(Rotterdam, 1976) is schrijver, dichter en journalist. Zijn boek Het zusje van de bruid (2011) gaat over zijn relatie met een verslaafd borderlinemeisje. In zijn kenmerkende mix van reportage, autobiografie en geschiedschrijving doet Van Casteren relaas over een onmogelijke liefde. In 2008 verscheen het eveneens autobiografische Lelystad. Hij werd aangeklaagd wegens belediging naar aanleiding van dit boek, dat werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs 2009. Van Casteren studeerde journalistiek en filosofie. Op zijn 21e werd hij redacteur bij De Groene Amsterdammer, waar hij naam maakte met grote reportages. Vier reportages die hij maakte in Nigeria werden gebundeld in Redactie binnenland en onderscheiden met de Dick Scherpenzeelprijs. Van Casteren verruilde De Groene voor NRC Handelsblad en Vrij Nederland en schrijft nu voor Het Parool. Ook publiceert hij poëzie in Maatstaf en Passionate. Verder verschenen van hem portretten van vergeten dichters en schrijvers, reportagebundels, zijn bloemlezing Een vreselijk land, de mooiste journalistieke verhalen van Nederland en de dichtbundel Grote atomen. In januari 2013 verschijnt zijn roman Been in de IJssel.

(Brummen, 1959 – Amsterdam, 2016) was dichter, journalist en presentator. Hij debuteerde op jonge leeftijd als dichter in Hollands Maandblad. Sindsdien verschenen met enige regelmaat poëziebundels van hem, zijn laatste - 's Middags zwem ik in de Noordzee - in 2014. Na publicatie van zijn eerste dichtbundel Inslag (1985) begon hij als interviewer bij de VPRO, waar hij programma’s maakte over literatuur en filosofie. Hij was onder andere eindredacteur bij het programma De Avonden en bij Radio 6. Sinds 2005 sprak hij ook op televisie met schrijvers in het VPRO-programma Boeken. Naast programmamaker en dichter was hij ook bloemlezer. Hij stelde Briefgeheimen (2007) samen, een kleurrijke compilatie briefkaarten gekoppeld aan een website waarop mensen hun diepste geheimen kunnen prijsgeven. In 2012 verscheen Overkomst dringend gewenst, zijn bloemlezing uit het werk van dichter Jan Emmens. Samen met zijn dochter Nikki stelde Wim Brands in 2015 de bloemlezing samen Nederlandse literatuur van de 21e eeuw: de nieuwe schrijvers van het nieuwe millennium, waarin zij van de zestig in hun ogen belangrijkste schrijvers een verhaal of romanfragment opnamen. Samen met Jeroen van Kan stelde hij Nederland: een objectief zelfportret in 51 voorwerpen (2015) samen, waarvoor zij vijftig schrijvers uitnodigden om Nederland te typeren aan de hand van een voor hen betekenisvol voorwerp. Wim Brands was een van de dichters van 'De eenzame uitvaart', die een laatste, poëtisch afscheid bieden voor onopgemerkte overledenen en dat bij de uitvaart voorlezen.

(Polen, 1967) is journalist en columnist. Hij werkte jarenlang voor de Gazeta Wyborcza en nu voor het toonaangevende weekblad Polityka. Hij focust op Latijns-Amerika, de anti-globalistische beweging, sociale conflicten en religieuze vraagstukken. De biografie die hij schreef over zijn leermeester Ryszard Kapuściński (Kapuściński Non–Fictie, Biografie van een legendarische journalist) is een studie naar de manier waarop een journalist/schrijver het leven onder een autoritair regime omzet in grote literatuur. De vraag die Domoslawski opwierp was of je de werkelijkheid naar je hand mag zetten om hem nog beter te schetsen. Naast de biografie schreef hij vier andere boeken, waaronder Gorączka latynoamerykańska (Latijns-Amerikaanse koorts, 2004) en Ameryka zbuntowana (Rebels Amerika, 2007), een verslag van gesprekken met prominente Amerikaanse intellectuelen als Noam Chomsky, Howard Zinn en Philip Zimbardo, die bekend werd met zijn ‘Stanford-gevangenisexperiment’. Domoslawski won diverse literaire en journalistieke prijzen, als ook beurzen van de universiteiten van Stanford en New York.

(Emmen, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek en was correspondent van de Volkskrant en NRC Handelsblad in Belgrado en Moskou. Over zijn verblijf schreef hij De Brug over de Tara (1994). Met journalist Bart Rijs schreef hij Srebrenica, Het Zwartste scenario (1997). In 2002 verscheen Ingenieurs van de ziel, een zoektocht naar de fundamenten van het Sovjet-systeem en de rol van schrijvers (nominatie AKO literatuurprijs 2002). Eerder verscheen De Graanrepubliek, over de strijd tussen rijke herenboeren en communistische arbeiders in Groningen. Zijn roman El Negro en ik, naar aanleiding van de geschiedenis van een opgezette Zuid-Afrikaan in een Spaans museum, verscheen in 2004 en kreeg de Gouden Uil. Zijn herziene en aangevulde De slag om Srebrenica (2015) kreeg de Prinsjesboekenprijs voor het beste politieke boek. In 2016 verscheen Een woord een woord, waarin hij de kracht van het vrije woord test onder het gewicht van terreurdreiging. Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen beschrijft hij een reeks gijzeldrama’s. In Zeven dieren bijten terug (2024) ontmoet Frank Westerman zeven magnifieke beesten in het kielzog van Willem Barentsz. Onderweg raakt de lezer in de ban van het wonderlijke relaas rond zeven pooldieren en datgene wat zij ons, op onze breedtegraad, te vertellen hebben.