Ahmad Tohari

(Indonesië, 1948) geldt als een van belangrijkste Indonesische auteurs. Zijn romans De onheilskomeet en Het dansmeisje uit mijn dorp verschenen in het Nederlands, Duits, Engels, Japans en Chinees. De romans maken deel uit van de trilogie Ronggeng Dukuh Paruk, over een 11-jarig dorpsmeisje dat werkt als danseres en prostituee en dat in de roerige tijd van de couppoging in 1965 ongewild de mascotte van de communistische partij wordt. Tohari groeide op in het Javaanse dorpje Tinggarjaya. Hij ontwikkelde zijn eigen visie op de Indonesische islam waarbij de lokale Indonesische tradities in ere worden gehouden. Begin jaren zeventig verhuisde hij naar Jakarta waar hij o.a. werkte voor de krant Harian Merdeka en het tijdschrift Amanah. Hij schreef toen al korte verhalen, gedichten en essays. Na twee decennia in Jakarta keerde hij terug naar zijn inspiratiebron, het platteland. In 2009 richtte Tohari in zijn geboortestreek het tijdschrift Ancas (Visie) op om de lokale taal, het Banyumasan, te promoten. Daarnaast heeft hij een islamitische school, promoot hij Javaanse volkskunst en is hij adviseur van het ministerie van Cultuur.