(Indonesië, 1948) geldt als een van belangrijkste Indonesische auteurs. Zijn romans De onheilskomeet en Het dansmeisje uit mijn dorp verschenen in het Nederlands, Duits, Engels, Japans en Chinees. De romans maken deel uit van de trilogie Ronggeng Dukuh Paruk, over een 11-jarig dorpsmeisje dat werkt als danseres en prostituee en dat in de roerige tijd van de couppoging in 1965 ongewild de mascotte van de communistische partij wordt. Tohari groeide op in het Javaanse dorpje Tinggarjaya. Hij ontwikkelde zijn eigen visie op de Indonesische islam waarbij de lokale Indonesische tradities in ere worden gehouden. Begin jaren zeventig verhuisde hij naar Jakarta waar hij o.a. werkte voor de krant Harian Merdeka en het tijdschrift Amanah. Hij schreef toen al korte verhalen, gedichten en essays. Na twee decennia in Jakarta keerde hij terug naar zijn inspiratiebron, het platteland. In 2009 richtte Tohari in zijn geboortestreek het tijdschrift Ancas (Visie) op om de lokale taal, het Banyumasan, te promoten. Daarnaast heeft hij een islamitische school, promoot hij Javaanse volkskunst en is hij adviseur van het ministerie van Cultuur.

(Libanon, 1945) is een prominente schrijfster in het Arabisch taalgebied. Ze publiceerde zeven romans, waaronder de in het Nederlands vertaalde Het verhaal van Zahra, Vrouwen tussen hemel en zand, Beiroet blues en Alleen in Londen. Ook in het Nederlands vertaald werd haar verhalenbundel Ik veeg de zon van de daken. In Kamila, het verhaal van mijn moeder (2009), beschrijft ze hoe haar moeder op haar veertiende werd uitgehuwelijkt aan haar achttien jaar oudere zwager. Ze schreef twee toneelstukken, Dark Afternoon Tea en Paper Husband. Recent kwam One Thousand and One Nights, haar toneelbewerking van het legendarische Alf Layla Wa Layla, dat ze schreef in opdracht van regisseur Tim Supple. Het werd opgevoerd in 2011 in Toronto en Edinburgh. Haar werk is vertaald in achtentwintig talen. Hanaan as-Sjaikh woont in Londen.

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(België, 1971) is auteur, historicus en archeoloog, bekend om zijn veelzijdige bijdragen aan de literatuur en het intellectuele discours. Hij is momenteel Denker der Nederlanden. Bij zijn aanstelling verscheen De wereld en de aarde (2025) waarin hij een grensverleggend voorstel doet om ons denken – en onze politiek – radicaal te verbreden. Want het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Zijn oeuvre bestrijkt een scala aan genres, waaronder historische non-fictie, poëzie en theater. Tot zijn bekendste werken behoren Congo (2010), over de verbijsterende geschiedenis van het land, en Revolusi (2020) dat de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië met de verhalen van ooggetuigen in een mondiaal perspectief plaatst. Naast zijn literaire werk staat Van Reybrouck bekend als 'een van de toonaangevende intellectuelen van Europa' (Tagesspiegel), wiens ideeën betrekking hebben op thema's als democratie, klimaat en kolonialisme. Hij publiceert regelmatig opiniestukken in internationale publicaties. 

Bekijk de website van David Van Reybrouck
Instagram: @david.vanreybrouck

(Turkije, 1973) is een bekroonde Turkse schrijver, politiek denker en spreker. Na het verlaten van haar thuisland in 2016 schreef ze Hoe verlies je een land. In zeven stappen van democratie naar fascisme (vertaald door Ireen Niessen). In 2021 schreef ze Samen. Een manifest tegen een harteloze samenleving, nu voor het eerst in het Nederlands (vertaald door Astrid Huisman).In 2025 verscheen Nation of Strangers, dat in 2026 in het Nederlands werd uitgebracht (vertaald door Nico Groen). Haar werk wordt wereldwijd vertaald en uitgegeven. Ze woont momenteel in Berlijn en zit in de adviesraad van Progressive International en van DemocracyNext.

(Pakistan, 1964) debuteerde in 2008 met A Case of Exploding Mangoes, dat meteen in de prijzen viel (o.a. de Commonwealth Book Prize voor het beste debuut). Een donkere satire over het vliegtuigongeluk waarbij generaal Zia, de voormalige president van Pakistan, om het leven kwam. Een onderofficier, die wraak wil nemen na de dood van zijn vader, vertelt het verhaal. Hanif was zelf piloot bij de luchtmacht voor hij als journalist aan de slag ging. Hij werkte voor Newsline, The Washington Post en India Today. In 1996 werd hij hoofd van de Urdu-afdeling van de BBC in Londen. In 2008 keerde hij terug naar Pakistan om als journalist te werken. Zijn tweede roman, Our Lady of Alice Bhatti (2011), speelt zich grotendeels af in een christelijk ziekenhuis in Karachi, de plek waar zich kleine dagelijkse drama’s afspelen. Hanif: “Dit is niet het leven waar CNN, FOX en Al Jazeera over berichten… Voor mij is dat leven net zo boeiend als dingen die op wereldschaal gebeuren.”

(Argentinië, 1948) is schrijver van non-fictie, journalist en bibliofiel. Hij verwierf internationale bekendheid met Dagboek van een lezer, Kunstlezen, Een geschiedenis van het lezen en De Bibliotheek bij Nacht. Manguel bracht zijn vroege jeugd door in Tel Aviv waar zijn vader ambassadeur was. Hij sprak daar Duits en Engels en leerde pas na terugkeer in Argentinië op zijn zevende Spaans. Negen jaar later vroeg de blinde schrijver Jorge Luis Borges om hem voor te lezen en zo ontstond zijn grote liefde voor literatuur. Inmiddels heeft hij meer dan 30.000 boeken verzameld. Vlak voor de Vuile Oorlog vertrok hij naar Europa waar hij begon aan een groot oeuvre over de wereldliteratuur. Hij verruilde Europa voor Canada en in 2000 verhuisde hij samen met zijn boeken naar het Franse Poitou-Charentes. Hij ontving vele prijzen voor zijn werk, waaronder onlangs de prestigieuze Franse Prix Médicis. www.alberto.manguel.com

(Amsterdam, 1981) - theatermaker, schrijver, dichter, journalist - baarde in 2009 opzien met haar eerste dichtbundel Als Mozes had doorgevraagd. In 2012 verscheen haar debuutroman De laatste Aedema. In haar werk onderzoekt ze  hoe we anders kunnen nadenken over onszelf en de wereld. Sinds 2019 schrijft ze over hoe de ruimte ons kan helpen anders naar de aarde te kijken in o.a. haar essay Wat is ruimte waard. De voorstelling gebaseerd op dit boek, Maankoorts, ging in juni 2024 in première. Sinds 2019 is Van Heemstra correspondent ruimtevaart bij De Correspondent. Ze maakt podcasts (o.a. Sør, Stadsastronaut en Als geschiedenis in je opstaat) en deed recent onderzoek naar de waarde van de nacht. In 2025 speelt ze haar nieuwe voorstelling Observaties van een theaterrat.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(Utrecht, 1962) is een Nederlands schrijver, scenarist en beeldend kunstenaar. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs en de ECI prijs. Het titelverhaal werd bekroond met de Rabobank Lenteprijs voor literatuur. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Haar meest recente boek, Vallen is als Vliegen (2019), stond op de shortlist van de Bookspot Literatuurprijs 2019 en op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2020. De roman werd door NRC Handelsblad en Humo de beste Nederlandstalige roman van 2019 genoemd en eindigde als eerste in de eindejaarsspiegel van kranten en tijdschriften, bijeengebracht door boekhandel Athenaeum. Uphoff was redacteur van het literair tijdschrift De Revisor en bestuurslid en voorzitter van PEN Nederland. Als scenarist schrijft zij het speelfilmscenario Een Groot Geweld (Topkapi Films).

(Ermelo, 1963) is historicus en literatuurcriticus. Tijdens zijn werk voor het tv-programma 'Andere Tijden' stuitte hij op een filmpje waarin zijn opa te zien is als kolonel bij het vertrek van de Nederlandse troepen uit Djokjakarta in 1949. Het begin van zijn zoektocht naar diens verleden, in 2012 gepubliceerd in boekvorm als De laatste man. Goedkoop doet een oproep om de Indiëgangers niet in het gat van de geschiedenis te laten verdwijnen: op www.delaatsteman.nl kan iedereen verhalen over dit onderwerp kwijt. Goedkoop werkte bij de Haagse Post voor hij in 1991 bij de VPRO aan de slag ging. Sinds 1995 schrijft hij voor NRC Handelsblad over Nederlandse literatuur. In 1996 promoveerde hij cum laude op de biografie van Herman Heijermans, Geluk. In 2004 verscheen Een verhaal dat het leven moet veranderen: essays over de relatie tussen hedendaagse Nederlandse literatuur en de werkelijkheid. Hans Goedkoop oogstte succes met de documentaireserie De Gouden Eeuw en werkt thans aan een biografie van Renate Rubinstein

(Amsterdam, 1981) studeerde geschiedenis aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Ze werkte als onderzoeker bij het Internationaal Informatiecentrum voor de Vrouwenbeweging, waar ze de Marokkaans-Nederlandse vrouwengeschiedenis in kaart bracht. Over dat onderwerp schreef ze haar afstudeerscriptie: De migratie van Marokkaanse vrouwen naar Nederland, 1967-1980. Voor de viering van de 40e verjaardag van het verdrag dat de massa-emigratie van Marokkanen naar Nederland mogelijk maakte, schreef ze samen met Annemarie Cottaar en Fatiha Laouikili het boek Marokkanen in Nederland: de pioniers vertellen. In 2012 verscheen haar proefschrift Het Land van Herkomst, Perspectieven op verbondenheid met Marokko, 1960-2010, een drieluik waarin ze de rol van het overheidsbeleid van Nederland en Marokko en de invloed van Marokkaanse organisaties belicht en tevens de verhalen van de migranten zelf betrekt. Haar lidmaatschap van de Conseil de la Communauté Marocaine à l'Étranger, een adviesorgaan van koning Mohammed VI, leidde tot enige controverse. Bouras was o.a. te gast bij Pauw & Witteman, Een Vandaag en bij de Nederlandse Moslim Omroep.

(Amsterdam, 1966) is striptekenaar en illustrator. In 1990 verscheen zijn striproman Muizentheater, over twee broers in crisistijd en oorlog. Hiervoor ontving hij de Stripschap-penning voor het beste album. In 1998 en 2004 publiceerde hij Rampokan: Java en Rampokan: Celebes, een tweeluik dat zich afspeelt tijdens de koloniale oorlog die Nederland uitvocht in Indonesië. Inmiddels is er ook een Franse, Duitse en Indonesische versie. Van Dongen kent Indië uit de verhalen van zijn Chinees-Indische moeder. Voor NRC Boekenbijlage tekende Van Dongen in de periode 2007-2009 vijftig schrijversportretten. November 2017 verschijnt Familieziek, zijn bewerking tot beeldroman van het gelijknamige boek uit 2002 van Adriaan van Dis: een verhaal in taferelen over een Indisch gezin, getekend door de oorlog, dat probeert te aarden in het Holland van de jaren vijftig.

(Hulshorst, 1951) ontving in 2008 de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek vanwege haar scherpe analyses van maatschappelijke problemen. Etty is journaliste in de ruimste zin van het woord. Naast redacteur en columnist bij NRC Handelsblad is ze veelvuldig te gast op radio en tv. In 2007 debuteerde ze als romanschrijfster met Maak jezelf maar klaar, waarin Ada, een van de personages uit Harry Mulisch' De ontdekking van de hemel, hoofdfiguur is. Elsbeth Etty promoveerde cum laude aan de Universiteit Utrecht met een biografie over Henriëtte Roland Holst, Liefde is heel het leven niet (1996). Haar columns voor NRC Handelsblad verschenen onder de titels In het gras(1998), Een koe op zolder (2001), Tijdgenoot (2002) en Chilling! (2008). Haar recensies werden gebundeld in Dames gaan voor. Van Hella Haasse tot Connie Palmen (1999). Elsbeth Etty is bijzonder hoogleraar Literaire Kritiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt nu aan de biografie van dichter en tekstschrijver Willem Wilmink.

(Amsterdam, 1961) is schrijver, journalist en sinds 2012 chef Boeken van NRC. Hij studeerde geschiedenis en Russisch aan de UvA, werkte als uitgever bij Bert Bakker en als Oost-Europaredacteur bij NOS Laat en Nova. In 1998 begon hij als opinieredacteur bij NRC Handelsblad, werkte vervolgens bij de kunstredactie en was van 2007 tot midden 2012 correspondent in Moskou. Krielaars schreef romans, een verhalenbundel en diverse boeken over de Russische geschiedenis. In 2014 verscheen Het brilletje van Tsjechov, een verslag van zijn reizen door Rusland in de voetsporen van de auteur. Met Reizen door Rusland oogstte hij lovende kritieken en won de Bob den Uyl Prijs 2015. In 2017  verscheen Alles voor het moederland over de Stalinterreur ten tijde van Isaak Babel en Vasili Grossman.

(Den Haag, 1987) is een veelzijdige tv-presentator, dagvoorzitter en columnist. Zijn ouders emigreerden vanuit Pakistan naar Nederland. Umar Mirza begon op zijn achttiende als columnist en hoofdredacteur van het multiculturele platform Wijblijvenhier.nl en hij gaf zijn visie op Nederland in bijdragen aan verschillende weblogs, opiniesites, tijdschriften en essaybundels. Daarnaast treedt hij regelmatig op als panellid, dagvoorzitter en debatleider. Hij geeft sinds 2009 gastcolleges aan de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg en hij presenteert sinds 2011 tv-programma's voor de NTR (Mijn moskee is top). Umar volgde de minor People and Society aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en in juni 2012 voltooide hij zijn master aan de Technische Universiteit Delft. Hij werd gekozen tot een van de twaalf Best Graduates van Nederland. Sindsdien werkt hij aan een nieuw televisieprogramma. www.umarmirza.nl.

(Den Haag, 1952) is een alleskunner. Behalve schrijver van proza en poëzie voor kinderen en volwassenen is ze ook illustrator en performer. In 2008 en 2009 was ze stadsdichter van Antwerpen. Haar geïllustreerde roman Alles Nieuw werd geselecteerd voor de shortlist van de Ako Literatuurprijs 2009. De kinderboeken van Van Leeuwen zijn veelvuldig onderscheiden met de Zilveren Griffel, de Gouden Uil en de Woutertje Pieterseprijs. Vooral haar jeugdboek Deesje werd in vele talen vertaald en onderscheiden in het buitenland. De kracht van haar werk is dat ze haar teksten versterkt met prachtige illustraties. De personages van Van Leeuwen lopen vaak met een verwonderde blik door de wereld terwijl ze tegelijkertijd beklemd lijken door de routine van alledag. Van Leeuwens carrière begon in 1978 toen ze het Camarettenfestival won en haar eerste kinderboek publiceerde. Sindsdien was ze te zien in kleine en grotere producties waarin ze cabaret, literatuur en beeld combineert.

(Tunesië, 1967) is een toonaangevende internetactivist die vanuit Nederland de Jasmijnrevolutie in zijn land in gang zette. Hij vluchtte eind jaren negentig naar Nederland. In Friesland werd hij schipper en begon zijn eigen weblog. Samen met andere dissidenten richtte hij in 2004 het Tunesische webportal Nawaat.org op, dat een belangrijke rol speelde bij de omverwerping van president Ben Ali. Toen WikiLeaks eind 2010 begon met het lekken van ambtsberichten van Amerikaanse ambassades, vroeg Ben Gharbia - die Julian Assange kende uit de internationale hackerswereld - om de cables uit Tunis. Via Nawaat.org werden de in het Frans en Arabisch vertaalde 'TuniLeaks' verspreid. Ben Gharbia en Nawaat.org ontvingen prijzen van o.a. Reporters without Borders, The Electronic Frontier Foundation en Index On Censorship. In 2012 ontving hij de Prins Claus Prijs en het tijdschrift Foreign Policy plaatste hem in de Top 100 Global Thinkers. Sami Ben Gharbia woont nu weer in Tunesië waar hij wil bijdragen aan de nieuwe identiteit van zijn land.

(Deventer, 1982) is dichter, columnist, recensent en presentator op literaire podia, waaronder Writers Unlimited. Voor haar De steen vreest mij (2011) won ze de C. Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuut. Haar bundel Hogere natuurkunde (2019) is deels reisverhaal, deels mythe, deels getuigenis en het resultaat van gesprekken die Deckwitz voerde met mensen wier wortels ook in voormalig Nederlands-Indië liggen. In 2022 verscheen Eerste hulp bij poëzie, een omnibus waarin haar bundels Olijven moet je leren lezen (2020) en Dit gaat niet over grasmaaien (2021) zijn opgenomen. Deckwitz schrijft columns voor NRC Handelsblad, leest in haar NPO Radio Luister-podcast Poëzie vandaag elke werkdagochtend een Nederlands of vertaald gedicht voor, en is een van de drie recensenten van de podcast Boeken FM. Sinds najaar 2025 is ze een van de presentatoren van Nooit meer Slapen, het nachtelijke cultuurprogramma van de VPRO.

Instagram: @la_deck

(Brussel, 1971) debuteerde in 2010 met Bonita Avenue, dat een bestseller werd. Buwalda vertelt over de ondergang van een familie tegen de achtergrond van de vuurwerkramp in Enschede in 2000. Het werd bekroond met vijf prijzen en verscheen in achttien talen. Sindsdien werkt Buwalda aan zijn tweede roman, die in het najaar van 2018 zal verschijnen; daarnaast schrijft hij columns voor de Volkskrant, waarvan onlangs een vierde bundeling verscheen: De kleine voeten van Lowell George (2017).

Amos Oz (Israël, 1939-2018) wordt wereldwijd gezien als een van de grootste hedendaagse schrijvers en geldt als kandidaat voor de Nobelprijs. Op zijn 22ste debuteerde hij met de verhalenbundel Waar de jakhalzen huilen. Er volgde een omvangrijk oeuvre en zijn werk is in zevenendertig talen vertaald. Romans van zijn hand zijn Mijn Michaël, Volmaakte rust, Black box, Een vrouw kennen, De derde toestand, Noem het nog geen nacht en Dezelfde zee. In 2002 verscheen zijn autobiografische roman Een verhaal van liefde en duisternis, die wereldwijd een bestseller werd. In 2007 verschenen het sprookje Plotseling diep in het woud en de roman Verzen van het leven en de dood. Daarna verscheen nog de verhalenbundel Dorpsleven. Zijn meest recente boek is het op een kibboets gesitueerde Onder vrienden. Amos Oz kreeg talloze internationale prijzen toegekend, waaronder de Prix Fémina, de Israëlprijs, de Friedespreis des Deutschen Buchhandels, de Prix France Culture en de Goetheprijs. Hij woonde in Arad en doceerde literatuur aan de Ben Goerion Universiteit in Beërsjeva. Hij overleed in december 2018.

(Rozenburg, 1976) is journaliste en documentairemaakster. Voor haar serie Veerboot naar Holland, over vijf Turkse gezinnen die naar Nederland kwamen, interviewde ze ook haar eigen ouders. In 2012 volgde Ik zie een verre reis, over haar zus en twee vriendinnen die terug willen naar Turkije. Ze zijn geboren en getogen in Nederland en zongen als kind mee met Marco Borsato. Maar, verbitterd door de nasleep van 9/11, lezen ze nu Turkse kranten, kijken ze naar de Turkse tv en juichen ze voor Turkse voetbalploegen. Fidan Ekiz werkte na haar studie journalistiek eerst voor het Rotterdams Dagblad. In 2003 vertrok ze als verslaggeefster naar Irak en later werd ze correspondent in Istanbul voor o.a. RTL Nieuws, BNR Nieuwsradio, de NMO en de GPD. Terug in Nederland ging ze o.a. aan de slag als redacteur bij Pauw & Witteman en was ze panellid bij Vrouw & Paard. Sinds 2012 is ze regelmatig tafeldame bij De Wereld Draait Door. In 2016 zond de VARA haar zesdelige documentaireserie De Pen en Het Zwaard uit, waarin ze journalisten bezoekt in landen waar machthebbers hen tot zwijgen proberen te brengen.

(Polen, 1967) is journalist en columnist. Hij werkte jarenlang voor de Gazeta Wyborcza en nu voor het toonaangevende weekblad Polityka. Hij focust op Latijns-Amerika, de anti-globalistische beweging, sociale conflicten en religieuze vraagstukken. De biografie die hij schreef over zijn leermeester Ryszard Kapuściński (Kapuściński Non–Fictie, Biografie van een legendarische journalist) is een studie naar de manier waarop een journalist/schrijver het leven onder een autoritair regime omzet in grote literatuur. De vraag die Domoslawski opwierp was of je de werkelijkheid naar je hand mag zetten om hem nog beter te schetsen. Naast de biografie schreef hij vier andere boeken, waaronder Gorączka latynoamerykańska (Latijns-Amerikaanse koorts, 2004) en Ameryka zbuntowana (Rebels Amerika, 2007), een verslag van gesprekken met prominente Amerikaanse intellectuelen als Noam Chomsky, Howard Zinn en Philip Zimbardo, die bekend werd met zijn ‘Stanford-gevangenisexperiment’. Domoslawski won diverse literaire en journalistieke prijzen, als ook beurzen van de universiteiten van Stanford en New York.

(Brummen, 1959 – Amsterdam, 2016) was dichter, journalist en presentator. Hij debuteerde op jonge leeftijd als dichter in Hollands Maandblad. Sindsdien verschenen met enige regelmaat poëziebundels van hem, zijn laatste - 's Middags zwem ik in de Noordzee - in 2014. Na publicatie van zijn eerste dichtbundel Inslag (1985) begon hij als interviewer bij de VPRO, waar hij programma’s maakte over literatuur en filosofie. Hij was onder andere eindredacteur bij het programma De Avonden en bij Radio 6. Sinds 2005 sprak hij ook op televisie met schrijvers in het VPRO-programma Boeken. Naast programmamaker en dichter was hij ook bloemlezer. Hij stelde Briefgeheimen (2007) samen, een kleurrijke compilatie briefkaarten gekoppeld aan een website waarop mensen hun diepste geheimen kunnen prijsgeven. In 2012 verscheen Overkomst dringend gewenst, zijn bloemlezing uit het werk van dichter Jan Emmens. Samen met zijn dochter Nikki stelde Wim Brands in 2015 de bloemlezing samen Nederlandse literatuur van de 21e eeuw: de nieuwe schrijvers van het nieuwe millennium, waarin zij van de zestig in hun ogen belangrijkste schrijvers een verhaal of romanfragment opnamen. Samen met Jeroen van Kan stelde hij Nederland: een objectief zelfportret in 51 voorwerpen (2015) samen, waarvoor zij vijftig schrijvers uitnodigden om Nederland te typeren aan de hand van een voor hen betekenisvol voorwerp. Wim Brands was een van de dichters van 'De eenzame uitvaart', die een laatste, poëtisch afscheid bieden voor onopgemerkte overledenen en dat bij de uitvaart voorlezen.

(Beverwijk, 1966), debuteerde in 1997 met de bundel ’s Zomers stinken alle steden. De toon die deze ‘dandy van de desillusie’ in zijn debuut zette, werkte hij uit in latere bundels. Het zijn gedichten die enerzijds teruggrijpen op historische helden en literaire grootheden, anderzijds alledaagse zaken opvoeren, zoals warenhuizen en hamburgertenten. In zijn gedichten wordt de invloed van muziek op het werk van de voormalige punkrocker zichtbaar: metrische ordening, een sterk ritme en veel rijm. Na zijn debuut verschenen nog de bundels Zwart als kaviaar, die bekroond werd met de Jan Campertprijs, Dit is mijn dag en De wereld bij avond. In 2009 publiceerde Wigman een selectie in De droefenis van copyrettes, en in 2010 verscheen een bundel essays: Red ons van de dichters. In januari 2012, de maand waarin Menno Wigman stadsdichter van Amsterdam werd, verscheen Mijn naam is Legioen. De bundel werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs.

(Syrië, 1970), journalist en schrijver van romans, korte verhalen, scripts en non-fictie is tevens groot voorvechter van mensen- en vooral vrouwenrechten in Syrië. Yazbek vluchtte haar land uit na openlijk verzet tegen het regime en woont in ballingschap in Parijs. Ze won vele prijzen, waaronder de Oxfam Novib PEN Award tijdens het Winternachten festival 2013 en die voor Beste buitenlandse boek (Frankrijk) voor The crossing (2015), dat verhaalt over haar stiekeme terugkeer ten tijde van de oorlog. Haar persoonlijke verhalen werpen een uniek licht op de gebeurtenissen daar. In 19 women: Tales of resilience from Syria (2018) focust Yazbek op de rol van vrouwen tijdens de revolutie. De blauwe pen, dat in december 2019 verschijnt, is een levendige, poëtische roman over een Syrisch meisje dat niet kan stoppen met lopen temidden van de gekte van de oorlog.

(Deventer, 1961) is schrijver, performer en theatermaker. In 2004 brak ze door met De laatste dichters, die genomineerd werd voor de Libris Literatuur Prijs. Deze roman, over de levensloop van vier zwarte Amerikanen die furore maakten onder de naam ‘The Last Poets’, werd bewerkt voor theater. We hadden liefde, we hadden wapens (2016) is een wervelende roman over het leven van de zwarte burgerrechtenstrijder Robert F. Williams in Amerika en over opkomen voor het recht te mogen zijn wie je bent, ongeacht de consequenties. Een van ons (2020), haar roman over de levenslang gestrafte Luc werd als theatermonoloog opgevoerd. In haar roman Als ik je eenmaal mijn verhaal heb verteld (2024) probeert Anir na twaalf jaar detentie 'buiten' een nieuw leven op te bouwen. De mede door Otten in 2020 opgerichte Stichting Blocknotes zet creatief schrijven in voor empowerment en talentontwikkeling van mensen in de gevangenis.

(Rotterdam, 1976) is schrijver, dichter en journalist. Zijn boek Het zusje van de bruid (2011) gaat over zijn relatie met een verslaafd borderlinemeisje. In zijn kenmerkende mix van reportage, autobiografie en geschiedschrijving doet Van Casteren relaas over een onmogelijke liefde. In 2008 verscheen het eveneens autobiografische Lelystad. Hij werd aangeklaagd wegens belediging naar aanleiding van dit boek, dat werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs 2009. Van Casteren studeerde journalistiek en filosofie. Op zijn 21e werd hij redacteur bij De Groene Amsterdammer, waar hij naam maakte met grote reportages. Vier reportages die hij maakte in Nigeria werden gebundeld in Redactie binnenland en onderscheiden met de Dick Scherpenzeelprijs. Van Casteren verruilde De Groene voor NRC Handelsblad en Vrij Nederland en schrijft nu voor Het Parool. Ook publiceert hij poëzie in Maatstaf en Passionate. Verder verschenen van hem portretten van vergeten dichters en schrijvers, reportagebundels, zijn bloemlezing Een vreselijk land, de mooiste journalistieke verhalen van Nederland en de dichtbundel Grote atomen. In januari 2013 verschijnt zijn roman Been in de IJssel.

(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

(Montevideo, 1970) stelt met haar romans de grote problemen aan de kaak in Zuid-Amerika, het continent waar ze werd geboren. Haar ouders waren lid van de verzetsbeweging Tupamaros. Trujillo kwam op haar zesde naar Nederland. Na het verdwijnen van het militaire bewind keerde ze op haar vijftiende terug naar haar vaderland. Daar verscheen haar eerste - bekroonde - novelle in het Spaans. Ze studeerde aan de Amsteramse Filmacademie. In 2002 volgde haar Nederlandse debuut, De Bastaard van Mal Abrigo over twee jongetjes uit een verpauperd cocaïnedorp die het uiteindelijk schoppen tot president en minister van defensie. Ze kreeg er de Marten Toonder/Geertjan Lubberhuizenprijs voor. De terugkeer van Lupe García (2009) gaat over een vrouw die terugkeert naar haar geboorteland in Zuid-Amerika om een documentaire te maken over de guerrillastrijd aldaar. De roman werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en bekroond met de BNG Literatuurprijs. In 2014 werd De zangbreker gepubliceerd en in januari 2017 verschijnt haar nieuwe boek Vrije radicalen.

(Zaandam, 1972) is een historicus van Korea en Noordoost-Azië en verbonden aan de Universiteit Leiden. Hij studeerde Japans en Koreaans, en verbleef tijdens zijn studie enige tijd in Seoul, waar hij een tweede master haalde. Breuker werkte mee aan de totstandkoming van het eerste Koreaans-Nederlandse woordenboek (2002). In 2006 promoveerde hij cum laude met When truth is everywhere: the formation of plural identities in medieval Korea, 918-1170. In 2008 verbleef Breuker als onderzoeker aan Australia's National University (ANU). Hij publiceerde over de middeleeuwse staat Koryo, Koreaanse geschiedschrijving, Noordoost-Azië en Noord-Korea en ook literaire vertalingen van het Koreaans naar het Nederlands. In 2010 ontving hij de KNAW Heineken Young Scientists Award voor de Historische Wetenschap voor zijn onderzoek naar Koreaanse identiteiten. Sinds 2014 is hij bezig om de stemmen van elite-ballingen uit Noord-Korea te laten horen in academische debatten. Momenteel werkt hij aan een project over percepties van de geschiedenis van Mantsjoerije en een project over Noord-Koreaanse dwangarbeid in de EU.

(Roermond, 1954) is correspondent Zuidoost-Azië voor de Volkskrant en de NOS. Hij studeerde filosofie en werd in 1986 redacteur bij de Volkskrant. Als literair verslaggever sprak hij o.a. met A.F.Th. van der Heijden, W.F. Hermans, Hugo Claus en Nobelprijswinnaars Derek Walcott en Seamus Heaney. In 1994 verscheen zijn debuutroman De Vleugels van Lieu Hanh, over een reis door Vietnam waarin de geschiedenis een prominente rol speelt. Hij ontving er de Geertjan Lubberhuizenprijs voor. In 1996 vestigde hij zich als Oost-Europa-correspondent in Boedapest en deed in de jaren daarna verslag van de oorlog in Kosovo. Zijn reportages verschenen gebundeld als Kosovo: Verslag van een oorlog. Het werd bekroond met de NDP-prijs voor de dagbladjournalistiek. In 2001 verruilde hij Oost-Europa voor Zuidoost-Azië en ging ook werken voor de NOS. In 2010 haalde hij zelf het nieuws omdat hij tijdens een radio-uitzending bij de ontruiming van een protestkamp in Bangkok werd beschoten.

(Paramaribo, 1968) is journalist, schrijver en econoom. Ze schrijft essays en columns over politiek en maatschappij. Elf jaar lang schreef ze om de dag een veelgelezen column in de Volkskrant; ze werd ervoor bekroond met de Heldringprijs voor beste columnist van Nederland. In 2024 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit voor Humanistiek. Ze schreef de politieke biografie Mark en bundelde haar columns over coronapandemiejaar 2020 in Dagboek van een krankzinnig jaar. In 2025 kwam haar boek Waar ik me voor schaam uit, een scherpzinnig verslag van een zoektocht naar de werking van intergenerationele schaamte en de totalitaire verleiding.

(Apeldoorn, 1968) verwierf bekendheid als initiatiefnemer en hoofdredacteur van Frontaal Naakt, naar eigen zeggen een ‘fundamentalistisch-hedonistisch webmagazine voor de hele familie dat probeert te tornen aan taboes en zekerheden en in marmer gebeitelde waarheden’. Volgens Breedveld is het project volledig ironisch bedoeld, maar wordt dat door veel mensen niet begrepen. Hij begon het webzine zeven jaar geleden uit onvrede over het politiekcorrecte klimaat rond de multiculturele samenleving, dat in zijn ogen ondraaglijk werd na de moord op Van Gogh. Hij ageerde met name tegen de nieuwe politieke correctheid van Geert Wilders en zijn PVV en tegen de Telegraafdictatuur. Peter Breedveld werkt verder voor het blad Ad Valvas van de Vrije Universiteit en schrijft freelance over strips, voor onder andere Vrij Nederland. Eerder was Breedveld hoofdredacteur van het magazine Naturisme en medewerker van Stripschrift, De Haagsche Courant en de Nederlandse Islamitische Omroep.

(Roermond, 1965) studeerde Arabisch en Midden-Oostenstudies. In september 2012 kwam haar tweede boek uit: Het Andere Arabische geluid, over stemmen van menselijkheid en hoop in de hectische transitieperiode in het nieuwe Midden-Oosten. Over het leven en werken van een mensenrechten diplomaat in de Arabische wereld schreef ze haar eerste boek Dromen van een Arabische lente, dat in 2008 verscheen. In beide boeken zoekt zij naar de andere verhalen die weinig aandacht krijgen in de westerse media. Momenteel is Petra Stienen publiciste en zelfstandig adviseur. Ze schrijft onder andere voor NRC Handelsblad en de Volkskrant, heeft een column in Opzij en treedt regelmatig op als commentator in radio- en tv-programma's en debatten in binnen- en buitenland.

(Brussel, 1955) schrijft over zeer uiteenlopende onderwerpen, variërend van de poëzie van haar overleden echtgenoot Herman de Coninck (Taal zonder mij, 1998) tot de strijd van een anorexiapatiënte in haar boek Ann (2008). Het menselijk onvermogen staat in haar omvangrijke oeuvre steeds centraal. In haar werk ruimt ze opvallend veel plaats in voor de vrouwelijke seksuele beleving. Hemmerechts speelt in haar roman De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze met feit en fictie: een schrijfster met een writersblock grijpt een incestverhaal aan om haar gedachten te laten gaan over schrijven en literatuur. In 2012 verscheen Haar bloed, waarvoor ze meeliep op een afdeling hematologie. In 2014 ontstond ophef over de roman De vrouw die de honden eten gaf, waarvoor ze zich liet inspireren door de zaak Dutroux. In Alles verandert, haar meest recente roman, volgt ze nauwgezet de plot van J.M. Coetzee´s In Ongenade - maar nu met een vrouwelijke hoofdpersoon. Hoezeer bepaalt het geslacht van literaire personages ons oordeel over hun handelen?

(Somalië, 1967) ontvluchtte haar geboorteland en belandde in 1987 in Nederland. Aanvankelijk wilde ze actrice worden, maar inmiddels is ze vooral bekend als schrijfster. In haar roman Een nagelaten verhaal (2009) beschrijft ze een jonge vrouw die na 23 jaar terugkeert naar haar geboorteland. Het wordt een emotioneel weerzien, wanneer blijkt dat het land is verwoest en er weinig meer van haar verleden te zien is. Yasmine Allas mengt zich regelmatig in het publieke debat in Nederland. Haar boek Ontheemd en toch thuis (2006) is een verzameling essays over het leven in multicultureel Nederland, die eerder in de Volkskrant verschenen. Ze neemt hierin geen blad voor de mond en weet de vinger vaak op de zere plek te leggen. Godsdienstfanatisme is in haar ogen de splijtzwam van de samenleving. Maatschappelijke misstanden spelen al een rol in haar werk vanaf haar debuutroman Idil, een meisje (1998). Hierin beschrijft ze het zware leven van een meisje in Somalië en stelt ze vrouwenbesnijdenis aan de kaak.

(Kenia, 1983) volgde als kind al zang- en acteerlessen. Nu combineert ze poëzie, muziek en theater. Ze maakte in 2011 het album Introducing Ngwatilo. In Kenia wordt ze - vanwege haar verschijning, haar optreden en de thema’s die ze aansnijdt - wel de ‘hogepriesteres van de poëzieperfomance’ genoemd. Ze trad op op verschillende festivals in Afrika en Europa. In haar Puesic Project mixt ze muziek met poëzie, dans en film. Haar eerste bundel Blue Mothertongue (2010) gaat over het leven in haar geboortestad Nairobi en de Afrikaanse diaspora. Voor haar nieuwste project wil ze de verhalen van 20 plattelandsfamilies in poëzie vatten. Het resultaat zal eerst via de Keniase radio, internationale media en de digitale snelweg zijn publiek vinden.

(1983) is schrijver van een veelbekroond oeuvre romans en essays, adjunct-hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer en een van de vaste makers van de podcast Boeken FM. Hij debuteerde in 2010 met Clausewitz. De Vries maakt sinds 2007 deel uit van de redactie van weekblad De Groene Amsterdammer, eerst als kunstredacteur, daarna als boekenredacteur en sinds 2019 als adjunct-hoofdredacteur. Hij publiceerde onder meer de roman De republiek, de essaybundel Vechtmemoires, de roman Oude meesters (winnaar Gouden Boekenuil) en het virtuoze Hogere machten, een roman waarin een liefdesaffaire vanaf de jaren dertig door turbulente decennia brandt terwijl de wereld rap verandert. In 2023 ontving De Vries de Frans Kellendonkprijs voor zijn gehele oeuvre.

(Syrië, 1973) was sport- en danslerares in Syrië toen ze in 1999 naar Nederland kwam. Als kind publiceerde ze al verhalen en gedichten in het Arabisch die ze zelf illustreerde met houtskool. In Nederland werd ze verliefd op de Nederlandse taal en ze debuteerde in 2012 met de roman De verleider van Damascus. Hoofdpersoon is de oedspeler Balsam die constant op zoek is naar seksuele bevrediging. In Nederland ontmoet deze boerenzoon zijn landgenote, de stadse Barna, die ook worstelt met haar seksualiteit. De Nederlandse cultuur, die veel opener is dan de Syrische, geeft haar de vrijheid waar ze altijd naar heeft gezocht. Daad Kajo treedt regelmatig op in de Nederlandse media om te praten over de politieke situatie in haar vaderland. Zo zat ze onder andere in Nieuwsuur en werd ze geïnterviewd door Radio 1. Daad Kajo groeide op in Hassake, een dorp in Syrië, als lid van de christelijke assyrische minderheidsgroep. In Nijmegen werkte ze als onderwijsassistent voor NT2’ers.

(Afghanistan, 1983) ontvluchtte haar vaderland op twaalfjarige leeftijd en kwam samen met haar ouders in Nederland wonen. Ze studeerde journalistiek en ging daarna werken voor het ANP, Omroep West en het NOS Journaal. In 2009 keerde Akefi voor het eerst weer terug naar Kabul. Daar schreef ze diverse korte verhalen over en uiteindelijk ook een roman die in 2011 verscheen: Geen van ons keek om. Het verhaal over twee buurmeisjes is deels autobiografisch. De hartsvriendinnen worden letterlijk uit elkaar gerukt als de moedjahedien Kabul bombarderen. Net als Khaled Hosseini beschrijft Akefi gruwelijke details over oorlogsmisdaden en vrouwenmishandeling. Tahmina Akefi werkt aan haar tweede roman die in 2013 zal verschijnen.

(Deventer, 1984), ook wel bekend als Eus, is een schrijver, columnist en presentator. Zijn semi-autobiografische en veelgeprezen schelmenroman Eus (2012) gaat over een Turkse tiener uit het oosten van het land die zich op een onorthodoxe manier probeert te ontworstelen aan zijn lot als randfiguur. Hij schreef ook de romans Turis (2016) en Afslag 23 (2023) en de recente verhalenbundel Mijn moeder, de kleine reus (2025): bestsellers die zowel een jong als een ouder publiek wisten te bereiken. Eus is ook columnist voor verschillende kranten en tijdschriften, en maakt furore als televisiepresentator met succesvolle programma's als De Neven van Eus, Sterren op het Doek, De Geknipte Gast, Home of Eus en Eus’ Boekenclub. Tot juni 2026 staat hij in liefst 44 steden op de theaterpodia met De Klassenmigrant. In deze persoonlijke voorstelling vertelt hij openhartig, scherp en met de nodige humor over zijn weg van de arbeidersklasse naar een nieuw maatschappelijk bestaan.

Bekijk de website van Özcan Akyol
Instagram: @ozcanakyol

begon zijn carrière ooit als vicevoorzitter van de JOVD, maar veranderde daarna van koers en sloot zich aan bij Niet Nix, de aan de PvdA gelieerde beweging. Inmiddels is hij een veelgevraagd dagvoorzitter en gespreksleider van debatten, symposia en conferenties. Daarbij combineert hij zijn journalistieke intuïtie met een goed gevoel voor sfeer. Maes geeft ook mediatrainingen en leidt anderen op om gespreksleider te worden. Hij studeerde politicologie en ging vervolgens werken bij een onderzoeksbureau gericht op strategische advisering bij campagnes. Daarnaast werkte hij freelance voor BNR Nieuwsradio en PM Den Haag. In 2003 begon Maes zijn eigen bureau &MAES.

(Rotterdam, 1963 - Haarlem 2016) publiceerde in 2010 Grote Verwachtingen. Opgroeien in de letteren in 25 schema’s, waarin hij 25 literaire werken bespreekt en dwarsverbanden legt. Hetzelfde deed hij in Luisteren & cetera met 25 popalbums uit de jaren zeventig. Hij schreef Made in Europe , Steinz – Gids voor de wereldliteratuur (met zijn dochter Jet) en het Boekenweekessay 2015, Waanzin in de wereldliteratuur. In 2010 verscheen ook De Duivelskunstenaar, een reis door Europa op zoek naar Faust.  Eerder verscheen Macbeth heeft echt geleefd, over plekken waar literaire helden hebben gewoond. In Verleden in verf (2011) schetst Steinz de vaderlandse geschiedenis aan de hand van 40 schilderijen. Pieter Steinz werd in 1989 kunstredacteur bij NRC Handelsblad. Van 2005-2011 was hij chef van de boekenbijlage. Steinz studeerde Oude Geschiedenis en Engelse Taal- en Letterkunde. Sinds 2012 was Pieter Steinz directeur van het Nederlands Letterenfonds, tot aan zijn overlijden in augustus 2016.

(Hengelo, 1962) is radiojournalist en schrijver. Zijn meest recente boek is het in 2013 verschenen De Wadden, een poëtische geschiedenis van de Waddeneilanden. Zijn verhalenbundel Brutus heeft honger uit 2011 werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Met eten als leidraad hopt Deen door de wereldgeschiedenis. De 44 historische verhaaltjes zijn fijne miniatuurtjes van nauwelijks anderhalve pagina. Na zijn studie Nederlands in Groningen werkte Deen enige jaren voor Radio Noord. Zijn radiocolumns uit die tijd zijn gebundeld in twee uitgaven. Sinds 2001 is Deen programmamaker bij de VPRO radio, waar hij het historische radioprogramma OVT presenteert. Een aantal historische documentaires die hij voor de VPRO maakte, is uitgegeven als luisterboek. Ook de radioserie De lange weg naar Darwin verscheen op cd en als podcast. Deen was programmacoördinator van het Winternachten Festival tussen 2009 en 2011.

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

(Heemskerk, 1964) studeerde Spaanse Taal- en Letterkunde en Vertaalwetenschap Engels. Ze leidt sinds 1991 haar eigen bedrijf, Foreign Affairs Communicatie- en Taaltrainingen. Taal, cultuur en communicatie zijn ook persoonlijke passies die zij in steeds meer creatieve projecten kwijt kan. Zo is zij als bestuurslid betrokken bij de community art-projecten van het Zid Theater in Amsterdam-West, speelt ze in Toneelgroep Dagwerk en werkt zij samen met theatermaker Elsbeth Vernout en videokunstenaar Martijn Grootendorst aan projecten ter vergroting van het Indisch bewustzijn. Dit driemanschap verzamelt verhalen van mensen met een Indische en Molukse achtergrond. Verhalen die als basis dienen voor bijvoorbeeld een multimediale theaterproductie en talentontwikkelingsprojecten voor jongeren. Tijdens het Writers Unlimited Festival 2013 ontvangen zij in hun programma Het Indisch Zwijgen? Me Hoela! mensen met een band met Nederlands-Indië in hun verhalenkast.

(Iran, 1978) kreeg zijn eerste lessen op de tombak, de traditionele Perzische vaastrommel, op zijn zesde. Op negenjarige leeftijd was hij al verder dan zijn leraar en op zijn tiende won hij de jaarlijkse tombak-competitie in zijn land. Vanaf zijn 20e wordt hij de beste tombakspeler ter wereld genoemd. Hij ontwikkelde meer dan 30 nieuwe slagtechnieken. Mohammad Reza Mortazavi nam verschillende cd’s op en gaf concerten en mediaoptredens door heel Europa. Hij woont in Duitsland waar hij in 2003 de Newcomer-Weltmusikpreis RUTH won. Hij geeft soloconcerten, maar werkt ook samen met musici en theatermakers. Zo werkte hij in 2011 mee aan balletvoorstellingen van choreograaf Jochen Ulrich (†2012) bij het Linzer Landestheater. In november 2012 kwam zijn meest recente cd Geradeaus uit, op het door hem opgerichte flowfish.music.

(Algerije, 1948) wordt gezien als een van de meest vooraanstaande literaire stemmen van de Maghreb. Nadat zijn huis was verwoest door een aardbeving, verschafte PEN Vlaanderen hem onderdak. Vervolgens richtte hij in Algiers een eigen PEN-afdeling op en hij fungeert sindsdien binnen PEN als schakel tussen Afrika en het Midden-Oosten. Hij zet zich in voor de alfabetisering, publiceerde romans en essays en is universitair docent sociale wetenschappen. In 1983 won zijn roman La Faille du Ciel de Grand Prix Littéraire de la Ville d'Alger. Later verschenen o.a. Refuge des ruines, Une guerre se meurt, Scène de pêche en Algérie, La fenêtre rouge en twee bundels korte verhalen die hij in het Engels schreef: An Icelandic dream en Please pardon our appearance. Zijn werk is vertaald in o.a. het Duits, Engels en Italiaans.

(Zuid-Afrika, 1965) verbindt in zijn eerste romans Zes beetwonden en een tetanusprik en Zacht als staal de werelden waarin hij groot werd. Hij groeide op in Zuid-Afrika als kind van Nederlandse ouders en keerde 25 jaar geleden terug naar Nederland. Beide romans staan bol van het geweld en zijn geschreven in een striemende stijl. Ook personages overlappen. In zijn nieuwe roman Zendingsdrang speelt geweld eveneens een prominente rol. Een oorlogscorrespondent belandt in een instituut waar zijn toerekeningsvatbaarheid wordt onderzocht. In Zendingsdrang staan een aantal tirades waarvan De Nooy er een heeft bewerkt als songtekst. Richard de Nooy studeerde Journalistiek aan Rhodes University in Zuid-Afrika en Psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. Voor hij schrijver werd, werkte hij onder andere als vertaler en cartoonist. www.richarddenooy.com

(Uganda, 1982) is sinds 2024 een van de drie vaste presentatoren van Kunststof, het cultuur- en mediaprogramma van NTR dat maandag tot en met donderdag tussen 19 en 20 uur wordt uitgezonden op NPO Radio 1, of elk moment te beluisteren valt als podcast. Andrew is geen onbekende in het Nederlandse medialandschap: op zijn 17e werd hij als getalenteerd debater ontdekt in het (jongeren) Lagerhuis. Daarna belandde hij al snel bij de radio. Zijn belangstelling en netwerk strekken zich uit van hiphop, jazz en reggae tot verschillende soorten klassieke muziek, literatuur, politiek, theater en beeldende kunst. Hij is al jaren een vaste waarde tijdens North Sea Jazz en vele andere (muziek)festivals; voor zijn NPO Soul & Jazz-podcastreeks Makkinga Moves voerde hij talloze gesprekken met artiesten.

(Emmen, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek en was correspondent van de Volkskrant en NRC Handelsblad in Belgrado en Moskou. Over zijn verblijf schreef hij De Brug over de Tara (1994). Met journalist Bart Rijs schreef hij Srebrenica, Het Zwartste scenario (1997). In 2002 verscheen Ingenieurs van de ziel, een zoektocht naar de fundamenten van het Sovjet-systeem en de rol van schrijvers (nominatie AKO literatuurprijs 2002). Eerder verscheen De Graanrepubliek, over de strijd tussen rijke herenboeren en communistische arbeiders in Groningen. Zijn roman El Negro en ik, naar aanleiding van de geschiedenis van een opgezette Zuid-Afrikaan in een Spaans museum, verscheen in 2004 en kreeg de Gouden Uil. Zijn herziene en aangevulde De slag om Srebrenica (2015) kreeg de Prinsjesboekenprijs voor het beste politieke boek. In 2016 verscheen Een woord een woord, waarin hij de kracht van het vrije woord test onder het gewicht van terreurdreiging. Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen beschrijft hij een reeks gijzeldrama’s. In Zeven dieren bijten terug (2024) ontmoet Frank Westerman zeven magnifieke beesten in het kielzog van Willem Barentsz. Onderweg raakt de lezer in de ban van het wonderlijke relaas rond zeven pooldieren en datgene wat zij ons, op onze breedtegraad, te vertellen hebben.

(Curaçao, 1960) is schrijver, toneelschrijver, acteur en docent. Hij debuteerde in de jaren negentig en publiceerde o.a. bundels met verhalen en gedichten zoals Rueda di fe en Djis kant'i Bo/Heel dicht naast mij. Ook schreef hij enkele kinderboeken en trad hij op tijdens boeken- en theaterfestivals in vele landen. Zijn monoloog Ninga bon presenteerde hij met veel succes bij vele gelegenheden. Een andere one-man show van Colastica is Fo'i bo kuenta, een tragikomische mengeling van verhalen, gedichten, sketches, muziek en liederen. Als schrijver en podiumkunstenaar heeft hij in alle werelddelen gewerkt en nam deel aan internationale literatuurfestivals zoals Een zee van verlangen (2001), Winternachten en Krusa Laman in Den Haag, Aruba, Curaçao en Bonaire. In 2006 ontving hij de hoogste culturele onderscheiding van Curaçao, de Cola Debrot Prijs, voor zijn toneelschrijf- en theaterwerk. Hij schreef een roman voor jongeren in het Nederlands: Vuurwerk in mijn hoofd. Momenteel is hij – met dank aan het Nederlands Letterenfonds - writer in residence in Amsterdam om daar te werken aan een roman voor volwassenen.

(Moskou, 1969) groeide op in Amsterdam als dochter van een Russische moeder en een Kameroense vader. Na haar studie aan de Hogeschool voor de Kunsten speelde ze in verschillende theaterproducties en was ze te zien in tv-series als Vrouwenvleugel, Oppassen, Mijn Dochter en Ik en Onderweg naar Morgen. Ook presenteerde ze verschillende programma’s zoals Nieuw Amsterdam Praat, Beauty&Zo en Women Inc. Ze was finalist van het Leids Cabaret Festival en toerde door Nederland met diverse eigen programma’s. Vorig jaar was ze artistiek leider en producent van de muziektheatervoorstelling De Koningin van Paramaribo, waarvoor ze ook de liedteksten schreef. Dit jaar is ze te zien in de voorstelling Hormonologen. Ook presenteert ze elke maandag en vrijdag Dichtbij Nederland voor NTR-radio 5. Verder schrijft ze samen met Tanja Jess een maandelijkse column over het ‘moderne ouderschap’ in de Kek Mama.

(1953, Woerden) is componist, performer en dichter. Hij studeerde wiskunde en muziekwetenschap maar voltooide die studies niet. Hij ging saxofoon spelen en componeren. Tijdens de voordracht van poëzie en klankpoëzie, en later in improvisaties en eigen stukken, ontwikkelde hij zijn mogelijkheden als stemperformer. Vanaf 2000 ging hij werken met elektronica. Eerst op basis van samples van zijn eigen stem, later ook met de pure synthese van geluid. Een vijftal jaren geleden is hij vanuit een hernieuwd enthousiasme voor de wiskunde een onderzoek begonnen naar de mogelijkheden van algoritmische compositie voor het creëren van muziek, visuele animatie en poëzie. Als vocalist is Jaap Blonk uniek door zijn uitstraling op het podium en zijn vrijmoedige improvisaties, gepaard aan een scherp besef van structuur. Hij trad op over de hele wereld en werkte samen met vele musici in hedendaagse en geïmproviseerde muziek. Opnames verschenen op Staalplaat, Lopl.op, Basta, VICTO en Monotype. Op zijn eigen platenlabel Kontrans verschenen tot dusver 17 titels.

(Utrecht, 1980) werkte tijdens haar opleiding aan de Schrijversvakschool als cipier in een Rotterdamse gevangenis. Ze debuteerde in 2007 met de bundel Servetten Halfstok, die werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs en uiteindelijk bekroond met onder meer de debuutprijs Het Liegend Konijn. De jury waardeerde de vastgehouden beheersing van metrum en ritme in de bundel en benadrukte de breedheid van haar onderwerpen. Voor haar tweede bundel Namens de ander krijgt ze de Jo Peters Poëzieprijs en de J.C. Bloemprijs. Ze publiceert columns voor De Groene Amsterdammer en VPRO De Avonden en is redacteur van Tirade. Ze is als stadsdichter van Rotterdam actief betrokken als dichter, programmamaker en interviewer bij literaire evenementen in die stad. Met haar derde bundel, Celinspecties, grijpt ze terug op haar cipiersverleden. De bundel verscheen in het voorjaar van 2012 en werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2013.

(België, 1973) wil zijn kennis over Frankrijk en de Franse taal delen. Hij studeerde Romaanse filologie en gaf Franse les. In 2006 verscheen Parijs retour. Literaire reisgids voor Frankrijk waarin hij de sporen van Franse schrijvers volgt. In 2008 volgde Als kok in Frankrijk. Literaire recepten en culinaire verhalen, over gastronomie en de culinaire charmes van literaire meesterwerken. In 2010 publiceerde hij O vermiljoenen spleet! Seks, erotiek en literatuur, een geschiedenis van de Franse erotische literatuur. In 2011 werden deze drie boeken gebundeld tot Eten! Lezen! Vrijen! De Frankrijktrilogie. In 2010 verscheen ook Elsschot, Antwerpen en Coraline, een zoektocht naar sporen van Willem Elsschot in Antwerpen. In 2011 volgde Chanson. Een gezongen geschiedenis van Frankrijk, later gevolgd door een dubbel-cd. Het maakte hem een graag geziene gast bij DWDD. In 2009-2011 trok hij met performer Vitalski langs de theaters met Oot Kwizien Literair. Zijn meest recente Frankrijkboek is Bleu Blanc Rouge. Reis door Frankrijk in 80 vragen (2012).

(Groot-Brittannië, 1980) blijft net als de filosoof nieuwgierig. Altijd bezig grenzen te verleggen en verse muziek te integreren. Elke set benadert hij als een unieke roadtrip waarbij een breed scala aan stijlen en landen voorbij komen. Zijn kaleidoscopische sound bevat onder meer global reggae, trippy cumbia, UK bass, slow rave & African acid. Met 20 jaar ervaring op zak is Socrates gerijpt als een goeie wijn om het leven mee te vieren. Tijdens het Writers Unlimited Festival zorgt hij in de foyer van Theater aan het Spui tijdens Friday en Saturday Night Unlimited vanaf 23:15 uur voor een swingende Silent Disco.

DJ Bertú draait Global Beats 'sin fronteras' en haalt inspiratie en grooves uit diepe jungles, verre woestijnen maar ook urban beats uit steden en jams van om de hoek. Al sinds begin jaren '80 is hij in de ban van Afrikaanse ritmes en funk, maar dat heeft hem er niet van weerhouden om met open oren alle uithoeken van de wereld te beluisteren en daar zijn sets van samen te stellen. DJ Bertú neemt zijn publiek mee van Bamako naar Bombay, Barcelona, Bahia, Buenos Aires, Boekarest en verder. Hij draaide de laatste jaren bij Mystic Grooves, Simba Ngoma, is een van de residents van de GlobaLoca! clubnight in Utrecht en draait regelmatig in Rasa in Utrecht.

(Amsterdam, 1959) schrijft vanaf haar romandebuut Bloem over de verwachtingen die mannen en vrouwen van elkaar en het leven hebben. Haar roman Atoomgeheimen gaat over intimiteit en over de teloorgang van idealen. De chroniqueur van het hedendaags vrouwenbestaan is ze wel genoemd; ze verkent haar thematiek verder in haar romans De vertrouweling en Zachte riten. Pruis werkt bij De Groene Amsterdammer als literair redacteur en columnist, en schrijft essays over uiteenlopende onderwerpen als humor, verlegenheid en hebzucht. Ze ontving de Jan Hanlo-prijs voor haar essaybundel Kus me, straf me, en de J. Greshoff-prijs voor essayistiek met Genoeg nu over mij. Voor haar columns, gebundeld in Oplossingen, kreeg ze de J. Heldring-prijs. In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie schrijft ze over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden, onder meer met behulp van portretten van door haar bewonderde schrijvers als Renate Rubinstein en Vivian Gornick. In haar onlangs verschenen confronterende roman Huiswerk gaat het over witte privileges en de spanning tussen werkgever en werknemer.

(Marokko, 1973) is journalist, columnist, vertaler, researcher en programmamaker. Ze publiceert in diverse media (waaronder NRC en Linda) en heeft haar eigen online glossy voor bourgondische cultuurminnaars, Aicha Qandisha. Ze stelde een bundel samen met verhalen over Arabische vrouwen, Achter de Sluier (1999); in 2013 verscheen haar boek Arabieren kijken, over ‘gewone’ mensen in de Arabische wereld. Ze maakte tv-programma's voor diverse omroepen, waaronder de documentaireserie Seks en de Zonde (met Femke Halsema). Samen met Michelin-sterrenkok Soenil Bahadoer schreef ze Spicy Chef (2020) en Streetfood (2022), twee culinaire boeken met verhalen en Surinaams-Indiase recepten. In 2022 verschenen ook van haar hand: haar ‘levenswerk’ (in Bouazza’s eigen woorden) Een koffer vol citroenen, een requiem voor en portret van haar moeder en Arbeidsmigranten in Nederland.

(VS, 1980) is een Amerikaanse moslim met Pakistaanse voorouders. Hij schrijft toneelstukken, essays, sketches en is daarnaast advocaat, blogger en journalist. Hij verwierf bekendheid met het eerste grote toneelstuk over Amerikaanse moslims na 9/11, de buitengewoon grappige tragikomedie The Domestic Crusaders, dat in 2005 in première ging en in 2010 als boek werd uitgegeven. Zijn essays verschijnen in o.a. The Guardian en The Huffington Post. Wajahat Ali werd uitgeroepen tot invloedrijke 'Muslim American Artist’ en in 2008 en 2010 uitgenodigd op het jaarlijkse Ramadan-diner van het Witte Huis. Hij wordt gezien als ‘moslimleider van de toekomst’ vanwege zijn journalistieke werk en nam deel aan de ‘Muslim Leaders of Tomorrow’-conferentie in Qatar. Hij doet ook onderzoek naar de islamofobie in de VS en was de eerste auteur van Fear Inc, de wortels van het islamofobie-netwerk in Amerika, gepubliceerd door het Center for American Progress.

Sinds het najaar van 2011 waart de geest van Fela Kuti, de grote muzieklegende van Afrika, door Leiden en verre omstreken. Toen werd Liquid Sun Orchestra (LSO) opgericht, de groep die zijn rebelse muzikale erfenis als uitgangspunt neemt. LSO is een divers gezelschap dat verschillende generaties en culturen overspant. Door de totaal verschillende muzikale achtergronden klinkt hun muziek naar Nigeriaanse Afrobeat, met een vleug reggae, een snuif jazz, een toets dub, een stevige funksaus, een flard soul en allerhande exotische geluiden, die niet direct thuis te brengen zijn. LSO bestaat uit Lode Busch (drums), Lykle de Jong (bass), Bie Muusze (gitaar), Max Anglionin (toetsen), Arno Willekes (percussie), Ego Victor Emechete (percussie), Mr. Johnson (percussie), Ruud Peper (trompet), Paul Berk (baritonsax), Olivier van Gulik (tenorsax), Hans van Scharen (alt- en baritonsax) en Augusto de Campos Neto (zang). www.liquidsunorchestra.nl

begon zo'n 20 jaar geleden als blazerstrio: Arno Bakker (sousafoon), Joop van der Linden (trombone) en Janfie van Strien (klarinet, tenorsax). Ze toerden naar Rusland, Engeland, Frankrijk en Zuid-Afrika en werkten samen met ondermeer de Buena Vista Social Club. Het huidige kwintet ontstond na het toetreden van Michael Vatcher (drums) en Matt Darriau (altsax, kaval, klarinet):"Dezelfde timing in grappen, in klagen, in eten als in spelen. De stemmen smolten samen en de toeters klonken beter dan ooit." Hun muziek vloeit voort uit een grote verscheidenheid aan inspiratiebronnen. Balkanmuziek, klezmer, second line, free jazz, salsa, Afrikaanse highlife, geïmproviseerde muziek en punkrock zorgen voor 'een goedmoedig eclectisch concert, waarin vijf stemmen je zullen belagen, absorberen, verzetten en verrassen'. Op Winternacht 1 versterkt gitarist Mark Tuinstra de gelederen van het kwintet.

(Kenia, 1982) is een communicatie-specialist met expertise in zowel corporate- als ontwikkelingscommunicatie. Hij is Hivos programma-manager voor Oost-Afrika in Nairobi en leidt veel verschillende projecten in Kenia, Oeganda en Tanzania. Gregg Mwendwa studeerde Engelse taal en literatuur en Informatietechnologie. Tijdens zijn studie was hij betrokken bij het creëren van multimediacampagnes voor jonge mensen in Kenia. Hij heeft ook meegewerkt aan internationale fietsexpedities ter ondersteuning van toegang tot schoon water, gezondheidszorg en malaria-uitroeiing en betaalbare HIV/AIDS-zorg in Afrika. Hij is momenteel creative director voor WiBO cultuur, een organisch groeiend initiatief om te komen tot een open en verbonden wereldwijde gemeenschap via voedsel, mode, muziek, games en verhalen.

(Leiden, 1955) oogstte veel lof met zijn boeken over de njai, vrouwen in Nederlands-Indië die samenleefden en kinderen kregen met Nederlandse mannen. Baay debuteerde in 2006 met het deels autobiografische De ogen van Solo, over migratie en ontworteling van Indische Nederlanders. In 2012 verscheen Gebleekte ziel, een op historische feiten gebaseerde roman over de zoon van een Balinese edelman die naar Nederland wordt gestuurd om hem te 'bleken', te ontdoen van zijn inheemse identiteit. Daar werd wat gruwelijks verricht is een non-fictie boek over de onbekende geschiedenis van de slavernij in Nederlands Oost-Indië. In 2018 verscheen zijn documentaire roman Het kind met de Japanse ogen, een persoonlijke zoektocht en historisch onderzoek naar het leven zijn vader.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Paramaribo, 1956), Nederlandse jazz-zangeres en zangpedagoge van Surinaamse afkomst, trad over de gehele wereld op voor o.a. Nelson Mandela en Bill Clinton. Van 2013-2016 toerde ze door Nederland met ELLA!, over Ella Fitzgerald, een voorstelling die ook in 2017, 100 jaar na de geboorte van Fitzgerald, weer te zien zal zijn. Ze won twee Edisons en stond zeven keer op het North Sea Jazz Festival. Als eerste Nederlandse muzikant sleepte een platencontract binnen bij prestigieuze jazzlabel Blue Note. Denise Jannah trad o.a. op met Chick Corea, Frank Boeijen, het Rosenberg Trio en Willem Breuker. In 2002 zette ze voor Winternachten gedichten op muziek uit Nederland, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. Hetzelfde programma bracht ze ook tijdens literaire festivals in Utrecht, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. In 2015 toerde ze door Rusland en was ze in Nederlandse theaters te zien in een muziektheaterstuk over de emancipatiestrijd van twee vrouwen in Suriname.

(België, 1954) is schrijver, dichter en essayist. Hij debuteerde op zijn twintigste met de bundel Stofzuigergedichten. Als een van de eerste Vlaamse dichters van zijn generatie heeft Gruwez geen moeite met grote gevoelens, grote woorden. Liefde en de dood hebben een centrale plaats, net als overigens het schrijven zelf. Sensualiteit, lyriek en emotie worden soms vergezeld van een flinke dosis ironie. De gedichten zijn een poging de chaotische realiteit in banen te leiden, strakke klassieke vormen en klankherhalingen moeten structuur scheppen. In de loop der tijd wordt zijn werk universeler en minder nadrukkelijk poëticaal. Zijn opvattingen over de functie van literatuur deelt Luuk Gruwez in al zijn werk: poëzie, proza, essays en in tijdschriften en dagbladen als Yang, Dietsche Warande & Belfort, De Standaard en De Morgen. Hij schrijft inmiddels fulltime, na langdurig als docent in het kunstonderwijs te hebben gewerkt. In 2012 verscheen de bundel Wijvenheide, die werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs.

(Zeist, 1973) was cabaretier en reclamemaker voor hij in 2003 debuteerde met De Duiker, waarin hij via het taalgebruik van drie studenten een treffend tijdsbeeld neerzet. Daarna volgde de romantische tragedie Aphinar (2007) waarin Knol woedende monologues intérieurs afwisselt met een sensueel en ontluisterend liefdesverhaal. In 2011 verscheen zijn grote roman Alles kan kapot over de lotgevallen van drie generaties familieleden. In dit boek toont hij zich schatplichtig aan o.a. Céline, Woolf en David Foster Wallace, maar laat vooral een authentiek en vernieuwend geluid horen. Bij Knol is alles mogelijk. Doden kunnen uit hun as herrijzen en weer een plek opeisen in het boek. Ook speelt hij graag met taal en stijlvormen. Het Nederlands Letterenfonds verkoos Alles kan kapot tot een van de tien beste Nederlandse boeken van 2011. Behalve romans schrijft Knol ook korte verhalen, essays, blogs en kritieken en is hij redacteur van Tirade. Momenteel werkt hij aan een nieuwe roman.

(Sassenheim,1942) wilde aanvankelijk acteur worden, maar zei de toneelschool al na een jaar vaarwel. Hij wijdde zich vervolgens aan een studie Nederlands en richtte het literaire jongerenblad Fase op. Tegelijkertijd publiceerde hij gedichten in diverse andere literaire bladen. Ook vertaalde hij toneel. Via diverse baantjes waarmee hij de kost verdiende, kwam hij uiteindelijk in de kunstjournalistiek terecht. Hij werkte o.a. voor het AD, de Haagsche Courant en het Binnenhof. Ook maakte hij radiocolumns voor Radio West. Hoewel hij eerst was aangesteld voor film en toneel, werd een andere grote passie zijn specialiteit: de jazz. Jansma ging in 2005 met de Vut maar blijft nog steeds actief als journalist, o.a. voor de websites jazzmasters, denhaagjazz en jazzpodium.

(Dordrecht, 1965) is schrijver en columnist. Zijn debuutroman Ik ook van jou (1992), werd bekroond met het Gouden Ezelsoor en verfilmd. Ook zijn tweede roman Giph (1993) was een groot succes. In 2004 ontving hij de C.C.S. Crone-prijs voor zijn gehele oeuvre. Giphart studeerde Nederlands en was nachtportier in een ziekenhuis toen hij begon te schrijven. Ook zijn romans Phileine zegt sorry (1996) en Ik omhels je met duizend armen (2000) werden verfilmd. In 2003 schreef hij het Boekenweekgeschenk, de novelle Gala. In november 2012 verscheen De wake, bestaand uit drie vertellingen die met elkaar verweven zijn. Giphart trok in 2005-2006 langs de theaters met Bart Chabot en Martin Bril. Dit seizoen toert hij met het programma Matennaaiers, samen met Nico Dijkshoorn. Hij schreef jarenlang voor Rails en was er ook een tijdje hoofdredacteur. Verder publiceert hij columns in de Volkskrant en het tijdschrift KijK.

(België, 1964) schrijft naast (jeugd- en kinder-)romans ook poëzie, scenario’s, korte verhalen en luisterboeken. Hij studeerde Nederlands, Duits en geschiedenis in Brussel, toen hij debuteerde met Duet met valse noten. Het werd bekroond met de prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury. Voor het tijdschrift Flair schreef hij o.m. over zijn grote voorbeeld, Astrid Lindgren. Later werkte hij voor de Standaard en maakte tv-scenario’s en theaterstukken. In 2000 volgde een theatertournee met verhalen uit het boek Broere, over zijn kindertijd, waarmee hij o.a. de Woutertje Pieterse-prijs won. In 2004 maakte hij met het Nederlands Blazers Ensemble De Schepping, een eigen versie van Haydns Schöpfung. In 2003 debuteerde hij als dichter en drie jaar later werd hij stadsdichter van Antwerpen. In 2013 verscheen zijn bewerking van L'Histoire du Soldat, de tekst van Ramuz waarop Stravinsky zijn compositie baseerde. Bart Moeyaert is artistiek intendant van gastland Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse in 2016.

(Heiloo, 1951) is componist, pianist en klavecinist. Hij studeerde aan het Sweelinck Conservatorium. Janssen zoekt naar verwantschappen tussen klassieke muziek en jazz en heeft ook een voorliefde voor improvisatie. Zijn composities werden uitgevoerd door o.a. het ASKO Ensemble, het Mondriaankwartet, het Nieuw Ensemble, het Radio Kamerorkest, het Concertgebouw Orkest en de Ebony Band. Als pianist en klavecinist trad hij op in vele bezettingen met o.a. John Zorn en Gidon Kremer. Sinds begin jaren tachtig leidt hij zijn eigen ensembles, van (piano)trio tot orkest. In de jaren tachtig kreeg hij de Boy Edgar Prijs voor zijn jazz en geïmproviseerde muziek en de Matthijs Vermeulen Prijs voor zijn compositorisch werk. In 2008 kreeg zijn Verstelwerk, gespeeld door het Riverside Orchestra, een ovationeel applaus in Carnegie Hall, New York. In datzelfde jaar was Janssen composer in residence bij het Brabants Orkest en kwam een solo piano-cd uit: Out of frame. En samen met Friso Haverkamp maakte hij vier opera’s.

(Amsterdam, 1955) krijgt de Jan Campert-prijs 2012 voor zijn bundel Hoe H.H. de wereld redde. Hij schrijft over ziek zijn, doodgaan en over de kracht van poëzie. Zware onderwerpen vaak, maar toch is Godijn ook onbedaarlijk grappig. Soms is het pure slapstick, dan weer een politieke parabel. Wouter Godijn debuteerde in 1997 met een roman, Witte tongen, maar ontdekte dat zijn kracht toch vooral in de poëzie school. In 2000 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel, Alle kinderen zijn van glas. In zijn hele oeuvre valt vooral het contrast tussen het alledaagse en het verhevene op. Godijn werd landelijk bekend toen Gerrit Komrij en Neeltje Maria Min zijn tweede bundel, Langzame Nederlaag, hadden uitverkoren tot eerste keuze van de Poëzieclub. Zijn derde bundel De karpers en de krab werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. Inmiddels zijn er drie romans en zeven dichtbundels van hem verschenen.

(Rozendaal, 1973), pseudoniem van S.D.V.B. van Schaffelaer, debuteerde in 1999 met de verhalenbundel Winterhanden. Daarna volgde Lichtjaren (2005) en Spel (2007). Zijn doorbraak kwam in 2011 met Grip waarmee hij de F. Bordewijkprijs en de Gouden Boekenuil won. In Dagblad Trouw stond: "Grip is rijk aan ideeën, klassiek, en diepzinnig, kwaliteiten die in het Nederlandse proza van vandaag schaars zijn geworden." Het Reformatorisch Dagblad noemt Enter “een feilloos stilist [...] die met zijn welgekozen zinnen werelden optilt, deze eventjes ronddraait voor je verbaasde ogen, om ze dan weer met speels gemak te laten verdwijnen. Niet door allerlei taalkundige tierelantijntjes, maar gewoon door heel goed en heel precies te schrijven, met afgewogen beeldspraak." Eind 2011 koos De Volkskrant Grip tot een van De-Drie-Beste-Boeken-van-2011. Grip is vertaald in o.a. het Duits, Italiaans en Noors. In 2015 verscheen zijn vierde roman Compassie.

(Weert, 1960), pseudoniem van Lucas de Jong, debuteerde in 1992 met Zeehond in wormgat. Een jaar later volgde de dichtbundel Nevels orgel (nominatie C. Buddingh'-prijs). De bundel Deze rouwmoedige schoonheid (2005) werd genomineerd voor de Ida Gerhardt Poëzie Prijs.

 Volgens de jury is zijn poëzie “zo verleidelijk en geestig dat we losraken van iedere geijkte redeneertrant of poëtische traditie”. Zijn roman Plooierijen van geschik (2007) kwam op de longlists van de Libris Literatuur Prijs en de Gouden Uil. Hüsgen vertaalt Koreaanse poëzie en zijn recente roman De Windbel leest als een road movie door Korea en de virtuele wereld. Hij vertaalt tevens uit het Duits, werkt voor de literaire tijdschriften nY (v/h Yang) en Parmentier en maakt geregeld teksten voor muziekprojecten. Voor Nazi te Venlo (2011), een zoektocht naar het vermeende naziverleden van zijn overgrootvader, ontvangt hij de J. Greshoff-prijs.

(Amsterdam, 1960) studeerde Nederlands en aardrijkskunde en werkte als bibliothecaris tot hij in 1999 doorbrak als internetcolumnist. Direct viel zijn grote talent op: de ironische, tegendraadse en vaak ook ontroerende beschrijving van menselijk gedrag. Landelijke bekendheid volgde met zijn sportcolumn in de Volkskrant. Vervolgens werkte hij mee aan o.a. Café de Wereld, Draadstaal en Dit was het Nieuws. Ook schreef hij voor Hard Gras en Muziekkrant OOR. Sinds 2008 is hij huisdichter bij DWDD. In 2007 verscheen zijn Grote GeenStijl Winterboek en publiceerde hij als P. Kouwes de dichtbundel Daar schrik je toch van. Begin 2009 volgde De tranen van Kuif den Dolder, een roman over een fictieve voetbalheld. In 2012 ging hij op theatertournee met met Matennaaiers (met Ronald Giphart). In 2012 scheef hij het boekenweekessay Verder alles goed en in datzelfde jaar verscheen Appelleren, een verzameling voetbalcolumns, en Dijkshoorn kijkt kunst, een bundel gedichten over het kijken naar beeldende kunst.

(Soest, 1961) is cultuurhistoricus en publicist. Hij werkte een aantal jaren als onderzoeker aan verschillende universiteiten. Sinds 2002 is hij freelance publicist en politiek commentator. Zijn vaak snoeiharde columns, waarin hij veelvuldig op de man speelt, roepen vaak controverses op. In 2011 kreeg hij opdracht om de Willem Arondéuslezing te geven. Toen bleek dat hij de PVV daarin keihard aanpakte, werd hem gevraagd om enkele passages te schrappen. Von der Dunk wilde dat niet en vervolgens werd de lezing geweigerd. Von der Dunk besloot de lezing toch te houden: er kwamen 1200 toehoorders op af. Hij stelde in zijn rede dat er een nieuw taboe rust op vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog, terwijl die juist in deze tijd leerzaam en relevant kunnen zijn. Von der Dunk publiceerde een vijftiental werken over evenzoveel cultuurhistorische onderwerpen, variërend van een Duitse politieke zedenschets van tien eeuwen tot de geschiedenis van de Mozes en Aäronkerk in Amsterdam.

(Coevorden, 1963) werd geboren als Marjolijn Drenth. Hij is behalve schrijver ook ethicus, kunsthistoricus en jurist. Maxim Februari verstaat de kunst om morele dilemma’s en juridische vraagstukken te verpakken in lichtvoetig proza. “Het moet spannend en onderhoudend zijn. Als je een pamflet schrijft wil niemand het lezen”, zei hij daarover. Zijn roman De literaire kring (2007), over de moraal van de Nederlandse culturele elite, werd zeer positief ontvangen. Kort na verschijning ontving hij de Frans Kellendonk-prijs 2008 voor zijn gehele oeuvre. Van 2001-2010 schreef Februari columns voor de Volkskrant. Een deel van die columns werd gebundeld in Park Welgelegen, Notities over Morele Verwarring (2004). In zijn voor een Gouden Uil genomineerde dissertatie Een Pruik van Paardenhaar & Over het Lezen van een Boek (2000) neemt hij de relatie tussen economie en ethiek onder de loep. Tegenwoordig schrijft hij een wekelijkse column voor de opiniepagina van NRC Handelsblad, die - met enkele Volkskrant-columns - werden gebundeld in Ons soort mensen (2011). In 2013 verscheen De maakbare man, notities over transseksualiteit.

(Indonesië, 1933) is striptekenaar en illustrator. Na de kunstacademie in Bandung kwam hij in 1956 naar Nederland waar hij aan de slag ging bij Toonder Studios. Hij tekende ondermeer voor de Tina. In 1970 vroeg Miep Diekmann hem om haar boek Total loss, weet je wel te illustreren. Al snel tekende hij fulltime, o.a. voor kinderboeken van Guus Kuijer, Els Pelgrom, Sylvia Vanden Heede en Dolf Verroen, en hij kreeg drie Gouden Penselen. Thé Tjong-Khing is ook filmkenner en hij won talloze malen de befaamde quiz Voor een briefkaart op de eerste rang. In 2005 ontving hij de Woutertje Pieterse Prijs en het Zilveren Penseel voor zijn prentenboek Waar is de taart?, dat hij zelf bedacht en tekende. Sinds 2006 wordt zijn oudere werk opnieuw uitgegeven zoals de strip Arman & Ilva. In 2010 ontving hij de Max Velthuijsprijs voor zijn oeuvre en in 2011 organiseerde het Letterkundig Museum een overzichtstentoonstelling van zijn werk.

(Kampen, 1976) is socioloog en graag gelezen essayist van NRC en Groene vanwege zijn vaak onorthodoxe standpunten over politiek en maatschappij. Schinkel werkt aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. In zijn De nieuwe democratie, naar andere vormen van politiek (2012) betoogt hij dat de democratie in feite geen democratie is omdat het ontbreekt aan fundamentele meningsverschillen over de inrichting van de maatschappij. Zijn Politieke stenogrammen (2019) levert munitie voor iedereen die de verrechtsing op thema’s als klimaat, economie en racisme wil bestrijden; zijn notities vormen een oproep tot een andere manier van denken en een andere manier van omgaan met elkaar en met onze aarde. In De hamsteraar (2020) laat hij zien hoe gevaarlijk de ‘efficiëntie’ van het logistiek kapitalisme is en hoe de lege schappen tijdens de start van de COVID-19-crisis een aanzet kunnen geven tot een andere manier van leven.

(Eindhoven, 1955) werkte na zijn studie aan de Rietveld Academie als illustrator en grafisch ontwerper. In 1986 publiceerde hij zijn eerste jeugdboek, Raafs Reizend Theater, en dichtbundel, Van Verdriet kun je grappige hoedjes vouwen. Zijn derde dichtbundel, Och, ik elleboog me er weer doorheen (1989) kreeg een Zilveren Griffel en Begin een torentje van niks (1995) een Gouden Griffel. In 1996 volgde een Zilveren Zoen voor Gebr., dat ook de Deutscher Jugendliteraturpreis kreeg. In 2000 publiceerde hij de liedjes die hij schreef voor Het Klokhuis. Van Lieshout maakte kinderkijkboeken voor het Rijksmuseum en schreef liedjes voor o.a. Jenny Arean en Lenette van Dongen. Zijn prentenboek Koekjes! (2009) stond twee weken op 1 in de CPNB Bestseller top 60. In datzelfde jaar kreeg hij de Theo Thijssen-prijs voor zijn hele oeuvre. In 2012 verscheen zijn eerste roman voor volwassenen, Mijn meneer, gebaseerd op de relatie die hij als jongen had met een volwassen man; in Schuldig kind (2017) beantwoord Van Lieshout de meest aan hem gestelde vraag: wat voor invloed had die relatie op je verdere leven.

(Odijk, 1971) is theatermaker, actrice en oprichter van Stichting Castel Bianco, platform voor het realiseren van inhoudelijke muziektheaterproducties (www.castelbianco.nl). Ze combineert in haar werk de drie richtingen waarin ze is afgestudeerd: theater (Theateropleiding Selma Susanna-Thopss), journalistiek (School voor Journalistiek, Zwolle), en antropologie (UvA). In haar werk gaat ze uit van persoonlijke en actuele thema’s. Zo gaat ze in haar solo Deze en Genen op zoek naar haar Indische roots. Haar muziektheatervoorstelling Gegijzeld gaat over de gijzeling van de school in Bovensmilde in de jaren zeventig, waar haar zusje een van de gegijzelde kinderen was. Momenteel werkt ze met Frits Lambrechts en anderen aan een muzikale voorstelling over de stad Amsterdam. Daarnaast schrijft ze theater- en liedteksten, geeft les in kleinkunst en theaterschrijven en maakt gedichten en presentatieteksten voor televisie. www.elsbethvernout.nl

(Groningen, 1970) is stripmaker. Ze is bekend geworden met haar openhartige autobiografische stripverhalen. Hierin vertelt ze met humor over de kleine en grote vragen van het leven. 

In 2009 ontving ze de Stripschapprijs voor haar hele oeuvre en riep de Volkskrant haar uit tot een van de vijf beste striptekenaars in Nederland. Ze tekende voor NRC Handelsblad, de VPRO, Amnesty International en vele andere organisaties. Eind 2012 is haar achtste boek verschenen, Vincent, een beeldroman over schilder Vincent van Gogh. Barbara Stok woont met haar man en hond in Groningen. Naast stripmaker is ze zeiler, drummer en student filosofie.

ressorteert onder Circus Treurdier, dat in 2008 werd opgericht door Thomas Spijkerman – vanuit het idee dat talentvolle theatermakers zich moeten verenigen, zowel zakelijk als artistiek. Dat er samen gezocht moet worden naar nieuwe, interessante vormen van muziektheater. Dat die nieuwe vormen voort dienen te komen uit een autonome artistieke organisatie, vanuit de noodzaak de Treurdieriaanse stijl te blijven ontwikkelen. Trio Koenijn bestaat uit de inmiddels beroemde cultfiguur “Koenijn” (Filosoof in konijnenpak) en zijn twee muzikale kompanen Frank van Kasteren en Wilko Sterke.
 
Koenijn kunt u kennen van zijn eigen tv-serie Koenijn is een wijsneus, zijn middelgrote rol in de speelfilm Hondenhel of zijn onlangs verschenen gedichtenbundel met de titel Blanco.
 Ook wordt hij regelmatig afgebeeld op viaducten of witte muren. Al is dat laatste natuurlijk verboden. Het Koenijn zingt liederen uit de oudheid en de nabije toekomst. Het werk van obscure en minder obscure schrijvers.
 Met zijn eigen, karakteristieke (falset)stem. Begeleid op gitaar, saxofoon en piano.

(Oosterbeek, 1970) is presentator, programmamaker, acteur en voice-over met als specialiteit muziek, literatuur, kunst en cultuur. Na zijn studie aan de Toneelschool Amsterdam speelde hij in voorstellingen van onder meer Het Toneel Speelt, Toneelgroep Amsterdam, RO Theater en De Trust, en maakte deel uit van het vaste ensemble van het Nationale Toneel. Francis was presentator bij AT5 en radiomaker bij onder meer de KRO op NPO Radio 1, RedBull Music Academy en 40Up Radio. Hij spreekt audioboeken in. Zijn versie van Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer haalde de shortlist van de Storytel Award 2019 voor het Beste Luisterboek. Hij presenteerde op de radiozender Sublime o.a dagelijks de ochtendshow Sublime Sunrise, het Instagram-poëzieprogramma Sublime Smooth en de avondshow The Sublime Experience. In 2025 bedacht en presenteerde hij de tv-reeks Kringlopen met Francis voor de Noord-Hollandse omroep NH. Francis is verbonden aan Writers Unlimited als programmamaker en presentator van het festival.

Bekijk de website van Francis Broekhuijsen
Instagram: @francisbroekhuijsen

Salsaventura is de toonaangevende dansschool voor Salsa, Zouk en Bachata. Er zijn vestigingen in vele steden in Nederland. De school in Den Haag verzorgt Salsa, Zouk, Zumba en Bachata danslessen. Ook is er een groot aantal danscursussen zoals Styling, Mambo On2 en Cha Cha. Salsaventura biedt naast veel gezelligheid ook een uniek en uniform lesprogramma, dat is gebaseerd op meer dan 13 jaar ervaring. Het wordt inmiddels door tientallen scholen in zowel binnen- als buitenland gebruikt. Daarmee onderscheidt Salsaventura zich van andere dansscholen. Het programma van Salsaventura is herkenbaar aan het 6-Turn Pattern System. Met dit systeem krijgt de deelnemer een structuur van de 6 draaien waarmee 80% van alle verschillende variaties met de partner worden gemaakt. Bezielend docent en eigenaar van Salsaventura is Morry Krispijn. www.salsaventura.nl

(Duiven, 1964) studeerde in 1987 af aan de Kunstacademie in Arnhem. Hij maakte als helft van het kunstenaarsduo Grootendorst en Van den Berg onder andere een fotocolumn voor de VPRO-gids en Vrij Nederland, en een aantal conceptuele muziek-cd’s. Met hun grote grafiek- en videoinstallaties maakte het duo furore in binnen- en buitenland. Martijn Grootendorst doet solo van zich spreken met videoprojecties bij opera, toneel, een concert, of bij een zich aandienende mengvorm, maar met name in samenwerking met musici. Hij maakt op dit moment deel uit van Grootendorst & Van den Berg (beeldende kunst), I Compani (jazz+), Barockpuppies (filosofische concerten met video), MOSS (popmuziek) en Het Indisch Zwijgen? Me Hoela! (theater en verhalen).

(Amsterdam, 1955) schrijft voor dagbladen en tijdschriften, vooral over kunst, literatuur, opvoeding en onderwijs. In 2012 publiceerde zij Opvoeden! Een nieuwe blik op een eeuwenoud beroep. Hierin schetst ze de dilemma’s van het moderne ouderschap. Ook in haar wekelijkse column voor de Volkskrant schrijft Truijens veelvuldig over opvoeding en onderwijs. Ze debuteerde in 2004 met Geen nacht zonder, over een vierjarig jongetje dat leukemie blijkt te hebben en de impact die dat heeft op het gezin. Deze roman is in het Duits vertaald. Haar tweede roman Vriendendienst uit 2007 gaat over een stel jeugdvrienden die rond hun vijftigste samen de balans opmaken. Ze zijn allen getraumatiseerd door de vroege zelfmoord van een van hun vrienden. In 2011 verscheen Geluk kun je alleen schilderen, een biografie over de schrijver F.B. Hotz over wie ze ook eind jaren negentig al publiceerde. In 1997 publiceerde ze een biografie over de schrijfster Hella Haasse, Draden trekken door het labyrinth.

(1964) is gitarist, componist, acteur, arts manager en agent. Hij speelt momenteel in de band Brandjes en organiseert de Kofferbak-feesten. Als arts manager heeft hij projecten gedaan voor New Cool Collective, Benjamin Herman, Zuco 103, Cmon and Kypski en vele anderen. Als muzikant toerde Vincent Kruger in binnen- en buitenland in diverse, heel uiteenlopende gezelschappen.

(Hoorn, 1968) is een journalist die zijn loopbaan begon bij radiozender Amsterdam FM; vervolgens was hij redacteur bij De Digitale Stad, las hij bij AT5 het nieuws en presenteerde er praatprogramma's. Hij keerde terug naar de radio: eerst naar BNR Nieuwsradio en later naar het VPRO-programma De Avonden, dat hij elke maandag en vrijdag presenteerde. Sinds 2015 is Van Kan journaallezer van NOS Radio en bij tv-journaals is hij te horen als voice over. Voorjaar 2016 presenteerde hij als invaller het televisieprogramma Boeken. Daarnaast is Van Kan actief als redacteur van literaire tijdschriften. Tot 2007 maakte hij deel uit van de redactie van De Tweede Ronde. Daarna stapte hij over naar Tirade. Samen met Wim Brands stelde hij Nederland. Een objectief zelfportret in 51 voorwerpen samen, een bloemlezing waarin evenzovele schrijvers elk een typisch Nederlands voorwerp beschrijven.

(Groningen, 1981) studeerde Geschiedenis aan de Universiteit Utrecht. Hij werkt sinds 2007 voor de VPRO, eerst bij Geert Maks 'In Europa', daarna voor het cultuurprogramma De Avonden. Westerveen heeft een aantal radiodocumentaires en een hoorspel gemaakt. In 2012 verzorgde hij voor het eerst een Marathoninterview op Radio 1.

(1957) is directeur van het Literatuurmuseum in Den Haag en voorzitter van de Jan Campert-stichting. Hij studeerde Nederlands in Leiden en werkte vanaf 1982 voor de toen Letterkundig Museum geheten instelling die zorgt voor het nationale literaire erfgoed. Hij maakte er tentoonstellingen over onder anderen Remco Campert, Miep Diekmann en Cees Nooteboom. Van 2002 tot 2005 was hij directeur van het Haags Historisch Museum/Museum de Gevangenpoort te Den Haag, daarna van Stichting Lezen. In 2009 keerde hij als directeur terug bij het Literatuurmuseum. Meinderts publiceerde over de schrijvers Anna Blaman, Emmy van Lokhorst en Sonja Witstein. Verder schreef hij Een literaire roadtrip: in 30 dagen langs 100 schrijversgraven (2010), ‘Uit geil en bloed bestaat dit rotte leven!’: Max Kijzer (1893-1944) (2021) en In gekroonde stoeten (2022).

Onno Blom (1969) is werkzaam als freelance journalist en literair criticus. Hij maakte voor Teleac een aantal radioprogramma’s en treedt op als interviewer en presentator bij literaire bijeenkomsten in het land. Blom stelde de bloemlezing Een reservaat van pekelharingen (1995) samen - een bundeling beschouwingen van buitenlandse schrijvers over Nederland - en schreef Het fotografisch geheugen (over foto’s van Nederlandse fotografen, 1998), Zolang de voorraad strekt (een geschiedenis van de Boekenweekgeschenken, 2000), Zijn getijdenboek (2002), een geïllustreerd biografisch portret van Harry Mulisch, en Het fabeldier dat Komrij heet (2004), een monografie van Gerrit Komrij. Recent verscheen zijn verslag van het laatste jaar van Jan Wolkers: Zo is het genoeg (2008). Blom is de officiële biograaf van Jan Wolkers, en heeft verschillende Wolkers-publicaties in voorbereiding.

Jaap Cohen (1980) studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Tussen 2008 en 2011 schreef hij een wekelijkse historische rubriek voor nrc.next, waarin hij het heden met het verleden vergeleek. Hij publiceerde Het bewaren van de oorlog (2007) en What’s New? (2011). Momenteel werkt hij aan een proefschrift over de geschiedenis van de Sefardische familie Jessurun d’Oliveira-Rodrigues Pereira.

(Suriname, 1962) is sinds 2021 de Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme. Baldewsingh was 12 jaar, van 2006 tot 2018, wethouder in Den Haag. Daaraan voorafgaand was hij redacteur van documentaires en vanaf 1998 Haags gemeenteraadslid. Als wethouder heeft hij diverse beleidsterreinen in zijn portefeuille gehad, zoals sociale zaken en werkgelegenheid, wijkaanpak, sport, stadsbeheer en milieubeleid, volksgezondheid, inburgering en integratie, personeel en organisatie en burgerzaken. Naast zijn werk als NCDR participeert hij als duale promovendus in het programma van Leiden University Dual PhD Centre The Hague. Zijn proefschrift zal gaan over het Sarnámi als een taal in verdrukking.