Hans Vervoort

(1939) behoort tot de laatste generatie schrijvers die zijn opgegroeid in Nederlands-Indië, tijdens en na de oorlog. Een jeugd in roerige tijden, maar uit zijn verhalen blijkt dat dat geen ongelukkige jeugd hoeft te zijn. In 1953 moest hij met zijn ouders mee naar Nederland, een banneling van 14, het kind van de koloniale rekening. De heimwee begon. Hij maakte zijn school af en ging werken als opinieonderzoeker en later als uitgever van tijdschriften (o.a. Vrij Nederland en Opzij). Tussendoor schreef hij verhalenbundels (o.a. Geluk is voor de dommen) en romans (zoals Zwarte Rijst). In 1974 keerde hij met zijn indische vrouw voor het eerst terug naar hun geboorteland en schreef er het reisverhaal Vanonder de Koperen Ploert over dat hem een plaats in Rob Nieuwenhuys’Oost-Indische Spiegel bezorgde. Zijn meest recente publicatie is Kind van de Oost een bundeling autobiografische jeugdverhalen (uitverkocht, een herdruk volgt in mei 2005).
HV 2005