(1933, Curaçao) schreef haar eerste verhalen voor kinderen in het Papiaments. Garmers hecht veel waarde aan de verteltraditie en in haar boeken spelen vrouwenemancipatie en het dagelijks leven op Curaçao een belangrijke rol. Toen ze in de jaren ’70 naar Nederland kwam, werd zij door Miep Diekmann gestimuleerd om ook in het Nederlands te schrijven. In 1976 verscheen Lieve Koningin, Hierbij Stuur Ik U Mijn Dochter, dat een groot succes werd in Nederland en op de Nederlandse Antillen. In dit boek uit ze veel kritiek op de Curaçaose samenleving, maar laat ze de humor overheersen. In 1980 publiceerde Garmers Orkaan en Mayra, waarvoor ze in 1981 de Nienke van Hichtum-prijs van de Jan Campertstichting ontving. In 1983 werd zij onderscheiden met de Cola Debrot-prijs, de hoogste literaire onderscheiding van Curaçao. Naast jeugdboeken heeft Garmers ook kookboeken en boeken over zwarte magie geschreven. Verder werkte zij als politiek verslaggeefster en maakte ze cursiefjes in het NCRV-radioprogramma Rozengeur en Prikkeldraad. Garmers woont momenteel op Curaçao.

(1964, Suriname) is auteur, journalist en docent. In 2007 verscheen Marhés fictiedebuut Dulari-De Weg van Mijn Naam, dat uit zes verhalen bestaat en uit verschillende perspectieven is geschreven. In hetzelfde jaar is haar eerste korte verhaal Dilemma’s gepubliceerd in de verhalenbundel Waarover We Niet Moeten Praten. Met haar eerste non-fictie boek Tapu Sjén/Bedek Je Schande - Surinamers en Incest (1996) doorbrak ze een taboe door als eerste Surinaamse vrouw over (haar eigen) incestervaringen te schrijven. Dit boek werd erg goed ontvangen door critici en als moedig beschouwd. Het boek heeft ervoor gezorgd dat het onderwerp bespreekbaar is geworden in Suriname. Als journalist schreef Marhé artikelen en columns voor onder andere Opzij, de Groene Amsterdammer en Vrij Nederland. Daarnaast geeft ze sinds 1994 lezingen en presentaties over verschillende maatschappelijke onderwerpen. Marhé is sinds 1990 woonachtig in Nederland. www.ushamarhe.nl

(Willemstad, 1946), geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders, was redacteur/presentator van het NOS Journaal (1985-2009) en de Wereldomroep (1983-2008). Ze speelde rollen in theatervoorstellingen als Ajax, Hemel boven Berlijn, Medea, De Vagina Monologen en De Afscheidsmonologen en ze schrijft zelf ook toneelstukken. Daarnaast presenteert ze regelmatig debatten en publiceert ze columns. In 2009 ontving ze de Cosmic Award voor haar rol als pleitbezorger voor meer diversiteit in de Nederlandse media. Herinneringen aan haar jeugdjaren in Curaçao werden door John Leerdam opgetekend in De Antillen en ik (2008). In 2018 speelde ze de rol van verteller in The Passion.

(1970, Suriname) won de Derde Literatuurprijs van het Kwakoefestival 2002 met haar verhaal ‘De laatste parade’. San A Jong schreef al non-fictie voor haar werk voor verschillende NGO’s maar de Kwakoeprijs stimuleerde haar om zich meer met het schrijven van fictie bezig te houden. Ze werkt momenteel aan een verhalenbundel. Het centrale thema is de dood en de manier waarop men met dood omgaat in Suriname, met alle tradities, (bij)gelovigheden en bizarre rituelen die daarbij horen. Samen met verteller Guillaume Pool startte zij de stichting Bukutori, die zich richt op de bevordering van het lezen en de schrijf- en vertelkunst in Suriname. In 2008 werd zij directeur van de Schrijversvakschool.