(Deventer, 1982) is dichter, columnist, recensent en presentator op literaire podia, waaronder Writers Unlimited. Voor haar De steen vreest mij (2011) won ze de C. Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuut. Haar bundel Hogere natuurkunde (2019) is deels reisverhaal, deels mythe, deels getuigenis en het resultaat van gesprekken die Deckwitz voerde met mensen wier wortels ook in voormalig Nederlands-Indië liggen. In 2022 verscheen Eerste hulp bij poëzie, een omnibus waarin haar bundels Olijven moet je leren lezen (2020) en Dit gaat niet over grasmaaien (2021) zijn opgenomen. Deckwitz schrijft columns voor NRC Handelsblad, leest in haar NPO Radio Luister-podcast Poëzie vandaag elke werkdagochtend een Nederlands of vertaald gedicht voor, en is een van de drie recensenten van de podcast Boeken FM. Sinds najaar 2025 is ze een van de presentatoren van Nooit meer Slapen, het nachtelijke cultuurprogramma van de VPRO.

Instagram: @la_deck

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(België, 1954) is schrijver, dichter en essayist. Hij debuteerde op zijn twintigste met de bundel Stofzuigergedichten. Als een van de eerste Vlaamse dichters van zijn generatie heeft Gruwez geen moeite met grote gevoelens, grote woorden. Liefde en de dood hebben een centrale plaats, net als overigens het schrijven zelf. Sensualiteit, lyriek en emotie worden soms vergezeld van een flinke dosis ironie. De gedichten zijn een poging de chaotische realiteit in banen te leiden, strakke klassieke vormen en klankherhalingen moeten structuur scheppen. In de loop der tijd wordt zijn werk universeler en minder nadrukkelijk poëticaal. Zijn opvattingen over de functie van literatuur deelt Luuk Gruwez in al zijn werk: poëzie, proza, essays en in tijdschriften en dagbladen als Yang, Dietsche Warande & Belfort, De Standaard en De Morgen. Hij schrijft inmiddels fulltime, na langdurig als docent in het kunstonderwijs te hebben gewerkt. In 2012 verscheen de bundel Wijvenheide, die werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs.

(Beverwijk, 1966), debuteerde in 1997 met de bundel ’s Zomers stinken alle steden. De toon die deze ‘dandy van de desillusie’ in zijn debuut zette, werkte hij uit in latere bundels. Het zijn gedichten die enerzijds teruggrijpen op historische helden en literaire grootheden, anderzijds alledaagse zaken opvoeren, zoals warenhuizen en hamburgertenten. In zijn gedichten wordt de invloed van muziek op het werk van de voormalige punkrocker zichtbaar: metrische ordening, een sterk ritme en veel rijm. Na zijn debuut verschenen nog de bundels Zwart als kaviaar, die bekroond werd met de Jan Campertprijs, Dit is mijn dag en De wereld bij avond. In 2009 publiceerde Wigman een selectie in De droefenis van copyrettes, en in 2010 verscheen een bundel essays: Red ons van de dichters. In januari 2012, de maand waarin Menno Wigman stadsdichter van Amsterdam werd, verscheen Mijn naam is Legioen. De bundel werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs.

(Utrecht, 1980) werkte tijdens haar opleiding aan de Schrijversvakschool als cipier in een Rotterdamse gevangenis. Ze debuteerde in 2007 met de bundel Servetten Halfstok, die werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs en uiteindelijk bekroond met onder meer de debuutprijs Het Liegend Konijn. De jury waardeerde de vastgehouden beheersing van metrum en ritme in de bundel en benadrukte de breedheid van haar onderwerpen. Voor haar tweede bundel Namens de ander krijgt ze de Jo Peters Poëzieprijs en de J.C. Bloemprijs. Ze publiceert columns voor De Groene Amsterdammer en VPRO De Avonden en is redacteur van Tirade. Ze is als stadsdichter van Rotterdam actief betrokken als dichter, programmamaker en interviewer bij literaire evenementen in die stad. Met haar derde bundel, Celinspecties, grijpt ze terug op haar cipiersverleden. De bundel verscheen in het voorjaar van 2012 en werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2013.

ressorteert onder Circus Treurdier, dat in 2008 werd opgericht door Thomas Spijkerman – vanuit het idee dat talentvolle theatermakers zich moeten verenigen, zowel zakelijk als artistiek. Dat er samen gezocht moet worden naar nieuwe, interessante vormen van muziektheater. Dat die nieuwe vormen voort dienen te komen uit een autonome artistieke organisatie, vanuit de noodzaak de Treurdieriaanse stijl te blijven ontwikkelen. Trio Koenijn bestaat uit de inmiddels beroemde cultfiguur “Koenijn” (Filosoof in konijnenpak) en zijn twee muzikale kompanen Frank van Kasteren en Wilko Sterke.
 
Koenijn kunt u kennen van zijn eigen tv-serie Koenijn is een wijsneus, zijn middelgrote rol in de speelfilm Hondenhel of zijn onlangs verschenen gedichtenbundel met de titel Blanco.
 Ook wordt hij regelmatig afgebeeld op viaducten of witte muren. Al is dat laatste natuurlijk verboden. Het Koenijn zingt liederen uit de oudheid en de nabije toekomst. Het werk van obscure en minder obscure schrijvers.
 Met zijn eigen, karakteristieke (falset)stem. Begeleid op gitaar, saxofoon en piano.