(1947) is een dochter van Hella S. Haasse en Jan van Lelyveld. Ze studeerde piano en compositie aan het Sweelinck Conservatorium. Tevens studeerde zij enkele jaren Psychologie (UvA) en Grafische Vormgeving (Rietveld Academie). In de jaren daarna volgde zij o.a. cursussen Hypnotherapie, Psychosynthese en Effectieve Intuïtie, om zich verder te specialiseren in de mentale kant van het musiceren. Dit resulteerde in het ontstaan van de methode Geïntegreerd Studeren. Van 1996 tot 1999 was zij projectcoördinator van Persoonlijk Instrument, een project over houding, beweging en mentale training aan het conservatorium Zwolle. In het kader daarvan ontwierp zij een Mentale Training voor muziekstudenten. Ze bezit een eigen praktijk in het begeleiden van muziekstudenten op velerlei gebied. www.ellenvanlelyveld.com

(Den Haag, 1944) is schrijver en dichter. In zijn roman De Keizer en de astroloog (2008) komt leerling-psychiater Simon als astroloog aan het hof van keizer Wilhelm II in Doorn te werken en verzeilt daar in absurde situaties. In 2000 ontvangt hij de Multatuliprijs voor zijn roman De Revue (1999) en de Ida Gerhardt Poëzieprijs voor Kinderen die leren lezen. In 2014 verschijnt Teatro Olimpico, over Nederlandse theatermakers die hun voorstelling in Italië proberen op te voeren. Wederzijds (2017) is een satire over buurthulp en in het historische en humoristische De ziekte van Weimar (2019) reist een man uit Franeker naar Weimar voor een ontmoeting met Goethe. VICTORIEN, ik hou van je (2021) is een bundel 'verhalen en ontboezemingen'; in 2023 verschijnt zijn derde dichtbundel Vogelkerkhof.

(Groningen, 1981) studeerde aan de kunstacademies van Arnhem (autonome kunst), Enschede (autonome kunst) en Amsterdam (beeld en taal). Ze schrijft en tekent en publiceert en exposeert regelmatig. Haar verhalen verschenen onder meer in Hollands Maandblad, dat haar een schrijversbeurs toekende. Nina Roos wordt geprezen om de wijze waarop zij in heldere bewoordingen het onderhuidse ongemak van haar personages feilloos blootlegt. Zij debuteerde in oktober 2011 met de verhalenbundel Neem op (De Harmonie, Amsterdam). www.ninaroos.nl

(Zuid-Afrika, 1985) is de rijzende ster van de Zuid-Afrikaanse literatuur en een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de coconut-generatie: jongeren die moeten laveren tussen hun zwarte afkomst en deelname aan de blanke maatschappij. Coconut is ook de titel van haar eerste roman, die gaat over de zoektocht van zwarte Zuid-Afrikanen naar hun nieuwe identiteit in de post-apartheid samenleving, kreeg in 2007 de European Union Literary Award. Het boek wordt intensief gelezen en gebruikt op scholen en universiteiten. Drie jaar later ontving ze de prestigieuze Wole Soyinka Prize for African Literature voor dezelfde roman. Haar tweede boek Spilt Milk verscheen in 2011 in Nederland onder de titel Gedane zaken. In deze roman komen schooldirectrice Mohumagandi en pater Bill jaren na hun geheime liefdesaffaire elkaar weer tegen. De bevlogen zwarte directrice en de stijve, onhandige pater komen lijnrecht tegenover elkaar te staan als de pater het onzedelijke gedrag van vier leerlingen in goede banen moet leiden. Matlwa ziet Toni Morrison als haar grote voorbeeld. Kopano Matlwa is tevens arts en werkt in Oxford aan haar master in Gezondheidszorg.

(Libanon, 1970) is dichteres, journalist, vertaalster en consultant. In haar werk staan erotiek en de bevrijding van de Arabische vrouw van het paternalistische juk centraal. Hoe ik Sheherazade heb vermoord, bekentenissen van een boze Arabische vrouw trok in 2010 internationaal veel aandacht. In dit autobiografische essay breekt ze een lans voor de seksuele bevrijding van de Arabische vrouw - maar veroordeelt ze ook westerse clichébeelden. Haddad spreekt zeven talen en vertaalde diverse prozawerken en poëziebundels van en naar het Arabisch. Als hoofd van de cultuurredactie van het Libanese dagblad An Nahar interviewde ze bekende schrijvers als Umberto Eco, Wole Soyinka en Paul Auster. Eind 2008 lanceerde ze Jasad (Arabisch voor lichaam), de eerste Arabische glossy met erotische verhalen. De flamboyante schrijfster werkt nu aan de Sorbonne aan een PhD over de vertaling van het werk van Markies de Sade in het Arabisch. Een selectie van haar poëzie is in Engelse vertaling te lezen op www.joumanahaddad.com. Haar werk is vertaald in vele talen, waaronder het Frans, Duits, Spaans, Pools, Engels en Italiaans, en ze won tal van internationale literaire prijzen.

(Willemstad, 1946), geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders, was redacteur/presentator van het NOS Journaal (1985-2009) en de Wereldomroep (1983-2008). Ze speelde rollen in theatervoorstellingen als Ajax, Hemel boven Berlijn, Medea, De Vagina Monologen en De Afscheidsmonologen en ze schrijft zelf ook toneelstukken. Daarnaast presenteert ze regelmatig debatten en publiceert ze columns. In 2009 ontving ze de Cosmic Award voor haar rol als pleitbezorger voor meer diversiteit in de Nederlandse media. Herinneringen aan haar jeugdjaren in Curaçao werden door John Leerdam opgetekend in De Antillen en ik (2008). In 2018 speelde ze de rol van verteller in The Passion.

(Paramaribo, 1958 - Loenen aan de Vecht, 2012) debuteerde in 2011 als romanschrijver met een boek waarin hij het leven beschrijft van Badal, een migrant die, net als Ramdas zelf, een bevlogen, geëngageerd schrijver en columnist is. Populair onder de blanke Nederlanders, maar niet gelezen door zijn eigen mensen. De multiculturele samenleving en de positie van de journalist zijn terugkerende onderwerpen in zijn werk. Schrijver, journalist, film-, radio- en televisiemaker Ramdas groeide op in de Hindoestaanse gemeenschap in Suriname. Eind jaren zeventig kwam hij naar Nederland om sociale geografie te studeren. Hij werkte o.a. voor De Groene Amsterdammer en als columnist, essayist en correspondent in India voor NRC Handelsblad. Ramdas maakte diverse radio- en tv-programma’s zoals In Mijn Vaders Huis, een serie interviews over de botsing van culturen en de rol van de wetenschap en de media. Ze verschenen ook in boekvorm. Van 2003-2005 was hij directeur van debatcentrum De Balie in Amsterdam. In 2007 vestigde hij zich een jaar lang in Suriname en schreef er Paramaribo: de vrolijkste stad in de jungle (2009) waarin hij kritisch naar zijn geboorteland kijkt. Sinds september 2010 presenteerde hij het VPRO-opinieprogramma Z.O.Z. Hij overleed op 16 februari 2012.

(Georgetown, Penang, Maleisië, 1968) is een Maleisische schrijfster, actrice, fotografe en filmmaakster. Onlangs verscheen haar biografie Growing up with Ghosts, een verkenning van verdriet, van in persoonlijke en politieke geschiedenis en van bloedlijnen. Chauly publiceerde eerder twee dichtbundels: Going There and Coming Back (1997) en The Book of Sins (2007). In 2007 verscheen ook een verzameling korte verhalen, Lost in KL. Ze studeerde Engelse literatuur in Winnipeg in Canada en is al meer dan twintig jaar werkzaam in de kunst. Ze schrijft zowel in het Maleis als in het Engels. Chauly is van Chinese en Punjabi afkomst. Haar werk ontstaat uit de behoefte om verhalen te vertellen. Ze heeft gewerkt met gemarginaliseerde gemeenschappen, van prostituees en vluchtelingen tot inheemse bevolkingsgroepen. Ze verwerkt haar ervaringen zowel in proza als in film en fotografie. Ze houdt een blog bij op http://bernicechauly.wordpress.com/.

(Ethiopië, 1978) is een van de meest veelbelovende Afrikaans-Amerikaanse auteurs van dit moment. In zijn romans schetst hij de identiteitsproblemen van Afrikaanse emigranten in de VS. Mengestu, die op zijn tweede met zijn ouders zijn geboorteland Ethiopië ontvluchtte om in de VS een nieuw bestaan op te bouwen, ondervindt aan den lijve hoe het is om met een exotische naam door het leven te gaan. Zijn verhalen worden bevolkt door Afrikaanse emigranten die hun weg proberen te vinden in de Amerikaanse maatschappij. Mengestu’s eerste roman The Beautiful Things That Heaven Bears uit 2007 (in het Nederlands verschenen als Kinderen van de revolutie) gaat over een Ethiopische winkelier in een achterbuurt in Washington die een nauwe band ontwikkelt met een blanke geschiedenisdocente en haar biraciale dochter. In zijn tweede boek How to Read the Air uit 2010 staat een jongeman centraal die op zoek gaat naar de roots van zijn Afrikaanse ouders. Deze roman verscheen in het Nederlands als De leugen van Jonas Woldemariam. Mengestu schrijft ook non-fictie voor tijdschriften als Rolling Stone, Harper’s en Granta. Voor Granta werkte hij onder andere als correspondent vanuit Congo, Oeganda en Darfur. Mengestu won diverse prijzen, o.a. de Guardian First Book Award en de Los Angeles Times Book Prize. Hij woont tegenwoordig met vrouw en kind in Parijs.

(Indonesië, 1962) is een van de opvallendste Indonesische schrijfsters van dit moment. In haar korte verhalen stelt ze taboes in haar land aan de kaak en breekt ze een lans voor zelfbeschikkingsrecht van de vrouw. Chudori studeerde politicologie in Canada. Met haar verhalen brengt ze een dialoog op gang tussen traditie en moderniteit, waarbij de machomaatschappij en het Indonesische chauvinisme eraan moeten geloven. Haar laatste bundel, 9 dari Nadira, begint met de zelfmoord van Nadira’s moeder. Nadira duikt in het verleden van haar moeder die in de jaren vijftig studeerde in Amsterdam, daar trouwde en kinderen kreeg. Haar verhalenbundel Malam Terakhir uit 1989 werd vertaald in het Duits. Leila Chudori werkt sinds 1989 als journalist voor onder andere het kritische magazine Tempo. Haar ervaringen als journalist geven voeding aan haar korte verhalen. Daarnaast schrijft ze tv- en filmscripts. Chudori is actief op facebook (www.facebook.com/leila.s.chudori) en op twitter (http://twitter.com/#!/leilaschudori).

(Nigeria, 1974), schrijver en literatuurwetenschapper, woonde lang in België en verhuisde in 2013 naar de Verenigde Staten waar ze Creative Writing doceert aan de universiteit van Georgia. Behalve romans schrijft ze ook poëzie, kinderboeken, educatieve boeken en korte verhalen. In 2005 debuteerde ze als romanauteur met De feniks, een portret van een jonge Nigeriaanse in België die na de dood van haar vijfjarige zoontje worstelt met gevoelens van depressie en ontworteling. Daarna volgden de romans Fata Morgana (2007, in Engelse vertaling On Black Sisters' Street, 2011) over vier vrouwen uit Nigeria die in de Antwerpse prostitutie belanden, Nachtdanser (2011) en De zwarte messias (2013). In 2019 verscheen haar verhalenbundel Better Never than Late (Beter nooit dan laat), over de ongewone levens en relaties van een groep Nigeriaanse immigranten die hun weg zoeken in België. Haar volgende roman De middelste dochter (oorspronkelijke titel The Middle Daughter) verschijnt in april 2023.

is van huis uit stuurman op de grote handelsvaart. Het bevaren van de wereldzeeën belette hem niet om veel te lezen. Hij debuteerde op oudere leeftijd met gedichten in het Vlaamse literaire tijdschrift Yang. Daarna verscheen werk van hem in ondermeer de Poëziekrant, Maatstaf, De Brakke Hond en – meest recent - Extaze. Met tekenaar Jeroen Hermkens maakte hij het bibliofiele boekje De Laatste Stad (De Weideblik, 2004).

gaf na haar studie Engelse Taal en Letterkunde in Leiden lange tijd les op een lyceum. De literatuur vormde een onderdeel van haar werk als docente. Pas op latere leeftijd begon zij met schrijven. Ze raakte gefascineerd door mensen die ze niet echt kent, korte ontmoetingen waar ze dan zelf een draai aan geeft. Haar personages geven haar als het ware opening van zaken en dat is - al schrijvend – een proces waar ze veel genoegen aan beleeft. Haar verhalen verschenen in Tirade en Hollands Maandblad. In 2007 verscheen een bundel korte verhalen van haar hand onder de titel Vandaag misschien, misschien vannacht. Nu is ze bezig met een roman over vier jonge mensen. Ze zegt:”Het is spannend om te zien wat er met ze gebeurt, terwijl de roman vordert.”

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(België,1971) oftewel Inge Liesbeth Alfonsina Heremans (ILAH) studeerde toegepaste grafiek in Leuven. Ze kreeg al op jonge leeftijd een kind en ging daarna alsnog wijsbegeerte studeren. Toen ze 25 was oogstte ze haar eerste grote succes met het stripfiguurtje Cordelia. Sindsdien staat haar strip Cordelia in De Morgen. Hierin neemt ze vooral de vaak moeizame verhouding tussen mannen en vrouwen op de hak. Uitgeverij Oogachtend publiceerde ondertussen tien verzamelingen van haar Cordelia-strips. Sinds 2007 is zij ook de geestelijk moeder van Mira in de Flair, een iets jongere versie van Cordelia, met navenante problemen. Ook van Mira zijn inmiddels albums uitgegeven. Cordelia is in al die jaren met haar meegegroeid en heeft net als Inge inmiddels twee kinderen. Als fulltime striptekenaar behoort ILAH als een van de weinige vrouwen tot het jonge Vlaamse strip- en cartoongilde. In 2001 en 2002 verscheen Cordelia ook een paar maanden dagelijks in het Algemeen Dagblad.

(Groot-Brittannië, 1974) groeide op in Ghana. Tijdens zijn studie in Manchester maakte hij deel uit van Commonword, een groep schrijvers uit minderheidsgroeperingen, die elkaars werk bespreken. Hij schrijft proza, poëzie, artikelen en soms een rap en treedt regelmatig op op literaire festivals. In 2010 verscheen de Nederlandse vertaling van zijn eerste roman, De Blauwe Vogel, een detective over een Ghanees dorpje waar een homp vlees wordt gevonden en de politie moet zien te achterhalen wat er nu precies in het pakketje zit. Prachtige beschrijvingen van de Ghanese natuur wisselt hij af met pittige passages over de corruptie bij de Ghanese politie. Het boek werd genomineerd voor de Commonwealth Prize. Zijn werk heeft terugkerende thema’s als macht, culturele conflicten, liefde, familie en de frictie tussen kapitalisme en humanisme. Hij treedt wereldwijd op op poëziefestivals en is regelmatig commentator op de BBC-radio. Hij heeft twee cd’s opgenomen met gedichten: Incredible Blues en Nocturne of Phrase. Onder het pseudoniem K.P. Kojo publiceerde hij in 2011 The Parade, een kinderboek over de spin Anansi.

(Groot-Brittannië, 1970) kwam op haar negende met haar Pakistaanse ouders naar Nederland. Ze studeerde rechten en werkte vervolgens voor diverse ministeries, de UNHCR en de Raad van Europa in Straatsburg. In 2006 besloot ze echter om in Nederland te gaan wonen en zich hier met name aan haar schrijverschap te wijden. In het najaar van 2008 verscheen haar bundel moslimsprookjes Groenkapje en de bekeerde wolf, waarin ze de botsing der beschavingen humoristisch op de hak neemt. In Eenzaam heden (2008) vertelt een migrantenkind over haar gevoel van ontworteldheid. Tahir debuteerde in 2005 met de non-fictiebundel Een moslima ontsluiert, waarin ze thema’s als zelfkritiek bij moslims en vrouwenemancipatie behandelt. Haar fictiedebuut Kostbaar bezit (2006), een bundel vrijmoedige erotische verhalen, was een groot succes. Tahir mengt zich regelmatig in het publieke debat. Haar opiniestukken verschijnen onder meer in de Volkskrant en NRC Handelsblad. In 2008 was ze een van de genodigden in het VPRO-televisieprogramma Zomergasten.

(Turkije, 1968) is van Koerdische afkomst. In 2011 verscheen Dağın Ardına Bakmak (Looking Behind the Mountain), waarvoor ze de bergen introk om PKK-rebellen te interviewen: de eerste keer dat een schrijver de persoonlijke verhalen en trauma’s van de Koerdische strijders optekende. In 2011 verscheen ook Doğunun Kapısı: Diyarbakır (The Gate of East: Diyarbakir) een portret van de 3000 jaar oude hoofdstad van Koerdistan. Ook als columniste van de Engelstalige krant Zaman schrijft Matur regelmatig over de Koerdische kwestie. Verder is ze voorzitter van een culturele stichting, de Diyarbakır Cultural Art Foundation. Ze leidt maatschappelijke projecten voor vrouwen, kinderen en jongeren en maakt een tv-programma over cultuur, kunst en politiek. Ze studeerde rechten aan de Universiteit van Ankara. Sinds de publicatie van haar eerste dichtbundel in 1996, Rüzgâr Dolu Konaklar (Van Wind Vervulde Landhuizen) creëert ze haar eigen mythologie - geïnspireerd door eeuwenoude Soefitradities uit haar geboortestreek. Inmiddels heeft ze zes poëziebundels op haar naam staan en een bundel met door haar vertaalde gedichten. Haar werk is vertaald in zeventien talen.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(1973) gaat in het dagelijks leven over straat als Jaïr Tchong. Hij werkt momenteel als projectleider wereldmuziek bij het Muziek Centrum Nederland en is lid van de Raad van Toezicht bij Global Dance Lab. In het verleden was hij onder andere wereldmuziekprogrammeur bij de Melkweg en voorzitter van de commissie internationalisering bij het Fonds Podiumkunsten. Behalve dj is Jairzinho ook wereldmuziekjournalist. Hij heeft een Arubaans-Chinese vader en een Nederlandse moeder. Vanaf zijn vijftiende dook hij in de muziek, achtereenvolgens punk, new wave, soul, jazz, funk, Afrikaans, Braziliaans en salsa/latin. In 2000 ging hij in Amsterdam aan de slag als dj en als freelance journalist bij OYE Listen, Het Parool, De Groene Amsterdammer, Nieuwe Revu, Preludium, Ontdek Afrika en NIW. Jairzinho draait vooral afro-latin: alle zwarte dansmuzieksoorten hebben zijn belangstelling. Daarnaast gebruikt hij ook steeds vaker Oost-Europese en oriëntaalse muziek in zijn eclectische mix. Jairzinho draaide onder andere op Oerol, in de Bloemendaalse Republiek, RASA in Utrecht en in het Bimhuis, Bitterzoet, Melkweg en Paradiso in Amsterdam.

(Hoorn, 1968) is een journalist die zijn loopbaan begon bij radiozender Amsterdam FM; vervolgens was hij redacteur bij De Digitale Stad, las hij bij AT5 het nieuws en presenteerde er praatprogramma's. Hij keerde terug naar de radio: eerst naar BNR Nieuwsradio en later naar het VPRO-programma De Avonden, dat hij elke maandag en vrijdag presenteerde. Sinds 2015 is Van Kan journaallezer van NOS Radio en bij tv-journaals is hij te horen als voice over. Voorjaar 2016 presenteerde hij als invaller het televisieprogramma Boeken. Daarnaast is Van Kan actief als redacteur van literaire tijdschriften. Tot 2007 maakte hij deel uit van de redactie van De Tweede Ronde. Daarna stapte hij over naar Tirade. Samen met Wim Brands stelde hij Nederland. Een objectief zelfportret in 51 voorwerpen samen, een bloemlezing waarin evenzovele schrijvers elk een typisch Nederlands voorwerp beschrijven.

(Oosterbeek, 1970) is presentator, programmamaker, acteur en voice-over met als specialiteit muziek, literatuur, kunst en cultuur. Na zijn studie aan de Toneelschool Amsterdam speelde hij in voorstellingen van onder meer Het Toneel Speelt, Toneelgroep Amsterdam, RO Theater en De Trust, en maakte deel uit van het vaste ensemble van het Nationale Toneel. Francis was presentator bij AT5 en radiomaker bij onder meer de KRO op NPO Radio 1, RedBull Music Academy en 40Up Radio. Hij spreekt audioboeken in. Zijn versie van Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer haalde de shortlist van de Storytel Award 2019 voor het Beste Luisterboek. Hij presenteerde op de radiozender Sublime o.a dagelijks de ochtendshow Sublime Sunrise, het Instagram-poëzieprogramma Sublime Smooth en de avondshow The Sublime Experience. In 2025 bedacht en presenteerde hij de tv-reeks Kringlopen met Francis voor de Noord-Hollandse omroep NH. Francis is verbonden aan Writers Unlimited als programmamaker en presentator van het festival.

Bekijk de website van Francis Broekhuijsen
Instagram: @francisbroekhuijsen

(Den Bosch, 1990) kreeg voor haar oeuvre de Constantijn Huygens-prijs 2025 toegekend. Dat oeuvre is volgens de jury ‘toonaangevend binnen de hedendaagse Nederlandse letteren. Ze durft met vorm te experimenteren en weet daarbij een groot, vaak jong publiek aan te spreken’. In 2010 debuteerde Marsman met de dichtbundel Wat ik mijzelf graag voorhoud. Haar eerste roman – Het tegenovergestelde van een mens – verscheen in 2017. Hierin vervlecht ze proza met poëzie en essayistiek om het thema klimaatverandering te belichten. De volgende scan duurt vijf minuten (2018) vertelt in gedichten en een essay hoe een ziek lichaam zich verhoudt tot een zieke wereld. In mijn mand (2021) behandelt ze grote thema’s: de waarde van het leven en de plek van de dood in een mensenleven. In 2025 verscheen Op een andere planeet kunnen ze me redden. Samenleven met de dood veranderde Marsmans wereldbeeld. Het boek is een filosofische trip tot in de diepten van de menselijke geest, afgewisseld met dagboekfragmenten die beschrijven hoe de dood haar op de hielen zit.

Instagram: @liekemarsman

(1981) is schrijver en vertaler van kinderboeken, en dichter. Sinds augustus 2025 is ze twee jaar stadsdichter van Tilburg. Haar carrière als dichter begon in 2000 toen ze de El Hizjra literatuurprijs en de Kunstbendeprijs won. In 2008 verscheen haar eerste kinderboek, Nasim en Natalie, dat ze samen met Pieter Feller schreef, en won ze het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Ze schreef onder meer de kinderboeken Mijn buurvrouw is een ninja (7+), Bo en Mo verdwaald in de tijd (4+), Mir en de muusjes (en de mooiste mislukking ooit) (4+), Lachen! (8+) en Het sleutelbos (10+). Najiba geeft regelmatig workshops aan kinderen en jongeren om hen te helpen hun eigen verhalen te vertellen en gedichten te schrijven.

Bekijk de website van Najiba Abdellaoui
Instagram: @najiba.writes

(Afghanistan, 1992) kwam in 1998 vanuit Afghanistan naar Amsterdam-Noord. Hij timmert vanaf zijn negentiende al aan de weg als journalist, rapper (als Kidson Jones) en producer. In 2011 was hij bovendien de jongste schrijver die ooit bij uitgeverij Contact debuteerde. De verhalen in zijn bundel Toen God nog in ons geloofde zijn onderling verweven en kunnen daarmee ook als een novelle worden gezien. Zijn proza gaat net als zijn rapteksten over jongeren die hun plek in de maatschappij proberen te bepalen. Hutak put daarbij uit zijn eigen leven, maar voert ook Dostojevksi en Nescio aan als inspiratiebronnen. In een wirwar van verhaallijnen en personages behandelt Hutak in zijn debuut een groot aantal kwesties, van bijbelse dilemma’s tot de situatie in Afghanistan. De stijl van Hutak is verfrissend en verrassend. Soms snoeihard, dan weer zeer gevoelig. Zoals al uit de titel van zijn debuut al blijkt speelt Hutak graag met een omgekeerd perspectief. Zo vermoordt een jongen in een van zijn verhalen kinderen omdat hij ze wil behoeden voor de ellende in de wereld. Zie ook: http://mr--jones.hyves.nl/

(Rotterdam, 1974) is dichter, schrijver, acteur en regisseur. Hij debuteert als dichter hij in 2000 met 27 gedichten & Geen lied. Nasr speelt in films en tv-series en behoort tot het ensemble van International Theatre Amsterdam. Voor zijn acteren is hij tweemaal bekroond met de Louis d'Or. Ook schrijft hij toneel, columns, essays en opiniestukken, en is van 2009-2013 Dichter des Vaderlands. Zijn vertolking van Ischa Meijer in de tv-serie I.M. (2020), naar de roman van Connie Palmen, is bekroond met een Gouden Kalf. In zijn essaybundel De fundamenten (2021) maakt hij een balans op van een land in coronatijd; in Nasr compacter (2021) brengt hij het beste uit 20 jaar dichterschap bijeen. Hij speelt in de tv-serie Oogappels, die in 2023 de Gouden Televizier-ring wint. In 2023 maakt hij voor NTR een tv-serie over objecten uit zijn verzamelingen, Dr Nasrs Wunderkammer.

Een trio met Peer de Graaf (zang), Henk Koekkoek (ukelele, saxofoon) en Piet Maas (contrabas). Peer de Graaf begon in 1978 ooit als ‘Meneertje Peertje’ in het theater. Meneertje Peertje is nog steeds actief maar inmiddels is Peer de Graaf uitgegroeid tot een volwassen acteur, cabaretier, muzikant, presentator en improvisator. De Graaf treedt niet alleen op in het theater, maar is ook actief in het onderwijs en de gezondheidszorg. Met Thijs Borsten vormt hij het duo Trapperdetrap dat zich toelegt op volwassen liedjes voor kinderen. Op elke cd is een bijzondere gast te horen zoals Mathilde Santing, Wende Snijders en Denis Jannah. Het streven van het duo is om mooie muziek te maken die ook bij niet-ouders in de smaak valt. De Graaf is een allround performer die met groot gemak zingt, grappen maakt en verhalen vertelt. Hij doet dat al jaren lang bij verschillende acts en bandjes; in theaters, op de Parade maar ook op buurtfeesten. Vorig jaar was hetzelfde trio een groot succes op het festival onder de naam Trio Lang en Gelukkig.

Another Country wordt gemaakt door Allerd van den Bremen (compositie en piano), Renée van Marissing (tekst), David Lucieer (drums en spel) en Wessel van der Wal (bas en zang).
Rode Rozen maakt kernachtig muziektheater waarin klank en gesproken woord centraal staan. Het gezelschap werd opgericht door tekstschrijver Renée van Marissing, componist Allerd van den Bremen en dramaturge Anneke Jansen. Samen maakten ze Dansen, Lopen, Rammen en - i.s.m. theatergezelschap Els inc. - een hoorspelversie van Ik ben er voor niemand van Ingmar Heytze. Ze bedachten de audio-installatie + live performance Het huis en de ruimte voor de tentoonstelling Aura (Castrum Peregrini) gevolgd door projecten als Petites Misères, kleine ongemakken en het menselijk leven, een muzikaal hoorspel voor de Museumnacht in het Van Gogh Museum. Daarnaast maakt Rode Rozen tweemaandelijks een hoorspel voor Hard Hoofd, het online dagblad voor kunst en journalistiek.

(Amsterdam, 1989) is schrijfster, columniste en radiopresentatrice. Ze was nog maar 15 toen ze werd gevraagd om te schrijven voor de jongerenwebsite Spunk. De heldere en schaamteloze manier waarop ze de puberwereld schetste viel meteen op en NRC Handelsblad vroeg haar om haar columns ook in de krant te publiceren. Een compilatie van haar beste stukjes verscheen in boekvorm onder de naam Überpuber. Haar columns gaan vaak over seks, drugs, trauma’s, discriminatie, verveling en andere dagelijkse ongemakken. Ze kreeg overigens niet alleen lof toegezwaaid. Haar bravoure en arrogante houding leverden haar ook doodsbedreigingen op. Sinds 2008 is ze vaste columniste van het dagblad Metro. Hadjar Benmiloud heeft een Nederlandse moeder en een Algerijnse vader. Ze groeide op in Parijs, Amsterdam, Hollywood (waar haar vader woont) en Zutphen. In 2008 schreef ze met regisseur Janwillem Slort het script van de theaterproductie Na mij de zondvloed, uitgevoerd door het Poldertheater. Tot augustus 2008 presenteerde ze het muziekprogramma Lijn5 van de NPS. Sinds 2009 volgt ze een radio-opleiding bij BNN. Een van haar reportages werd genomineerd voor de RVU Radioprijs 2009. www.hadjar.nl

(Oud-Zuilen 1959) woont en werkt vanuit Rotterdam. Hij studeerde van 1979 tot 1982 aan de Academie voor Beeldende Kunsten in de havenstad en werkte aansluitend als kunstschilder in "Het Rotterdams Kunstenaarskollektief" en als drukker en vormgever bij "Het Rotterdams Kunstgesticht" (bibliofiele uitgaven). Tussen 1986 en 2005 was hij muzikant en componist in de bands Trespassers W en Dull Schicksal. Sinds 1985 is hij beeldend kunstenaar. In 2009 opende hij Galerie Ron Krepel in Middelburg. Daarnaast heeft hij een baan als schuurder/polijster van natuursteen.

is schrijver, actrice en theatermaker. Ze debuteerde in 2011 met de roman Zehra, over een Turks meisje dat verstoten wordt omdat ze ‘anders’ is. In al haar werk staat één vraag centraal: hoe verhoud je je tot andersdenkenden zonder jezelf te verloochenen? Oral speelde als actrice in Oesters van Nam Kee, Combat, Hertenkamp en Baantjer. Verder toerde ze met Gesluierde Monologen door Nederland, België en Amerika. Een van de monologen - over een vrouw die het contact met haar man kwijt is - schreef ze zelf. In 2010 ging Retour Hollands Spoor in première, haar tweede toneelstuk voor Het Nationale Toneel, dat ze schreef met Gerardjan Rijnders. In 2020 was Oral gast in het televisieprogramma Zomergasten.

(Rotterdam, 1963 - Haarlem 2016) publiceerde in 2010 Grote Verwachtingen. Opgroeien in de letteren in 25 schema’s, waarin hij 25 literaire werken bespreekt en dwarsverbanden legt. Hetzelfde deed hij in Luisteren & cetera met 25 popalbums uit de jaren zeventig. Hij schreef Made in Europe , Steinz – Gids voor de wereldliteratuur (met zijn dochter Jet) en het Boekenweekessay 2015, Waanzin in de wereldliteratuur. In 2010 verscheen ook De Duivelskunstenaar, een reis door Europa op zoek naar Faust.  Eerder verscheen Macbeth heeft echt geleefd, over plekken waar literaire helden hebben gewoond. In Verleden in verf (2011) schetst Steinz de vaderlandse geschiedenis aan de hand van 40 schilderijen. Pieter Steinz werd in 1989 kunstredacteur bij NRC Handelsblad. Van 2005-2011 was hij chef van de boekenbijlage. Steinz studeerde Oude Geschiedenis en Engelse Taal- en Letterkunde. Sinds 2012 was Pieter Steinz directeur van het Nederlands Letterenfonds, tot aan zijn overlijden in augustus 2016.

(1974) werd in 2008 verkozen tot journalist van het jaar. Vermeulen is correspondent in Istanbul voor NRC Handelsblad, het NOS Journaal, de VRT en Radio Nederland Wereldomroep. Van 2002 tot 2009 was hij correspondent in zuidelijk Afrika. Over die tijd schreef hij het boek Help, ik ben blank geworden (2009). In 2007 ontving hij de Dick Scherpenzeel Prijs voor zijn verslaggeving vanuit het failliete Zimbabwe van Mugabe. Begin 2011 zond de VPRO In Turkije van hem uit, een zevendelige documentaire over het land waar hij nu woont. Hiervoor kreeg hij eind 2011 de Erasmus Euro Media Award. In het programma trekt Bram Vermeulen door heel Turkije op zoek naar de snelle veranderingen die er overal plaatsvinden. Hij reist langs de grenzen van een land met herwonnen zelfvertrouwen, van de Middellandse Zee tot de besneeuwde bergen in het verre oosten, van de gesloten grenzen met Armenië tot de open zuidgrenzen met Arabische buurlanden waarmee de Turken hun verloren banden weer aanhalen.

(Londen) is de geestelijk vader van wereldwijd succesvolle surrealistische stripboeken als Shade, The Changing Man, Hellblazer en Skin, maar hij schreef ook Greek Street, een hommage aan de Griekse mythologie gezien door de ogen van de gewelddadige huidige stadsmens. Door het platte taalgebruik en het rauwe geweld was het een hele klus voor Milligan om een boek als Skin gepubliceerd te krijgen. De held van deze strip, die uiteindelijk in 1992 verscheen, is een skinhead die door softenon-gebruik van zijn moeder zonder armen en benen werd geboren. Milligan heeft ook een aantal nieuwe versies van Batman bedacht en sinds 2001 verzint hij de verhalen over de gemuteerde superhelden van X-Statix. Ondanks het grove geweld en expliciete taalgebruik in zijn boeken, behandelt Milligan ook maatschappelijke onderwerpen als homoseksualiteit (een van zijn helden is gay), oorlogstrauma’s (een van de hoofdpersonen van Greek Street is een getraumatiseerde Afghanistanganger). Milligan schreef ook de screenplays voor twee films, Pilgrims en An Angel for May.

(Apeldoorn, 1968) verwierf bekendheid als initiatiefnemer en hoofdredacteur van Frontaal Naakt, naar eigen zeggen een ‘fundamentalistisch-hedonistisch webmagazine voor de hele familie dat probeert te tornen aan taboes en zekerheden en in marmer gebeitelde waarheden’. Volgens Breedveld is het project volledig ironisch bedoeld, maar wordt dat door veel mensen niet begrepen. Hij begon het webzine zeven jaar geleden uit onvrede over het politiekcorrecte klimaat rond de multiculturele samenleving, dat in zijn ogen ondraaglijk werd na de moord op Van Gogh. Hij ageerde met name tegen de nieuwe politieke correctheid van Geert Wilders en zijn PVV en tegen de Telegraafdictatuur. Peter Breedveld werkt verder voor het blad Ad Valvas van de Vrije Universiteit en schrijft freelance over strips, voor onder andere Vrij Nederland. Eerder was Breedveld hoofdredacteur van het magazine Naturisme en medewerker van Stripschrift, De Haagsche Courant en de Nederlandse Islamitische Omroep.

(Brazilië,1950) kan worden gezien als een Braziliaanse Adriaan van Dis. Afkomstig uit een arme familie, ging hij op zijn veertiende naar Rio de Janeiro om te studeren. Hij voorzag in zijn onderhoud door vertalingen te maken vanuit Engelse en Spaanse taalboeken. Hij rolde de journalistiek in en was jarenlang correspondent in New York. Hij was de eerste Braziliaanse journalist die op 9/11 op de plek des onheils was. Ook maakte hij een serie reportages in Irak. Sinds 2002 interviewt hij voor Globonews grote schrijvers als Mario Vargas Llosa, Nadine Gordimer en Orhan Pamuk. Silvestre schreef al drie non-fictieboeken voor hij in 2009 debuteerde met de roman Se eu fechar os olhos agora. Hij kreeg er meteen de prestigieuze Jabuti Prijs voor en de São Paulo Literary Award. De roman verschijnt begin 2012 in het Nederlands onder de titel Als ik mijn ogen sluit. In 2011 kwam zijn tweede roman uit, A felicidade e fácil (Geluk is makkelijk). De lancering was een happening waarbij schrijvers, actrices en andere fans in een lange rij stonden om een gesigneerd exemplaar te bemachtigen. In beide romans put Edney Silvestre uit zijn ervaringen als journalist. De recente geschiedenis van Brazilië speelt een belangrijke rol, waarbij seks en geweld terugkerende thema's zijn.

(1968) werkte als journaliste voor onder andere de Volkskrant, Nieuwe Revu en HP/De Tijd. Ze kreeg veel media-aandacht vanwege haar interviews met Alicia, een van de twee halfzussen van koningin Beatrix. In 2010 verscheen haar boek Slappe Zakken! over haar zoektocht naar een man die de vader van haar kinderen wilde worden. Haar conclusie was dat mannen alleen seks willen maar geen verantwoordelijkheid willen dragen voor een gezin. Inmiddels is Theunissen een trotse alleenstaande moeder.

(Curaçao, 1956) was jarenlang het gezicht van de Antilliaanse gemeenschap in Nederland. Hij kwam in 1989 naar Nederland om te studeren en wilde daarna terug naar Curaçao. Hij bleef hier echter vanwege zijn jonge gezin en vond een nieuwe missie: de belangenbehartiging van Arubanen en Antillianen in Nederland. Met de stichting SPLIKA zette hij zich in voor de bevordering van het Papiamentu, de taal die hij ook doceert. Vervolgens was hij jarenlang voorzitter van het MAAPP, het platform voor de maatschappelijke participatie van Antillianen en Arubanen in Nederland. Bij zijn afscheid op 1 maart 2009 kreeg hij de MAAPP-award Mi ta yuda uitgereikt, een nieuwe onderscheiding die voortaan elk jaar op Severina’s verjaardag zal worden toegekend aan mensen die zich hebben ingezet voor de Antilliaanse en Arubaanse gemeenschap. Ruben Severina zat enige tijd voor de PvdA in de gemeenteraad van Zoetermeer en hij is thans voorzitter van HAAB (Haags Antilliaans Arubaans Beraad).

(Arnhem, 1954) is sinds 2010 de mensenrechtenambassadeur voor Nederland. Hij studeerde Filosofie aan de Universiteit van Amsterdam en werkte als assistent bij de vakgroep Cultuurfilosofie en Esthetica. Hij is sinds 1984 in dienst van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Lionel Veer werkte onder meer op het beleidsterrein van Europese zaken, asiel en migratie en internationaal cultuurbeleid. De afgelopen jaren was hij ambassadeur in Zagreb en consul-generaal in München. De functie van mensenrechtenambassadeur is bedoeld om een herkenbaar, zichtbaar en eigen profiel te geven aan het thema mensenrechten in de internationale betrekkingen. De mensenrechtenambassadeur zet zich in voor meer samenhang in het Nederlandse mensenrechtenbeleid.

is schrijver en (klinisch) psycholoog. Hij studeerde ook chemische techniek. Hij voltooide de leertherapie-opleiding van de Nederlandse Vereniging Groeps Psychotherapie en de opleiding SIOO (Sturen van veranderingen in organisaties) in Utrecht. Hij gaf leiding aan professionele teams van zowel trainers als organisatiekundigen. In 2011 kwam zijn roman De spinvlieguit, die over de zintuigen, de gevoeligheden en het denken van zowel de mens als de maatschappij gaat. Meer op www.spinvlieg.nl en www.hugowapperom.nl

(Suriname, 1976) debuteert met Knipperleven (2004), gevolgd door Wanneer wij samen zijn (2006), gebaseerd op het verhaal van haar Javaans-Surinaamse familie. In haar roman Het gym (2011) beschrijft ze hoe de Surinaamse Sandra stand houdt tussen de witte hockeymeisjes. In 2013 verschijnt De man van veel over het leven van Anton de Kom, en in 2016 de memoir Tenzij de vader, een intiem verslag van de kennismaking met haar vader. Ze schrijft het scenario van het stripalbum Suske en Wiske en de Tollende Toverkol getekend door Hanco Kolk, en de tekst van het kinderboek Tori, bedacht en geillustreerd door Brian Elstak. Haar biografie In wat voor land leef ik eigenlijk? (2023) over Anil Ramdas is de handelseditie van het proefschrift waarop ze aan de Universiteit Leiden is gepromoveerd. Ze publiceeert met regelmaat verhalen, columns en opiniestukken.

(Haarlem, 1980) studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Aynan, zoon van Marokkaanse immigranten, is een warm pleitbezorger van de Berbercultuur. In 2007 verscheen zijn debuut Veldslag en andere herinneringen, over zijn jeugd, of, zoals hij het zelf noemt, zijn 'katholieke-islamitische-berberachtergrond'. Aynan is de bedenker van de Berberbibliotheek; een reeks waarin klassiekers uit Berberlanden verschijnen. Hij schreef verder Ik, Driss (met Hassan Bahara), de verhalenbundel Gebed zonder eind en Linoleumkoorts - aantekeningen van een docent, over het leven op een hogeschool in een grote stad. Aynan werkt als docent aan de Hogeschool van Amsterdam, artikelen van zijn hand verschenen in NRC, Het Parool, Folia en Trouw.

(Soedan, 1967) wil met zijn literaire werk zijn landgenoten in Soedan een hart onder de riem steken. Zijn vierde roman, Met Safa komt de herfst uit 2007, werd in 2010 in het Nederlands uitgegeven. Hierin probeert hij de politieke gebeurtenissen van de afgelopen 30 jaar te ontrafelen. In zijn romans, die vaak doen denken aan de grote Latijns-Amerikaanse magisch-realisten, verwerkt Al Malik volksverhalen en mythen. Hij ziet het als zijn taak om zijn lezers uit te leggen dat tolerantie en het vermogen om met andere culturen samen te leven de werkelijke kern vormen van de islam. Hij vluchtte eind jaren negentig naar Nederland. Daarvoor studeerde hij in Khartoem, waar hij publiceerde in diverse kranten. Na zijn studie werkte hij als leraar. Na de staatsgreep van 1989 werd het voor Al Malik steeds moeilijker om in vrijheid te werken. Zijn eerste novelle werd in beslag genomen wegens kritiek op het regime. Zijn andere drie romans zijn daarom respectievelijk uitgegeven in Egypte, Syrië en Libanon. Al Malik woont momenteel in Amsterdam.

(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

(Suriname, 1962) publiceerde in 2008 zijn eerste dichtbundel Bapauti / Erfenis, een verdieping van de songs van zijn album Kantráki / Contractarbeider. In 2011 volgde de bundel Tihá / Troost met liedteksten van zijn popalbum Daayra. De zanger, dichter en componist - met wortels in India waar zijn voorouders vandaan komen, geboren in Suriname, en zijn thuisland Nederland - dicht en zingt over maatschappelijke thema's maar ook zaken die in Hindoestaanse en Indiase kringen als taboe gelden. Mohan schrijft in het Sarnámi, de taal van de Hindoestanen in Suriname en Nederland. Hij is oprichter en artistiek leider van muziekformaties zoals het Raj Mohan Ensemble, Vistar en Shai'rana, waarmee hij optreedt in binnen- en buitenland. Hij speelt en zingt composities gebaseerd op eigen teksten en op gedichten van hedendaagse Urdu-dichters, in de (licht)-klassieke Noord-Indiase traditie.

is geboren in Nigeria. Hij was daar docent en journalist, en verhuisde naar Engeland, waar hij African Writing Fellow werd bij de Universiteit van East Anglia. In 2002 publiceerde hij zijn eerste roman, Waiting for an Angel. Met zijn werk kreeg hij vele prijzen, zoals de Cain Prize in 2001, en de Commonwealth Writers Prize in 2003. In 2005/2006 werd hij de Chinua Achebe Fellow bij het Bard College in New York. In 2006 was hij co-redacteur van de British Council's anthology, New Writing 14. Voor zijn tweede roman, Measuring Time, kreeg hij de Virginia Library Foundation Fiction Award in 2008. Zijn derde roman, Oil on Water, kwam uit in de V.S. in 2011. Zijn anthologie The Granta Book of the African Short Story verscheen in september 2011. Habila doceert Creative Writing aan de George Mason Universiteut in Fairfax, Virginia, waar hij woont met zijn vrouw en drie kinderen.

(Iran, 1954) is het pseudoniem van Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani. Sinds zijn Nederlandse debuut De Adelaars uit 1993 laveert Abdolah tussen twee werelden: Nederland en zijn geboorteland. HIj groeide op in een strenge, islamitische streek. Sinds zijn twaalfde las hij westerse literatuur en rook zo aan de vrijheid. Tijdens zijn studie natuurkunde in Teheran sloot hij zich aan bij een geheime linkse partij. In 1980 publiceerde hij clandestiene verhalenbundels onder de naam Kader Abdolah. In 1988 vluchtte hij en kwam naar Nederland waar hij sindsdien een groot oeuvre publiceerde van romans, verhalenbundels en bundels met columns, geschreven onder de naam Mirza in de Volkskrant. In 2014 verscheen Papegaai vloog over de IJssel, waarin vier buitenlandse gezinnen een nieuw bestaan opbouwen in oer-Hollandse dorpjes aan deze rivier. In Salam Europa (2016) reist de de sjah van Perzië eind 19e eeuw door Europa met een stoet ruziënde hovelingen.

(Goor, 1967) bracht een groot deel van zijn jeugd door op de Antillen. Hij brak in 2005 door met de roman Joe Speedboot. Met Caesarion (2009) schaarde hij zich volgens de pers onder ‘De Grootste Tien van de Nederlandse Literatuur’. In 2013 verscheen Dit zijn de namen, over de barre tocht van een groep vluchtelingen. Wieringa schreef het boekenweekgeschenk van 2014 en onder meer columns voor NRC en de Volkskrant. Hij gaf performances met muziek en poezie en maakte tv-programma’s. Hij publiceerde de verhalenbundels Dit is mijn moeder (2019), Totdat het voorbij is (2019), de bundel met columns Gedachten over onze tijd (2020), de roman Nirwana (2023) en de oorlogskroniek Konvooi (2024). Voor deze laatste roman reisde hij met een konvooi naar Oekraïne, dat hij steunt met zijn activiteiten voor Protect Ukraine. November 2024 was Joe Speedboot was geselecteerd als het cadeauboek van de campagne Heel Nederland Leest. In 2025 komt de verfilming van Joe Speedboot in de bioscopen.

(Paramaribo, 1968) is journalist, schrijver en econoom. Ze schrijft essays en columns over politiek en maatschappij. Elf jaar lang schreef ze om de dag een veelgelezen column in de Volkskrant; ze werd ervoor bekroond met de Heldringprijs voor beste columnist van Nederland. In 2024 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit voor Humanistiek. Ze schreef de politieke biografie Mark en bundelde haar columns over coronapandemiejaar 2020 in Dagboek van een krankzinnig jaar. In 2025 kwam haar boek Waar ik me voor schaam uit, een scherpzinnig verslag van een zoektocht naar de werking van intergenerationele schaamte en de totalitaire verleiding.

(Deventer, 1984), ook wel bekend als Eus, is een schrijver, columnist en presentator. Zijn semi-autobiografische en veelgeprezen schelmenroman Eus (2012) gaat over een Turkse tiener uit het oosten van het land die zich op een onorthodoxe manier probeert te ontworstelen aan zijn lot als randfiguur. Hij schreef ook de romans Turis (2016) en Afslag 23 (2023) en de recente verhalenbundel Mijn moeder, de kleine reus (2025): bestsellers die zowel een jong als een ouder publiek wisten te bereiken. Eus is ook columnist voor verschillende kranten en tijdschriften, en maakt furore als televisiepresentator met succesvolle programma's als De Neven van Eus, Sterren op het Doek, De Geknipte Gast, Home of Eus en Eus’ Boekenclub. Tot juni 2026 staat hij in liefst 44 steden op de theaterpodia met De Klassenmigrant. In deze persoonlijke voorstelling vertelt hij openhartig, scherp en met de nodige humor over zijn weg van de arbeidersklasse naar een nieuw maatschappelijk bestaan.

Bekijk de website van Özcan Akyol
Instagram: @ozcanakyol

(Engeland, 1948) is politicoloog en filosoof. In zijn werk toont hij zich pessimistisch over de toekomst. Zo fileert hij in Zwarte mis, religieus fundamentalisme en de moderne utopieën het 'neoconservatieve project' dat, via invasies in Irak en Afghanistan, een nieuwe wereldorde tracht te stichten: een gevaarlijke cocktail van apocalyptische religie en door de Verlichting geïnspireerde utopieën. In Strohonden, gedachten over mensen en andere dieren argumenteert hij dat mensen strohonden zijn, die zich door nieuwe technologieën en uitputting van de aarde te gronde zullen richten. In Al Qaida en de moderne tijd waarschuwt Gray dat oorlogen gevaarlijker zullen zijn dan ooit door de vermenging met etnische en religieuze vijandschap, de toename van de wereldbevolking, de groeiende schaarste en verdere industrialisering in de niet-westerse landen. Gray was hoogleraar Europees denken aan de London School of Economics. Hij publiceert in The Guardian, New Statesman en The Times Literary Supplement.

(1937-2012) is het pseudoniem van Hendrik Jan Marsman. Sinds zijn debuut in 1960 verschenen er bijna jaarlijks romans, dichtbundels, novelles en essays van zijn hand. In de necrologie die hij onlangs schreef voor In Memoriam van het Vlaams Huis de Buren bekende hij dat hij veel respect heeft voor andere schrijvers die diepgravende omvangrijke romans schrijven. “Zelf ben ik een componist van kamermuziek. Meer dan vierstemmig zit er bij mij niet in”, aldus Bernlef. In zijn laatste roman De een zijn dood verkent de schrijver een nieuw genre: de thriller. In 2008 schreef hij het boekenweekgeschenk De Pianoman, een verhaal met veel raakpunten met Hersenschimmen waarmee hij in 1984 doorbrak. Beide romans zijn geschreven in zijn kenmerkende stijl: zonder ‘rimram en poespas’, maar met een ‘heldere, klare lijn’. Hersenschimmen werd verfilmd en als toneelstuk uitgevoerd. In 1984 ontving hij de Constantijn Huygensprijs voor zijn hele oeuvre en in 1987 de AKO Literatuurprijs voor Publiek geheim. Als vertaler heeft Bernlef tal van Amerikaanse en Zweedse dichters in Nederland geïntroduceerd, onder wie de Zweedse dichter en Nobelprijswinnaar 2011 Tomas Tranströmer, van wie hij het volledige werk vertaalde. Hij overleed in oktober 2012.

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

(Uganda, 1982) is sinds 2024 een van de drie vaste presentatoren van Kunststof, het cultuur- en mediaprogramma van NTR dat maandag tot en met donderdag tussen 19 en 20 uur wordt uitgezonden op NPO Radio 1, of elk moment te beluisteren valt als podcast. Andrew is geen onbekende in het Nederlandse medialandschap: op zijn 17e werd hij als getalenteerd debater ontdekt in het (jongeren) Lagerhuis. Daarna belandde hij al snel bij de radio. Zijn belangstelling en netwerk strekken zich uit van hiphop, jazz en reggae tot verschillende soorten klassieke muziek, literatuur, politiek, theater en beeldende kunst. Hij is al jaren een vaste waarde tijdens North Sea Jazz en vele andere (muziek)festivals; voor zijn NPO Soul & Jazz-podcastreeks Makkinga Moves voerde hij talloze gesprekken met artiesten.

(Hulshorst, 1951) ontving in 2008 de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek vanwege haar scherpe analyses van maatschappelijke problemen. Etty is journaliste in de ruimste zin van het woord. Naast redacteur en columnist bij NRC Handelsblad is ze veelvuldig te gast op radio en tv. In 2007 debuteerde ze als romanschrijfster met Maak jezelf maar klaar, waarin Ada, een van de personages uit Harry Mulisch' De ontdekking van de hemel, hoofdfiguur is. Elsbeth Etty promoveerde cum laude aan de Universiteit Utrecht met een biografie over Henriëtte Roland Holst, Liefde is heel het leven niet (1996). Haar columns voor NRC Handelsblad verschenen onder de titels In het gras(1998), Een koe op zolder (2001), Tijdgenoot (2002) en Chilling! (2008). Haar recensies werden gebundeld in Dames gaan voor. Van Hella Haasse tot Connie Palmen (1999). Elsbeth Etty is bijzonder hoogleraar Literaire Kritiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt nu aan de biografie van dichter en tekstschrijver Willem Wilmink.

(Haarlem, 1975) is schrijver van romans, gedichten, verhalen, essays en scenario's. Kenmerkend voor zijn oeuvre is de meeslepende manier waarop hij personages verwikkeld in historische misstanden tot leven wekt. Zijn debuutroman Armin (2008) gaat over kinderen op drift na de Tweede Wereldoorlog. In Ik was Amerika (2010) raakt een Nederlandse krijgsgevangene in WOII bevriend met een landarbeider in een kamp in de VS. Decennia later zoekt hij hem weer op. Peek ontving er de BNG Literatuurprijs en de F. Bordewijk-prijs voor. Godin, held (2014) is een openhartige roman over het mysterieuze en al te menselijke van de liefde. In zijn pamflet Verzet! Pleidooi voor communisme (2015) ondermijnt hij decennia van kapitalistische indoctrinatie. Zijn roman A.D. (2021) gaat over de gebeurtenissen en ontberingen aan boord van een van de eerste scheepsreizen in de 16de eeuw naar het huidige Indonesie͏̈ en de aankomst daar. In 2025 verscheen zijn dichtbundel Orang/oetan.

(sopraan) werd geboren in Sierra Leone. In 2003 ging ze Klassieke Zang studeren bij Eugenie Ditewig aan het Utrechts Conservatorium. Ze volgt lessen bij Charlotte Margiono (zang) en Lieve Geuens (jazz), en masterclasses bij onder anderen Kurt Equiluz en Peter Kooij. Ze zong solopartijen met verschillende koren in Sierra Leone, Nederland, België en Engeland. Een hoogtepunt vormde haar optreden in “Let’s have peace please” van Henk Alkema, dat hij speciaal componeerde voor het bezoek van Koningin Beatrix aan de Dom. Pearlmira werkt ook graag en veel in de hedendaagse muziek. Ze zong solopartijen in de opera "Smeltwater" van Tom Dicke, "Huile Vierge" van Jelte Heringa, "The Jetsetter" van Anne Ku, "Quattro Stagioni d'Amore" van Robert Loeber onder muzikale leiding van Henk Alkema en "De Onwankelbare" van Caroline Ansink met dirigent Marcel Sijm o.l.v. Jussi Jaatinen. In 2011 was ze te horen in "Les Spectateurs" van theatergezelschap OMSK in Nederland, België, Zwitserland en Oostenrijk. Pearlmira Vincent is tevens een toegewijd en kundig zangdocente.

(Amsterdam, 1970) is een Nederlandse journalist en schrijver. Zijn debuutromanAlleen maar nette mensen uit 2008 is met zo’n 200.000 verkochte exemplaren een groot succes. Deze dubbel bekroonde zedenschets over een joodse jongen die op zoek is naar een intellectuele zwarte vriendin, wordt verfilmd en komt in 2012 in de Nederlandse bioscopen. In de jaren die volgden na zijn debuut trok Vuijsje de wereld over, van Paramaribo en Recife tot Memphis en Frankfurt. Een jaar lang deed hij hiervan wekelijks verslag in Het Parool. Die columns zijn gebundeld in In het Wild en aangevuld met ander werk zoals verslagen van zijn ontmoetingen met Desi Bouterse, Carice van Houten, Jesse Jackson, Bret Easton Ellis, Job Cohen en de cast van een Hongaarse pornofilm. Vuijsje studeerde Sociologie en Amerikanistiek aan de Universiteit van Amsterdam. Van 1997 tot 2007 werkte hij als journalist voor Nieuwe Revu. Vanaf 2007 schrijft hij voor dagblad De Pers. Robert Vuijsje is de zoon van journalist Bert Vuijsje.

(Borgerhout, 1988) werd door Humo geroemd als ‘de meest opmerkelijke debutant sinds jaren’. In vlammende prozagedichten stelt hij de maatschappelijke ongemakken van de moderne tijd aan de kaak. Op z’n twintigste debuteerde hij met Tumult, een deeltje in een reeks onder redactie van Gerrit Komrij. In zijn tweede dichtbundel Waakzaam (maart 2011) stelt hij kritische vragen bij de huidige revoluties, identiteitscrises en oppervlakkigheid. Inghels is initiatiefnemer van De Eenzame Uitvaart, een project waarbij dichters een persoonlijk vers schrijven voor mensen die in eenzaamheid zijn gestorven. Op de website www.eenzameuitvaart.be beschijven Inghels en andere dichters de zoektocht naar gegevens over de overledenen en publiceren ze de gedichten. Behalve poëzie schrijft Inghels ook columns en korte verhalen. Sinds 2010 is hij curator van het Felix Poetry Festival in Antwerpen. Verder is hij een graag geziene gast op literaire festivals. Zijn proza is inmiddels in diverse bloemlezingen gepubliceerd en gedichten van hem zijn vertaald in het Engels. Nu werkt hij aan zijn debuutroman. www.maarteninghels.be

ressorteert onder Circus Treurdier, dat in 2008 werd opgericht door Thomas Spijkerman – vanuit het idee dat talentvolle theatermakers zich moeten verenigen, zowel zakelijk als artistiek. Dat er samen gezocht moet worden naar nieuwe, interessante vormen van muziektheater. Dat die nieuwe vormen voort dienen te komen uit een autonome artistieke organisatie, vanuit de noodzaak de Treurdieriaanse stijl te blijven ontwikkelen. Trio Koenijn bestaat uit de inmiddels beroemde cultfiguur “Koenijn” (Filosoof in konijnenpak) en zijn twee muzikale kompanen Frank van Kasteren en Wilko Sterke.
 
Koenijn kunt u kennen van zijn eigen tv-serie Koenijn is een wijsneus, zijn middelgrote rol in de speelfilm Hondenhel of zijn onlangs verschenen gedichtenbundel met de titel Blanco.
 Ook wordt hij regelmatig afgebeeld op viaducten of witte muren. Al is dat laatste natuurlijk verboden. Het Koenijn zingt liederen uit de oudheid en de nabije toekomst. Het werk van obscure en minder obscure schrijvers.
 Met zijn eigen, karakteristieke (falset)stem. Begeleid op gitaar, saxofoon en piano.

neemt het publiek mee naar de markten van Marrakech waar kooplui na gedane zaken hun trommels pakken en liedjes en raps improviseren over de liefde en het leven. Deze traditionele muziek, die Dekka el Marrakchia (letterlijk slagwerk uit Marrakech) wordt genoemd, ontstond in kleinere steden als Taroudant en Ouarzate en werd door handelaren meegenomen naar het economische hart van Zuid-Marokko, Marrakech. De zes leden van Manar hoorden deze muziek tijdens hun kindertijd in Marokko en introduceerden deze stijl in Nederland. Daarnaast speelt Manar gnawa: opzwepende rituele soefi-muziek van de nazaten van voormalige slaven uit West-Afrika die in Marokko waren neergestreken.

(1976, Nijmegen) is journalist en presentator. Ze werkt(e) onder andere voor televisie- en radioprogramma’s van NTR, VPRO, Wereldomroep en Radio West. Naast haar werk in omroepland presenteert en leidt Nicole uiteenlopende bijeenkomsten: van debatten en congressen tot literaire festivals en andere culturele evenementen. Ze heeft drie studies afgerond: Journalistiek aan de HvU, Religie en Levensbeschouwing aan de VU en Master Journalistiek in een Crossmediale Nieuwsomgeving aan de Media Academie.

(Haarlem, 1956) won de NS Publieksprijs 2008 met zijn roman Overgave (2007), over de strijd tussen pioniers en Comanche-Indianen in het 18e-eeuwse Texas. Ook zijn roman Vaslav (2010) is geënt op een waar gebeurd verhaal: het dramatische besluit van de legendarische balletdanser Vaslav Nijinski om plots te stoppen met dansen. In 2008 verschenen Japins dagboeken van 2000-2007 in boekvorm onder de titel Zoals dat gaat met wonderen en zijn verhalen werden opnieuw uitgegeven als Singel Pocket. Japin brak in 1997 internationaal door met De Zwarte met het witte hart, een roman over twee 19e-eeuwse Ghanese prinsjes die als Hollanders werden opgevoed. Het werd in meer dan tien talen vertaald en bewerkt tot opera-, dans- en theatervoorstellingen. Voor Een schitterend gebrek (2003) ontving hij de Libris literatuurprijs. Japin studeerde aan de Kleinkunstacademie en was acteur en zanger voor hij ging schrijven. Diverse verhalen van Japin zijn verfilmd. Sinds april 2011 is hij een van de vaste medewerkers van het VARA-programma Kanniewaarzijn.

(Leeuwarden, 1962) publiceerde in 2010 Bernhard, een reconstructie van de tot dan toe onbekende Duitse achtergrond van Prins Bernhard. Hiermee promoveerde ze als historica aan de Universiteit van Amsterdam. De vier boeken die Van der Zijl schreef zijn bestsellers en drie ervan zijn of worden verfilmd. In 1998 debuteerde ze met Jagtlust, over de Gooische villa die in de jaren zestig de ontmoetingsplek was van kunstenaars en dichters. Vier jaar later volgde Anna, haar veelgeprezen biografie van Annie M.G. Schmidt. In 2004 verscheen Sonny Boy, over de liefdesrelatie tussen een Surinaamse student en een getrouwde Hollandse vrouw tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. De verfilming trok ruim 400.000 bioscoopbezoekers en werd verkozen tot Nederlandse inzending voor de Oscars. Van der Zijl groeide op in Friesland, studeerde kunstgeschiedenis en massacommunicatie in Amsterdam en journalistiek in Londen. Ze werkte bij HP/De Tijd voor ze in 1999 besloot om zich volledig aan haar schrijverschap te wijden. Momenteel werkt Van der Zijl aan een verhaal dat zich afspeelt in de VS tussen 1875 en 1950.

(Arnhem, 1952) verwierf grote bekendheid met de romans Geen gewoon Indisch meisje (1983) en Vaders van betekenis (1989), en de documentaire Het land van mijn ouders (1983) waarin de hoofdpersonen op zoek gaan naar hun wortels. Bloem is zelf dochter van Indische ouders die na de soevereiniteitsoverdracht naar Nederland kwamen. In 1993 ontving ze de E. du Perron-prijs. Naast een groot aantal romans, verhalen-, en dichtbundels, non-fictie, jeugdromans - o.a. Matabia (1981) over een Indisch meisje, in Japans en Duits verschenen en vele malen bekroond -  en kinderboeken, maakte zij film- en tv-producties zoals de speelfilm Ver van familie (2008) en de met de Cinekid Award bekroonde jeugdfilm De Tovenaarsleerling (1986). Haar roman Een meisje van honderd (2012) is een familieverhaal dat een schitterend overzicht geeft van een eeuw Indisch-Nederlandse geschiedenis. Recent verschenen onder meer Haar goede hand (2016) over de relatie met haar moeder, Een teken van leven (2018) over rouw en Indo (2020) over Indische geschiedenis en het Indische identiteitsdenken. Januari 2023 verscheen haar roman Meisjes uit het dorp. Bloem, naast auteur ook klinisch psycholoog, filmmaker en beeldend kunstenaar, ontving de Constantijn Huygens-prijs 2022 voor haar gehele oeuvre.

(Curaçao, 1936) studeerde Nederlands in Leiden. Hij doceerde in Amsterdam en werkte van 1975 tot 1981 aan de lerarenopleiding in Suriname. Daarna keerde hij terug naar Curaçao en werd hoofd van het taalbureau Instituto Lingwistiko Antiyano. Hij is oprichter van een Papiamentstalige school op humanistische grondslag: Kolegio Erasmo. Hij schrijft verhalen, essays, poëzie en romans. Zijn succesvolle debuutroman Dubbelspel (1973) wordt momenteel verfilmd. Na Dubbelspel verschenen o.a. de romans Nobele wilden (1979) en De laatste vrijheid (1995), waarvoor hij in 2001 de Cola Debrotprijs kreeg. In november 2001 verscheen de verhalenbundel De eeuwige hond. Zijn meest recente roman, De deserteurs, verscheen in 2006.

(Marokko, 1976) verhuisde op zijn zesde in het kader van gezinshereniging naar Nederland en groeide op in Berkel-Rodenrijs. Al tijdens zijn studie Nederlands begon hij aan zijn debuut De dagen van Sjaitan, dat in 2000 verscheen. De pers was laaiend enthousiast over deze roman waarin El Haji afrekent met de hypocrisie van de islam waarvan de autoritaire vader de belichaming vormt. Pieter Steinz (NRC Handelsblad) noemde het boek ‘de eerste islamitische ontzuilingsroman’ en vergeleek hem met Maarten ’t Hart. In 2006 volgdeGoddelijke Duivel, waarin een schrijver van Berberse afkomst op zoek gaat naar zijn god. Zijn derde roman, De aankondiging uit 2011 speelt in de eeuw die voorafging aan het ontstaan van de islam. Hoofdpersoon is Moetalieb, de grootvader van de profeet Mohammed. Mekka is in die tijd een tolerante stad aan de rand van de Byzantijnse en Perzische rijken. Het werk van El Haji onderscheidt zich vanwege zijn originele invalshoeken, de prikkelende dilemma’s die hij aankaart, de goede ritmiek en bijzondere compositie.

(Roermond, 1965) studeerde Arabisch en Midden-Oostenstudies. In september 2012 kwam haar tweede boek uit: Het Andere Arabische geluid, over stemmen van menselijkheid en hoop in de hectische transitieperiode in het nieuwe Midden-Oosten. Over het leven en werken van een mensenrechten diplomaat in de Arabische wereld schreef ze haar eerste boek Dromen van een Arabische lente, dat in 2008 verscheen. In beide boeken zoekt zij naar de andere verhalen die weinig aandacht krijgen in de westerse media. Momenteel is Petra Stienen publiciste en zelfstandig adviseur. Ze schrijft onder andere voor NRC Handelsblad en de Volkskrant, heeft een column in Opzij en treedt regelmatig op als commentator in radio- en tv-programma's en debatten in binnen- en buitenland.

(Brussel, 1968) wordt met recht een multitalent genoemd. Ze zingt, acteert, schrijft, danst en is beeldend kunstenaar. Ghalia Benali groeide op in Tunesië. Op haar 21e kwam zij naar Brussel voor een grafische opleiding. Ze nam de muziek uit haar jeugd en kindertijd met zich mee: van Franse chansons, Perzische en Egyptische muziek tot gezongen lezingen uit de Koran. Met haar huidige theatertour brengt ze een hommage aan de grote Oum Kalthoum, bijgestaan door Moufadhel Adhoum (üd), Vincent Noiret (contrabas) en Azzedine Jazouli (Arabische percussie). De in 1975 overleden Egyptische zangeres staat vandaag de dag nog steeds bekend als de stem van de Arabische wereld. ‘Oum Kalthoum was mijn eerste muzikale leerschool’, vertelt Ghalia. Op vierjarige leeftijd luisterde ze op een 33-toerenplaat onvermoeibaar naar ‘Al Atlal’, waarschijnlijk mede gefascineerd door het hypnotisch ronddraaien van de schijf. Ghalia Benali wil met deze theatertour de overweldigende emotie van de diepgaande en authentieke liederen van de grote Egyptische diva opnieuw tot leven brengen.

werd opgericht in Nederland in 2010. De band speelt een rijke mengeling van moderne Ethiopische muziek, gemixt met traditionele elementen. Zo voegen de musici een fris en aanstekelijk geluid toe aan de hedendaagse Ethiopische muziek terwijl ze tegelijkertijd de legendarische muziektraditie van het land in ere houden. Hun meest recente cd kwam uit op het label Ethiosonic, een Frans sublabel van Ethiopiques. Alle muziek wordt geschreven door de zanger en masenqo (luit)-speler Afework Nigussie en bassist Jasper de Beer. De Batiband bestaat voorts uit Natalio Sued (tenorsaxofoon), Mark Tuinstra (gitaar) en Mark de Jong (drums, percussie).

Zoumana Diarra (Mali, 1960) stamt uit een familie van "griots", Afrikaanse minstrelen, die in hoog aanzien staan bij het hof. Hij speelt gitaar, kora (Afrikaanse harp), ngoni (viersnarig Afrikaanse gitaar), balafoon (houten xylofoon) en djembé. In de jaren '80 voegde hij elementen uit jazz, salsa en R&B aan zijn spel toe. Sinds 1990 woont Zoumana in Groningen en hij speelde o.a. met Stef Bos, Female Factory, Trijntje Oosterhuis, Leoni Jansen en de Five Great Guitars (o.a. met Harry Sacksioni). Tevens geeft hij workshops en bouwt instrumenten. www.zoudiarra.com

Basile Maneke (Congo) is zanger, gitarist, percussionist en componist. Hij groeide op in Kinshasa en studeerde traditionele muziek aan het Nationaal Conservatorium. In 1976 vestigde hij zich in Angola waar hij zijn eigen succesvolle groep oprichtte en als trompettist speelde in het Nationale Orkest. In 1993 kwam Basile naar Friesland en hij werkte o.a. met dichter Tsjebbe Hettinga, troubadour Hendrik van der Meer, Sieb van der Ploeg (De Kast), Sido Martens en de popband Reboelje. Daarnaast is hij actief met zijn eigen bands (o.a. voorprogramma De Dijk), als docent en workshopleider.

Jungle by Night is een jonge Nederlandse band. Anders dan de meeste bandjes die zich laten inspireren door de Britse en Amerikaanse popmuziek, zoekt Jungle by Night het buiten de mainstream. Hun muziek is een mix van Afrobeat uit Nigeria en Jazz uit Ethiopië - gespeeld met een westerse rock attitude. De band bestaat uit Bo Floor (trompet), Pieter van Exter (tenorsaxofoon), Ko Zandvliet (trombone), Jac van Exter (gitaar), Pyke Pasman (toetsen), Younes Tool (bas), Gino Groeneveld (conga’s, percussie), Tienson Smeets (djembe, percussie) en Sonny Groeneveld (drums).

(Antwerpen, 1966) studeerde muziekgeschiedenis, viool en kamermuziek aan de conservatoria van Brussel en Antwerpen. Hij werkt als musicus en hij zit in het muziekonderwijs. Ook was hij samensteller en inleider van de bloemlezing Turkooizen scheepje van verschil: twaalf jonge Vlaamse dichters (Prometheus, 1997). Als dichter debuteerde Ghyssaert met Honingtuin (Bert Bakker, 1991). Vervolgens verscheen Cameo (Bert Bakker, 1993), waarvoor hij de Poëzieprijs van De Vlaamse Gids en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs ontving. Na de bundels Sneeuwboekhouding (Bert Bakker, 1995), Jubileum en andere gedichten (Bert Bakker, 1997) en De zuigeling van Sint-Petersburg (Querido, 2001) raakte Ghyssaert bij een iets groter publiek bekend doordat Kleine lichamen (Querido, 2005) een nominatie kreeg voor zowel de Herman de Coninckprijs als voor de VSB-Poëzieprijs. Met zijn zevende bundel Ezelskaakbeen (Atlas, 2011) maakt hij op het laatstgenoemde laureaat volgens de jury opnieuw aanspraak: ‘Ghyssaert durft te ontroeren, juist waar dit niet zijn inzet is, gebeurt het toch.’

(Antwerpen, 1969) doceerde als neuropsycholoog aan instituten in de Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland. Momenteel is hij verbonden aan de Graduate School of Systems Life Sciences in het Japanse Fukuoka. Hij is redacteur van het literaire tijdschrift DWB. Hij debuteerde met Nagelaten sonnetten (Manteau, 1999), dat werd genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. Daarna verschenen Blanke verzen, het met de Hugues C. Pernath-prijs bekroonde Buigzaamheden, Tegenvoetig, tweebenig, Anophelia! De mug leeft en Vloeistof en welvaart. Met respectievelijk Leo Vroman en Arnoud van Adrichem verzorgde Lauwereyns de poëzieboeken Zwelgen wij denkend rond en Stemvork. Daarnaast schreef hij de roman Monkey business, het voor de Vlaamse Cultuurprijs genomineerde Splash. Lyrische suite over biologie, ritueel en poëzie, en het Gedichtendagessay De smaak van het geluid van het hart. Lauwereyns' bundel Hemelsblauw (Bezige Bij, 2011) verdient een VSB-nominatie vanwege de ‘hartstocht en betrokkenheid met de wereld en haar eigenaardigheden’.

(Amsterdam 1951) schrijft poëzie, romans, toneelstukken, kritieken en essays. De Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre vormt slechts één bekroning van zijn werk dat door vertalingen inmiddels ook lezers in Italië, Frankrijk, Duitsland en Zweden bereikt. Otten weet maatschappelijk gevoelige kwesties aan te raken, zoals pornografie in zijn essay Denken is een lust (1985), euthanasie in de roman Ons mankeert niets (1994) en katholicisme in zijn pamflet Het wonder van de losse olifanten (1999). Zijn poëziedebuut maakte Otten met Een zwaluw vol zaagsel (1973) dat hem de Reina Prinsen Geerligsprijs opleverde. Voor de bundel Ik zoek het hier (1980) kreeg hij de Herman Gorterprijs, voor Paviljoenen (1992) de Jan Campertprijs, en Eindaugustuswind (1998) werd genomineerd voor de VSB-Poëzieprijs. Otten kreeg opnieuw die nominatie voor zijn elfde bundel Gerichte gedichten (2011) omdat daarin ‘verlies, leegte en onontkoombare bestaansvragen indringend aan de orde worden gesteld’.

(Delfzijl, 1958) studeerde aan Akademie voor Expressie in Utrecht. Met Geerten ten Bosch maakte ze het kinderboek De dame en de neushoorn (1989), gevolgd door haar tweede kinderboek Verse Bekken! en poëziedebuut Het veerde (1991). Ze schreef proza als Ongekuiste versies en Harrie's hoofdingang, en theater als Struisvogels op de Coolsingel (2005). Ze kreeg de Anna Blaman Prijs voor haar oeuvre. Poëzie bundelde Vegter in Aandelen en obligaties (2002) en Spamfighter (2007). Van januari 2013 tot januari 2017 was Anne Vegter Dichter des Vaderlands. In 2017 verscheen Wat helpt is een wonder – Gedichten van de Dichter des Vaderlands 2013-2017. Voorjaar 2017 verscheen de gezamenlijke dichtbundel Ik hier jij daar van Vegter en de Palestijns-Syrische dichter Ghayath Almadhoun.

(Sint-Niklaas, 1960) is hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde aan de Universiteit van Luik. Hij promoveerde in Leuven op het werk van Paul van Ostaijen, maakte school met een redacteurschap bij het literaire tijdschrift Yang en stond aan de basis van Freespace Nieuwzuid. Discursieve machine voor cultuurkritiek en amusement. Na de duobundel Golden Boys met Dirk van Bastelaere publiceerde Spinoy De jagers in de sneeuw waarvoor hij de Vlaamse Prijs voor het Beste Literaire Debuut kreeg. Daarna volgden het met de Hugues C. Pernath-prijs bekroonde Susette en Fratsen. Na bijna tien jaar stilte begon Spinoy weer poëzie te bundelen in Boze wolven, dat leidde tot de Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse Provincies, L, dat de Prijs voor Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen opleverde en Ik, en andere gedichten. Spinoys zevende bundel Dode kamer (Bezige Bij Antwerpen, 2011) werd genomineerd voor de VSB-poëzieprijs vanwege ‘een homogeen hoge kwaliteit’.

werd opgericht in 2010 in Amsterdam. Muzikaal leider is Amo (Daniel Opoku Amo). De basis voor het koor werd gelegd in de muziekschool die hij in Amsterdam-Zuidoost heeft opgezet. Naast muzikant is Amo docent en hij geeft gospel- en Afrikaanse muziekworkshops door heel Europa. Het repertoire van het Ghana Community Choir is een combinatie van Afrikaanse inheemse ritmes, authentieke gospel, jazz en funk. Een prachtige manier om de rijke West-Afrikaanse cultuur te delen en een gegarandeerde methode om elke toehoorder aan het swingen te krijgen! Het koor trad ondermeer op in het Afrika Museum, op het Gospel Festival Amsterdam en het Nelson Mandela Festival.

(Amsterdam, 1981) - theatermaker, schrijver, dichter, journalist - baarde in 2009 opzien met haar eerste dichtbundel Als Mozes had doorgevraagd. In 2012 verscheen haar debuutroman De laatste Aedema. In haar werk onderzoekt ze  hoe we anders kunnen nadenken over onszelf en de wereld. Sinds 2019 schrijft ze over hoe de ruimte ons kan helpen anders naar de aarde te kijken in o.a. haar essay Wat is ruimte waard. De voorstelling gebaseerd op dit boek, Maankoorts, ging in juni 2024 in première. Sinds 2019 is Van Heemstra correspondent ruimtevaart bij De Correspondent. Ze maakt podcasts (o.a. Sør, Stadsastronaut en Als geschiedenis in je opstaat) en deed recent onderzoek naar de waarde van de nacht. In 2025 speelt ze haar nieuwe voorstelling Observaties van een theaterrat.

(Den Haag, 1965) begon haar journalistieke carrière als verslaggever van het Jeugdjournaal. Van 2006 tot 2011 was ze correspondent Midden-Oosten voor het NOS journaal met Amman (Jordanië) als standplaats. Ze deed verslag over 22 landen. Door haar werk als correspondent heeft ze grote bewondering gekregen voor de mensen in de gebieden die ze bezocht. Ze prijst vooral de behulpzaamheid en gastvrijheid. “Als je de weg vraagt lopen hele groepen met je mee en men is echt opgelucht als je goed aankomt.” Sinds haar terugkeer in Nederland werkt ze op de redactie van de NOS.

(Marokko, 1973) is journalist, columnist, vertaler, researcher en programmamaker. Ze publiceert in diverse media (waaronder NRC en Linda) en heeft haar eigen online glossy voor bourgondische cultuurminnaars, Aicha Qandisha. Ze stelde een bundel samen met verhalen over Arabische vrouwen, Achter de Sluier (1999); in 2013 verscheen haar boek Arabieren kijken, over ‘gewone’ mensen in de Arabische wereld. Ze maakte tv-programma's voor diverse omroepen, waaronder de documentaireserie Seks en de Zonde (met Femke Halsema). Samen met Michelin-sterrenkok Soenil Bahadoer schreef ze Spicy Chef (2020) en Streetfood (2022), twee culinaire boeken met verhalen en Surinaams-Indiase recepten. In 2022 verschenen ook van haar hand: haar ‘levenswerk’ (in Bouazza’s eigen woorden) Een koffer vol citroenen, een requiem voor en portret van haar moeder en Arbeidsmigranten in Nederland.

(Leiden, 1949) is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Nederlandse literaire non-fictie. Ook internationaal verwierf hij faam met onder meer Baltische zielen en De rechtvaardigen. Zijn werk is vertaald in 23 talen, waaronder het Engels, Duits, Frans, Italiaans, Spaans. Deens, Zweeds, Chinees en Russisch. Zijn jongste twee boeken spelen zich af in voormalig Nederlands-Indie, waar zijn beide ouders woonden en tijdens de oorlog in Japanse kampen gevangen zaten: De tuinen van Buitenzorg (2021) en De kampschilders (2022). In september 2023 werd Brokken onderscheiden voor zijn hele oeuvre met de Gouden Ganzeveer. Brokken studeerde journalistiek in Utrecht en politicologie in Bordeaux. Na een carrière in de journalistiek (o.a. Trouw en HP/De Tijd) besloot Brokken in 1986 om zich volledig toe te leggen op zijn schrijverschap. Zijn debuut, de verfilmde roman De provincie (1984), was toen al verschenen. Daarna volgden meer dan vijfendertig titels - fictie en non-fictie of een mengeling daarvan - waarin hij de geschiedenis blootlegt van landen die hij bezocht, van Afrika en de Cariben tot Indonesië.

(Gombong, Java, 1934) speelde in talrijke toneelstukken, films, tv-series en musicals. Het grote publiek kent hem van de Wim Sonneveld-show, van De stille kracht, Oebele, Foxtrot en Miss Saigon. De toneelliefhebber kent hem van zijn grote, serieuze rollen, zoals in Amadeus, De verbroken code, Shakespeares De storm en Kinderen van een mindere god. In 2011 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, een onderscheiding die wordt uitgereikt aan mensen die een exceptionele prestatie hebben geleverd voor de samenleving op basis van zeer bijzondere talenten. In zijn vijftigjarige carrière heeft Willem Nijholt altijd de taal als basis van het toneelspelen beschouwd. Hij is behalve een bevlogen lezer vooral ook een hartstochtelijk schrijver. Die grote liefde voor de taal is te lezen in Met bonzend hart. Brieven aan Hella Haasse.

(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(Coevorden, 1963) werd geboren als Marjolijn Drenth. Hij is behalve schrijver ook ethicus, kunsthistoricus en jurist. Maxim Februari verstaat de kunst om morele dilemma’s en juridische vraagstukken te verpakken in lichtvoetig proza. “Het moet spannend en onderhoudend zijn. Als je een pamflet schrijft wil niemand het lezen”, zei hij daarover. Zijn roman De literaire kring (2007), over de moraal van de Nederlandse culturele elite, werd zeer positief ontvangen. Kort na verschijning ontving hij de Frans Kellendonk-prijs 2008 voor zijn gehele oeuvre. Van 2001-2010 schreef Februari columns voor de Volkskrant. Een deel van die columns werd gebundeld in Park Welgelegen, Notities over Morele Verwarring (2004). In zijn voor een Gouden Uil genomineerde dissertatie Een Pruik van Paardenhaar & Over het Lezen van een Boek (2000) neemt hij de relatie tussen economie en ethiek onder de loep. Tegenwoordig schrijft hij een wekelijkse column voor de opiniepagina van NRC Handelsblad, die - met enkele Volkskrant-columns - werden gebundeld in Ons soort mensen (2011). In 2013 verscheen De maakbare man, notities over transseksualiteit.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Leeuwarden, 1943) was tot 2009 directeur van het Institut Néerlandais in Parijs. Daarvoor was ze directeur van het Nederlands Literair Produktie- en Vertalingenfonds. In die functie heeft ze de Nederlandse literatuur een gezicht gegeven in het buitenland. Wester studeerde Franse Taal- en Letterkunde aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Ze was lange tijd verbonden aan Vrij Nederland als recensent voor de Franse literatuur. Jaarlijks stelt zij een bloemlezing samen van de beste Nederlandse en Vlaamse reisverhalen. In 2000 werd ze door de Franse regering onderscheiden als Officier des Arts et des Lettres en in 2001 werd ze benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

(Tegelen, 1964) is schrijfster en literair redacteur. In 1993 studeert ze af in de Nederlandse Taal- en Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens en na haar studie organiseert ze literaire avonden bij Stichting Perdu. Sinds 1997 is Patricia de Groot redacteur bij Uitgeverij Querido. In 2002 debuteert zij als prozaschrijver met De achteroverval, en in 2003 maakt zij samen met fotograaf Emmy Scheele het tekst- & fotoboek Op de kop. Haar derde boek is getiteld: Derde. Een sprookje over het hier en het namaals. Daarnaast publiceert De Groot in literaire tijdschriften, als Raster, De Gids en Tirade.

(1951) is een dochter van Hella S. Haasse en Jan van Lelyveld. Ze studeerde Nederlands in Amsterdam. Van 1975 tot 2006 was ze docente Nederlands, mentor, coördinator en decaan aan het Vossius Gymnasium in Amsterdam. Ze was er de lerares Nederlands van de latere schrijver Arnon Grunberg, van wie ze zich herinnert dat zijn opstellen briljant waren. Vanaf 1994 was ze conrector onderbouw van datzelfde gymnasium. Vanaf 2007 heeft Marijn van Lelyveld zich gevestigd als zelfstandig ondernemer: Marijn van Lelyveld, training en coaching. www.marijnvanlelyveld.nl

(Sassenheim,1942) wilde aanvankelijk acteur worden, maar zei de toneelschool al na een jaar vaarwel. Hij wijdde zich vervolgens aan een studie Nederlands en richtte het literaire jongerenblad Fase op. Tegelijkertijd publiceerde hij gedichten in diverse andere literaire bladen. Ook vertaalde hij toneel. Via diverse baantjes waarmee hij de kost verdiende, kwam hij uiteindelijk in de kunstjournalistiek terecht. Hij werkte o.a. voor het AD, de Haagsche Courant en het Binnenhof. Ook maakte hij radiocolumns voor Radio West. Hoewel hij eerst was aangesteld voor film en toneel, werd een andere grote passie zijn specialiteit: de jazz. Jansma ging in 2005 met de Vut maar blijft nog steeds actief als journalist, o.a. voor de websites jazzmasters, denhaagjazz en jazzpodium.

(Brummen, 1959 – Amsterdam, 2016) was dichter, journalist en presentator. Hij debuteerde op jonge leeftijd als dichter in Hollands Maandblad. Sindsdien verschenen met enige regelmaat poëziebundels van hem, zijn laatste - 's Middags zwem ik in de Noordzee - in 2014. Na publicatie van zijn eerste dichtbundel Inslag (1985) begon hij als interviewer bij de VPRO, waar hij programma’s maakte over literatuur en filosofie. Hij was onder andere eindredacteur bij het programma De Avonden en bij Radio 6. Sinds 2005 sprak hij ook op televisie met schrijvers in het VPRO-programma Boeken. Naast programmamaker en dichter was hij ook bloemlezer. Hij stelde Briefgeheimen (2007) samen, een kleurrijke compilatie briefkaarten gekoppeld aan een website waarop mensen hun diepste geheimen kunnen prijsgeven. In 2012 verscheen Overkomst dringend gewenst, zijn bloemlezing uit het werk van dichter Jan Emmens. Samen met zijn dochter Nikki stelde Wim Brands in 2015 de bloemlezing samen Nederlandse literatuur van de 21e eeuw: de nieuwe schrijvers van het nieuwe millennium, waarin zij van de zestig in hun ogen belangrijkste schrijvers een verhaal of romanfragment opnamen. Samen met Jeroen van Kan stelde hij Nederland: een objectief zelfportret in 51 voorwerpen (2015) samen, waarvoor zij vijftig schrijvers uitnodigden om Nederland te typeren aan de hand van een voor hen betekenisvol voorwerp. Wim Brands was een van de dichters van 'De eenzame uitvaart', die een laatste, poëtisch afscheid bieden voor onopgemerkte overledenen en dat bij de uitvaart voorlezen.

(1970) is filmmaker en schrijver. Voor Zembla maakte hij onder meer documentaires over de vuile olie van Shell en de jacht op Mladic. Zijn documentaire over Shell in Nigeria leidde begin 2011 tot een hoorzitting in de Tweede Kamer over de dubieuze praktijken van de oliegigant. Blom, die met de lokale bevolking had gesproken, werd daarbij gehoord als getuige. Ook sport is een geliefd onderwerp van Blom. Hij schreef twee boeken over voetbal (o.a. over Marco van Basten) en maakte diverse sportdocu’s. In 2004 richtte Blom samen met een collega zijn eigen productiemaatschappij op, Stanzafilm, die niet alleen documentaires voor tv en internet maakt maar ook bedrijfsfilms. Twee jaar later werd hij documentairemaker bij de VARA/NPS. Hij maakte daar onder andere de documentaires Weg met de Centrumpartij, Gijzeling in Almelo en Het mysterie Foekje Dillema.

is dichteres en vertaalster. Samen met Florimon van Putte stelde ze het het Groot Woordenboek Papiaments-Nederlands samen, dat in september 2005 verscheen. In 2006 verscheen het deel Nederlands-Papiaments.

werd geboren in Kars, in het noordoosten van Turkije en woont sinds twintig jaar in Nederland. Hij volgde een opleiding tot onderwijzer aan een basisschool en daarna studeerde hij voor leraar Turks. Murat heeft een paar jaar in het voortgezet onderwijs in Turkije gewerkt en als journalist voor diverse kranten en tijdschriften. Hij schreef verhalenbundels, romans en kinderboeken. Drie van zijn werken zijn in Turkije beloond met literaire prijzen. Zijn roman Maviydi Adalet Sarayı is in 2003 in het Nederlands uitgeven door uitgeverij 3C in Arnhem onder de titel Valse hoop. Zijn laatste roman Inanna is een groot succes in Turkije. In Extaze 1 debuteerde Tuncel als schrijver in de Nederlandse taal. Tijdens Writers Unlimited zal Tuncel in het Nederlands voordragen. Ook een debuut, dus.

is zangeres, is geboren in Suriname en opgegroeid in Curaçao. Ze studeerde privaatrecht op de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Aretha Franklin, Donny Hathaway en Stevie Wonder zijn haar favoriete artiesten. Ze staat aan het begin van een zangcarrière. Haar vader is de schrijver Frank Martinus Arion. Ze treedt op met gitarist Bryan van Putte.

(1953) studeerde drama aan de Kunstacademie in Utrecht. Ze debuteerde bij de Amsterdamse theatergroep Orkater, acteerde voor succesvolle televisieprogramma’s als Het Schaep, speelde in diverse Nederlandse films, o.a. als Zuster Klivia in Ja Zuster Nee Zuster, had haar eigen band ‘Nénette et les Zézettes’, waarmee ze veelvuldig optrad (bijvoorbeeld op De Parade) en zong met verschillende gerenommeerde orkesten. In 2002 presenteerde Loes Luca de publieksavond van het Koninklijk Huwelijk. Datzelfde jaar werd ze door het Nederlandse publiek verkozen tot Actrice van het Jaar en won ze de Rembrandt Award. In 2006 stond zij in het theater met Moordwijven, haar eerste one womanshow. Zij werd hiervoor in 2007 genomineerd voor de Theo d’Or en won de Gouden Notekraker. In 2011 oogstte zij succes met haar rollen in de toneelvoorstellingen De Ingebeelde Zieke en Augustus, Oklahoma.

(Aruba) is dichter en kinderboekenschrijfster. Ze schreef twee sprookjesachtige (prenten)boeken over de spin Anansi, is vertelster in hart en nieren en introduceerde de kamishibai, een draagbaar verteltheater, oorspronkelijk afkomstig uit Japan.

(Marokko, 1972) kwam op haar derde naar Rotterdam als dochter van een metaalarbeider. Ze studeerde in Antwerpen (Duits en Engels) en in Nederland (internationale betrekkingen) en werkte bij o.a. De Balie en het KIT. Ook werd ze redacteur bij de IKON en de Nederlandse Moslim Omroep (NMO). Daarnaast schreef ze voor het GroenLinks Magazine en was ze auteur van twee boeken, Het patatpantheon: de groepscultuur van een nieuwe generatie en Marokkanen, landgenoten: drie generaties Marokkanen in Nederland. In 2001 werd ze door GroenLinks gevraagd om kandidaat te worden voor de Tweede Kamer-verkiezingen. Tussen 2002-2010 was ze lid van de Tweede Kamer voor GroenLinks. In 2010 nam ze afscheid van de Kamer en ging als freelance presentator en programmamaker werken. Ze maakte sindsdien onder andere een serie documentaires over oudere Marokkaanse vrouwen.

(Bonaire, 1943) werkte na het behalen van zijn MO-akte boekhouden op verschillende accountantskantoren en banken, o.a. op Aruba, waarna hij een studie Bedrijfseconomie afrondde aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Als docent economie werkte hij vervolgens op verschillende scholen voor voortgezet onderwijs in Den Haag. Hij is altijd zeer geïnteresseerd geweest in het Papiaments. Van 1994 tot 2004 was hij betrokken bij de Stichting SPLIKA, indertijd mede opgericht door Ruben Severina. SPLIKA staat voor Stimulá (het stimuleren van) Papiamentu (het Papiaments), Literatura (van de literatuur) Informashon (en de informatie) riba Kultura (over de cultuur) di Antianan abou (van de Antilliaanse Benedenwinden).

(Curaçao, 1937) was van 1994-2007 de Antilliaanse vertegenwoordiger in de Raad van State. Als scheikundig ingenieur had hij diverse topposities bij Shell, maar hij verwierf vooral bekendheid vanwege zijn inzet voor de Antilliaanse belangen in Nederland en als adviseur van de Antilliaanse regering. Hij bekleedde tal van nevenfuncties, zoals het voorzitterschap van het Landelijk Bureau ter Bestrijding van Rassendiscriminatie en het lidmaatschap van het Comité Aanbeveling Nationaal Monument Slavernijverleden.

(Hengelo, 1962) is radiojournalist en schrijver. Zijn meest recente boek is het in 2013 verschenen De Wadden, een poëtische geschiedenis van de Waddeneilanden. Zijn verhalenbundel Brutus heeft honger uit 2011 werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Met eten als leidraad hopt Deen door de wereldgeschiedenis. De 44 historische verhaaltjes zijn fijne miniatuurtjes van nauwelijks anderhalve pagina. Na zijn studie Nederlands in Groningen werkte Deen enige jaren voor Radio Noord. Zijn radiocolumns uit die tijd zijn gebundeld in twee uitgaven. Sinds 2001 is Deen programmamaker bij de VPRO radio, waar hij het historische radioprogramma OVT presenteert. Een aantal historische documentaires die hij voor de VPRO maakte, is uitgegeven als luisterboek. Ook de radioserie De lange weg naar Darwin verscheen op cd en als podcast. Deen was programmacoördinator van het Winternachten Festival tussen 2009 en 2011.

(Den Haag, 1987) schreef op haar 15e haar eerste composities. Eerst klassieke pianostukken, maar daarna werden het al snel eigen liedjes met pianobegeleiding. Ze kreeg zangles van Astrid Seriese. In haar eerste optredens begeleidde ze zichzelf op de piano. Ook gaf ze vaak acoustische sets weg met gitaarbegeleiding. In 2009 bracht ze haar eerste single 'Beautiful day' uit. Ze leidt samen met Astrid Seriese het Prachtmeidenkoor en zingt in verschillende andere projecten.

(1980) speelt nu bijna 20 jaar gitaar en geeft zo’n 10 jaar les. De meesten kennen hem wellicht van zijn periode bij de Nederlandstalige nu-metal formatie Van Katoen. Daarnaast houdt hij zich onder andere bezig met de dromerige muziek van People You Know (voorheen Sneakerfreak). Ook produceerde hij een album met zanger/schrijver Raj Mohan. In 2004 studeerde hij af aan het Conservatorium van Utrecht.

(Geldrop, 1951) wordt beschouwd als één van de grootste Nederlandse naoorlogse schrijvers. Hij schreef twee cycli. Van zijn tweede cyclus Homo Duplex verschenen de Movo Tapes (2003), Drijfzand Koloniseren (2006) en Het Schervengericht (2007), waarvoor hij de AKO-literatuurprijs kreeg. In het laatste boek vertelt hij over de beroemde regisseur Roman Polanski, die in een Californische gevangenis terechtkomt, op dezelfde afdeling als de moordenaar van zijn vrouw en ongeboren kind. Voor deze cyclus heeft hij zijn naam verkort tot A.F.Th. In 2007 verscheen ook Mim, een novelle ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van Harry Mulisch. Tussen 1983 en 1996 publiceerde hij De Tandeloze Tijd (met het verfilmde Advocaat van de Hanen), die geldt als de kern van zijn oeuvre en als de beroemdste cyclus uit de Nederlandse literatuur. Naast de cycli verscheen bijvoorbeeld Engelenplaque (2003) een verzameling dagboekaantekeningen van 1966 tot 2003. Hij debuteerde in 1978 onder het pseudoniem Patrizio Canaponi. Zijn werk werd verschillende malen bekroond, onder meer met de F. Bordewijk-prijs en de Multatuli-prijs. Nu ontvangt hij de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. In 2011 verscheen Tonio, een requiemroman: een radeloze zoektocht naar zin en betekenis van de dood van zijn zoon.

(Sittard, 1964) luisterde als kind graag naar de verhalen die zijn oma vertelde. Verhalen over haar jeugd, maar ook sprookjes. Toen hij ouder was ging hij naar de Theaterschool in Amsterdam. Hij speelde en danste in verschillende (jeugd)theaterproducties. Inmiddels heeft hij van schrijven zijn beroep gemaakt, en geeft hij les aan mensen die ook willen leren schrijven. Zijn eerste boek Omhoogvaldag verscheen in 1998. Daarna volgenden onder meer Schuilen in een jas en Negen Open Armen. Voor dat laatste boek ontving hij de Gouden Zoen 2005 en de Thea Beckman Prijs 2004. In 2010 verscheen De hemel van Heivisj, het vervolg op Negen Open Armen, waarvoor hij de Woutertje Pieterse Prijs, de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs en de Nienke van Hichtum-prijs kreeg. Benny Lindelauf houdt van theater en schrijft regelmatig teksten voor jeugdtheatergezelschappen.

is hoogleraar Film- en Televisiegeschiedenis aan de Universiteit van Utrecht. Hij is gespecialiseerd in de vroege film, waarbij hij zich vooral interesseert in non-fictie, magische films en het lichaam van acteurs als expressiemiddel. Kessler was president van Domitor, een internationale vereniging van liefhebbers van de vroeger film. Van 2004-2007 was Kessler directeur van het Instituut voor Media en Re/presentatie en hoofd van de afdeling Media- en Cultuurwetenschappen aan de Utrechtse universiteit. Kessler studeerde literatuur- en filmwetenschap en promoveerde in 1987 in de film- en opvoeringswetenschap aan de Sorbonne in Parijs.

Salsaventura is de toonaangevende dansschool voor Salsa, Zouk en Bachata. Er zijn vestigingen in vele steden in Nederland. De school in Den Haag verzorgt Salsa, Zouk, Zumba en Bachata danslessen. Ook is er een groot aantal danscursussen zoals Styling, Mambo On2 en Cha Cha. Salsaventura biedt naast veel gezelligheid ook een uniek en uniform lesprogramma, dat is gebaseerd op meer dan 13 jaar ervaring. Het wordt inmiddels door tientallen scholen in zowel binnen- als buitenland gebruikt. Daarmee onderscheidt Salsaventura zich van andere dansscholen. Het programma van Salsaventura is herkenbaar aan het 6-Turn Pattern System. Met dit systeem krijgt de deelnemer een structuur van de 6 draaien waarmee 80% van alle verschillende variaties met de partner worden gemaakt. Bezielend docent en eigenaar van Salsaventura is Morry Krispijn. www.salsaventura.nl

(Amsterdam, 1960) is literatuurcriticus, schrijver, curator, interviewer, debatleider en ‘ambassadeur tussen Frankrijk en Nederland op het gebied van de letteren’, zoals een Franse ambassadeur ooit zei. Ze schrijft al zo’n dertig jaar over literatuur, voornamelijk voor NRC. Ze publiceerde boeken over Franse en Europese literatuur, en over Hella S. Haasse en Cees Nooteboom. In de voetsporen van mijn grootvader (2021) is een autobiografische zoektocht naar haar literaire genen. Daarvoor publiceerde ze Met Parijse pen. Literaire omzwervingen (in samenwerking met fotograaf Bart Koetsier, 2020), dat de lezer meeneemt naar Parijs, voor wandelingen in de voetstappen van beroemde Nederlandse en Franse schrijvers. In 2024 was ze artistiek curator van het gastlandschap op de boekenbeurs in Leipzig 2024, in een duo met de Duitse journaliste Bettina Baltschev.

Bekijk de website van Margot Dijkgraaf
Instagram: @margotdijkgraaf

(1982) is dichter en filosoof. Hij maakt een podcast over en met poëzie, VersSpreken. Deze werd eind 2010 bekroond met de European Podcast Award. In 2011 startte Ponte het blog Politieke Taal, waarin hij analyseert hoe Geert Wilders c.s. door hun taalgebruik invloed proberen te verwerven. Ponte studeerde in 2007 af als filosoof aan de Universiteit van Amsterdam met een scriptie over de religieuze en metafysische dimensies in het werk van Gerard Reve. Hij werkt momenteel als zakelijk coördinator van Stichting Perdu. Ook is hij medewerker van de werkgroep Caraïbische Letteren. Verder maakt hij deel uit van het collectief Schijnheilig. Hij schreef stukken voor ondermeer deReactor.org en het literaire tijdschrift DWB en maakte programma’s voor Perdu en Schijnheilig.

(Liberia, 1973) is romanschrijver, essayist, journalist en filmcriticus. Zijn debuutroman Het land van de vaders (1999) is deels gebaseerd op de verhalen van zijn grootmoeder en gaat over de clash tussen uit de VS teruggekeerde slaven en andere Liberianen. De roman De Zwarte Napoleon (2015) portretteert Samori Touré, die in de 19e eeuw het Wasulu-rijk stichtte in westelijk Afrika. Journalistiek werk, waaronder filmrecensies, is gepubliceerd in onder meer The New York Times, Trouw en One World. Met Ebissé Rouw stelde hij de verhalenbundel Zwart (2018) samen met Afro-Europese literatuur uit de Lage Landen. In 2021 verscheen Ongekende liefde, waarin hij zijn levensverhaal vertelt aan zijn tienjarige dochter Bendu. Sherifs Engelstalige historische roman The Emperor's Son (2023) volgt Zaiwulo, een wonderkind dat traint bij de wijze Talata van de Haidarah-familie in Musadu. Verstrikt in de intriges van keizer Samori, groeit Zaiwulo uit tot een geducht soldaat.

(België, 1971) is auteur, historicus en archeoloog, bekend om zijn veelzijdige bijdragen aan de literatuur en het intellectuele discours. Hij is momenteel Denker der Nederlanden. Bij zijn aanstelling verscheen De wereld en de aarde (2025) waarin hij een grensverleggend voorstel doet om ons denken – en onze politiek – radicaal te verbreden. Want het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Zijn oeuvre bestrijkt een scala aan genres, waaronder historische non-fictie, poëzie en theater. Tot zijn bekendste werken behoren Congo (2010), over de verbijsterende geschiedenis van het land, en Revolusi (2020) dat de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië met de verhalen van ooggetuigen in een mondiaal perspectief plaatst. Naast zijn literaire werk staat Van Reybrouck bekend als 'een van de toonaangevende intellectuelen van Europa' (Tagesspiegel), wiens ideeën betrekking hebben op thema's als democratie, klimaat en kolonialisme. Hij publiceert regelmatig opiniestukken in internationale publicaties. 

Bekijk de website van David Van Reybrouck
Instagram: @david.vanreybrouck

is sinds begin december 2011 directeur van uitgeverij De Bezige Bij. Daarvoor was hij directeur van De Nederlandse Letteren Fonds (ontstaan uit het Nederlands Literair Productie- en Vertalingenfonds en het Fonds voor de Letteren), het NLPVF en het Institut Néerlandais in Parijs. Pröpper bouwde de afgelopen jaren als directeur van het Letterenfonds verder aan een kolossaal netwerk op onder schrijvers en buitenlandse uitgevers. Hij schreef talloze essays en artikelen over Nederlandse en internationale literatuur. Tevens was hij journalist, literair criticus, redacteur en eindredacteur van diverse culturele televisieprogramma’s.

(Tunis, 1960) is schrijver, essayist, reiziger, veelgevraagd debatvoorzitter. Hij publiceerde fictie en non-fictie, was directeur van De Balie, en oprichter van de literaire boekhandel Perdu en van het cultureel centrum De Tolhuistuin, allebei in Amsterdam. Hij acteerde met Enkidu Khaled in de door hun gezamenlijk gerealiseerde documentaire theatervoorstelling Bagdad. Uit nieuwsgierigheid naar hoe kunstenaars na een crisis de stad opnieuw uitvinden reisde hij naar Sarajevo, Beirut, Tirana, Algiers, New York, Kiev, Jakarta en Qamishlo. Op uitnodiging van PAX schreef hij Srebrenica & PAX 1995-2020, een overzicht van 25 jaar steunverlening aan de Vereniging Vrouwen van Srebrenica door het IKV en PAX, naar aanleiding van de genocide in Bosnië. In 2021 verscheen Gastvrijheid, waarin hij in een mix van reisverhalen, observaties, herinneringen en verbeelding op zoek gaat naar de kunst van de gastvrijheid.

Patrick van der Hijden (1973) leidt en programmeert begeester(en)de ontmoetingen, onder andere voor B-Unlimited. Maar ook voor culturele organisaties van de Nationale Opera en Ballet tot het Nederlands Theaterfestival, voor vele overheden, van gemeenten tot provincies tot departementen, maar bijvoorbeeld ook voor de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en De Balie. Daarnaast begeleidt bij verander- en ontwikkelprocessen van teams en organisaties. Zo koppelt hij gevoel voor groepen aan journalistiek verstand. Zijn eenpersoonsbedrijf heet Angl en is gevestigd in Utrecht.

is geboren en getogen in Amsterdam. Ze is theater- en programmamaker, geeft presenteerworkshops en zingt. Ze studeerde Tekstschrijven met als afstudeerrichtingen scenarioschrijven en journalistiek. In 2003 kwam ze terecht bij regionale omroep MTNL waar ze 5 jaar lang uiteenlopende programma´s maakte als redacteur/verslaggever, regisseur en presentatrice. In 2007 was ze voor t eerst op nationale televisie te zien, als een van de gezichten van het NTR programma Tante in Marokko. Ook is Khadija o.a. bekend van de Meiden van Haram. En in haar nieuwe programma GONZO duikt Khadija, voor de NTR, als participerende interviewer, in verschillende onderwerpen. Als theatermaker en speler staat ze op de planken. Van de meeste voorstellingen schrijft ze mee en vaak worden het concept en de teksten door haar geschreven. Zo maakte ze de rauwe performance 'DOORBRAAK'. Als zangeres maakt ze de muzikale theaterperformance 'LiefdesParade'. Een voorstelling waarin Khadija liefdesliedjes weggeeft in talen als Turks, Arabisch, Engels, Nederlands en Zigeunernummers.

(1965) is sinds 2009 directeur Campagnes van OxfamNovib. Tussen 1993 en 2009 was hij politiek coördinator en hoofd Voorlichting van de GroenLinks-fractie in de Tweede Kamer. Van der Lee studeerde tot 1990 politicologie, waarbinnen hij zich specialiseerde in de leer der internationale betrekkingen.