(Bonaire, 1942) debuteerde in 2003 overtuigend met De Engelenbron, een roman die zich afspeelt in het kleurrijke oude stadsdeel Otrobanda op Curaçao. Zielinski is zoon van een Duitse vader en een Curaçaose moeder en groeide op in Curaçao. Na zijn opleiding in Nederland keerde Zielinski terug naar de Nederlandse Antillen waar hij werkte als onderwijzer. Op Curaçao voltooide hij zijn rechtenstudie waarna hij zich vestigde als advocaat. Hij is oprichter en redacteur geweest van het kritische tijdschrift Vitó, dat in de jaren zestig tegen het establishment op de Nederlandse Antillen ageerde. Begin jaren zeventig was hij korte tijd hoofdredacteur van het voormalige dagblad Beurs- en Nieuwsberichten.

(Pretoria, Zuid-Afrika, 1957) woont in Johannesburg waar hij werkt als schrijver, journalist en redacteur. Voor zijn literaire werk zoals zijn boek met korte verhalen, Missing Persons (1989) en zijn roman The Folly (1993) heeft hij meerdere literaire prijzen ontvangen. Zijn meest recente en zeer positief ontvangen boek The Restless Supermarket uit 2001 is een licht surrealistische vertelling over een conservatieve gepensioneerde proeflezer wiens leven gewijd is aan het lezen van telefoonboeken. Tijdens Winternachten werd de Nederlandse vertaling (De rusteloze supermarkt) gepresenteerd.
WIN 2005

vertegenwoordigt als band een muzikale beweging waarin diverse stijlen uit onder andere India, Afrika, Europa en de Molukse eilanden tezamen met jazz samensmelten tot één geheel. Zangeres Monica Akihari en componist-gitarist Niels Brouwer karakteriseren in een samenspel van zang en composities het geluid van Boi Akih. Tijdens een zoektocht naar hun muzikale grenzen dagen zij elkaar uit en vullen elkaar aan. Akihari zingt zowel in het Engels, als in haar moedertaal: de taal van het Molukse eiland Haruku. Op hun recentste CD Yalelol hanteert de groep een duet-bezetting en zijn er naast jazz, ook Indonesische, Indiase, Europese, West-Afrikaanse en Arabische invloeden aan te wijzen. Op het derde album Uwa i (2004) heeft Boi Akih zich laten inspireren door muziek uit Bangalore, India. De eerste cd van Boi Akih, luisterend naar de gelijknamige naam verscheen in 1997 en de tweede Above the Clouds, Among the Roots in 2000. De Volkskrant schreef: "Boi Akih is een band van wereldformaat. Gedurfd, avontuurlijke en lyrisch zijn de sleutelwoorden."

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Den Haag, 1952) is een alleskunner. Behalve schrijver van proza en poëzie voor kinderen en volwassenen is ze ook illustrator en performer. In 2008 en 2009 was ze stadsdichter van Antwerpen. Haar geïllustreerde roman Alles Nieuw werd geselecteerd voor de shortlist van de Ako Literatuurprijs 2009. De kinderboeken van Van Leeuwen zijn veelvuldig onderscheiden met de Zilveren Griffel, de Gouden Uil en de Woutertje Pieterseprijs. Vooral haar jeugdboek Deesje werd in vele talen vertaald en onderscheiden in het buitenland. De kracht van haar werk is dat ze haar teksten versterkt met prachtige illustraties. De personages van Van Leeuwen lopen vaak met een verwonderde blik door de wereld terwijl ze tegelijkertijd beklemd lijken door de routine van alledag. Van Leeuwens carrière begon in 1978 toen ze het Camarettenfestival won en haar eerste kinderboek publiceerde. Sindsdien was ze te zien in kleine en grotere producties waarin ze cabaret, literatuur en beeld combineert.

(Kaapstad, Zuid-Afrika, 1959) is moslim-theoloog, nu verbonden aan de Xavier University in Ohio, aan de faculteit Ethiek/Religie en Maatschappij. Hij groeide in Zuid-Afrika in grote armoede in een islamitisch eenoudergezin op, ervaringen die van grote invloed werden op zijn wereldvisie. Hij kreeg een beurs voor een studie in Karachi in Pakistan, volgde postdoctorale opleidingen in Duitsland en Groot Brittannië en promoveerde in Birmingham. Esack doceerde aan de University of Western Cape, in Hamburg en aan de VU in Amsterdam. In 1997 werd hij door Nelson Mandela benoemd tot commissaris ter bevordering van de seksegelijkheid. Esack is schrijver van Qur’an, Liberation & Pluralism (1996), On Being a Muslim: Finding a Religious Path in the World Today (1999) en An Introduction to the Qur’an (2002).
WIN2005

(1939) behoort tot de laatste generatie schrijvers die zijn opgegroeid in Nederlands-Indië, tijdens en na de oorlog. Een jeugd in roerige tijden, maar uit zijn verhalen blijkt dat dat geen ongelukkige jeugd hoeft te zijn. In 1953 moest hij met zijn ouders mee naar Nederland, een banneling van 14, het kind van de koloniale rekening. De heimwee begon. Hij maakte zijn school af en ging werken als opinieonderzoeker en later als uitgever van tijdschriften (o.a. Vrij Nederland en Opzij). Tussendoor schreef hij verhalenbundels (o.a. Geluk is voor de dommen) en romans (zoals Zwarte Rijst). In 1974 keerde hij met zijn indische vrouw voor het eerst terug naar hun geboorteland en schreef er het reisverhaal Vanonder de Koperen Ploert over dat hem een plaats in Rob Nieuwenhuys’Oost-Indische Spiegel bezorgde. Zijn meest recente publicatie is Kind van de Oost een bundeling autobiografische jeugdverhalen (uitverkocht, een herdruk volgt in mei 2005).
HV 2005

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

is journalist en schrijft sinds 1980 voor NRC Handelsblad over haar grote liefde: film. Sinds 1995 is ze chef kunstredactie van diezelfde krant. In de populaire rubriek ‘Aan de Wandel’ beschrijft ze trektochten te voet in Nederland en de rest van de wereld. Roodnat schrijft ook literatuur. Voor haar eerste roman 't Is zo weer nacht kreeg ze in 2002 de Geertjan Lubberhuizenprijs en de Debutantenprijs. In 1995 publiceerde ze De bergrede in het licht van de vedantaleer, over de belangrijkste hindoeïstische geloofs- en denkrichting. Dit jaar verscheen haar tweede roman, Sterrenschot, dat losjes gebaseerd is op een geschiedenis uit de familie van haar man, Erik van Zuylen.

(Westernieland, 1944) verkreeg in de jaren zeventig grote bekendheid met het cabaretduo Neerlands Hoop dat hij samen met Bram Vermeulen vormde. Na het uiteenvallen van Neerlands Hoop in 1979 was zijn eerste soloproject de theatershow De Komiek (1980). De Jonge is in de loop der jaren uitgegroeid tot één van de bekendste cabaretiers van Nederland. Naast zijn theatershows schrijft hij boeken en heeft hij twee films op zijn naam staan. In 1993 speelde hij de nar in het toneelstuk King Lear van Het Nationale Toneel. In 1997 had hij een nummer 1 hit met zijn liedje Leven na de Dood. De meest recente show van de Jonge is De Vergrijzing uit 2004, het jaar waarin zijn roman Door de knieën werd gepubliceerd.

(Amsterdam, 1953) is evolutiebioloog en schrijver. In zijn essays presenteert hij zich als de missing link tussen alfa en bèta. Steeds weer plaatst hij de wetenschap in een breder cultureel kader. Zijn essays verschenen onder andere in Vis in Bad (2014) en in Kloten van de engel (2007). In september 2016 verschijnt bij Seven Stories Press in New York een bundel met zijn essays onder de titel The Other Left Side. Goldschmidt vertrok na zijn studie vijf jaar naar Tanzania om daar in het Victoriameer cichliden (baarsachtige vissen) te bestuderen. Die studie mondde uit in een proefschrift en een boek waarin hij zijn wetenschappelijke bevindingen combineerde met persoonlijke ervaringen, Darwins hofvijver (1994). Het boek werd vertaald in onder andere het Engels, Frans, Duits, Japans en Chinees. Goldschmidt besloot in 1993 om zijn universitaire carrière op te geven om zich volledig te wijden aan zijn schrijverschap. In 2007 hield hij de Huizingalezing in Leiden onder de titel Doen alsof je doet alsof. Sinds 2009 is hij adviseur van de Rijksakademie van Beeldende kunsten in Amsterdam.

(Leidschendam, 1973) is dichter, vertaler en docent aan de Universiteit van Stellenbosch, Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 2000 met de dichtbundel Zijn opkomst in de voorstad. In de loop der jaren werden zijn dichtbundels vaak bekroond of genomineerd voor meerdere belangrijke prijzen, en verschenen vertalingen in onder meer Engels, Afrikaans, Frans, Chinees, Indonesisch en Zweeds. Voor de bundel Kooi ontving hij in 2008 de Jan Campert-prijs en de Ida Gerhardt Poëzieprijs. Zijn werk is soms humoristisch, soms zakelijk en tegelijk vol absurde vondsten. In 2014 verscheen zijn, opnieuw veelbekroonde bundel Mens Dier Ding. In 2021 publiceerde hij de persoonlijke bundel Wie was ik?, waarvoor hij de Herman De Coninckprijs kreeg. Dat zelfde jaar kreeg Alfred Schaffer de P.C. Hooft-prijs, de grootste jaarlijkse oeuvreprijs in de Nederlandse letteren, toegekend.

(Amsterdam 1951) schrijft poëzie, romans, toneelstukken, kritieken en essays. De Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre vormt slechts één bekroning van zijn werk dat door vertalingen inmiddels ook lezers in Italië, Frankrijk, Duitsland en Zweden bereikt. Otten weet maatschappelijk gevoelige kwesties aan te raken, zoals pornografie in zijn essay Denken is een lust (1985), euthanasie in de roman Ons mankeert niets (1994) en katholicisme in zijn pamflet Het wonder van de losse olifanten (1999). Zijn poëziedebuut maakte Otten met Een zwaluw vol zaagsel (1973) dat hem de Reina Prinsen Geerligsprijs opleverde. Voor de bundel Ik zoek het hier (1980) kreeg hij de Herman Gorterprijs, voor Paviljoenen (1992) de Jan Campertprijs, en Eindaugustuswind (1998) werd genomineerd voor de VSB-Poëzieprijs. Otten kreeg opnieuw die nominatie voor zijn elfde bundel Gerichte gedichten (2011) omdat daarin ‘verlies, leegte en onontkoombare bestaansvragen indringend aan de orde worden gesteld’.

(Kuala Lumpur, Maleisië,1969) is schrijver, dichter en vertaler. Hij studeerde politicologie en islamitische filosofie aan de Universiteit van Newcastle Upon Tyne en Aziatische kunst en archeologie aan de Universiteit van Londen. Khoo heeft een grote interesse in de traditionele cultuur van Maleisië. Hij is grondlegger en directeur van Kala, een uitgeverij die zich specialiseert in buitenlandse literatuur in Maleisische vertaling. Daarnaast is hij oprichter en directeur van Pusaka, een studie- en documentatiecentrum voor traditioneel Maleisisch theater, een kunstvorm die in het Noordoosten van Maleisië dreigt te verdwijnen door het verbod hierop door de Islamitische partij van Maleisië.
WIN2005

(Brummen, 1959 – Amsterdam, 2016) was dichter, journalist en presentator. Hij debuteerde op jonge leeftijd als dichter in Hollands Maandblad. Sindsdien verschenen met enige regelmaat poëziebundels van hem, zijn laatste - 's Middags zwem ik in de Noordzee - in 2014. Na publicatie van zijn eerste dichtbundel Inslag (1985) begon hij als interviewer bij de VPRO, waar hij programma’s maakte over literatuur en filosofie. Hij was onder andere eindredacteur bij het programma De Avonden en bij Radio 6. Sinds 2005 sprak hij ook op televisie met schrijvers in het VPRO-programma Boeken. Naast programmamaker en dichter was hij ook bloemlezer. Hij stelde Briefgeheimen (2007) samen, een kleurrijke compilatie briefkaarten gekoppeld aan een website waarop mensen hun diepste geheimen kunnen prijsgeven. In 2012 verscheen Overkomst dringend gewenst, zijn bloemlezing uit het werk van dichter Jan Emmens. Samen met zijn dochter Nikki stelde Wim Brands in 2015 de bloemlezing samen Nederlandse literatuur van de 21e eeuw: de nieuwe schrijvers van het nieuwe millennium, waarin zij van de zestig in hun ogen belangrijkste schrijvers een verhaal of romanfragment opnamen. Samen met Jeroen van Kan stelde hij Nederland: een objectief zelfportret in 51 voorwerpen (2015) samen, waarvoor zij vijftig schrijvers uitnodigden om Nederland te typeren aan de hand van een voor hen betekenisvol voorwerp. Wim Brands was een van de dichters van 'De eenzame uitvaart', die een laatste, poëtisch afscheid bieden voor onopgemerkte overledenen en dat bij de uitvaart voorlezen.

(Rengat, Indonesië, 1941) is dichter en redacteur. Met zijn poëzie probeert Bachri 'de kracht van taal vrij te maken: om de ervaring van het leven zo dynamisch mogelijk te presenteren'. Woorden hebben hun betekenis, maar Bachri wil een stap verder: hij probeert woorden van hun traditionele betekenis te bevrijden. Op dat moment wordt de dichter werkelijk creatief: wanneer hij autonome woorden gebruikt als materiaal voor pure poëzie, nieuwe mantra's, andere betekenissen. Met zijn werk werd hij één van de leidende figuren in de moderne Indonesische literaire wereld. Bachri heeft onder andere opgetreden in Nederland, Irak en Colombia en hij heeft vele literaire prijzen gewonnen. Naast gedichten en artikelen voor verschillende tijdschriften schrijft hij ook essays en korte verhalen.
WIN2004

(Biak, Indonesië, 1937) is de schrijver van het boek Ik ben een Papoea uit 1969. Dit boek is een relaas van corruptie, terreur en moord na de overdracht van Nederlands Nieuw Guinea aan Indonesië tot aan de definitieve overdracht in 1969. Sawor werd in 1955 als een van de eerste vijf Papoea-jongens naar Nederland uitgezonden ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de Zending. Hij studeerde aan de Rijks Hogere School voor Tropische landbouw in Deventer, waarna hij in september 1962 terugkeerde naar West Irian. Daar werd hij al snel gearresteerd vanwege illegale politieke activiteiten en werd hij tot 1966 gevangen werd gehouden. In 1967 vluchtte hij naar Nederland. Tot 1995 was hij hoofdredacteur van de West Papua Courier.
WIN 2005

(Baarn, 1962) is werkzaam als keeper, dichter, vertaler, redacteur en nog veel meer. Hij studeerde Engels en Algemene Literatuurwetenschappen aan de VU in Amsterdam. Kosters publiceerde essays en vertalingen in onder andere, Raster, De Gids en Bzzletin. Zijn gedichten verschenen in onder ander De Brakke Hond, Mens en Gevoelens, Poëziekrant en De Revisor. Zijn debuutbundel Callahan en andere gedaanten is in 2004 verschenen.

(Frankrijk, 1949) is islam-deskundig. In zijn laatste boek De globalisering van de islam onderzoekt de Franse islam-deskundige Olivier Roy de gevolgen van de globalisering voor de islam. Zijn werk steunt op een enorme hoeveelheid feitenmateriaal. Van de Twin Towers tot de Franse voorsteden en van de trainingskampen in Afghanistan tot het Nederlandse integratiebeleid; op overtuigende wijze weet Roy de wereld van de islam in een nieuw perspectief te plaatsen. Olivier Roy is een van de meest vooraanstaande islam-deskundigen van dit moment. Hij is verbonden aan het Centre National de la Recherche Scientifique in Parijs. Andere titels van zijn hand zijn: Islam and Resistance in Afghanistan; The Failure of Political Islam; The New Central Asia: The Creation of Nations, en Vers un islam européen.
WN 2005

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(Leeuwarden, 1962) publiceerde in 2010 Bernhard, een reconstructie van de tot dan toe onbekende Duitse achtergrond van Prins Bernhard. Hiermee promoveerde ze als historica aan de Universiteit van Amsterdam. De vier boeken die Van der Zijl schreef zijn bestsellers en drie ervan zijn of worden verfilmd. In 1998 debuteerde ze met Jagtlust, over de Gooische villa die in de jaren zestig de ontmoetingsplek was van kunstenaars en dichters. Vier jaar later volgde Anna, haar veelgeprezen biografie van Annie M.G. Schmidt. In 2004 verscheen Sonny Boy, over de liefdesrelatie tussen een Surinaamse student en een getrouwde Hollandse vrouw tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. De verfilming trok ruim 400.000 bioscoopbezoekers en werd verkozen tot Nederlandse inzending voor de Oscars. Van der Zijl groeide op in Friesland, studeerde kunstgeschiedenis en massacommunicatie in Amsterdam en journalistiek in Londen. Ze werkte bij HP/De Tijd voor ze in 1999 besloot om zich volledig aan haar schrijverschap te wijden. Momenteel werkt Van der Zijl aan een verhaal dat zich afspeelt in de VS tussen 1875 en 1950.

(Eindhoven, 1952) volgde een opleiding tot theaterregisseur, en regisseerde tien jaar bij verschillende toneelgezelschappen. In die jaren begon ze met het schrijven van korte verhalen. In 1985 debuteerde ze met de verhalenbundel Het limonadegevoel en andere verhalen, bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs. Sindsdien verscheen er van haar elke twee, drie jaar een roman, novelle of verhalenbundel. Bij het grote publiek werd ze bekend met de roman-in-verhalen Eilandgasten. Haar werk is vertaald in, o.a., het Frans, Duits en Spaans. Naast het schrijven geeft ze les aan het Ritcs (film- en televisieacademie) in Brussel. Ze is vanaf haar debuut lid van PEN Nederland, en zit sinds begin 2016 in het bestuur. Onlangs volgde zij Manon Uphoff op als voorzitter.

(Tunis, 1960) is schrijver, essayist, reiziger, veelgevraagd debatvoorzitter. Hij publiceerde fictie en non-fictie, was directeur van De Balie, en oprichter van de literaire boekhandel Perdu en van het cultureel centrum De Tolhuistuin, allebei in Amsterdam. Hij acteerde met Enkidu Khaled in de door hun gezamenlijk gerealiseerde documentaire theatervoorstelling Bagdad. Uit nieuwsgierigheid naar hoe kunstenaars na een crisis de stad opnieuw uitvinden reisde hij naar Sarajevo, Beirut, Tirana, Algiers, New York, Kiev, Jakarta en Qamishlo. Op uitnodiging van PAX schreef hij Srebrenica & PAX 1995-2020, een overzicht van 25 jaar steunverlening aan de Vereniging Vrouwen van Srebrenica door het IKV en PAX, naar aanleiding van de genocide in Bosnië. In 2021 verscheen Gastvrijheid, waarin hij in een mix van reisverhalen, observaties, herinneringen en verbeelding op zoek gaat naar de kunst van de gastvrijheid.

(Curaçao, 1951) is dichter, toneelschrijver en essayist. Hij heeft drie Nederlandstalige gedichtenbundels gepubliceerd: Met lege handen ging ik slapen, met een gedicht werd ik wakker (2002; herdruk 2018), Sierlijke golven krullen van plezier (2009) en Een serenade voor mijn Shéhérazade (2014). Een paar maanden geleden verscheen van hem het essay Het sluipend gif van islamofobie waarin hij zijn zorgen uit over de gevolgen van het structurele karakter van islamofobie in Nederland. In 2012 mocht hij zijn gedicht De mazurka voordragen aan toenmalig Kroonprins Willem-Alexander en Koningin Beatrix. Hij treedt regelmatig op met Tipiko Den Haag, zoals onlangs nog in het theaterstuk De Wedstrijd van Koning Shon Arei. Tijdens “A free mind, Caribbean style!” speelt Tipiko Den Haag muziek van de familie Palm en zal Walter op poëtische wijze een sluier oplichten over de muziek van zijn voorouders.

(Amsterdam, 1969) raakte tijdens zijn schoolperiode in de ban van de opkomende hiphopbeweging en in 1986 vormde hij met wat vrienden zijn eerste rapgroep Funky Fresh Force. In 1989 richtte hij de Nederlandstalige hiphop-band Osdorp Posse op, die in 1995 doorbrak met het album Afslag Osdorp. In 1998 besloot Osdorp Posse het eigen label Ramp Records op te richten, waarop Def P ook twee soloalbums uitbracht. Def P heeft zich ontwikkeld tot een veelzijdig artiest. Hij schrijft behalve zijn songteksten ook verhalen en gedichten. Hij tekent en schildert, houdt zich bezig met theater en maakt een eigen radioprogamma op Kink FM (Tegenwicht Voor Evenwicht). Zijn teken- en schilderwerk is in diverse galeries te zien geweest. De echte naam van Def P is Pascal Griffioen.

(Emmen, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek en was correspondent van de Volkskrant en NRC Handelsblad in Belgrado en Moskou. Over zijn verblijf schreef hij De Brug over de Tara (1994). Met journalist Bart Rijs schreef hij Srebrenica, Het Zwartste scenario (1997). In 2002 verscheen Ingenieurs van de ziel, een zoektocht naar de fundamenten van het Sovjet-systeem en de rol van schrijvers (nominatie AKO literatuurprijs 2002). Eerder verscheen De Graanrepubliek, over de strijd tussen rijke herenboeren en communistische arbeiders in Groningen. Zijn roman El Negro en ik, naar aanleiding van de geschiedenis van een opgezette Zuid-Afrikaan in een Spaans museum, verscheen in 2004 en kreeg de Gouden Uil. Zijn herziene en aangevulde De slag om Srebrenica (2015) kreeg de Prinsjesboekenprijs voor het beste politieke boek. In 2016 verscheen Een woord een woord, waarin hij de kracht van het vrije woord test onder het gewicht van terreurdreiging. Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen beschrijft hij een reeks gijzeldrama’s. In Zeven dieren bijten terug (2024) ontmoet Frank Westerman zeven magnifieke beesten in het kielzog van Willem Barentsz. Onderweg raakt de lezer in de ban van het wonderlijke relaas rond zeven pooldieren en datgene wat zij ons, op onze breedtegraad, te vertellen hebben.

(Amsterdam, 1945) studeerde piano en psychologie. Tot 2000 werkte ze als psychoanalytica. In 1991 debuteerde ze met de gedichtenbundel Soldatenliederen, die werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs. Haar tweede bundel Jachtscènes verscheen in 1992 en ontving de Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs. Van haar eerste roman Het meesterstuk (1994) werden binnen twee jaar 70.000 exemplaren verkocht. Deze roman werd onderscheiden met de Debutantenprijs. Haar tweede roman Het geheim verscheen in januari 1997 en won de Trouw Publieksprijs. In het voorjaar van 1999 verscheen Enquists eerste verhalenbundel De kwetsuur. Haar meest recente werk is de roman De Sprong (2003) en de gedichtenbundel Tussentijd (2004). Enquist publiceert geregeld gedichten en verhalen in het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras.
WN2005

(Willemstad, 1946), geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders, was redacteur/presentator van het NOS Journaal (1985-2009) en de Wereldomroep (1983-2008). Ze speelde rollen in theatervoorstellingen als Ajax, Hemel boven Berlijn, Medea, De Vagina Monologen en De Afscheidsmonologen en ze schrijft zelf ook toneelstukken. Daarnaast presenteert ze regelmatig debatten en publiceert ze columns. In 2009 ontving ze de Cosmic Award voor haar rol als pleitbezorger voor meer diversiteit in de Nederlandse media. Herinneringen aan haar jeugdjaren in Curaçao werden door John Leerdam opgetekend in De Antillen en ik (2008). In 2018 speelde ze de rol van verteller in The Passion.

(Velp) studeerde politieke en sociale wetenschappen en werkte van 1968 tot en met 1990 bij de Haagse Post, waarvan de laatste vijf jaar als hoofdredacteur. Tot 2015 was hij één van de vaste presentatoren van het NOS radio-programma Met het Oog op Morgen. In 1970 kwam hij als radiojournalist voor de VPRO voor het eerst in Suriname en al snel werd hij dé Suriname-deskundige uit Nederland. In 2000 publiceerde hij het boek Hetenachtsdroom, over het Surinaamse nationalisme. In 2004 is zijn boek De toekomst van het koninkrijk uitgekomen, een boek over de dekolonisatie van de Nederlandse Antillen en Aruba. In 2016 verscheen De gouden jaren van het linkse levensgevoel: Het verhaal van Vrij Nederland.

(Istanbul 1951) woont sinds 1975 in Nederland. Yemni heeft hij diverse verhalen, toneelstukken, literaire detectives en romans geschreven, die zowel in het Turks -de taal waarin hij schrijft- als in Nederlandse vertaling zijn uitgekomen. Enkele titels zijn: De roos van Amsterdam, De amulet en De vierde ster. Zijn laatste boeken Muhabbet Evi (2006) en Durum 429 (2007) verschenen in het Turks. Yemni kwam in 1975 naar Nederland, vond werk als brugwachter bij de NS en ontwikkelde zich in die periode van zeven jaar tot schrijver. Over zijn ervaringen als brugwachter en papierprikker op het Amsterdams Centraal Station schreef hij de uiterst geestige verhalenbundel De ijzeren snavel en de novelle De geest van de brug.

(Haarlem, 1972) is op 7-jarige leeftijd naar Turkije gegaan. Na de basisschool en de middelbare school studeerde hij architectuur aan de METU (Middel East Technical University in Ankara). Daarna is hij weer naar Nederland gekomen. Momenteel werkt hij bij een architectuur- en ingenieursbureau in Haarlem. In Turkije schreef hij af en toe liefdesgedichten. Hij begon met verhalen schrijven in Nederland. Een paar verhalen zijn gepubliceerd in Turkse bladen. In 2002 won hij de aanmoedigingsprijs voor korte verhalen tijdens het Turks-Nederlandse Troya Poëzie Festival.
WIN 2005

Grupo BonSon is een muziekgroep met ritmische Cubaanse Afro-Latin-Caribische invloeden. BonSon betekent “de goede Son”. Son is muziek met een Cubaans ritme en met roots uit West Afrika en Spanje. De Antilliaanse broers Leo en Reno Martin zijn de oprichters van BonSon, een groep die in totaal uit acht muzikanten bestaat, allen met een rijke muzikale loopbaan.
WIN 2005

(Pinetown (Zuid-Afrika), 1965) is opgegroeid op een wijnboerderij in de Kaap. Blacklaws heeft literatuur gestudeerd en heeft sindsdien als leraar Engels gewerkt. Tegenwoordig woont hij in Duitsland waar hij leraar Engels is aan de Internationale school te Frankfurt. In 2004 verscheen zijn debuut Karoo Boy, dat in 2005 in Nederlandse vertaling zal verschijnen.
WIN 2004

(Paramaribo, 1953) kwam op haar achttiende uit Suriname naar Nederland. Ze studeerde lichamelijke opvoeding en rechten en is docent economie. In 1987 debuteerde zij met de autobiografische roman Droomhuid en plaatste daarmee als eerste het thema vrouwelijke homoseksualiteit op de kaart van de Surinaamse literatuur. In haar volgende romans kwamen ook andere cultuurverschillen tussen Nederland en Suriname aan bod, bijvoorbeeld in het omgaan met ongewenste zwangerschap en ouderdom. In 2002 verscheen haar vijfde roman Schaamteloze warmte.
WIN 2005

(Nieuw-Nickerie (Suriname), 1947) ging in 1970 naar Nederland om Duits en Nederlands te studeren aan de School voor Taal- en Letterkunde in Den Haag en de Vrije Leergangen in Amsterdam. Vervolgens werkte hij in het onderwijs. In 1979 ging hij terug naar Suriname waar hij eerst als journalist en vervolgens bij de overheid ging werken. Tijdens zijn werk bij de overheid heeft hij een journalisten-opleiding gevolgd en heeft hij communicatiewetenschappen aan de Academie voor Hoger Kunst- en Cultuuronderwijs en Rechten aan de Anton de Kom-universiteit gestudeerd. Tegenwoordig is hij directeur bij het Ministerie van Defensie. Zijn dichtwerk is verschenen in verschillende bloemlezingen, zoals de Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan (1999). In 2003 publiceerde hij in eigen beheer de dichtbundel Als de tijd stilstaat.

(Frankrijk, 1971) is een bekroonde Brits-Turkse romanschrijver en verhalenverteller. Ze heeft 21 boeken gepubliceerd, waarvan 13 romans en haar boeken zijn vertaald in 58 talen. Het eiland van de verdwenen bomen (The Island of Missing Trees) was een finalist voor de Costa Award, British Book Awards en een Reese Witherspoon Book Club Pick. 10 minuten 38 seconden in deze vreemde wereld (10 Minutes 38 Seconds in this Strange World) stond op de shortlist van de Booker Prize en de RSL Ondaatje Prize en was Blackwell's Book of the Year. Liefde kent veertig regels (The Forty Rules of Love) werd door de BBC gekozen als een van de 100 romans die onze wereld vorm hebben gegeven. The Architect's Apprentice werd gekozen voor The Queen's Reading Room. Shafak is gepromoveerd in politieke wetenschappen en heeft lesgegeven aan verschillende universiteiten in Turkije, de VS en het Verenigd Koninkrijk, waaronder St Anne's College, Oxford University, waar ze honorary fellow is. Ze heeft ook een eredoctoraat in Humane Letteren van Bard College. Shafak is Fellow en Vice President van de Royal Society of Literature en is gekozen tot een van BBC's 100 meest inspirerende en invloedrijke vrouwen. Als voorvechtster van vrouwenrechten, LGBTQ+ rechten en vrijheid van meningsuiting is Shafak een inspirerend spreker en tweemaal TED Global spreker. Ze levert bijdragen aan belangrijke publicaties over de hele wereld en kreeg de medaille van Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres. In 2024 ontving Shafak de British Academy President's Medal voor “haar uitstekende oeuvre dat een ongelooflijk intercultureel bereik laat zien”. Haar website is te vinden op www.elifshafak.com en haar Substack heet “Unmapped Storylands”.

(Beverwijk, 1966), debuteerde in 1997 met de bundel ’s Zomers stinken alle steden. De toon die deze ‘dandy van de desillusie’ in zijn debuut zette, werkte hij uit in latere bundels. Het zijn gedichten die enerzijds teruggrijpen op historische helden en literaire grootheden, anderzijds alledaagse zaken opvoeren, zoals warenhuizen en hamburgertenten. In zijn gedichten wordt de invloed van muziek op het werk van de voormalige punkrocker zichtbaar: metrische ordening, een sterk ritme en veel rijm. Na zijn debuut verschenen nog de bundels Zwart als kaviaar, die bekroond werd met de Jan Campertprijs, Dit is mijn dag en De wereld bij avond. In 2009 publiceerde Wigman een selectie in De droefenis van copyrettes, en in 2010 verscheen een bundel essays: Red ons van de dichters. In januari 2012, de maand waarin Menno Wigman stadsdichter van Amsterdam werd, verscheen Mijn naam is Legioen. De bundel werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs.

(Scheveningen, 1951) is dichter en vertaler. Hij studeerde Russisch, Italiaans en Roemeens om vervolgens geen van deze studies te voltooien. In plaats daarvan besloot Rawie om van zijn hobby zijn beroep te maken en dichter te worden. Hij debuteerde in 1976 en heeft sedertdien een groot aantal zeer goed verkopende dichtbundels uitgebracht. In 1989 ontving hij voor zijn oeuvre de Wessel Gansfortprijs van de provincie Groningen. Zijn meest recente dichtbundel is Wij volgen één voor één hetzelfde pad: de mooiste rouwgedichten (2003). Rawie staat bekend om zijn vormvaste gedichten, die makkelijk lezen. Zelf zegt hij daarover: ‘Easy reading is hard writing’. Rawie woont en werkt in Groningen.
WIN2005

(Dinxperlo, 1941) heeft na zijn verhuizing naar Suriname in 1971 zich gespecialiseerd in de Caribische literatuur. Hij was leraar Nederlands in Suriname en later op Aruba. Daarna werkte hij tot zijn pensioen op de Universiteit van Aruba. Hij publiceerde in 1984 de Caribische jeugdboeken van Miep Diekmann en was mede samensteller van Cosecha Arubiano; un antologia. In 1987 kwam zijn boek Dubbeltje Lezen – Stuivertje Schrijven uit, over Nederlandstalige Caribische literatuur. Zijn belangrijkste werk is het boek Beneden en boven de wind. Literatuur van de Nederlandse Antillen en Aruba (1996). In 1996 stelde hij Zingende eilanden. Verhalen van de Caraïben samen. Hij schrijft kritieken voor het Antilliaanse dagblad Amigoe di Curaçao en publiceert en recenseert in verschillende tijdschriften over Surinaamse en Antilliaanse literatuur.Tijdens Winternachten zal het boek Noordoostpassanten, dat hij heeft geschreven met Michiel van Kempen, worden gepresenteerd: een overzichtswerk van 400 jaar Nederlandse verhaalkunst over Suriname, de Nederlandse Antillen en Aruba.
WIN 2005

(Curaçao, 1937) was van 1994-2007 de Antilliaanse vertegenwoordiger in de Raad van State. Als scheikundig ingenieur had hij diverse topposities bij Shell, maar hij verwierf vooral bekendheid vanwege zijn inzet voor de Antilliaanse belangen in Nederland en als adviseur van de Antilliaanse regering. Hij bekleedde tal van nevenfuncties, zoals het voorzitterschap van het Landelijk Bureau ter Bestrijding van Rassendiscriminatie en het lidmaatschap van het Comité Aanbeveling Nationaal Monument Slavernijverleden.

(Amsterdam, 1972) was al bekend als dichter-performer voordat er een letter van haar was uitgegeven. In 1997 kreeg ze nationale bekendheid door haar optredens op grote literaire festivals. Haar debuut Genoeg gedicht volgde pas twee jaar later en werd meteen genomineerd voor de NPS-Cultuurprijs. Haar tweede bundel Koffers Zeelucht (2003) viel twee keer in de prijzen. Eind 2008 verscheen Loper van Licht. Haar bundel Wasdom verscheen in 2011. In 2016 verscheen haar debuutroman 'Malva', Die werd bekroond met de Fintro Literatuurprijs 2016 en genomineerd voor de Opzij Literatuurprijs 2016 (shortlist) en de ANV Debutantenprijs 2016. De roman vertelt het verhaal van de enige dochter van de Chileense dichter en Nobelprijswinnaar Pablo Neruda. Op jonge leeftijd werd zij door haar vader verstoten en op achtjarige leeftijd overleed ze in Nederland.

Murat Ay is een van Nederlands beste oriëntaalse musici, en oprichter van de groep Otentik. Bij Winternachten treedt hij op samen met klarinettist Ekrem Sahin. Ze spelen Turkse volksmuziek en klassieke muziek, met percussie, zang en klarinet. Niet alleen draagt Ay met zijn muzikale activiteiten de Turkse cultuur uit. Hij is tevens redacteur van het in Nederland gemaakte Turkse tijdschrift Yeni Ekspres, waar hij de culturele pagina's met artikelen over Turkse muziek en cultuur vult.
WIN2004

(1968, Istanbul,Turkije) studeerde Filosofie aan de universiteit in Istanbul en specialiseerde zich in het werk van Wittgenstein. In 1991 verhuisde ze naar Nederland. Baycili schreef hier het theaterdrieluik Reductio ad absurdum. Het eerste deel, Doek, is door Maatschappij Discordia uitgevoerd als voorleesproject. Baycili debuteerde als romanschrijver met De Markov-keten. Verder verscheen van haar de internetcolumn Kip en ei zonder kop voor Intermediair. In 1999 verscheen de satire De nachtmerrie van de allochtoon. Hierin wordt op vermakelijke wijze beschreven hoe autochtone en allochtone Nederlanders met elkaar omgaan.
WN 2002

(Suriname, 1967) is lid van de Tweede Kamer voor de PvdA, en werkte daarvoor als projectmanager bij de NOS en als presentator en programmamaker bij MTNL (Multiculturele Televisie Nederland) en OHM. Ze studeerde rechten aan de Vrije Universiteit. In 2002 ontving ze de diversiteitsprijs van de Gemeente Amsterdam voor haar radioprogramma, dat de positieve kanten van de multiculturele samenleving belicht. In 2003 won ze de publieksprijs tijdens het schrijversfestival Hollandse Nieuwe.

(Amsterdam, 1928 - 2009) werd in februari 2004 via een internetenquête gekozen tot de tweede Dichter des Vaderlands. Vinkenoog was in 1951 de samensteller van de geruchtmakende bloemlezing Atonaal. Deze bloemlezing was de start van de Vijftigers, een groep experimentele dichters die zich verzette tegen de literaire tradities. In 1966 was hij de drijvende kracht achter Poëzie in Carré, het eerste grote poëziefestival in Nederland, dat werd bijgewoond door ongeveer 2000 mensen. Het latere werk van Vinkenoog zijn Vreugdevuur (1998), een dichtbundel ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag en De ware Adam, gedichten rond de eeuwwisseling (2000). Vinkenoog was een enthousiast promotor van poëzie in het algemeen en van het voordragen van poëzie in het bijzonder. Zijn belevenissen op ditvlak vormen de basis voor zijn verhalenbundel Goede raad is vuur (2004).

(Java, 1962) schrijft gedichten, novellen en essays. Hij studeerde Indonesische taal en literatuur in Bandung, waar hij in 2002 is gepromoveerd. Sarjono werkt als leraar aan de Theaterfaculteit van de Hogeschool voor de Kunst in Bandung. Hij is redacteur van het literaire tijdschrift Horison en hij is programma directeur van de Raad van de Kunst in Jakarta voor de periode 2002-2006. Werk van hem is gepubliceerd in verschillende media, waaronder de literaire tijdschriften Horison en Dewan Sastera en de bladen Jawa Pos en Kompas . Ook zijn zijn gedichten opgenomen in verschillende anthologieën. Zijn werk bestaat o.a. uit zijn dichtbundels Kenduri airmata (1994) en A Story from the Country of the Wind (Engelse editie 2001), zijn essays Bahasa dan Bonafiditas Hantu en Sastra dalam Empat Orba (beiden uit 2001)en zijntoneelstuk Atas Nama Cinta (2004). Sarjono trad op tijdens Winternachten 1999 en op literaire manifestaties in Indonesië, Maleisië en Duitsland.
WIN2005

(Paramaribo, 1961) kwam op 17-jarige leeftijd naar Nederland. Hij volgde een opleiding tot verpleger en werkte enkele jaren in het AMC in Amsterdam. Daarna voltooide hij een opleiding tot visagist in Amsterdam en vertrok voor zes jaar naar Wenen. Hij heeft in vele landen een succesvolle carrière als make-up artiest opgebouwd en zijn werk verscheen in bladen als Elle, Marie-Claire en Elegance. In 1999 debuteerde hij met de historische roman De koningin van Paramaribo en nam hij voor het eerst deel aan Winternachten. In 2001 is naar dit succesvolle boek een muziektheatervoorstelling gemaakt. Clark Accord schrijft columns voor o.a. Man en News Magazine. In januari 2005 verscheent zijn tweede roman, Tussen Apoera & Oreala , een liefdesgeschiedenis in de regenwouden van Suriname.
WN2005

Kimbiza is afkomstig uit de Latijns-Amerikaanse Salsa-metropool Caracas, Venezuela. De band combineert Afro-Caribische traditie, Venezolaanse folklore en latin-jazz. Filipe “Mandingo” Rengifo en Renis Mendosa richtten in 1986 de band Kimbiza op. Na een Europese tournee in 1987 bleven beide musici in Essen, Duitsland, waar zij aan de Folkwang Hoge School studeerden en tegenwoordig lesgeven. Sinds 1990 zingt de Venezolaanse zangeres en celliste Yma América bij Kimbiza. Yma América’s stem is bekend door de haar gecomponeerde en gezongen Bacardi-tune “Juégalo”.
WIN2004

Tahir Aydogdu Ensemble is een muziekensemble gevormd rond de snaarvirtuoos Tahir Aydogdu. Aydogdu (1959) laat zijn kanun (Turkse citer) klateren als een waterval. Met zijn ensemble brengt hij de parels van de Turkse klassieke muziek tot leven. De muziek die zij spelen is zeer gevarieerd; van puur klassieke muziek, Soefimuziek, volksmuziek tot aan jazz. Aydogdu heeft acht jaar samengewerkt met de Modern Folk Üçlüsü en met hen opgetreden in Italië, Pakistan, Maleisië, Rusland, China en de Verenigde Staten. Naast zijn werk als muzikant schrijft Aydogdu graag over muziek in het algemeen en de kanun in het bijzonder. Verder geeft hij les en is hij sinds 1997 hoofd van de Turkse Klassieke muziekafdeling van het radiostation Ankara State Radio.
WIN 2005

Baraná is het Turks voor ‘samenkomen, samenspelen’. Baraná is geformeerd door Behsat Üvez en Steven Kamperman. Zanger en multi-instrumentalist Behsat Üvez manifesteert zich in talloze grensoverschrijdende projecten als een veelzijdig improvisator en een virtuoos instrumentalist. Componist/klarinettist Steven Kamperman heeft zijn wortels in de westerse improvisatiemuziek, maar is ook geïnspireerd door mediterrane muziek. Zij vinden elkaar in adembenemend hecht samenspel en doen daarmee hun naam eer aan. In het Baraná trio worden ze bijgestaan door de virtuoze accordeon speler Bart Lelivelt.

(1954) werkte als correspondent in Parijs en Warschau voor hij wetenschappelijk medewerker werd van de Wiardi Beckman Stichting. Sinds 1978 schrijft hij essays in NRC Handelsblad, de Volkskrant en de Groene Amsterdammer en hij baarde opzien met Het multiculturele drama in 2000. In 2007 publiceerde hij Het land van aankomst, een boek waarin hij op zoek gaat naar wat zich afspeelt onder de oppervlakte van de multiculturele samenleving. Hij bekleedde als bijzonder hoogleraar van 2003-2011 de Wibaut-leerstoel Grootstedelijke problematiek aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds september 2011 is hij hoogleraar Europese studies aan de universiteiten van Tilburg en Amsterdam. Eind 2013 verscheen Alles doet mee aan de werkelijkheid. Herman Wolf (1893-1942), het levensverhaal van zijn grootvader. In 2016 publiceerde Scheffer het essay De grens van de vrijheid, waarin hij betoogt dat een open samenleving alleen kan bestaan door enige ruimtelijke afbakening.

Pierre Lauffer (1920-1981) wordt algemeen beschouwd als de grootste Papiamentstalige dichter van Curaçao uit de 20^ste eeuw. Naast talloze dichtbundels heeft hij pionierswerk verricht in het stimuleren en het schrijven van liederen in het Papiaments. Pierre Lauffer jr. heeft zijn vader beloofd een album van zijn verzen op muziek te zetten. Nu, bijna vijfentwintig jaar na zijn dood, is Pierre jr. bezig zijn belofte in te lossen. Hij wordt daarbij begeleid door de crème de la crème van Antilliaanse musici die in Nederland werkzaam zijn.

(1949) is behalve schrijver ook programmamaker bij de VPRO-radio en -televisie. Zo presenteert hij de cultuurprogramma's De droomhandel en De Avonden en maakte hij in 2002 samen met Hans Keller een film over leven en werk van zijn vader, de acteur Han Bentz van den Berg. Tevens is hij auteur van de serie ‘Zapdansen’ in het NRC Handelsblad. Eerder verschenen van hem de bundels met verhalende essays De luchtgitaar (1994) en De overdaad (1999). In 2004 verscheen de roman Dagen van vertrek.

(Zwitserland, 1962) wordt door Time Magazine genoemd op een lijst van 100 mensen van wie wordt aangenomen dat zij belangrijke vernieuwers zullen zijn voor de 21e eeuw. Ramadan schreef meer dan 20 boeken, de meest recente zijn To be a European Muslim en Western Muslims and the Future of Islam. Ramadan is omstreden. Sommigen zien hem als een bruggenbouwer tussen Oost en West. Anderen beschouwen hem als een gevaarlijke prediker die moslim jongeren in de Franse voorsteden aanzet tot fundamentalisme. Zelf bestrijdt hij deze beschuldigingen ten stelligste. Het feit dat zijn grootvader de oprichter was van de Muslim Brotherhood en dat hij het stenigen van vrouwen niet categorisch veroordeelt maar slechts pleit voor een moratorium tegen steniging, helpen daarbij niet. Recentelijk werd hem een visum tot de Verenigde Staten geweigerd.
WN 2005

(Curaçao, 1956) was jarenlang het gezicht van de Antilliaanse gemeenschap in Nederland. Hij kwam in 1989 naar Nederland om te studeren en wilde daarna terug naar Curaçao. Hij bleef hier echter vanwege zijn jonge gezin en vond een nieuwe missie: de belangenbehartiging van Arubanen en Antillianen in Nederland. Met de stichting SPLIKA zette hij zich in voor de bevordering van het Papiamentu, de taal die hij ook doceert. Vervolgens was hij jarenlang voorzitter van het MAAPP, het platform voor de maatschappelijke participatie van Antillianen en Arubanen in Nederland. Bij zijn afscheid op 1 maart 2009 kreeg hij de MAAPP-award Mi ta yuda uitgereikt, een nieuwe onderscheiding die voortaan elk jaar op Severina’s verjaardag zal worden toegekend aan mensen die zich hebben ingezet voor de Antilliaanse en Arubaanse gemeenschap. Ruben Severina zat enige tijd voor de PvdA in de gemeenteraad van Zoetermeer en hij is thans voorzitter van HAAB (Haags Antilliaans Arubaans Beraad).

Viktor Kaisiëpo is in 1948 in Korido, West Papoea, geboren. Als gevolg van de New York Agreement in augustus 1962 en het verzet van zijn vader Markus Kaisiëpo tegen de Indonesische overname, kwam de familie in oktober 1962 in Nederland te wonen. Viktor Kaisiëpo zet het werk van zijn vader, voor het zelfbeschikkingsrecht van zijn volk, voort. Sinds 1984 doet hij dat fulltime. In juli 2000 was hij een van de sprekers tijdens het reeds historische Tweede Papua Volkscongres in Jayapura waar hij benoemt werd tot vertegenwoordiger in Europa van het Presidium Dewan Papua. Hij participeert in diverse Nederlandse, Europese en internationale netwerken en gaat de dialoog aan met diverse overheden.
WIN 2005

Ronald Snijders (Paramaribo, 1951) is de meest swingende fluitist in Nederland. Snijders begon op zevenjarige leeftijd, geïnspireerd door zijn vader die beroepsmusicus was, met fluitspelen. Hoewel Snijders in 1970 in Delft civiele techniek ging studeren, was hij vijf jaar later professioneel musicus. Snijders heeft in de loop der jaren twintig cd’s en platen geproduceerd met vernieuwende eigen composities, in stijl variërend van Noord-Amerikaanse jazz en fusion tot nieuwe Afrikaanse Carribean jazz. Snijders is de uitvinder van de Afro Surinaamse kawinajazz. Snijders is een veelgevraagd musicus en is erg succesvol met de Ronald Snijders Extended band, waarmee hij in Nederland, Duitsland, Finland, Suriname, de Verenigde Staten, Cuba en Curaçao heeft gespeeld.
WIN2004

(Holwerd, 1969) debuteerde met de Friestalige dichtbundel Gearslach in 1995. Haar eerste Nederlandstalige bundel is De hengstenvrouw (1997), een vertaling en bewerking van de bundels Gearslach en De twirre vn de tijd (1997). In haar poëzie is de meertaligheid een belangrijk thema. Een ander belangrijk thema is landschap, zoals het wad waar ze opgroeide, maar ook reizen naar Spanje, Ierland, Schotland en Marokko spelen een rol. Ook muziek en haar eigen teken- en schilderwerk hebben invloed op haar schrijven. Recent werk is de bundel De dieptering (2001) en de bundel Het nachtland/De knotwilg (2003). Naast gedichten schrijft Albertina Soepboer proza en toneel en werkt ze als redacteur en docent.
WIN 2005

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.

(Bloemendaal, 1971) is redacteur bij NRC Handelsblad. In 2015 verscheen haar boek Koning Eenoog, een migrantenverhaal over de schrijver/beeldend kunstenaar Henk van Woerden: het verhaal van de eeuwig zoekende migrant Henk van Woerden (1947-2005), die naast zijn schilderwerk ook schrijver was. Hij schreef een drieluik over Zuid-Afrika dat nationaal en internationaal de nodige aandacht kreeg (Moenie kyk nie, Tikoes en Een mond vol glas) en die in zijn ontheemdheid ook de Nederlandse literatuur over Zuid-Afrika voorgoed veranderde. In 2014 verscheen Het boekenparadijs. De opkomst en ondergang van de grootste boekhandelsketen in Nederland – dat zij samen met NRC Handelsblad-redacteur Hanneke Chin-A-Fo schreef – een onthullende en haarscherpe reconstructie van de val van boekhandelsketen Polare.

In de vijftig jaar dat hij als professioneel muzikant werkzaam is maakte Daniel Owina Misiani honderden opnamen, hij scoorde er in Kenia de ene nummer-één-hit na de andere mee. Op het eerste gehoor lijkt de popmuziek van Shirati Jazz , met zijn pingelende gitaarpartijen en rechttoe rechtaan basedrumpuls, een Keniase variant van Congo-jazz en soukous uit Zaïre. In werkelijkheid ontwikkelde Misiani zijn eigen stijl op basis van benga-muziek, sinds de jaren zestig de dominante dansmuziek van de Luo-bevolking rondom het Victoriameer. In de jaren tachtig verschenen de eerste albums van D.O. Misiani en Shirati Jazz in de Verenigde Staten en Engeland. Sindsdien is deze Oost-Afrikaanse popband wereldberoemd.
BRON: RASA 2004

(1941, Java, Indonesië) is behalve een beroemde dichter ook journalist, essayist, redacteur en columnist. Mohamad leverde een bijdrage aan de vorming van de taal van Indonesië, Bahasa Indonesia. Op velerlei wijzen nam hij deel aan de strijd tegen het regime van Soeharto. Mohamad was oprichter van het succesvolle kritische tijdschrift Tempo, dat twee maal verboden werd door de regering. In 1995 richtte Mohamad het Instituut voor Studie naar Vrije Informatiestromen op. Na Soeharto’s aftreden werd Tempo in 1998 weer ter perse gebracht. Mohamad ontving vanwege zijn strijdvaardigheid diverse internationale prijzen. Rond zijn zeventigste zijn enkele van zijn dichtbundels opnieuw gepubliceerd. Zijn recentste bundels zijn Don Quixote (2011) en 70 Puisi (70 gedichten). Mohamad was in 1995 een van de deelnemers aan de eerste editie van het Winternachten festival, en is sindsdien meerdere malen voor het festival naar Den Haag teruggekeerd.

(Amsterdam, 1944) is actrice, regisseuse en schrijfster. Ze heeft geschiedenis en een korte tijd rechten gestudeerd, waarna ze naar de toneelschool is gegaan. In 1982 acteerde ze in de film De stilte rond Christine M., een film van Marleen Gorris. Van 1971 tot 1986 woonde en werkte ze in Oost-Berlijn en werkte bij het Deutsches Theater. Van 1986 tot 1996 was ze directeur van de Amsterdamse Schouwburg. Tegenwoordig geeft ze, naast haar werk voor de Federatie van Kunstenaarsverenigingen, lezingen en presentaties. Tot eind 2003 is ze werkzaam geweest als Cultuur Intendant in Almere. Eind 2004 was ze op tournee met haar monoloog Een vrouw in Berlijn, gebaseerd op een anoniem dagboek van een jonge vrouw in Berlijn aan het eind van de Tweede Wereldoorlog.
WIN2005

(Leiden, 1947, overleden in 2005) was schilder en schrijver. Hij woonde vanaf zijn negende jaar in Zuid-Afrika en remigreerde na zijn studie aan de kunstacademie naar Europa. Van Woerden beleefde in 2001 zijn internationale doorbraak. In dat jaar kreeg hij voor Een mond vol glas (1998) de prestigieuze Sunday Times Fiction/ Alan Paton Award uitgereikt, de prijs voor het beste boek van Zuid-Afrika. Een mond vol glas, een kroniek over Tsafendas, de moordenaar van premier Verwoerd, was het slotdeel van een drieluik over Zuid-Afrika. Zijn prozadebuut Moenie kyk nie (1993), dat werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs, was het eerste deel en de roman Tikoes uit 1996 het tweede. Eind 2002 verscheen Notities van een luchtfietser, waarin hij verslag doet van zijn reizen in de verbeelding en van zijn reizen in het 'echt'. In februari 2003 ontving hij de Frans Kellendonk prijs. In oktober 2005 verscheen zijn laatste roman Ultramarijn. Postuum won hij in 2006 met dit boek de Vlaamse literatuurprijs de Gouden Uil.

(Nijmegen, 1952) studeerde Nederlands aan de Katholieke Universiteit Nijmegen en stond met een aantal geestverwanten aan de wieg van het literaire tijdschrift De Schans. Hij publiceerde onder meer 'De Feestavond' (1981), 'Nijlpaard in bad' (1988), 'De man bij een meer' (1992) en 'Onze dagen' (2001). Verbogt is vaste medewerker van VPRO's De Avonden. Hij is columnist van HP/De Tijd en dagblad De Gelderlander, schrijft over literatuur in Het Parool en publiceert regelmatig in Hollands Maandblad. Naast dit alles houdt hij zich intensief bezig met het schrijven voor toneel.
Bron: VPRO 2004

(Utrecht, 1962) is een Nederlands schrijver, scenarist en beeldend kunstenaar. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs en de ECI prijs. Het titelverhaal werd bekroond met de Rabobank Lenteprijs voor literatuur. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Haar meest recente boek, Vallen is als Vliegen (2019), stond op de shortlist van de Bookspot Literatuurprijs 2019 en op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2020. De roman werd door NRC Handelsblad en Humo de beste Nederlandstalige roman van 2019 genoemd en eindigde als eerste in de eindejaarsspiegel van kranten en tijdschriften, bijeengebracht door boekhandel Athenaeum. Uphoff was redacteur van het literair tijdschrift De Revisor en bestuurslid en voorzitter van PEN Nederland. Als scenarist schrijft zij het speelfilmscenario Een Groot Geweld (Topkapi Films).

(Worcester, 1953) is schrijfster, dichteres en voorvechtster van Afrikaanse vrouwen in de marge. Ze werkt aan de Universiteit van West Kaap, waar ze tevens een studie Vrouwen Studies volgt. Ferrus is lid van WEAVE (Women’s Education & Artistic Voice Expression), een kunstenaarscollectief in Kaapstad. Ze kreeg grote bekendheid door haar gedicht Tribute to Sarah Baartman, dat ze in 1998 in Utrecht schreef. Het gedicht werd vertaald en is gepubliceerd in de Franse overheidsdocumenten die nodig waren om de overblijfselen van Sarah Baartman – ofwel de Hottentot Venus, zoals ze in Europa in de negentiende eeuw bekend stond – vanuit Parijs te verschepen en uiteindelijk in 2002 in Zuid-Afrika te begraven.

(Dokkum, 1967), alias De Man van Taal, is optredend dichter, bloemlezer en presentator. Zijn gedichten brachten hem van Albanië tot Zeewolde. Van Gogh weet zijn gedichten op bijna achteloze wijze van een metafysisch jasje te voorzien. Hiermee creëert hij een eigenzinnig geluid binnen de Nederlandse poëzie, waarin verstaanbaarheid hand in hand gaat met het ongrijpbare. Zijn eerste twee bundels werden gezamenlijk herdrukt in Aan het eind van het begin (Prometheus, 2001). Daarnaast schreef hij de bundel Zoekmachines (Prometheus, 2002). In januari 2006 verscheen zijn vierde bundel: Klein Oera Linda (Contact), een bundel in extreme typografie, waarmee hij zich middenin de samenleving
positioneert.

(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

Cor Witjes is oprichter en leider van een flink aantal muziekgroepen: Trio Cor Witjes, Cor Witjes en de Dopegezinde Gemeente, en het Trio 2000. In een periode dat een artiest als de Zangeres Zonder Naam de geveinsde waardering geniet van camp- en kitsch-liefhebbers, start Pierre van Duyl in de eerste helft van de jaren tachtig zijn Trio Cor Witjes. Van Duyl komt uit de wereld van de rock & roll en maakte voorheen zelfs regelrechte noise-muziek. Zijn liefde voor de smartlap heeft geen dubbele bodems. Naast het pure Nederlandse werk speelt hij Oost-europese muziek, chansons, tango, caplypso en vooral klezmer. Witjes is leider van de band De Dopegezinde Gemeente; bij Winternachten treedt hij op met bassist Peter Wassenaar en drummer Bob Langenberg als Trio 2000.
WIN 2004

In haar nauwsluitende rode jurk begeeft dit vuurvliegje zich onder de gasten. Met haar mysterieuze verschijning verleidt zij het publiek tot een cocktail die het bloed sneller doet stromen. Een vlinder van de nacht die her en der een praatje maakt en in uw gezelschap een spoor van licht achterlaat.

werd in 1957 in Duitsland geboren en verhuisde voor zijn conservatorium-studie jazz saxofoon naar Groningen. Al snel trad hij op als gastmusicus in een grote verscheidenheid aan bands. Sinds zijn studie heeft hij in meer dan zestien landen opgetreden. Hij is sinds 1995 verbonden aan de poëzie en muziekgroep 'Dichters uit Epibreren'. Behalve saxofoon speelt hij fluit, theremin en de door hemzelf uitgevonden patafoon. Hij transformeert zijn muziek tot 'soundscapes', door het gebruik van electronische effecten, en door de computer gegenereerde muziek.Behalve musicus en componist, is Klug ook media-kunstenaar.
Win 2004

(Marokko, 1958) won in 2013 de Prix Goncourt de la Nouvelle voor zijn verhalenbundel L'étrange affaire du pantalon de Dassoukine. Sinds zijn debuut in 1996 is humor zijn wapen tegen intolerantie, zowel in zijn romans als in zijn overige werk. In zijn fictie, zoals de verhalenbundel Poldermarokkanen (2010) en de romans Een kleine bedrieger (2012) en De rijkste vrouw van Yorkshire (2014) beschrijft Laroui keer op keer de botsing van de Noord-Afrikaanse cultuur met de westerse. Zijn roman L'insoumise de la porte de Flandre (2017) gaat over Fatima, een vrouw uit Molenbeek die voor alles zoekt naar vrijheid. Fouad Laroui groeide op in Casablanca en studeerde econometrie en wis-, natuur- en bouwkunde in Parijs. Hij doceert Franse letterkunde en Arabische culturen aan de Universiteit van Amsterdam.

(1946) is een Duits-Turkse schrijfster. Ze volgde de toneelschool in Istanbul en was daarna verbonden aan de Volkbühne in Oost-Berlijn. Ze acteerde in Parijs, speelde in films en ontwikkelde haar schrijverschap. In 1991 ontving ze voor haar werk de Ingeborg Bachmann Preis. Bij uitgeverij De Geus verschenen van haar Het leven is een karavanserai (1995), Moedertong (1996) en De brug van de Gouden hoorn (1998). In november 2004 ontving ze de prestigieuze Heinrich von Kleist-prijs. Nog niet in Nederland verschenen zijn Seltsame Sterne starren zu Ende en Der Hof im Spiegel .
WIN2005

(Istanbul, 1967) kreeg wereldwijde bekendheid met haar succesvolle novelle Kirmizi Pelerinli Kent (Stad in een rode cape) uit 1998. In dit boek bekijkt ze de bruisende, maar vaak ook wrede metropool Rio de Janeiro door de ogen van een jonge vrouw. Haar laatste werk Hayatin Sessizliginde (In de stilte van het leven, 2005), een compilatie van poëtisch proza, werd bewerkt tot een dansvoorstelling en in Turkije uitgeroepen tot 'boek van het jaar'. Erdogan studeerde computerwetenschappen en natuurkunde en werkte tot 1992 als natuurkundige in Geneve. Daarna gaf ze twee jaar Engelse les in Zuid-Amerika. Sinds 1996 leeft ze van haar pen. Ze schrijft voor het tijdschrift Atlas en had van 1998 tot 2000 een wekelijkse column in de krant Radikal. In 1990 ontving ze de Deutsche Welle Preis haar verhaal Houtvogel. Erdogan zet zich in voor de mensenrechten wat ook blijkt uit haar werk waarin de rechten van vrouwen en minderheden (Koerden) vaak centraal staan.

(Noordwijk, 1941) schrijft in haar laatste boek, de essaybundel Als een hond zijn blinde baas (2007), hoe ze ooit begon aan haar schrijverscarrière. 'Eens kijken of ik een verhaal kan schrijven,' dacht ze op een maandagochtend. En schrijven kon ze. Haar eerste verhalenbundel Op de rug gezien (1988) kreeg een Gouden Ezelsoor en met haar romandebuut Eerst grijs dan wit dan blauw (1991) won ze de AKO-literatuurprijs. Dat bleek meteen de weg naar internationale faam. Het boek is inmiddels verschenen in meer dan tien talen. Toeval met dramatische gevolgen en 'het raadsel van de ander' spelen een grote rol in De Moors werk. Ook de geschiedenis is een belangwekkend thema. Zo schrijft ze in de De hertog van Egypte over de lotgevallen van zigeuners in Europa in de vijftiende eeuw en speelt De Verdonkene tijdens de watersnoodramp. De Moor studeerde piano, zang, kunstgeschiedenis en archeologie en maakte videofilms voor ze begon met schrijven.

(Amsterdam, 1960) is literatuurcriticus, schrijver, curator, interviewer, debatleider en ‘ambassadeur tussen Frankrijk en Nederland op het gebied van de letteren’, zoals een Franse ambassadeur ooit zei. Ze schrijft al zo’n dertig jaar over literatuur, voornamelijk voor NRC. Ze publiceerde boeken over Franse en Europese literatuur, en over Hella S. Haasse en Cees Nooteboom. In de voetsporen van mijn grootvader (2021) is een autobiografische zoektocht naar haar literaire genen. Daarvoor publiceerde ze Met Parijse pen. Literaire omzwervingen (in samenwerking met fotograaf Bart Koetsier, 2020), dat de lezer meeneemt naar Parijs, voor wandelingen in de voetstappen van beroemde Nederlandse en Franse schrijvers. In 2024 was ze artistiek curator van het gastlandschap op de boekenbeurs in Leipzig 2024, in een duo met de Duitse journaliste Bettina Baltschev.

Bekijk de website van Margot Dijkgraaf
Instagram: @margotdijkgraaf

Dr. C.S.I.J. Lagerberg is indoloog en oud-hoofddocent aan de Katholieke Universiteit Brabant. Hij was bestuursambtenaar in Nederlands Nieuw Guineavan 1952 tot 1960. In 1962 promoveerde hij op het proefschrift Jaren van reconstructie; Nieuw -Guinea van 1949 tot 1961 . Van 1965 tot 1969 was hij secretaris van de Interuniversitaire Werkgroep Evaluatie Ontwikkelingshulp. Daarna was hij tot 1989 hoofddocent culturele antropologie/ontwikkelingssociologie te Tilburg. Hij publiceerde o.a Profiel van een havenstad: Douala (1975), West Irian and Jakarta imperialism (1979), Onvoltooid verleden; De dekolonisatie van Suriname en de Nederlandse Antillen (1989), Refuji; De Papua, vreemdeling en vluchteling, tussen niets en nergens (1990).
WIN2005

(Sumatra 1924) is dichter van de generatie 1945. Hij werkte in Indonesië o.a. als journalist en als docent aan de nationale Theateracademie in Jakarta. Hij was voorzitter van de Nationale Raad voor Kultuur. Van 1967 tot 1976 zat hij gevangen onder het regime van Soeharto. Van 1982 tot 1990 was hij docent aan de Universiteit van Leiden. Daarna woonde hij achtereenvolgens in Pakistan, Parijs en Jakarta. Nu woont hij weer in Nederland. Bij uitgeverij De Geus verschenen in 1990 Bloem op een rots (gedichten) en in 1996 De oude tijger (verhalen). In oktober 2004 verscheen in Jakarta de tweetalige verzamelbundel Lembah Kekal/Eeuwige Vallei, ter gelegenheid van zijn 80e verjaardag. Momenteel wordt er gewerkt aan een filmportret. In oktober 2006 ontving hij de South East Asian Write Award in Bangkok.

doceert sinds 1975 Moderne Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit van Leiden. Hij is in het bijzonder gespecialiseerd in de 19e eeuw en in de Indisch-Nederlandse Letterkunde. Van zijn hand zijn onder meer Het Album van Insulinde , een beknopte geschiedenis van de Indisch-Nederlandse literatuur en Indisch landschap . Dichters en schrijvers over Indonesië (1999). Ook schreef hij recensies voor de NRC en Vrij Nederland. Peter van Zonneveld is vanaf de oprichting in 1985 redacteur van het tijdschrift Indische Letteren .
WIN 2005

(1934, Batavia - Den Haag 2016). Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kwam het gezin Ruebsamen naar Nederland, maar moest onderduiken toen de jodenvervolging begon. Helga Ruebsamen bezocht de HBS en ging daarna werken als journaliste. Voor het dagblad Het Vaderland werkte zij enige jaren in Parijs. Ze debuteerde in 1964 met De kameleon en andere verhalen . In haar verhalen en romans spelen ondergang, verpaupering, uitzichtloosheid, dood en alcoholisme een grote rol. De autobiografische roman Het lied en de waarheid (1997) werd genomineerd voor de Gouden Uil en de Libris Literatuurprijs. Andere belangrijke werken: De heksenvriend (1966), Wonderolie (1970), De ondergang van Makarov (1971), Op Scheveningen (1988), De dansende Kater (1992) en Beer is terug (1999), De bevrijding (1999), Jonge liefde en oud zeer (2001), De verhalen (2001-...). Ze overleed in november 2016 in Den Haag.

(Hengelo, 1962) is radiojournalist en schrijver. Zijn meest recente boek is het in 2013 verschenen De Wadden, een poëtische geschiedenis van de Waddeneilanden. Zijn verhalenbundel Brutus heeft honger uit 2011 werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Met eten als leidraad hopt Deen door de wereldgeschiedenis. De 44 historische verhaaltjes zijn fijne miniatuurtjes van nauwelijks anderhalve pagina. Na zijn studie Nederlands in Groningen werkte Deen enige jaren voor Radio Noord. Zijn radiocolumns uit die tijd zijn gebundeld in twee uitgaven. Sinds 2001 is Deen programmamaker bij de VPRO radio, waar hij het historische radioprogramma OVT presenteert. Een aantal historische documentaires die hij voor de VPRO maakte, is uitgegeven als luisterboek. Ook de radioserie De lange weg naar Darwin verscheen op cd en als podcast. Deen was programmacoördinator van het Winternachten Festival tussen 2009 en 2011.