggeefster en maakte ze cursiefjes in het NCRV-radioprogramma Rozengeur en Prikkeldraad. Garmers woont momenteel op Curaçao.

(Indonesie) volgde opleidingen voor toerisme in Indonesië, Zwitserland en de Verenigde Staten. Momenteel studeert ze Bedrijfskunde in Bandung. Ook schoolde ze zich in de Indonesische kunst en cultuur; dans, muziek en schilderkunst. Pas daarna begon Simatupang gedichten te schrijven, zowel in Indonesisch als in Engels. In 2002 verscheen de bundel Anak-anak Vampir (The children of the Vampire). Binnenkort komt haar tweede dichtbundel The Croons of the Anyer Air Castle uit.

(1969) is predikant en werkt als geestelijk verzorger in het Amsterdamse Sint Lucas Andreas Ziekenhuis. Hoogenkamp is lid van de PvdA en onderscheidt zich door haar geëngageerde optreden in verschillende artikelen en debatten over maatschappelijke thema’s. Zij studeerde theologie aan de Universiteit van Amsterdam en volgde de postdoctorale predikantenopleiding van de Nederlands Hervormde Kerk in Leiden. Naast haar werk in het ziekenhuis preekt ze ook wel eens in de ‘gewone’ kerk. In mei 2006 won zij de publieksprijs van de ‘Preek van het jaar’, georganiseerd door NCRV en Trouw.

(1937, Sudan) is journalist en schrijft toneelstukken, romans en kinderboeken. In 2004 heeft Basta samen met ander Arabische schrijvers die niet in de Arabische wereld wonen, een kleine uitgeverij opgericht. Deze uitgeverij, Muhajiroun, wil Arabische schrijvers de mogelijkheid geven om zonder de problemen die ze in de Arabische wereld wel ondervinden, hun werk te publiceren. Het boek Het Struisvogelei, waarvan de Nederlandse vertaling in 2001 verscheen, bezorgde hem de titel ‘Egyptisch auteur van het jaar’. Dit autobiografische boek vertelt over zijn reizen in Sudan en Egypte en over zijn jaren in de gevangenis, waarin hij belandde doordat hij betrokken raakte bij het linkse studentenverzet. Basta’s liefde voor vrouwen vormt de rode draad van het verhaal. Hij werkte als journalist in Egypte en Libanon en als regisseur voor de Irakese televisie. Tevens was hij directeur van de uitgeverij Dar Shondi in Cairo. Sinds 1990 woont Basta in Nederland, waar hij werkte voor Radio Nederland.

(Den Haag, 1941) is cabaretier en schrijver. Hij vormt al op het Dalton Lyceum een cabaretduo met de in 2023 overleden Wim de Bie. Ze krijgen als satirici grote bekendheid, invloed en populariteit, eerst op de radio en vanaf 1965 op televisie: van De Klisjeemannetjes tot Simplisties Verbond, Van Kooten & De Bie tot Keek op de Week. Hij publiceert vanaf midden jaren zestig o.a. Treitertrends, korte satirische stukjes in de Haagse Post, en verhalenbestsellers als Koot droomt zich af (1977) en Koot graaft zich autobio (1979). In de jaren tachtig volgen de succesvolle bundels Modermismen (1984) en Meer modermismen (1986). In 1998 stopt Van Kooten met televisie-optredens. In 1999 verschijnt zijn kinderboek Het Schaampaard, bloemlezingen met zijn werk zijn Karrevrachten pennevruchten (2017) en Sterk verdund (2018): 'puntig op de korte baan, met een waanzinnig plezier in taal, ontroerend en gedoseerd ongemakkelijk, maar boven alles onweerstaanbaar grappig.'

(1966, Syrië) is scenario- en romanschrijver. Zijn laatste roman In Praise of Hatred (2006), dat in Libanon is verschenen, is in Syrië verboden. Het handelt over een zwarte bladzijde in de Syrische geschiedenis: het ongekend agressieve optreden van de Syrische regering tegen de islamisten in Homs en Hama, in de jaren ’80. Reuters en Human Right Watch hebben de zaak inmiddels opgepakt. Momenteel werkt Khalifa aan zijn vierde roman, A Parallel Life. Zijn eerste roman is The Guard of Deception (1993) en in 2000 verscheen The Gypsy Notebooks, dat gedurende vier jaar ook in Syrië werd verboden. Khalifa is verbonden aan the Bureau of Educational and Cultural Affairs bij de U.S. Department of State. In 2007 ontving hij een onderscheiding op het Ismaiiliyah International Festival for Documentaries en in 2005 een prijs voor het beste script op het Valencia Film Festival.

(Turkije, 1968) is van Koerdische afkomst. In 2011 verscheen Dağın Ardına Bakmak (Looking Behind the Mountain), waarvoor ze de bergen introk om PKK-rebellen te interviewen: de eerste keer dat een schrijver de persoonlijke verhalen en trauma’s van de Koerdische strijders optekende. In 2011 verscheen ook Doğunun Kapısı: Diyarbakır (The Gate of East: Diyarbakir) een portret van de 3000 jaar oude hoofdstad van Koerdistan. Ook als columniste van de Engelstalige krant Zaman schrijft Matur regelmatig over de Koerdische kwestie. Verder is ze voorzitter van een culturele stichting, de Diyarbakır Cultural Art Foundation. Ze leidt maatschappelijke projecten voor vrouwen, kinderen en jongeren en maakt een tv-programma over cultuur, kunst en politiek. Ze studeerde rechten aan de Universiteit van Ankara. Sinds de publicatie van haar eerste dichtbundel in 1996, Rüzgâr Dolu Konaklar (Van Wind Vervulde Landhuizen) creëert ze haar eigen mythologie - geïnspireerd door eeuwenoude Soefitradities uit haar geboortestreek. Inmiddels heeft ze zes poëziebundels op haar naam staan en een bundel met door haar vertaalde gedichten. Haar werk is vertaald in zeventien talen.

(Willemstad, 1946), geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders, was redacteur/presentator van het NOS Journaal (1985-2009) en de Wereldomroep (1983-2008). Ze speelde rollen in theatervoorstellingen als Ajax, Hemel boven Berlijn, Medea, De Vagina Monologen en De Afscheidsmonologen en ze schrijft zelf ook toneelstukken. Daarnaast presenteert ze regelmatig debatten en publiceert ze columns. In 2009 ontving ze de Cosmic Award voor haar rol als pleitbezorger voor meer diversiteit in de Nederlandse media. Herinneringen aan haar jeugdjaren in Curaçao werden door John Leerdam opgetekend in De Antillen en ik (2008). In 2018 speelde ze de rol van verteller in The Passion.

(1978, Marokko) is schrijver en journalist (voor o.a. Vrij Nederland en Nieuwe Revu) en groeide op in Amsterdam. In 2006 verscheen zijn debuutroman Een Verhaal uit de Stad Damsko, over het leven van een jonge scholier afkomstig uit een migrantengezin, in de achterstandswijken van Damsko, de Surinaamse benaming voor Amsterdam. De Volkskrant schreef: "Bahara is nog geen dertig en debuteerde vorig jaar met deze roman, die in sfeer doet denken aan De Avonden van Reve: dezelfde beklemmende troosteloosheid." Een Verhaal uit de Stad Damsko werd in 2007 genomineerd voor de Selexyz Debuutprijs. Pollo de Pimentel, regisseur van onder meer De oesters van Nam Kee, heeft een optie op de filmrechten genomen. Momenteel werkt Bahara aan een tweede roman. In 2000 en 2001 won hij onder pseudoniem de El Hizjra-literatuurprijs voor proza, voor jongeren tot 25 jaar.

(1951, Tunesië) behoort tot de weinige Tunesische auteurs die in het Arabisch schrijven. Dat is een bewuste keuze, want hoewel hij vloeiend Frans spreekt, voelt hij zich niet verwant met de Franse literatuur. Hij zou nooit een Franse roman kunnen schrijven, liet hij weten in een interview met het literaire tijdschrift Banipal. Le-mont-des-chèvres (1999) is een korte, poëtische, maar soms ook grimmige novelle over een conflict tussen de onderwijzer en de belangrijkste notabele van een klein Tunesisch dorp. De onderwijzer symboliseert de intellectueel en de notabele de macht. Les amoureux de Bayya (2003) is zijn bekendste werk. Het werk van Selmi kenmerkt zich door soberheid. ‘Een roman moet geen vertelling of mythe vol karakters en gebeurtenissen zijn,’ zei hij in hetzelfde interview in Banipal. Selmi woont sinds 1985 in Parijs, waar hij werkzaam is als universitair docent. Hij heeft vier romans en twee verhalenbundels gepubliceerd. Zijn boeken zijn vertaald in het Engels, Frans, Hebreeuws en Noors.

(1947) is één van de meest vooraanstaande architecten in Nederland. Soeters werd in de jaren tachtig bekend door zijn fel gekleurde en uitbundig vormgegeven gebouwen. Het Circustheater in Zandvoort is het bekendste voorbeeld van zijn vroege ontwerpen. In de jaren negentig werden de door hem ontworpen gebouwen iets minder uitbundig en neemt stedenbouw bovendien een steeds belangrijker plaats in. Zijn ontwerpen laten inmiddels een poging zien om terug te keren naar de intieme sfeer van het dorp uit de jaren vijftig. Zijn ontwerp van het slot Haverleij in Den Bosch is hier een voorbeeld van. In 1979 richtte hij met zijn vrouw Merle Soeters-Steffels zijn eigen architectenbureau op. Toen Jos van Eldonk in 1997 tot de maatschap toetrad veranderde de naam van het architectenbureau in Soeters Van Eldonk architecten. Tussen 1995 en 1996 was hij hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van Nijmegen. Een ander bekend stedenbouwkundig ontwerp van Soeters is het Java-eiland in Amsterdam.

(België, 1972) schreef een omvangrijk oeuvre van romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verscheen in meer dan 20 talen. Hij staat bekend om zijn scherpzinnige, humoristische en onverbloemde stijl van schrijven. De helaasheid der dingen uit 2006 betekende zijn grote doorbraak. Deze autobiografische schets van een Vlaamse voorstadsgemeente werd verfilmd en bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs. Met Godverdomse dagen op een godverdomse bol, de geschiedenis van de mensheid in 200 pagina’s uit 2008, won hij de Libris Literatuurprijs. De pruimenpluk (2019) is Verhulsts hommage aan de falende mens. Onze verslaggever in de leegte (2020) is een pijnlijk eerlijk boek in de traditie van Jeroen Brouwers en Charles Bukowski dat ons een schrijver laat zien zoals hij niet gezien wil worden. Recent verschenen zijn romans Hebben en zijn (2022), over een afkickkliniek van het leven, en Bechamel Mucho (2024), over Alex, entertainer van een clubhotel op Mallorca.

Instagram: @dimitrivh

vertegenwoordigt als band een muzikale beweging waarin diverse stijlen uit onder andere India, Afrika, Europa en de Molukse eilanden tezamen met jazz samensmelten tot één geheel. Zangeres Monica Akihari en componist-gitarist Niels Brouwer karakteriseren in een samenspel van zang en composities het geluid van Boi Akih. Tijdens een zoektocht naar hun muzikale grenzen dagen zij elkaar uit en vullen elkaar aan. Akihari zingt zowel in het Engels, als in haar moedertaal: de taal van het Molukse eiland Haruku. Op hun recentste CD Yalelol hanteert de groep een duet-bezetting en zijn er naast jazz, ook Indonesische, Indiase, Europese, West-Afrikaanse en Arabische invloeden aan te wijzen. Op het derde album Uwa i (2004) heeft Boi Akih zich laten inspireren door muziek uit Bangalore, India. De eerste cd van Boi Akih, luisterend naar de gelijknamige naam verscheen in 1997 en de tweede Above the Clouds, Among the Roots in 2000. De Volkskrant schreef: "Boi Akih is een band van wereldformaat. Gedurfd, avontuurlijke en lyrisch zijn de sleutelwoorden."

(1970, Suriname) won de Derde Literatuurprijs van het Kwakoefestival 2002 met haar verhaal ‘De laatste parade’. San A Jong schreef al non-fictie voor haar werk voor verschillende NGO’s maar de Kwakoeprijs stimuleerde haar om zich meer met het schrijven van fictie bezig te houden. Ze werkt momenteel aan een verhalenbundel. Het centrale thema is de dood en de manier waarop men met dood omgaat in Suriname, met alle tradities, (bij)gelovigheden en bizarre rituelen die daarbij horen. Samen met verteller Guillaume Pool startte zij de stichting Bukutori, die zich richt op de bevordering van het lezen en de schrijf- en vertelkunst in Suriname. In 2008 werd zij directeur van de Schrijversvakschool.

(1973) gaat in het dagelijks leven over straat als Jaïr Tchong. Hij werkt momenteel als projectleider wereldmuziek bij het Muziek Centrum Nederland en is lid van de Raad van Toezicht bij Global Dance Lab. In het verleden was hij onder andere wereldmuziekprogrammeur bij de Melkweg en voorzitter van de commissie internationalisering bij het Fonds Podiumkunsten. Behalve dj is Jairzinho ook wereldmuziekjournalist. Hij heeft een Arubaans-Chinese vader en een Nederlandse moeder. Vanaf zijn vijftiende dook hij in de muziek, achtereenvolgens punk, new wave, soul, jazz, funk, Afrikaans, Braziliaans en salsa/latin. In 2000 ging hij in Amsterdam aan de slag als dj en als freelance journalist bij OYE Listen, Het Parool, De Groene Amsterdammer, Nieuwe Revu, Preludium, Ontdek Afrika en NIW. Jairzinho draait vooral afro-latin: alle zwarte dansmuzieksoorten hebben zijn belangstelling. Daarnaast gebruikt hij ook steeds vaker Oost-Europese en oriëntaalse muziek in zijn eclectische mix. Jairzinho draaide onder andere op Oerol, in de Bloemendaalse Republiek, RASA in Utrecht en in het Bimhuis, Bitterzoet, Melkweg en Paradiso in Amsterdam.

Vorig jaar was ud-speler Haytham Safia solo op Winternachten te bewonderen, nu is hij te horen in een kwartet. Naast Haytham (Jeruzalem) bestaat de groep uit Afra Mussawisade (Iran) op percussie, Hanneke Ramselaar op hobo en Eva van de Poll op cello. In 2007 verscheen de CD Promises. Talloze invloeden, waaronder uit de klassiek westerse, Arabische en Perzische muziek, en daarnaast onder andere uit de blues, zijn hoorbaar.

Vol, warm en krachtig, zo wordt het stemgeluid van Salimata Diabaté beschreven. Haar muziek brengt de luisteraar terug naar de tijden van het eens machtige Mandinka-rijk, dat in de veertiende eeuw een groot deel van West-Afrika besloeg. De geschiedenis hiervan wordt nog steeds bezongen door griots, een soort lofzangers. Ook Salimata stamt uit een geslacht van griots. Naast traditioneel repertoire brengt zij eigen composities.

Rabasa maakt muziek die stevig geworteld is in de Kaapverdische muziektradities maar heeft ontegenzeggelijk een eigen geluid. De volgende leden behoren tot het multiculti kwartet: de vier broers Ortet (João, Jorge, Tó en Angelito), Terezinha Fernandes, Paulo Bouwman (allen Kaapverdisch), Hans de Lange (Nederlands), trompettist Kabiné Tagus Traoré (Guinee Conakry), die vroeger samen met Salif Keita speelde in de legendarische Malinese groep Les Ambassadeurs.

DJ eXeS is een van de weinige vrouwen die zich staande houdt binnen het hechte mannengilde der DJs. Braziliaanse muziek is haar specialiteit. Naast Braziliaanse muziek legt zij zich steeds meer toe op Afrikaanse, Portugeestalige (lusofone) muziek.

(1954) werkte als correspondent in Parijs en Warschau voor hij wetenschappelijk medewerker werd van de Wiardi Beckman Stichting. Sinds 1978 schrijft hij essays in NRC Handelsblad, de Volkskrant en de Groene Amsterdammer en hij baarde opzien met Het multiculturele drama in 2000. In 2007 publiceerde hij Het land van aankomst, een boek waarin hij op zoek gaat naar wat zich afspeelt onder de oppervlakte van de multiculturele samenleving. Hij bekleedde als bijzonder hoogleraar van 2003-2011 de Wibaut-leerstoel Grootstedelijke problematiek aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds september 2011 is hij hoogleraar Europese studies aan de universiteiten van Tilburg en Amsterdam. Eind 2013 verscheen Alles doet mee aan de werkelijkheid. Herman Wolf (1893-1942), het levensverhaal van zijn grootvader. In 2016 publiceerde Scheffer het essay De grens van de vrijheid, waarin hij betoogt dat een open samenleving alleen kan bestaan door enige ruimtelijke afbakening.

(1948, Hongarije) is hoogleraar sociologie aan de universiteit van Kent. Hij schreef onder meer Culture of Fear, Paranoid Parenting en Therapy Culture; boeken over de culturele factoren die van invloed zijn op ons risicobewustzijn. In Paranoid Parenting keert hij zich tegen overbezorgde ouders, in Therapy Culture zet hij zich af tegen het beeld dat mensen vooral kwetsbare wezens zijn en in Culture of Fear (1997) betoogt hij dat de westerse samenleving steeds vatbaarder wordt voor collectieve angsten. Hij spreekt van Anglo-Amerikaanse preoccupaties, die steeds meer een wereldwijd verschijnsel worden. Ook Nederland wordt er meer en meer door beïnvloed. “Nederland is een betrekkelijk beschaafd land, maar het is langzamerhand wel rijp voor allerlei Anglo-Amerikaanse dwangneuroses”, aldus Frank Furedi. “Mensen zijn bang voor de vogelgriep, voor de gekkekoeienziekte, zijn bang vanwege milieuvervuiling. Dat zijn angsten die niets meer te maken hebben met de directe ervaringen van mensen, maar die wel een prominente plaats innemen in hun denken. Deze angsten worden voortdurend gevoed, we gaan van de ene dreigende ramp naar de andere, lijkt het wel.” Furedi is vooral gefascineerd door de manier waarop wij omgaan met risico's. Steeds weer duikt in zijn boeken en artikelen de vraag op waarom zo veel mensen zich in hun leven laten leiden door angst. Hij waarschuwt dat angst een autonome en destructieve kracht is geworden in de samenleving, die, door vervreemding van politiek met zich mee te brengen, ook de democratie ondermijnt.

(1977, Egypte) is dichter en politiek wetenschapper. Hij is de enige zoon van de Egyptische schrijfster Radwa Ashour en de Palestijnse dichter Mourid Al-Barghouti. Al-Barghouti werkt momenteel aan een publicatie over politieke identiteit in het Midden-Oosten en is sinds 2007 verbonden aan de Universiteit van Berlijn als onderzoeksassistent. Hij heeft vier gedichtenbundels gepubliceerd: Meejana (1999), Al-Manzar (2000), Qaluli Bethebb Masr (2005) en Maqam Iraq (2005). Zijn gedichten verschijnen regelmatig in dagbladen en tijdschriften in Egypte, Jordanië and Palestina. Voor zijn gedichten heeft Al-Barghouti verschillende prijzen in ontvangst genomen, waaronder de poëzieprijs van het Instituut voor Toegepaste Kunst en de poëzieprijs van de Regional Cultural Foundation in Marrakesh, Marokko. Kenmerkend aan Al-Barghouti’s stijl is dat hij verschillende dialecten combineert in zijn gedichten, zo gebruikt hij Palestijnse, Egyptische en Irakese dialecten in combinatie met het Modern Standaard Arabisch. Na zijn studie politieke wetenschappen en internationale relaties heeft hij enige tijd voor de Verenigde Naties in New York en Sudan gewerkt.

(1948) is dichteres. In 1977 publiceerde ze haar eerste gedichten in Hollands Maandblad en in 1979 debuteerde ze met de bundel Verder geen leed. Daarna volgden talrijke andere bundels, waaronder Niets bestendiger (1998) en Daar ligt het (2003). Ze ontving verschillende literaire prijzen met als belangrijkste de P.C.Hooft-prijs (2000) voor haar gehele poëtische oeuvre, de Jan Campertprijs voor de bundel Wat zoekraakt (1995) en de Zilveren Griffel voor de bundel kindergedichten Hee meneer Eland (1999). Aanvankelijk was haar stijl strak en ironisch, maar in de loop der jaren begon ze vrijere versvormen te hanteren, waarin de thematiek vrijwel onveranderd bleef: het persoonlijke leven. Gerlach vertaalt poëzie uit het Engels en het Italiaans. Van 1953 tot 1966 heeft ze met haar ouders in Suriname gewoond, waar ze de middelbare school heeft doorlopen. Eva Gerlach is een pseudoniem van Margaret Dijkstra.

(Coevorden, 1963) werd geboren als Marjolijn Drenth. Hij is behalve schrijver ook ethicus, kunsthistoricus en jurist. Maxim Februari verstaat de kunst om morele dilemma’s en juridische vraagstukken te verpakken in lichtvoetig proza. “Het moet spannend en onderhoudend zijn. Als je een pamflet schrijft wil niemand het lezen”, zei hij daarover. Zijn roman De literaire kring (2007), over de moraal van de Nederlandse culturele elite, werd zeer positief ontvangen. Kort na verschijning ontving hij de Frans Kellendonk-prijs 2008 voor zijn gehele oeuvre. Van 2001-2010 schreef Februari columns voor de Volkskrant. Een deel van die columns werd gebundeld in Park Welgelegen, Notities over Morele Verwarring (2004). In zijn voor een Gouden Uil genomineerde dissertatie Een Pruik van Paardenhaar & Over het Lezen van een Boek (2000) neemt hij de relatie tussen economie en ethiek onder de loep. Tegenwoordig schrijft hij een wekelijkse column voor de opiniepagina van NRC Handelsblad, die - met enkele Volkskrant-columns - werden gebundeld in Ons soort mensen (2011). In 2013 verscheen De maakbare man, notities over transseksualiteit.

(Marokko, 1958) won in 2013 de Prix Goncourt de la Nouvelle voor zijn verhalenbundel L'étrange affaire du pantalon de Dassoukine. Sinds zijn debuut in 1996 is humor zijn wapen tegen intolerantie, zowel in zijn romans als in zijn overige werk. In zijn fictie, zoals de verhalenbundel Poldermarokkanen (2010) en de romans Een kleine bedrieger (2012) en De rijkste vrouw van Yorkshire (2014) beschrijft Laroui keer op keer de botsing van de Noord-Afrikaanse cultuur met de westerse. Zijn roman L'insoumise de la porte de Flandre (2017) gaat over Fatima, een vrouw uit Molenbeek die voor alles zoekt naar vrijheid. Fouad Laroui groeide op in Casablanca en studeerde econometrie en wis-, natuur- en bouwkunde in Parijs. Hij doceert Franse letterkunde en Arabische culturen aan de Universiteit van Amsterdam.

(Marokko, 1975) is een veelbekroond schrijver, dichter, toneelschrijver en conservator. Zijn debuut Bruiloft aan Zee (1996) was meteen een succes. Voor zijn roman De langverwachte (2002) ontving hij in 2003 de Libris Literatuurprijs. De onderwerpkeuze van Benali is divers, maar sport en de migrant die zich nergens helemaal thuis voelt zijn terugkerende thema’s. Zo schreef hij romans over zijn grote passie - hardlopen -, over reizen (De weg naar Kaapstad, Oost=West, Zandloper) en over de culturele identiteit van de migrant (Bad boy, De stem van mijn moeder het daglicht). Zijn werk wordt internationaal uitgegeven. Recent publiceerde hij onder meer de roman Paradijsvogel boven de Hoge Woerd (2022) en Het andere verhaal (2022), een vertelling over zijn onderzoek naar 75 jaar Marokkaanse moderne kunst. Zijn nieuwe roman De opdracht van de Moor verschijnt in januari 2025.

(1953, België) schrijft met name over Afrika en het Midden-Oosten. In 2006 publiceerde zij de roman Het Uur van de Rebellen, over een jonge Congolees die betrokken raakt bij de strijd tussen de Hutu en Tutsi. Het Uur van de Rebellen is het derde boek van Joris dat zich afspeelt in Congo. Eerder verschenen Terug naar Congo (1987) en Dans van de Luipaard (2001). Naast Afrika richt Joris zich ook op het Midden-Oosten. Zij heeft zowel in Syrië als in Egypte gewoond. Dit resulteerde in De Poorten van Damascus (1993) en Een Kamer in Cairo (1991). Joris won verschillende prijzen, waaronder de Henriëtte Roland Holst-prijs (1993), de Cultuurprijs van de Vlaamse Gemeenschap (1999) en de Prix de l'Astrolabe (1999). In het voorjaar van 2010 benoemde Frankrijk haar tot Ridder in de Orde van Kunst en Letteren en in 2014 werd Lieve Joris bekroond met zowel de Spiegelprijs als de VPRO Bob den Uyl Prijs.

(Den Haag, 1956) groeide op in Brussel. In 1983 trad hij als correspondent voor de EU in dienst bij Reuters in Brussel. Van 2000 tot 2006 was hij hoofdredacteur van Reuters in Londen, waar hij leiding gaf aan een internationale redactie van verslaggevers, redacteurs, fotografen en tv producers. In deze periode was hij onder andere verantwoordelijk voor Reuters verslaggeving van de wereldwijde gevolgen van 9/11, zoals de oorlogen in Afghanistan en Irak, en voor de oprichting van Reuters News and Data Centre in Bangalore, India. Gedurende zijn carrière heeft hij veel gereisd door Azië, de Arabische wereld en andere gebieden waar Reuters’ verslaggevers dagelijks met censuur worden geconfronteerd. Momenteel is hij voorzitter van de Reuters Foundation.

(1973) is een “hyperbewuste dichter” (Piet Gerbrandy, Volkskrant). Haar debuut zoekt vaas uit 2004 werd genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. Volgens de jury schrijft zij "raadselachtige gedichten waaruit woorden en soms zelfs hele zinsdelen lijken te zijn weggevallen. (...) Een weerbarstige taal, die je niet vaak hoort en die je niet met rust laat." Haar tweede bundel resistent (2006) werd genomineerd voor de Paul Snoek Poëzieprijs en voor het gedicht eenvoudige formule uit die bundel ontving ze de Gedichtendagprijs. In De Deugende Cirkel, gedichten en knipsels voor kinderen (2010) beschrijft De Jong in zesentwintig rondelen en knipselcollages het dierenrijk van A tot Z. Verder maakt ze samen met beeldend kunstenaar Ine Lamers video-installaties. In 2019 verschijnt haar dichtbundel Het jaagpad op en af.

(Leeuwarden, 1943) was tot 2009 directeur van het Institut Néerlandais in Parijs. Daarvoor was ze directeur van het Nederlands Literair Produktie- en Vertalingenfonds. In die functie heeft ze de Nederlandse literatuur een gezicht gegeven in het buitenland. Wester studeerde Franse Taal- en Letterkunde aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Ze was lange tijd verbonden aan Vrij Nederland als recensent voor de Franse literatuur. Jaarlijks stelt zij een bloemlezing samen van de beste Nederlandse en Vlaamse reisverhalen. In 2000 werd ze door de Franse regering onderscheiden als Officier des Arts et des Lettres en in 2001 werd ze benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

(1969, Zuid-Afrika) heeft drie dichtbundels gepubliceerd: The Dream in the Next Body (2005), The Museum of Ordinary Life (2005) en A Hundred Silences (2006). Haar gedichten verschenen in de anthologieën Worldscapes (2005), Ten Hallam Poets (2005) en Voices from All Over (2006). In 2005 werd haar werk bekroond met de DaimlerChrysler Award voor Zuid-Afrikaanse poëzie. De jury stelde: ‘She weaves political and social issues into her poetry without sloganeering. Her work tackles a wide range of themes, astutely shifting the focus from the outside to the inside'. Het werk van Baderoon verschijnt in verschillende tijdschriften in Zuid-Afrika, Europa en de Verenigde Staten. Naast dichter is Baderoon ook wetenschapper. Ze heeft werk gepubliceerd over de islam in Zuid-Afrika en geeft lezingen aan verschillende universiteiten.

Het Servische woord ‘Carlama’ verwijst zowel naar een soort wilde dans als naar een uitbundig feest. Het collectief combineert de rijke Servische brassbandtraditie met muziek uit de hele Balkan-regio. Bijzonder is de bezetting: naast percussie is bijna de gehele saxofoonfamilie vertegenwoordigd: van sopraansax tot bassax.

(1974, Rinsumageest) debuteerde in 2000 met de Friestalige dichtbundel De wizers yn it read (De wijzers in het rood). In 2008 verscheen de tweetalige bloemlezing uit zijn Friese gedichten, De Berte fan it swarte hynder/De geboorte van het zwarte paard. Bruinja heeft de gedichten zelf vertaald en in veel gevallen bewerkt. In deze bundel geeft hij een beeld van zijn jeugd op het Friese platteland, waarbij de ziekte en dood van zijn moeder een prominente plaats innemen. Bruinja stelde diverse bloemlezingen samen waaronder Droom in blauwe regenjas (2004), een compilatie van Friese gedichten, Klotengedichten (2005, poëzie over het scrotum) en Kutgedichten (2005, over het vrouwelijke geslachtsdeel). In 2007 verscheen de dichtbundel Bang voor de bal. Tsead Bruinja schreef recensies over poëzie voor Trouw, Awater, Ietsmetboeken en Boeken.vpro.nl. Bruinja combineert zijn voordrachten vaak met live muziek, zoals flamenco, trance en hiphop en interviewt regelmatig andere dichters voor publiek.

(1954, Marokko) is geboren in de Noord-Marokkaanse Rif. Hij emigreerde in 1979 naar Nederland en werd een van de bekendste Berbertalige dichters van de Marokkaanse gemeenschap in Nedeland en België. Ziani is een pionier in de strijd om de erkenning van de Berbertaal en –cultuur. In 1983 publiceerde hij In steen zal ik schrijven, de eerste dichtbundel in Tamazight (plus Nederlandse vertaling). In 1997 volgde Jubelzang voor de bruidegom. Migratie en identiteit zij belangrijke thema’s in zijn gedichten. Ook verweeft hij in zijn poëzie de natuur en de volkscultuur uit zijn jeugd met de invloeden die hij onderging in Nederland. Ziani woont sinds 2003 weer in Marokko (Nador). Binnenkort verschijnt in Marokko de bundel Vergeten te sterven.

(1970, Turkije) is sinds 2005 hoofdredacteur van het Nederlands/Turkse business- & cultuurmagazine TULPIA. Çinibulak was voor die tijd werkzaam als journalist bij verschillende Nederlandse televisieomroepen en dagbladen en schreef columns voor Metro en het Amsterdamse Stadsblad. Naast journalist is Çinibulak dichter. Zijn verhalen en gedichten zijn gebundeld in Een hand uit de nacht (2002) en in Het land in mij. Nieuwe Verhalen van Jonge Schrijvers op de Grens van Twee Werelden (1996). Tevens heeft hij zijn gedichten in literaire bladen, waaronder Rood Koper, gepubliceerd. Çinibulak heeft vele voordrachten gehouden, onder andere tijdens de Dodenherdenking in 2002. Çinibulak woont sinds 1980 in Nederland.

(Amsterdam, 1960) is literatuurcriticus, schrijver, curator, interviewer, debatleider en ‘ambassadeur tussen Frankrijk en Nederland op het gebied van de letteren’, zoals een Franse ambassadeur ooit zei. Ze schrijft al zo’n dertig jaar over literatuur, voornamelijk voor NRC. Ze publiceerde boeken over Franse en Europese literatuur, en over Hella S. Haasse en Cees Nooteboom. In de voetsporen van mijn grootvader (2021) is een autobiografische zoektocht naar haar literaire genen. Daarvoor publiceerde ze Met Parijse pen. Literaire omzwervingen (in samenwerking met fotograaf Bart Koetsier, 2020), dat de lezer meeneemt naar Parijs, voor wandelingen in de voetstappen van beroemde Nederlandse en Franse schrijvers. In 2024 was ze artistiek curator van het gastlandschap op de boekenbeurs in Leipzig 2024, in een duo met de Duitse journaliste Bettina Baltschev.

Bekijk de website van Margot Dijkgraaf
Instagram: @margotdijkgraaf

(Haarlem, 1980) studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Aynan, zoon van Marokkaanse immigranten, is een warm pleitbezorger van de Berbercultuur. In 2007 verscheen zijn debuut Veldslag en andere herinneringen, over zijn jeugd, of, zoals hij het zelf noemt, zijn 'katholieke-islamitische-berberachtergrond'. Aynan is de bedenker van de Berberbibliotheek; een reeks waarin klassiekers uit Berberlanden verschijnen. Hij schreef verder Ik, Driss (met Hassan Bahara), de verhalenbundel Gebed zonder eind en Linoleumkoorts - aantekeningen van een docent, over het leven op een hogeschool in een grote stad. Aynan werkt als docent aan de Hogeschool van Amsterdam, artikelen van zijn hand verschenen in NRC, Het Parool, Folia en Trouw.

(Paramaribo) debuteerde in 2008 als regisseur met de documentaire Trefossa Mi a No Mi over de Surinaamse dichter Trefossa (1916-1975), pionier in het gebruik van het Sranantongo in de poëzie. De documentaire was de openingsfilm op het Filmfestival The Backlot in Suriname en werd bekroond met de publieksprijs op het Africa In The Picture Film Festival in Amsterdam (2010). Does heeft een lange loopbaan achter de rug als eindredacteur en journalist voor verschillende media in Nederland, Suriname en Aruba. Zij was in de jaren negentig hoofdredacteur van Mutyama, een Surinaams tijdschrift voor cultuur en geschiedenis. Ook publiceerde ze onder meer in De Journalist, het Algemeen Dagblad, Vrij Nederland, De West en Mokro. In Aruba was zij chef-redactie van het dagblad Amigoe Aruba. Verder was zij werkzaam voor VPRO radio (De Avonden) en correspondent Wereldnet (radio). Zij werkte jaren bij Omroep West als eindredacteur van diverse televisieprogramma’s. Sinds enkele jaren is zij zelfstandig werkzaam als cineast en producent.

(Hulshorst, 1951) ontving in 2008 de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek vanwege haar scherpe analyses van maatschappelijke problemen. Etty is journaliste in de ruimste zin van het woord. Naast redacteur en columnist bij NRC Handelsblad is ze veelvuldig te gast op radio en tv. In 2007 debuteerde ze als romanschrijfster met Maak jezelf maar klaar, waarin Ada, een van de personages uit Harry Mulisch' De ontdekking van de hemel, hoofdfiguur is. Elsbeth Etty promoveerde cum laude aan de Universiteit Utrecht met een biografie over Henriëtte Roland Holst, Liefde is heel het leven niet (1996). Haar columns voor NRC Handelsblad verschenen onder de titels In het gras(1998), Een koe op zolder (2001), Tijdgenoot (2002) en Chilling! (2008). Haar recensies werden gebundeld in Dames gaan voor. Van Hella Haasse tot Connie Palmen (1999). Elsbeth Etty is bijzonder hoogleraar Literaire Kritiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt nu aan de biografie van dichter en tekstschrijver Willem Wilmink.

(Rotterdam, 1963 - Haarlem 2016) publiceerde in 2010 Grote Verwachtingen. Opgroeien in de letteren in 25 schema’s, waarin hij 25 literaire werken bespreekt en dwarsverbanden legt. Hetzelfde deed hij in Luisteren & cetera met 25 popalbums uit de jaren zeventig. Hij schreef Made in Europe , Steinz – Gids voor de wereldliteratuur (met zijn dochter Jet) en het Boekenweekessay 2015, Waanzin in de wereldliteratuur. In 2010 verscheen ook De Duivelskunstenaar, een reis door Europa op zoek naar Faust.  Eerder verscheen Macbeth heeft echt geleefd, over plekken waar literaire helden hebben gewoond. In Verleden in verf (2011) schetst Steinz de vaderlandse geschiedenis aan de hand van 40 schilderijen. Pieter Steinz werd in 1989 kunstredacteur bij NRC Handelsblad. Van 2005-2011 was hij chef van de boekenbijlage. Steinz studeerde Oude Geschiedenis en Engelse Taal- en Letterkunde. Sinds 2012 was Pieter Steinz directeur van het Nederlands Letterenfonds, tot aan zijn overlijden in augustus 2016.

(1978, Zweden) heeft een Tunesische vader en een Zweedse moeder. Hij studeerde Literatuurwetenschap in Stockholm en economie in Parijs. In 2003 debuteerde hij met succesvolle roman Ett öga rött dat in 2007 onder de titel Een kameel zonder bult in Nederland verscheen. In de roman worstelt een Arabische scholier in Stockholm met zijn identiteit en zet zijn eigen culturele achtergrond tegenover de sociale werkelijkheid om hem heen. De roman is ook verfilmd. Het eerste toneelstuk van Khemiri Invasion! geeft een beeld (van de misbruik) van de angst voor de ander. Het werd met succes in Zweden, Duitsland en Frankrijk opgevoerd. De tweede roman van Khemiri Montecore wordt momenteel in het Nederlands vertaald.

(1968, Irak) studeerde zowel westerse muziek (klassieke gitaar) in Engeland als oosterse muziek (ud en qanun) in Irak. Naast gitarist, ud- en qanun-speler is hij ook componist. Momenteel werkt hij vooral met de groep Melike, waarvan ook bassist Henk de Laat deel uitmaakt.

(1956, België) studeerde geschiedenis in Brussel. Zij is onder andere verantwoordelijk voor communicatie, pers en publiciteit bij het internationale KunstenFestivaldesArts in Brussel. In 2005 en 2007 werkte zij mee aan het opzetten van de communicatiecampagne voor het kunstenweekend BXLBRAVO in Brussel. Ook was zij Communicatiemanager van de FNAC Brussel, waarvoor zij ontmoetingen met schrijvers en muzikanten organiseerde en ook samenwerkingsverbanden en partnerships opzette tussen verschillende stedelijke festivals en media.

(1979, Marokko). Won de El-Hizjra-Literatuur prijs 2006 voor proza in de categorie 26 jaar en ouder. Ze studeerde Personeel en Arbeid aan de Hogeschool Rotterdam en is momenteel werkzaam bij de Kamer van Koophandel te Rotterdam. Ze spreekt Berbers en Arabisch. Ze schrijft in het Nederlands.

(1973, Marokko) is geboren in Tizi Ousli, een klein dorpje aan de voet van het Rifgebergte. Hij schrijft zijn gedichten in het Tamazight en Arabisch, onder de naam Asemqar. Zijn gedichten werden twee maal bekroond met de El Hizjra Literatuurprijs.

(Aruba) heeft na zijn studie aan de School voor de Journalistiek in Utrecht gewerkt bij het Arubaanse journaal van TeleAruba. Terug in Nederland was hij werkzaam als redacteur van het KRO programma Echo op Radio 1. Daarnaast heeft hij een tijd gewerkt als verslaggever voor het NPS programma Tambu. Sinds 1 november 1996 is Kock werkzaam bij het Kabinet van de Gevolmachtigde Minister van Aruba. Als persvoorlichter en PR functionaris is hij o.a. de woordvoerder van het Kabinet van Aruba; onderhoudt hij contacten met zowel de Nederlandse als de Arubaanse pers en verzorgt de nieuwsbrief van het Kabinet van Aruba, de Noticiero.

is dichteres en vertaalster. Samen met Florimon van Putte stelde ze het het Groot Woordenboek Papiaments-Nederlands samen, dat in september 2005 verscheen. In 2006 verscheen het deel Nederlands-Papiaments.

(1955, Aruba) studeerde Politicologie/Rechten aan de Universiteit van Amsterdam. In 1980 verscheen zijn gedicht E Dia di Mañan. Hierna volgden vele publicaties: dichtbundels, korte verhalen en in 2003 zijn eerste roman Sentencia sin Proceso. Nicolaas - die zich bovenal als Arubaans schrijver ziet - is bestuursvoorzitter van de Antilliaanse & Arubaanse literaire organisatie Simia Literario. Sinds april 2001 recenseert hij romans en dichtbundels van voornamelijk allochtone schrijvers voor het weekblad Contrast. In 2004 is zijn roman 'Tera di Silencio' (Land van stilte) verschenen. Onlangs is zijn nieuwe bundel 'Atardi di Antaño' (De namiddagen van weleer) verschenen. Thans recenseert hij voor de e-zine Literair Nederland.

(1949) is directeur van de Fundashon pa Planifikashon di Idioma (Stichting voor Taalplanning) te Curaçao. Het instituut heeft tot taak de relevante talen in de gemeenschap te bevorderen en ondersteuning te geven aan de overheid bij de regulering van de taalsituatie. Severing studeerde Nederlands aan de KUN, deed sociolinguïstiek en toegepaste taalwetenschap aan de KUB en promoveerde in de sociale wetenschappen in Nijmegen op een onderzoek over meertalige geletterdheid en onderwijssucces. Hij is jarenlang op alle niveaus werkzaam geweest in het onderwijs zowel in Nederland als op de Antillen. Verder is hij hoofdauteur van methodes voor het leren van Papiamentu zoals Trampolin, Mosaiko en Cristal en de Nederlandstalige literatuurmethode voor het havo/vwo: Kadans. Ook schreef hij over auteurs als Cola Debrot en Frank Martinus Arion.

(Bussum, 1963) veegt als stand-up comedian, tv-maker en publicist graag de vloer aan met de in zijn ogen vaak onnozele handelwijze van politici en journalisten. In 2009 begon hij bij de VPRO zijn eigen talkshow Heerlijk, eerlijk Heertje. In dit programma liet hij zien dat veel ogenschijnlijk spontane processen in tv-programma’s voorgekookt zijn. In 1990 introduceerde Heertje de stand-up comedy in Nederland met de oprichting van de Comedytrain, Hij is tevens initiator van Comedy Café Toomler in Amsterdam. Heertje is vooral bekend als teamcaptain van het tv-programma Dit was het Nieuws waar hij sinds 1995 aan meewerkt. Daarnaast is hij publicist. Hij schreef columns en interviews voor o.a. Vrij Nederland, Sportweek, NRC Handelsblad en het Parool, die ook gebundeld verschenen. In 2009-2010 maakte hij het VPRO-programma Wintergasten. Raoul Heertje trad ook op buitenlandse comedyclubs en was te gast in diverse buitenlandse tv-programma’s, zoals de show van Ruby Wax. Hij werkt momenteel aan een nieuw boek Circus Nederland, over media en manipulatie, dat in 2011 zal verschijnen.

Bassist Henk de Laat studeerde aan het Rotterdams Conservatorium en speelde met onder anderen Shirley Bassey en Denise Jannah. Net als Osama Abdulrasol maakt hij op dit moment deel uit van de groep Melike.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(1970) is critica en neerlandica. Ze was in het verleden verbonden aan de Volkskrant en bespreekt tegenwoordig Franse literatuur en Nederlandse non-fictie voor NRC Handelsblad. Ze publiceert essays en kritieken in onder meer De Gids, Literatuur, Parmentier, Raster en Yang. In 2005 promoveerde ze met een proefschrift over het typografisch wit in de moderne poëzie, dat in 2006 werd gepubliceerd onder de titel Leegte die ademt. Naast haar journalistieke werk doceert ze hedendaagse Nederlandse literatuur aan de Universiteit van Amsterdam.

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

(1940, Haarlem) is een Nederlands oud politicus (PvdA) en bestuurder. Hij was burgemeester van Rotterdam en minister van Binnenlandse Zaken. Hij studeerde sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Hij promoveerde in 1972 in politieke en sociale wetenschappen met het proefschrift Vorming van welzijnsbeleid: Evolutie en evaluatie van het opbouwwerk. Hij werd hoogleraar sociologie aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. Van 1982 tot 1998 was hij burgemeester van Rotterdam. In 1998 werd Peper minister van Binnenlandse Zaken van het Kabinet Kok II. In 2000 trad hij af als minister. Van 2002 tot 2004 was hij als hoogleraar Public Management verbonden aan Universiteit Nyenrode te Breukelen. Van Bram Peper verscheen o.a. Een dolend land: Over de politieke architectuur van Nederland (oratie, 2002) en Over klefheid en lafheid: Waarheidsvinding, personalisme en consumentisme (2003).

(Utrecht, 1980) werkte tijdens haar opleiding aan de Schrijversvakschool als cipier in een Rotterdamse gevangenis. Ze debuteerde in 2007 met de bundel Servetten Halfstok, die werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs en uiteindelijk bekroond met onder meer de debuutprijs Het Liegend Konijn. De jury waardeerde de vastgehouden beheersing van metrum en ritme in de bundel en benadrukte de breedheid van haar onderwerpen. Voor haar tweede bundel Namens de ander krijgt ze de Jo Peters Poëzieprijs en de J.C. Bloemprijs. Ze publiceert columns voor De Groene Amsterdammer en VPRO De Avonden en is redacteur van Tirade. Ze is als stadsdichter van Rotterdam actief betrokken als dichter, programmamaker en interviewer bij literaire evenementen in die stad. Met haar derde bundel, Celinspecties, grijpt ze terug op haar cipiersverleden. De bundel verscheen in het voorjaar van 2012 en werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2013.

(1944) is oud-politicus, oud-fractievoorzitter van D66 en oud-omroepbestuurder. Van 1998 tot 2003 was hij voorzitter van de NOS, later omgedoopt tot Publieke Omroep. Ook was hij voorzitter van het Nederlands Foto Instituut en de World Press Photo. Wolffensperger studeerde rechten en economie en was daarnaast fotograaf. In 1973 werd hij docent aan de rechtenfaculteit van de Universiteit van Amsterdam. Van 1986 tot 1997 zat hij namens D66 in de Tweede Kamer, waarvan de laatste drie jaar als fractievoorzitter.

(pseudoniem van Bernard Holtrop, 1941) is striptekenaar. Holtrop woont in Frankrijk, waar hij bekend is door zijn scherpe politieke tekeningen, die dagelijks in de linkse krant Libération verschijnen. Hoewel hij al meer dan dertig jaar als cartoonist in Frankrijk werkt, levert hij nog steeds wekelijks politieke cartoons aan HP/De Tijd. Daarnaast verschijnen van zijn hand regelmatig tekeningen in het weekblad Vrij Nederland. Na de kunstacademie in Arnhem en Den Bosch maakte Holtrop cartoons voor verschillende bladen, zoals Propria Cures. In de jaren zestig werd hij de vaste striptekenaar van het blad Provo. In 1966 veroorzaakte een prent waarop Koningin Juliana zich prostitueerde een schandaal. Tussen 1993 en 2002 maakte hij in opdracht van het Franse blad Libération reizen naar onder meer Ivoorkust, de Baltische staten, New Hampshire, Moskou en Yaoundé, de hoofdstad van Kameroen, waar hij unieke, dagboekachtige reportages over schreef en tekende (zie zijn boek Razende Reporter uit 2002). In Frankrijk werd hij geëerd met de ‘Medaille d’Honneur’. In Nederland ontving hij de Stripschapprijs voor zijn gehele oeuvre (2000) en de Inktpotprijs (2006, 2007).

(Frankrijk, 1971) is een bekroonde Brits-Turkse romanschrijver en verhalenverteller. Ze heeft 21 boeken gepubliceerd, waarvan 13 romans en haar boeken zijn vertaald in 58 talen. Het eiland van de verdwenen bomen (The Island of Missing Trees) was een finalist voor de Costa Award, British Book Awards en een Reese Witherspoon Book Club Pick. 10 minuten 38 seconden in deze vreemde wereld (10 Minutes 38 Seconds in this Strange World) stond op de shortlist van de Booker Prize en de RSL Ondaatje Prize en was Blackwell's Book of the Year. Liefde kent veertig regels (The Forty Rules of Love) werd door de BBC gekozen als een van de 100 romans die onze wereld vorm hebben gegeven. The Architect's Apprentice werd gekozen voor The Queen's Reading Room. Shafak is gepromoveerd in politieke wetenschappen en heeft lesgegeven aan verschillende universiteiten in Turkije, de VS en het Verenigd Koninkrijk, waaronder St Anne's College, Oxford University, waar ze honorary fellow is. Ze heeft ook een eredoctoraat in Humane Letteren van Bard College. Shafak is Fellow en Vice President van de Royal Society of Literature en is gekozen tot een van BBC's 100 meest inspirerende en invloedrijke vrouwen. Als voorvechtster van vrouwenrechten, LGBTQ+ rechten en vrijheid van meningsuiting is Shafak een inspirerend spreker en tweemaal TED Global spreker. Ze levert bijdragen aan belangrijke publicaties over de hele wereld en kreeg de medaille van Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres. In 2024 ontving Shafak de British Academy President's Medal voor “haar uitstekende oeuvre dat een ongelooflijk intercultureel bereik laat zien”. Haar website is te vinden op www.elifshafak.com en haar Substack heet “Unmapped Storylands”.

(1952) is één van de bekendste Nederlandse componisten. In zijn werk stelt Wagemans zich ten doel om de Europese traditie te ontwikkelen en te vernieuwen. De laatste tien jaar is Wagemans’ werk door bijna alle orkesten en muziekgroepen in Nederland gespeeld. In februari 2007 ging zijn opera Legende in première, die met lovende recensies werd ontvangen. Het libretto van deze opera baseerde hij op het negentiende-eeuwse sprookje van Meester Prikkebeen. In 2005 werd zijn werk Gravity Music opgevoerd, dat hij voor het Koninklijk Concertgebouworkest schreef. Ook componeerde hij werk voor het Schönberg Ensemble en een pianocyclus voor de pianist Tomoko Mukaijama. In 1999 kreeg hij de ANV-Visser-Neerlandiaprijs en in 1990 de Matthijs Vermeulenprijs. Wagemans doceert Compositie en Muziektheorie aan het conservatorium van Rotterdam en werkte van 2000 tot 2006 als programmeur bij het Holland Symfonia Orkest.

(Curaçao, 1956) was jarenlang het gezicht van de Antilliaanse gemeenschap in Nederland. Hij kwam in 1989 naar Nederland om te studeren en wilde daarna terug naar Curaçao. Hij bleef hier echter vanwege zijn jonge gezin en vond een nieuwe missie: de belangenbehartiging van Arubanen en Antillianen in Nederland. Met de stichting SPLIKA zette hij zich in voor de bevordering van het Papiamentu, de taal die hij ook doceert. Vervolgens was hij jarenlang voorzitter van het MAAPP, het platform voor de maatschappelijke participatie van Antillianen en Arubanen in Nederland. Bij zijn afscheid op 1 maart 2009 kreeg hij de MAAPP-award Mi ta yuda uitgereikt, een nieuwe onderscheiding die voortaan elk jaar op Severina’s verjaardag zal worden toegekend aan mensen die zich hebben ingezet voor de Antilliaanse en Arubaanse gemeenschap. Ruben Severina zat enige tijd voor de PvdA in de gemeenteraad van Zoetermeer en hij is thans voorzitter van HAAB (Haags Antilliaans Arubaans Beraad).

(Vlaardingen, 1946) is jurist en schrijver. Na een reeks boeken over de vaderlandse- en de wereldgeschiedenis brak hij in 1991 door met Hoe God verdween uit Jorwerd, over de teloorgang van de Europese boerencultuur. Acht jaar later verscheen De eeuw van mijn vader, een geschiedenis van het twintigste-eeuwse Nederland, deels gebaseerd op zijn eigen familiegeschiedenis. In 1999 reisde Mak door Europa en schreef daar elke dag een notitie over in NRC Handelsblad. Die reizen vormden de basis voor zijn internationale bestseller In Europa, waar een 35-delige tv-serie van werd gemaakt. Tot en met april 2016 is de toneelbewerking van In Europa te zien bij NT Gent. In Reizen zonder John (2013) treedt Mak in de voetsporen van John Steinbeck en kijkt hij wat Europa en de VS nog bindt. De veelvuldig gelauwerde Mak was journalist, docent staatsrecht en vreemdelingenrecht en bijzonder hoogleraar grootstedelijke vraagstukken. In 2015 ontving hij de Gouden Ganzenveer vanwege zijn betrokkenheid bij de nationale en internationale geschiedenis en actualiteit.

(1950, Libanon) werkte na zijn studie Arabische Literatuur tijdens de burgeroorlog als journalist in Beiroet, onder andere als correspondent voor de Arabischtalige krant al-Hajaat, die in Londen wordt uitgegeven. Momenteel is hij chefredacteur van de cultuurbijlage van het dagblad al-Moestakbal. Behalve met literatuur en cultuur houdt hij zich intensief bezig met de dagelijkse actualiteit in Libanon en het Midden-Oosten. Zijn commentaren op sociale en politieke gebeurtenissen verschijnen in Arabische en Europese kranten, waaronder Neue Zürcher Zeitung. In zijn literaire werk weigert Daoud zich in te laten met ‘de retoriek van heldendom en tragedie’ waartoe veel schrijvers over de Libanese burgeroorlog zich laten verleiden. In plaats daarvan richt hij zijn aandacht op de microkosmos. De meeste van zijn romans spelen zich af in Beiroet. The house of Mathilde (1983) beschrijft het leven van moslims en christenen in een flatgebouw in Beiroet. Daoud, die zelf is opgegroeid in een huis met moslims, christenen, Druzen en migranten uit Rusland en Armenie, schildert uiterst gedetailleerd het dagelijkse leven van de huurders. Tussen de regels door worden ongemerkt de achtergronden van de recente Libanese sociale en politieke geschiedenis zichtbaar. Daoud heeft twee verhalenbundels en negen romans geschreven.

(Hengelo, 1962) is radiojournalist en schrijver. Zijn meest recente boek is het in 2013 verschenen De Wadden, een poëtische geschiedenis van de Waddeneilanden. Zijn verhalenbundel Brutus heeft honger uit 2011 werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Met eten als leidraad hopt Deen door de wereldgeschiedenis. De 44 historische verhaaltjes zijn fijne miniatuurtjes van nauwelijks anderhalve pagina. Na zijn studie Nederlands in Groningen werkte Deen enige jaren voor Radio Noord. Zijn radiocolumns uit die tijd zijn gebundeld in twee uitgaven. Sinds 2001 is Deen programmamaker bij de VPRO radio, waar hij het historische radioprogramma OVT presenteert. Een aantal historische documentaires die hij voor de VPRO maakte, is uitgegeven als luisterboek. Ook de radioserie De lange weg naar Darwin verscheen op cd en als podcast. Deen was programmacoördinator van het Winternachten Festival tussen 2009 en 2011.

is sinds begin december 2011 directeur van uitgeverij De Bezige Bij. Daarvoor was hij directeur van De Nederlandse Letteren Fonds (ontstaan uit het Nederlands Literair Productie- en Vertalingenfonds en het Fonds voor de Letteren), het NLPVF en het Institut Néerlandais in Parijs. Pröpper bouwde de afgelopen jaren als directeur van het Letterenfonds verder aan een kolossaal netwerk op onder schrijvers en buitenlandse uitgevers. Hij schreef talloze essays en artikelen over Nederlandse en internationale literatuur. Tevens was hij journalist, literair criticus, redacteur en eindredacteur van diverse culturele televisieprogramma’s.

(België, 1971) is auteur, historicus en archeoloog, bekend om zijn veelzijdige bijdragen aan de literatuur en het intellectuele discours. Hij is momenteel Denker der Nederlanden. Bij zijn aanstelling verscheen De wereld en de aarde (2025) waarin hij een grensverleggend voorstel doet om ons denken – en onze politiek – radicaal te verbreden. Want het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Zijn oeuvre bestrijkt een scala aan genres, waaronder historische non-fictie, poëzie en theater. Tot zijn bekendste werken behoren Congo (2010), over de verbijsterende geschiedenis van het land, en Revolusi (2020) dat de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië met de verhalen van ooggetuigen in een mondiaal perspectief plaatst. Naast zijn literaire werk staat Van Reybrouck bekend als 'een van de toonaangevende intellectuelen van Europa' (Tagesspiegel), wiens ideeën betrekking hebben op thema's als democratie, klimaat en kolonialisme. Hij publiceert regelmatig opiniestukken in internationale publicaties. 

Bekijk de website van David Van Reybrouck
Instagram: @david.vanreybrouck

(1961, Marokko) verwierf faam met zijn in 2010 in het Nederlands vertaalde roman De Clandestienen (2000). In dit verhaal geeft hij Marokkanen die met de moed der wanhoop Europa proberen te bereiken en daarbij het leven laten een gezicht. Elalamy behoort tot de jonge lichting schrijvers die is opgegroeid na de Marokkaanse onafhankelijkheid van Frankrijk. De Marokkaanse identiteit vormt een belangrijk leidmotief in zijn werk. Zijn verhalenbundel Tqarqib Ennab (Roddels) uit 2004 is het eerste boek dat volledig in darija is geschreven, het Marokkaanse dialect van het Arabisch. “ Om te laten zien dat het een echte taal is, die leeft en creatief is,” zei hij hierover in een interview met Trouw. Elalamy heeft drie romans op zijn naam staan, waarvan Les Clandestins werd bekroond met de Grand Prix Atlas 2001. In 2004 publiceerde hij een serie portretten van Marokkanen in Marokko (Miniatures). Behalve schrijver is Elalamy ook beeldend kunstenaar en docent stijl en media aan de universiteit van Kenitra. In 2009 maakte hij de literaire installatie Nomade. In Marokko hebben scherpe analyses in zijn literaire collages geleid tot het censureren van zijn beeldend werk. Zijn romans zijn vertaald in het Nederlands, Arabisch, Engels, Spaans en Italiaans.

(Istanbul 1951) woont sinds 1975 in Nederland. Yemni heeft hij diverse verhalen, toneelstukken, literaire detectives en romans geschreven, die zowel in het Turks -de taal waarin hij schrijft- als in Nederlandse vertaling zijn uitgekomen. Enkele titels zijn: De roos van Amsterdam, De amulet en De vierde ster. Zijn laatste boeken Muhabbet Evi (2006) en Durum 429 (2007) verschenen in het Turks. Yemni kwam in 1975 naar Nederland, vond werk als brugwachter bij de NS en ontwikkelde zich in die periode van zeven jaar tot schrijver. Over zijn ervaringen als brugwachter en papierprikker op het Amsterdams Centraal Station schreef hij de uiterst geestige verhalenbundel De ijzeren snavel en de novelle De geest van de brug.

(Duitsland, 1974) is een Turkse schrijfster en journaliste. Op uitnodiging van AD/Haagsche Courant en Kosmopolis Den Haag verkent zij momenteel de wereld van de Turkse migranten in Den Haag. Tot april 2008 verschijnen van haar tien verhalen over Haagse Turken in AD/Haagsche Courant. De in Leverkusen geboren Tohumcu keerde op 5-jarige leeftijd terug naar Turkije. Tohumcu schrijft literatuurkritieken voor Turkse dagbladen en verzorgt een cultuurprogramma op de Turkse staatstelevisie TRT 2. Inmiddels zijn van haar een verhalenbundel (Abis, 2003) en de korte roman Yok Bana Sensiz Hayat gepubliceerd. Binnenkort verschijnt haar roman in Engelse vertaling onder de titel No life without you.