(Amsterdam, 1953) is evolutiebioloog en schrijver. In zijn essays presenteert hij zich als de missing link tussen alfa en bèta. Steeds weer plaatst hij de wetenschap in een breder cultureel kader. Zijn essays verschenen onder andere in Vis in Bad (2014) en in Kloten van de engel (2007). In september 2016 verschijnt bij Seven Stories Press in New York een bundel met zijn essays onder de titel The Other Left Side. Goldschmidt vertrok na zijn studie vijf jaar naar Tanzania om daar in het Victoriameer cichliden (baarsachtige vissen) te bestuderen. Die studie mondde uit in een proefschrift en een boek waarin hij zijn wetenschappelijke bevindingen combineerde met persoonlijke ervaringen, Darwins hofvijver (1994). Het boek werd vertaald in onder andere het Engels, Frans, Duits, Japans en Chinees. Goldschmidt besloot in 1993 om zijn universitaire carrière op te geven om zich volledig te wijden aan zijn schrijverschap. In 2007 hield hij de Huizingalezing in Leiden onder de titel Doen alsof je doet alsof. Sinds 2009 is hij adviseur van de Rijksakademie van Beeldende kunsten in Amsterdam.

(Syrië, 1930) is de lievelingsdichter van burgemeester Aboutaleb van Rotterdam en hij wordt gezien als een kanshebber voor de Nobelprijs voor de Literatuur. Na een studie filosofie in Damascus vertrok hij naar Beiroet en vervolgens naar Parijs. In 1961 verscheen zijn beroemdste dichtbundel De gezangen van Mihyar uit Damascus. Zijn gedichten, essays, brieven en interviews zijn veelvuldig vertaald, vooral in het Frans. Hij brak met de formele structuur in de Arabische poëzie en experimenteerde met vrije verzen en prozagedichten. Adonis schrijft in het Arabisch: ‘Poëzie schrijven in deze taal [...] betekent het onzichtbare ontsluieren en de afgrond van de afwezigheid zichtbaar maken die ons van het onzichtbare scheidt’. Adonis neemt in zijn werk afstand van de islam maar houdt ook het westen een spiegel voor, dat zijn denkers en dichters niet in ere houdt en daarmee het begrip tussen Oost en West in de weg staat. Tijdens het festival verschijnt de eerste bloemlezing van zijn werk in het Nederlands: Wat blijft.

(Geldrop, 1979) debuteerde in 2010 met De eerste hond in de ruimte, over jongeren die zich nachtenlang te buiten gaan aan techno en xtc, waarin hij thema’s aansnijdt als eenzaamheid, verslaving en relaties. De gebundelde verhalen verschenen eerder in het Vlaamse literaire tijdschrift DW B. Zijn tweede roman, Het licht (2012), die de longlist van de Gouden Boekenuil haalde, ging wederom over een groep vrienden die samen naar muziek luisteren, experimenteren met drugs en seks en eindeloos in de weer zijn met sociale media, totdat hun leven wordt verstoord door een reeks zelfmoorden. In 2014 volgde zijn poëziedebuut Niemand had er enig idee van wat er aan de hand was, dat werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs. In zijn gedichten roept Van Rooij vaak een ongemakkelijke, geladen sfeer op door citaten uit hun verband te trekken. Hij toont zo een wereld die steeds weer ontsnapt aan onze plannen en verwachtingen.

(België, 1982) debuteerde in 2014 met de dichtbundel Deze zachte witte kamer waarmee ze de Herman De Coninck debuutprijs won en werd genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. Ze treedt regelmatig op en organiseert zelf ook kleine poëziefestivals. Poëzie is voor haar ‘een middel om controle uit te oefenen op wat oncontroleerbaar is, met als wapen een pen, als schild mijn loep’. Ze schrijft over alles: ‘wat ik lees in magazines over psychologie of wetenschap, of iets dat ik zag, een man in pak met gele sneakers… Toch zijn het vooral mensen die me inspireren: zwakheden en neuroses, schoonheid in wat lelijk is: de dood van mijn vader, en het feit dat de vingernagels van mijn dochter dezelfde vorm hebben als die van hem.’ Svetlikova besteedt in Deze zachte witte kamer en op haar website veel aandacht aan de vormgeving. Niet verwonderlijk: ze studeerde behalve taal- en letterkunde namelijk ook grafisch ontwerp.

(Angola, 1960) publiceerde een omvangrijk oeuvre romans (15 titels), korte verhalen en novelles (7 bundels) en veel journalistiek werk (o.a. voor de Braziliaanse krant O Globo). Als belangrijke literaire stem en toonaangevend auteur van de Portugeestalige wereld spreekt zijn rijke, bij vlagen magisch-realistische schrijfstijl vol historische context en verwijzingen naar Angola ook daarbuiten veel lezers aan: zijn werk is vertaald in zeker 25 talen. In Nederland verschenen in vertalingen van Harrie Lemmens onder meer de romans Het genootschap van onvrijwillige dromers en Regentijd. In de eerste brengen dromen vier personages bij elkaar in een dramatische reeks gebeurtenissen, in de tweede geeft Agualusa in een flitsend, zowel wrang en aangrijpend als humoristisch relaas zijn kijk op de turbulente tijd waarin Angola zich losmaakt van kolonisator Portugal. In januari 2026 verschijnt zijn nieuwste roman Meester van de trommels, ook vertaald door Lemmens, bij uitgeverij Koppernik. Daarin zet Agualusa de geschiedenis naar zijn hand en beschrijft hoe trommels een belangrijke rol speelden in het verzet tegen de Portugese kolonisator. Over dit thema schreef hij ook samen met Mia Couto het scenario voor de magisch realistische animatiespeelfilm Nayola van José Miguel Ribeiro (2022).

Bekijk de trailer van de film Nayola op YouTube
Instagram: @jose_eduardo_agualusa

(Marokko, 1973) is journalist, columnist, vertaler, researcher en programmamaker. Ze publiceert in diverse media (waaronder NRC en Linda) en heeft haar eigen online glossy voor bourgondische cultuurminnaars, Aicha Qandisha. Ze stelde een bundel samen met verhalen over Arabische vrouwen, Achter de Sluier (1999); in 2013 verscheen haar boek Arabieren kijken, over ‘gewone’ mensen in de Arabische wereld. Ze maakte tv-programma's voor diverse omroepen, waaronder de documentaireserie Seks en de Zonde (met Femke Halsema). Samen met Michelin-sterrenkok Soenil Bahadoer schreef ze Spicy Chef (2020) en Streetfood (2022), twee culinaire boeken met verhalen en Surinaams-Indiase recepten. In 2022 verschenen ook van haar hand: haar ‘levenswerk’ (in Bouazza’s eigen woorden) Een koffer vol citroenen, een requiem voor en portret van haar moeder en Arbeidsmigranten in Nederland.

(Zimbabwe, 1971) debuteerde in 2009 succesvol met de verhalenbundel An Elegy for Easterly (De Danskampioen). Daarna volgden haar eerste roman The Book of Memory (2015) en een tweede verhalenbundel in 2016, Rotten Row. Out of Darkness, Shining Light, haar nieuwste boek (de Nederlandse vertaling Vanuit het duister stralend licht verschijnt januari 2020), verhaalt over de hachelijke, maandenlange tocht die 69 arbeiders in 1873 maakten om het lichaam van ontdekkingsreiziger David Livingstone van midden-Afrika naar de kust van Zanzibar te brengen, waar het uiteindelijk in Engeland wordt begraven. “Ik schrijf de geschiedenis van de zwarte mensen in Zimbabwe, zij waarover nooit wordt gepraat.” Gappah studeerde rechten in Zimbabwe en Cambridge, werkte als advocaat en woont in Berlijn als artist in residence. Ze ontving vele internationale prijzen voor haar werk.

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

(België, 1963) is journaliste, filosofe, literatuur- en theaterwetenschapper. Ze interviewde tal van grote namen uit de kunstwereld voor Canvas en was van 2000 tot 2006 juryvoorzitter van De Gouden Uil. Luyten schreef onder meer voor de kranten De Morgen, De Standaard en de tijdschriften Knack, Humo en Vrij Nederland. In opdracht van het festival van Vlaanderen en Klara bewerkte zij een van haar reportages tot operalibretto. Ze maakt deel uit van de vaste kern van 'levend boekenprogramma' Uitgelezen en was gastprofessor kunstfilosofie in The School of Arts in Gent. Als schrijver in residentie in Boekarest schreef ze het cityboek De weg van de mier over een Roemeense chauffeur die zijn geliefde mist nadat ze is gevlucht voor het regime van Ceauşescu. Voor het Vlaams-Nederlands Huis deBuren maakt ze IM (In Memoriam), een meerjarige reeks waarin ze met een bekende gast bespreekt hoe hij of zij na de dood herdacht wil worden.

(1973) won in oktober 2015 de Bronzen Uil voor Muidhond. Deze debuutroman, over de jonge pedoseksueel Jonathan, kreeg in de pers louter vier en vijf sterren. Bij gebrek aan bewijs is de hoofdpersoon vrijgesproken van een zedenmisdrijf met een kind. Hij trekt in bij zijn astmatische, gelovige moeder en is vastbesloten niet weer de fout in te gaan. Hij werkt gedisciplineerd aan de oefeningen die hij van de gevangenispsycholoog heeft gekregen als voorbereiding op een tbs-behandeling. Maar dan ontmoet hij zijn tienjarige buurmeisje, dat steeds vaker zijn nabijheid zoekt… 'Inge Schilperoord is stilistisch sterk, en schrijft empathisch, maar ook beheerst. Het verhaal is wreed en mooi tegelijk', schreef Elsevier. Inmiddels zijn de Engelse, Italiaanse en Franse vertaalrechten en de filmrechten van Muidhond verkocht. Schilperoord werkt als forensisch psycholoog in onder andere het Pieter Baan Centrum en schrijft voor NRC Handelsblad, Psychologie Magazine en Crossing Border Magazine.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(België, 1969) is de artiestennaam van de Belgische zanger Helmut Lotigiers die op zijn vijfde al in de Gentse opera optrad. Veertien jaar later werd hij een BN-er en BV-er door zijn deelname aan de Soundmixshow. Met zijn lightversies van klassieke nummers verkocht hij meer dan dertien miljoen platen. Hij zong duetten met o.a. Andrea Bocelli, Montserrat Caballé, Eros Ramazzotti, Placido Domingo en Cliff Richard. Ook van Afrikaans, Latijns-Amerikaans, Russisch en poprepertoire maakte hij lichtklassieke versies die hem wereldfaam bezorgden. Zo eindigde hij op 2 in de Amerikaanse Billboard. Na een periode van rust gooide hij het in 2013 over een geheel andere boeg met Mijn hart & mijn lijf, een album met twaalf eigen Nederlandstalige nummers. In 2015 maakte hij tijdens een literaire avond in het Brusselse Bozar muzikale literaire portretten. Bij ons treedt hij op met dichters en zal hij ook gedichten op muziek zetten.

(Roemenië, 1973) groeide op in Transylvanië, tijdens het totalitaire bewind van Ceaucescu. Hij verhuisde op vijftienjarige leeftijd naar Hongarije. Zijn roman De witte koning (2008) is in 30 talen vertaald, door de internationale literaire pers bejubeld en bekroond met diverse literaire prijzen. Het boek gaat over een jongetje dat opgroeit onder het totalitaire regime dat zijn vader heeft opgepakt. Zijn opstandige jeugd staat in het teken van de permanente afwezigheid van die vader en de aanhoudende onderdrukking. Tijdens het festival verschijnt zijn roman Vuurstapel in het Nederlands. Ditmaal is de hoofdpersoon een dertienjarig meisje dat leeft in de verwarrende jaren na de bloedige revolutie waarin de dictator is terechtgesteld. Dragomán geldt in Hongarije en daarbuiten als geestverwant van David Mitchell, George Orwell en Stanley Kubrick.Hij vertaalde werk van James Joyce, Samuel Beckett en Ian McEwan. Dragomán woont in Boedapest met zijn vrouw, de dichteres Anna Szabo, en hun twee zoons.

(St. Odiliënberg, 1955) zoekt in haar werk steeds de grens op tussen feit en fictie. Ze krijgt bekendheid met haar debuut De wetten (1991). Haar volgende romans De vriendschap (1995) en I.M. (1998) worden ook bestsellers. Ze publiceert daarna Geheel de uwe (2004), Lucifer (2007) en Logboek van een onbarmhartig jaar (2011). Palmen schreef meerdere essaybundels zoals Een kleine filosofie van de moord (2004), Het geluk van de eenzaamheid (2009) en Het drama van de afhankelijkheid (2017). Veel van haar romans zijn gebaseerd op gebeurtenissen in haar eigen leven, haar essays zijn juist verhalender dan gewoonlijk. In 2023 publiceert ze Voornamelijk vrouwen, persoonlijke essays over elf vrouwen en één man die op een eigengereide manier hun leven vormgeven. Palmen gaat met ze in gesprek, daagt ze uit, ontdekt verschillen en overeenkomsten met haar eigen leven. Haar meermaal bekroonde werk is ook internationaal succesvol en vertaald in twintig talen.

(Arnhem, 1953) brak in 2009 internationaal door als schrijver met de roman Het Diner die wekenlang op de bestsellerlijst van The New York Times stond, uitkwam in 37 landen, werd bewerkt voor toneel en werd verfilmd. Het zwartgallige verhaal, over jongens uit een goed milieu die een zwerfster vermoorden, gaat vooral over de vraag in hoeverre je als ouders verantwoordelijk bent voor de wandaden van je kind. Pubergedrag was ook hoofdthema van zijn debuutroman Red ons, Maria Montanelli (1989). In Zomerhuis met zwembad (2011) liet Koch opnieuw zien hoe makkelijk geslaagde mensen in de problemen kunnen komen. Telkens zeggen of doen zijn personages iets anders dan je verwacht. Dat is ook weer het geval in de verhalenbundel Korte geschiedenis van het bedrog (2013). In zijn meest recente roman Geachte heer M. richt hij zijn pijlen op Nederlandse schrijvers. Koch is ook columnist en bekend als acteur en bedenker van Jiskefet.

(Doetinchem, 1958 ) is een zeer veelzijdig schrijver die steeds weer andere registers opentrekt. Soms is zijn toon serieus, zoals in Schaduwkind (2003) - over de dood van zijn dochtertje. Het werd een bestseller en vertaald in meer dan 15 talen. In J. Kessels, The Novel uit 2009 tapt hij uit een heel ander vaatje. Dat is een soort persiflage op de harde misdaadroman, waarin een van de favoriete bijfiguren in Thoméses werk, J. Kessels, er sigaretten rokend en frikadellen verslindend op los leeft. Het boek werd in 2015 verfilmd met Frank Lammers en Fedja van Huêt in de hoofdrollen. In De onderwaterzwemmer (2015), over het leven van Tin die als kind zijn vader kwijtraakte in een donkere oorlogsnacht, laat hij zien dat alleen de mens zelf het noodlot kan keren. Thomése ontving in 1991 de AKO-Literatuurprijs voor Zuidland en in 2012 de Bob den Uyl Prijs voor Grillroom Jeruzalem.

(België, 1984) noemt zichzelf poëzie-cabaretière. Ze maakt filmpjes, schrijft columns en trekt door Vlaanderen met haar eigen avondvullende programma Het is de moeite om poëzie dichter bij het publiek te brengen. In haar poëziecabaret steekt ze de draak met de traditionele poëzievoordracht die dichters én publiek soms een ongemakkelijk gevoel bezorgt. Vanhauwaert studeerde Woordkunst op het Conservatorium in Antwerpen, waar ze nu ook zelf lesgeeft. Ze schreef columns voor De Morgen en maakte bijdrages voor het cultuurprogramma Bar du Matin op Radio 1. Voor haar debuutbundel Ik ben mogelijk uit 2011 kreeg ze de Vrouw Debuut Prijs. Met haar tweede dichtbundel Wij zijn evenwijdig (2014) kreeg ze de Herman de Coninck Publieksprijs en de Hugues C. Pernathprijs 2015. Ze werd met deze bundel tevens genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2016. In 2012 was ze finalist van het Wereldkampioenschap Poetry Slam en in 2014 van het Leids Cabaret Festival. Voor de Vlaamse tv trok ze in 2014 de straat op om mensen op onverwachte plaatsen te laten kennismaken met poëzie.

(Noorwegen, 1968) is schrijver, vertaler en literaire ‘rockster’. Hij debuteerde in 1998 met Ute av verden, bekroond met de Noorse Kritekerprisen. Zijn tweede boek En tid for alt uit 2004 verscheen in het Nederlands als Engelen vallen langzaam. Hierin legt hij aan de hand van bijbelfragmenten relaties tussen godsdienst en wetenschap bloot. Zijn zesdelige autobiografische romancyclus Min kamp (Mijn strijd) uit 2009-2011 is wereldwijd een hit. Hierin vertelt Knausgård over zijn leven en de relatie met zijn ouders en vrienden. In niets verhullende taal beschrijft hij de ondergang van zijn aan drank verslaafde, gescheiden vader. Andere delen uit de serie kwamen in het Nederlands uit als Liefde (2012), Zoon (2013), Nacht (2013), Schrijver (2014) en Vrouw (2015). Tussen 2015 en 2017 verscheen in delen De vier seizoenen, een autobiografische reeks over zijn pasgeboren dochter Anne.

(Amsterdam, 1961) is schrijver, journalist en sinds 2012 chef Boeken van NRC. Hij studeerde geschiedenis en Russisch aan de UvA, werkte als uitgever bij Bert Bakker en als Oost-Europaredacteur bij NOS Laat en Nova. In 1998 begon hij als opinieredacteur bij NRC Handelsblad, werkte vervolgens bij de kunstredactie en was van 2007 tot midden 2012 correspondent in Moskou. Krielaars schreef romans, een verhalenbundel en diverse boeken over de Russische geschiedenis. In 2014 verscheen Het brilletje van Tsjechov, een verslag van zijn reizen door Rusland in de voetsporen van de auteur. Met Reizen door Rusland oogstte hij lovende kritieken en won de Bob den Uyl Prijs 2015. In 2017  verscheen Alles voor het moederland over de Stalinterreur ten tijde van Isaak Babel en Vasili Grossman.

(1957) is directeur van het Literatuurmuseum in Den Haag en voorzitter van de Jan Campert-stichting. Hij studeerde Nederlands in Leiden en werkte vanaf 1982 voor de toen Letterkundig Museum geheten instelling die zorgt voor het nationale literaire erfgoed. Hij maakte er tentoonstellingen over onder anderen Remco Campert, Miep Diekmann en Cees Nooteboom. Van 2002 tot 2005 was hij directeur van het Haags Historisch Museum/Museum de Gevangenpoort te Den Haag, daarna van Stichting Lezen. In 2009 keerde hij als directeur terug bij het Literatuurmuseum. Meinderts publiceerde over de schrijvers Anna Blaman, Emmy van Lokhorst en Sonja Witstein. Verder schreef hij Een literaire roadtrip: in 30 dagen langs 100 schrijversgraven (2010), ‘Uit geil en bloed bestaat dit rotte leven!’: Max Kijzer (1893-1944) (2021) en In gekroonde stoeten (2022).

(Den Haag, 1957) was 25 jaar directeur en programmamaker van Writers Unlimited, dat hij in 1995 oprichtte. Na studies Engels aan de Universiteit Leiden en Theaterwetenschap aan de Universiteit Utrecht werkte hij in het theater als dramaturg, regisseur, recensent en tournee-organisator. In 1992 organiseerde hij het Samuel Beckett Festival in Den Haag, een samenwerkingsproject van de Haagse kunstinstellingen. In 1995 organiseerde hij het Festival Indië/Indonesië, waarin de kunsten uit Indonesië en Nederland samenkwamen, bij gelegenheid van de 50e verjaardag van de Republiek Indonesië. Dit evenement, eindigend in de Indische Winternacht, was de start van het festival Winternachten, het internationale literatuurfestival van Den Haag. Onder zijn leiding groeiden Writers Unlimited en het Winternachten festival uit tot landelijk bekend en internationaal gewaardeerd platform waar schrijvers, dichters, wetenschappers en journalisten uit de hele wereld hun publiek ontmoetten voor gesprekken, voordrachten en optredens over cultureel diverse, maatschappelijke, literaire, wetenschappelijke en andere actuele onderwerpen.

(Rosmalen, 1965) is sinds 2014 wethouder SWDC (Stadsontwikkeling, Wonen, Duurzaamheid en Cultuur) van de Gemeente Den Haag. Van 1998 tot 2014 was hij gemeenteraadslid en fractievoorzitter van de Haagse Stadspartij. Joris Wijsmuller bezocht de MTS voor Fotografie en Fotonica in Den Haag en hij werkte onder meer bij het World Wide Video Centre (het voormalige Kijkhuis).

(Amsterdam, 1963) studeerde Nederlands aan de UvA. Sinds 1989 is hij actief in de literaire journalistiek, aanvankelijk voor Vrij Nederland, vanaf 1992 voor de Volkskrant. Hij schrijft kritieken, interviews, columns en necrologieën en is er nu redacteur boeken. In 2011 verscheen Eindelijk Sneeuw, twaalf winterse verhalen over kunstenaars, schrijvers en boeken, van de Amsterdamse stadsgezichten van Willem Witsen tot de tranen van mevrouw Dickens. Selecties uit zijn recensies en interviews kwamen uit in boekvorm zoals Langzaam lopen is al verdacht  1999), De ongeneeslijke lezer – een werkboek (2002), Het woord is aan de schrijver (2005) en De Broodschrijver (2006), over de Herman Brood-biografie van Bart Chabot. In 2012 publiceerde hij Kreten uit een urn, een lezing over de criticus in deze tijd. In 2015 verscheen zijn tekst Naar boven met Brakman bij de onthulling van het Brakman-monument in Enschede.

(Oosterbeek, 1970) is presentator, programmamaker, acteur en voice-over met als specialiteit muziek, literatuur, kunst en cultuur. Na zijn studie aan de Toneelschool Amsterdam speelde hij in voorstellingen van onder meer Het Toneel Speelt, Toneelgroep Amsterdam, RO Theater en De Trust, en maakte deel uit van het vaste ensemble van het Nationale Toneel. Francis was presentator bij AT5 en radiomaker bij onder meer de KRO op NPO Radio 1, RedBull Music Academy en 40Up Radio. Hij spreekt audioboeken in. Zijn versie van Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer haalde de shortlist van de Storytel Award 2019 voor het Beste Luisterboek. Hij presenteerde op de radiozender Sublime o.a dagelijks de ochtendshow Sublime Sunrise, het Instagram-poëzieprogramma Sublime Smooth en de avondshow The Sublime Experience. In 2025 bedacht en presenteerde hij de tv-reeks Kringlopen met Francis voor de Noord-Hollandse omroep NH. Francis is verbonden aan Writers Unlimited als programmamaker en presentator van het festival.

Bekijk de website van Francis Broekhuijsen
Instagram: @francisbroekhuijsen

(Roemenië, 1973) is schrijver, dichter en columnist. In 1993 verschijnt haar eerste poëziebundel, daarna legt ze zich toe op proza. Ze verhuist in 2005 met haar Nederlandse man André naar Den Haag. Daar besluit ze niet meer in het Roemeens maar in het Nederlands te schrijven. In haar romans vindt ze met succes een persooniijke en openhartige schrijfstijl. Zo verschijnen Lief kind van mij (2012), De ziekte van Kortjakj (2013), Tascha. De roof uit de Kunsthal, (2015), Al mijn vaders en Picasso's keerzijde (2019), en Liefdesverklaring aan de Nederlandse taal (2021). Na het verlies van André schrijft ze in haar nieuwste roman Gewone Hollandse jongens (2025) over rouw, lichamelijk verlangen en het zoeken naar houvast in de nabijheid van anderen. Haar artikelen en columns verschijnen in onder meer Tirade, De Groene Amsterdammer en Den Haag Centraal.

Bekijk de website van Mira Feticu
Instagram: @mirafeticu

(VS, 1955) is filosoof, commentator, essayist en directeur van het Einstein Forum in Potsdam. Oude idealen van vrijheid, gelijkheid en broederschap combineert ze met cynisch realisme. 'Idealisme voor volwassenen', zoals ze dat noemt. Ze ontving in 2014 de Spinozalens, een tweejaarlijkse prijs voor een 'internationaal vermaard denker over ethiek en samenleving'. De Joods-Amerikaanse Neiman werd bekend met Evil in Modern Thought: An Alternative History of Philosophy. In Waarom zou je volwassen worden? (2015) laat ze aan de hand van het werk van beroemde filosofen als Kant, Rousseau en De Beauvoir zien dat idealen met het klimmen der jaren niet verloren hoeven te gaan en juist nodig zijn o.a. om tegenwicht te bieden aan het kwaad dat IS-jongeren omarmen. “Juist het materialisme van onze samenleving drijft de jongeren in de armen van radicaal gedachtegoed.” Ze verwijt politici dat ze hun eigen Europese cultuur, geënt op de Verlichting, niet meer uit durven te dragen.

(Rusland, 1961) is een Oekraïense auteur die wereldberoemd is om de mix van harde werkelijkheid en absurde humor in zijn romans en nonfictieboeken. Hij is een gerespecteerd commentator over de situatie in Oekraïne. In De laatste liefde van de president, vertaald in 2008, beschrijft Koerkov met humor en cynisme hoe een jongen zich weet op te werken tot machtigste man van het land. In 2014 verschijnt Ukraine Diaries, een ooggetuigeverslag van de politieke onrust in Oekraïne. Dagboek van een invasie (2022) en het daar op aansluitende Onze dagelijkse oorlog (2024) zijn bundelingen van Koerkovs artikelen en commentaren. Koerkov publiceerde in 2024 Het zilveren bot, het eerste deel van The Kyiv Mysteries, zijn reeks misdaadromans in historische setting. Het tweede deel The Stolen Heart verschijnt in 2025 en Koerkov schrijft aan het derde deel The Public Sauna Case.

(India, 1970) groeide op en ging naar school in Calcutta, Oxford en Cambridge. Zijn boek The Lives of Others, over het leven in Calcutta, werd genomineerd voor de prestigieuze Booker Prize en zeer lovend ontvangen door de internationale pers. In deze roman, die tijdens het festival in het Nederlands verschijnt, portretteert hij een bourgeois familie in Calcutta waarin de toch al ingewikkelde verhoudingen op scherp komen te staan als een van de zoons zich bij een radicale politieke groepering aansluit. De heersende hiërarchie in de familie, die met drie generaties onder een dak leeft, weerspiegelt de gecompliceerde Indiase kastenmaatschappij. Mukherjees eerste roman, A Life Apart, gaat over het leven van een Indiase man die van Calcutta naar Londen verhuist om een nieuw bestaan op te bouwen. Mukherjee is recensent bij The Times en The Sunday Telegraph en schreef o.a. voor The Daily Telegraph, The Observer en The New York Times.

(Brussel, 1955) schrijft over zeer uiteenlopende onderwerpen, variërend van de poëzie van haar overleden echtgenoot Herman de Coninck (Taal zonder mij, 1998) tot de strijd van een anorexiapatiënte in haar boek Ann (2008). Het menselijk onvermogen staat in haar omvangrijke oeuvre steeds centraal. In haar werk ruimt ze opvallend veel plaats in voor de vrouwelijke seksuele beleving. Hemmerechts speelt in haar roman De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze met feit en fictie: een schrijfster met een writersblock grijpt een incestverhaal aan om haar gedachten te laten gaan over schrijven en literatuur. In 2012 verscheen Haar bloed, waarvoor ze meeliep op een afdeling hematologie. In 2014 ontstond ophef over de roman De vrouw die de honden eten gaf, waarvoor ze zich liet inspireren door de zaak Dutroux. In Alles verandert, haar meest recente roman, volgt ze nauwgezet de plot van J.M. Coetzee´s In Ongenade - maar nu met een vrouwelijke hoofdpersoon. Hoezeer bepaalt het geslacht van literaire personages ons oordeel over hun handelen?

(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

(Joegoslavië, 1949) is een Kroatische schrijfster en journaliste die afwisselend in Stockholm en Zagreb woont woont. Van 1982 tot 1992 schreef ze voor verschillende Kroatische media over feministische kwesties. Begin jaren negentig verhuisde ze naar Zweden omdat ze werd bedreigd vanwege haar standpunt over de verkrachting van vrouwen tijdens de Balkanoorlog. Ze schrijft nu voor een scala aan tijdschriften en kranten waaronder La Stampa en de Frankfurter Allgemeine. De oorlog in voormalig Joegoslavië vormt de hoofdmoot in haar werk, zowel in haar romans als in haar non-fictie. Zo gaf ze in Alsof ik er niet ben een stem aan misbruikte vrouwen in de Balkanoorlog. En in Ze zouden nog geen vlieg kwaad doen stelt ze aan de hand van zaken voor het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag de vraag waarom mensen in oorlogsomstandigheden tot extreme misdaden in staat zijn. Van 1993-2003 verschenen negen boeken van Drakulić in het Nederlands.

(Polen, 1968) is schrijfster, journaliste en docente filosofie. Ze studeerde cultuurwetenschap en filosofie en promoveerde op een studie over feminisme, postmodernisme en psychoanalyse, die in 20011 in boekvorm verscheen. Bator gaf onder andere les in Japan waar ze ook een roman over schreef, Japoński wachlarz, die haar doorbraak betekende. Voor Ciemno, prawie noc ('Donker, bijna nacht') ontving ze in 2013 de belangrijkste Poolse literaire prijs, de Nike. Deze roman gaat over een jonge vrouw die terugkeert naar haar geboorteplaats Wałbrzych, tevens de geboorteplaats van Bator zelf. Als onderzoeksjournalist wil ze de mysterieuze verdwijning van drie kinderen onderzoeken. De dorpelingen gedragen zich zonderling en door de sinistere gebeurtenissen wordt ze geconfronteerd met de duistere periodes uit haar eigen verleden: de dood van haar ouders en de zelfmoord van haar zus. Joanna Bator gebruikt een mengeling van stijlen: van gotische horror tot chatroomtaal. Haar werk is tijdens het festival onderwerp van de Poolse vertaalwedstrijd.

(Cairo, 1957) is schrijver, tandarts, en een van de oprichters van de oppositiebeweging Kefaya die aan de wieg stond van de Egyptische Revolutie. Hij brak internationaal door met Het Yacoubian, een roman over de levens van de bewoners van een flatgebouw in Caïro. Hoewel Al Aswani een onthutsend beeld schetst van de Egyptische samenleving was zijn roman jarenlang een bestseller in Egypte. Het boek werd verfilmd en er werd een tv-serie van gemaakt. Al Aswani schrijft vlot en geestig en zijn korte hoofdstukken zitten vol actie, sfeer en drama. Zijn novelle Eigen vuur uit 2004, over een jongeman die zeer kritisch is over de corruptie in Egypte, werd verboden. Krantencolumns van Al Aswani over de politieke ontwikkelingen in Egypte werden gebundeld in Over Egypte - Reflecties op het ontstaan van de revolutie.Tijdens het festival wordt zijn meest recente roman in het Nederlands gepresenteerd: De automobielclub, over Cairo eind jaren veertig toen Egypte een Brits protectoraat was.

(Blokker, 1964) is schrijver, publicist en interviewer. Ze is recensent van De Standaard, schrijft de biografie van Joost Zwagerman en kreeg de J.M.A. Biesheuvelprijs voor haar debuut, de korte verhalenbundel Diepe aarde. Eerder schreef ze voor De Groene Amsterdammer en was ze o.a. redacteur van De Bezige Bij, adjunct-directeur van het Nederlands Letterenfonds en voorzitter van de Auteursbond. In 2013, 2016 en 2017 was ze betrokken als programmamaker en interviewer en in 2022 als interim-directeur bij het Winternachten internationaal literatuurfestival Den Haag.

(1968) is programmamaker, schrijver, organisator, lezinggever en podcaster, voornamelijk op het gebied van film, regelmatig in combinatie met literatuur. Koning Film is het door haar opgezette collectief van sprekers over film. Heywegen schreef onder andere The other director, een boek over directors of photography, ze werkte mee aan Passie voor Cinema (Frans Westra) over 40 jaar filmvertoning in Nederland en was redacteur en journalist voor filmtijdschrift Skrien. Tegenwoordig schrijft ze regelmatig voor de websites van Netherlands Society of Cinematographers en literair magazine Elders.

(Bloemendaal, 1971) is redacteur bij NRC Handelsblad. In 2015 verscheen haar boek Koning Eenoog, een migrantenverhaal over de schrijver/beeldend kunstenaar Henk van Woerden: het verhaal van de eeuwig zoekende migrant Henk van Woerden (1947-2005), die naast zijn schilderwerk ook schrijver was. Hij schreef een drieluik over Zuid-Afrika dat nationaal en internationaal de nodige aandacht kreeg (Moenie kyk nie, Tikoes en Een mond vol glas) en die in zijn ontheemdheid ook de Nederlandse literatuur over Zuid-Afrika voorgoed veranderde. In 2014 verscheen Het boekenparadijs. De opkomst en ondergang van de grootste boekhandelsketen in Nederland – dat zij samen met NRC Handelsblad-redacteur Hanneke Chin-A-Fo schreef – een onthullende en haarscherpe reconstructie van de val van boekhandelsketen Polare.

(Harderwijk, 1972) is kunsthistoricus en directeur van het Gemeentemuseum in Den Haag. Hij begon zijn loopbaan als gastconservator in het Dordrechts Museum, werkte van 1997 tot 2000 als assistent-conservator bij het Van Goghmuseum, als conservator van Museum Mesdag en als wetenschappelijk medewerker bij het Rijksmuseum. Van 2000-2006 was hij conservator tentoonstellingen bij de Kunsthal Rotterdam. Daarna keerde hij korte tijd terug naar het Van Gogh om in 2009 directeur te worden van het Gemeentemuseum Den Haag. Hij was jurylid van het tv-programma 'De nieuwe Rembrandt', een zoektocht naar nieuw kunstenaarstalent. Tempel schreef een aantal boeken over kunst, waaronder Escher meets islamic art (2014), waarin hij onderzoekt hoe de islamitische patronen die Escher vond in de Moorse kunst in Zuid-Spanje diens werk beïnvloedden. In Ontdek het moderne (2012) laat hij zien hoe politieke en sociale gebeurtenissen van invloed zijn geweest op de ontwikkeling van de kunst.

(Oost-Souburg, 1959) studeerde Nederlands en Algemene Literatuurwetenschap in Leiden. Hij werkte een aantal jaren als danser. Later ontwikkelde hij zich bij de NCRV tot veelzijdige radiomaker, onder andere bij het succesvolle programma Casa Luna. Tegenwoordig presenteert hij twee programma’s op Radio 4: Passaggio (elke werkdag om 19:00 uur) en het discussieprogramma Diskotabel. Verder is hij binnen en buiten het theater werkzaam als dramaturg en tekstschrijver. Steeds vaker is hij ook actief als presentator van concerten, congressen en debatten. Bij De Correspondent publiceert hij elke zaterdag een interview met een bijzondere, inspirerende gast.

(Duitsland, 1943) is schrijver, vertaler en uitgever. Zijn doel in het leven is naar eigen zeggen om ‘mensen te tonen dat een dag zonder gedicht een verloren dag is.’ Wijlen Michael Zeeman noemde hem ‘een romanticus in de era van het cynisme, een lyrische stem van het verlangen’. In 2012 verscheen Voor het onweer, een selectie van zijn poëzie vertaald door Cees Nooteboom, die ook al eerder werk van Krüger vertaalde. In zijn inleiding prees Nooteboom de ‘volstrekt eigen’ stem van Krüger ‘die je meetrekt in een intimiteit, parlandopoëzie van een bedrieglijke eenvoud, waarin veel gezien en veel verteld wordt’. Krüger werkte van 1968-2013 voor de fameuze Duitse uitgever Carl Hanser Verlag waar hij uiteindelijk directeur van werd. Michael Krüger was vanaf 1975 jurylid van de Petrarcaprijs voor Europese dichters. Sinds 2013 bekleedt hij het voorzitterschap van de Bayerischen Akademie der Schönen Künste.

(1958) is filosoof en docent muziekesthetica en cultuurfilosofie aan het Koninklijk Conservatorium. Sinds zijn tijd als universitair onderzoeker werkt hij in grensgebieden van de filosofie, waar deze raakt aan de literatuur, theater en politiek. Hij publiceerde over thema’s uit de esthetica, metafysica, politieke filosofie en rechtsfilosofie. Alle filosofie staat volgens hem telkens weer voor de opgave om een academische kwaliteit van denken te verbinden aan de noodzaak deze met zorg uit te dragen in de publieke ruimte. Theatergezelschappen weten hem te vinden voor gevraagde en ongevraagde dramaturgische adviezen. Hij houdt zich bezig met het werk van Thomas Mann, Pasolini en koestert een passie voor Shakespeare. Samen met STET English Theatre organiseerde hij in 2016 en 2018 een Shakespeare festival.

(Paramaribo, 1968) is journalist, schrijver en econoom. Ze schrijft essays en columns over politiek en maatschappij. Elf jaar lang schreef ze om de dag een veelgelezen column in de Volkskrant; ze werd ervoor bekroond met de Heldringprijs voor beste columnist van Nederland. In 2024 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit voor Humanistiek. Ze schreef de politieke biografie Mark en bundelde haar columns over coronapandemiejaar 2020 in Dagboek van een krankzinnig jaar. In 2025 kwam haar boek Waar ik me voor schaam uit, een scherpzinnig verslag van een zoektocht naar de werking van intergenerationele schaamte en de totalitaire verleiding.

(Amsterdam, 1959) schrijft vanaf haar romandebuut Bloem over de verwachtingen die mannen en vrouwen van elkaar en het leven hebben. Haar roman Atoomgeheimen gaat over intimiteit en over de teloorgang van idealen. De chroniqueur van het hedendaags vrouwenbestaan is ze wel genoemd; ze verkent haar thematiek verder in haar romans De vertrouweling en Zachte riten. Pruis werkt bij De Groene Amsterdammer als literair redacteur en columnist, en schrijft essays over uiteenlopende onderwerpen als humor, verlegenheid en hebzucht. Ze ontving de Jan Hanlo-prijs voor haar essaybundel Kus me, straf me, en de J. Greshoff-prijs voor essayistiek met Genoeg nu over mij. Voor haar columns, gebundeld in Oplossingen, kreeg ze de J. Heldring-prijs. In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie schrijft ze over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden, onder meer met behulp van portretten van door haar bewonderde schrijvers als Renate Rubinstein en Vivian Gornick. In haar onlangs verschenen confronterende roman Huiswerk gaat het over witte privileges en de spanning tussen werkgever en werknemer.

(Amsterdam, 1971) is literatuurcriticus bij NRC Handelsblad. In de ogen van Fortuin is een roman een goede roman als deze zijn blik op de wereld verandert. Fortuin studeerde geschiedenis en filosofie in Amsterdam en Madrid. Tijdens zijn studie schreef hij al voor het faculteitsblad Babel, Folia, het weekblad voor de Universiteit van Amsterdam, Biografie Bulletin en Historisch Nieuwsblad. Sinds 1998 werkte hij voor de bijlage Boeken van NRC Handelsblad, in 1999 werd hij redacteur van diezelfde bijlage en in 2005 coördinator literatuur. Hij heeft zich met name toegelegd op Nederlandse literatuur, geschiedenis en sportboeken. Fortuin zat ook in de redactie van Magazijn, een jaarboek voor schrijvers van onder de veertig, en samen met Hans Schoots stelde hij de bundel Ongenaakbaar Madrid (2003) samen met verhalen over de Spaanse hoofdstad. Hij is lid van de redactie van de Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam. In 2015 verscheen zijn biografie over uitgever Geert van Oorschot.

(Amsterdam, 1960) is literatuurcriticus, schrijver, curator, interviewer, debatleider en ‘ambassadeur tussen Frankrijk en Nederland op het gebied van de letteren’, zoals een Franse ambassadeur ooit zei. Ze schrijft al zo’n dertig jaar over literatuur, voornamelijk voor NRC. Ze publiceerde boeken over Franse en Europese literatuur, en over Hella S. Haasse en Cees Nooteboom. In de voetsporen van mijn grootvader (2021) is een autobiografische zoektocht naar haar literaire genen. Daarvoor publiceerde ze Met Parijse pen. Literaire omzwervingen (in samenwerking met fotograaf Bart Koetsier, 2020), dat de lezer meeneemt naar Parijs, voor wandelingen in de voetstappen van beroemde Nederlandse en Franse schrijvers. In 2024 was ze artistiek curator van het gastlandschap op de boekenbeurs in Leipzig 2024, in een duo met de Duitse journaliste Bettina Baltschev.

Bekijk de website van Margot Dijkgraaf
Instagram: @margotdijkgraaf

(Denemarken, 1972) is een Deens/Nederlandse filosofe, literatuurwetenschapper en publiciste. Ging haar werk aanvankelijk over liefde en kwaad in relaties tussen mens en dier en mens en mens, nu richt ze de blik naar binnen met Go East, over haar zoektocht naar spiritualiteit en Mag ik je wat vragen over lust en liefde, een werkboek om je levensgeluk te vergroten. Turkse vlinders (2005) ging over haar eigen ervaringen met interculturele liefdesrelaties. Leugenaars (2006) was een filosofische zoektocht naar latin lovers, oplichters en andere duistere figuren. In haar eerste roman, Dokter Jazz (2009), vormen de cultuurverschillen tussen Oost en West opnieuw het leidmotief. Voor tv maakte ze series over filosofie en Scandinavië. Haar kinderboekendebuut Lieve Stine, weet jij het? leverde haar in 2015 een Zilveren Griffel op.

(Zwolle, 1984) is de rappersnaam van Glenn de Randamie. Typhoon begon op z’n vijftiende in Rudeteenz en drie jaar later verschenen zijn eerste eigen nummers op Vet verse flows. In 2004 won hij de Grote Prijs van Nederland. In 2007 maakte hij zijn eerste soloalbum, Tussen licht en lucht. Twee jaar later richtte hij met vier rappersvrienden de Fakkelbrigade op, won hij de Zilveren Harp en maakte een EP met New Cool Collective waarmee hij ook optrad. Ook reisde hij met een groep jongeren naar Kenia en deed hij mee aan een theatertournee. In 2014 verscheen zijn tweede soloalbum Lobi Da Basi, met de single Hemel Valt. Datzelfde jaar werd hij de ‘huisband’ van De Wereld Draait Door. In 2015 werd Lobi Da Basi bekroond met een Gouden Plaat en kreeg hij twee Edisons. Typhoon, die als stotteraar woordkunstenaar werd, werkt nu ook als coach om mensen te leren omgaan met hun onzekerheden.

is politicoloog. Hij is als universitair hoofddocent verbonden aan het International Institute of Social Studies (ISS) in Den Haag, een internationaal opleidings- en onderzoekscentrum voor mondiale vraagstukken dat onderdeel is van Erasmus Universiteit Rotterdam. Samen met zijn internationale studenten zoekt hij naar alternatieve wegen om politieke democratie van onderop te versterken. Hierbij zoekt hij voortdurend naar nieuwe vormen van onderzoek, waarbij 'story telling' een belangrijke methode is geworden.

(China, 1952) werd in 1991 wereldberoemd met Wilde zwanen, waar meer dan tien miljoen exemplaren van werden verkocht. Ze beschrijft de geschiedenis van China aan de hand van het leven van haarzelf, haar moeder en haar oma. Chang werd een internationale celebrity, maar in China werd het boek verboden. Ze genoot als kind van hooggeplaatste partijkaderleden veel privileges, maar haar familie raakte alles kwijt toen haar ouders in verzet kwamen tegen Mao. Na diens dood werden ze gerehabiliteerd en haalde Chang als eerste Chinese student een PhD in Engeland. Na Wilde zwanen werkte ze samen met haar echtgenoot, de Ierse historicus Jon Halliday, ruim tien jaar aan de vuistdikke biografie van Mao Zedong. In 2013 verscheen The empress Dowager Cixi: the concubine who launched modern China, in het Nederlands vertaald als De keizerin. Chang portretteert de vaak bekritiseerde Cixi, die China regeerde van 1861-1908, als een slimme feministe avant-la-lettre, die China de moderne wereld inloodste maar beknot werd door de conservatieve keizerlijke bureaucratie.

(Vlaardingen, 1946) is jurist en schrijver. Na een reeks boeken over de vaderlandse- en de wereldgeschiedenis brak hij in 1991 door met Hoe God verdween uit Jorwerd, over de teloorgang van de Europese boerencultuur. Acht jaar later verscheen De eeuw van mijn vader, een geschiedenis van het twintigste-eeuwse Nederland, deels gebaseerd op zijn eigen familiegeschiedenis. In 1999 reisde Mak door Europa en schreef daar elke dag een notitie over in NRC Handelsblad. Die reizen vormden de basis voor zijn internationale bestseller In Europa, waar een 35-delige tv-serie van werd gemaakt. Tot en met april 2016 is de toneelbewerking van In Europa te zien bij NT Gent. In Reizen zonder John (2013) treedt Mak in de voetsporen van John Steinbeck en kijkt hij wat Europa en de VS nog bindt. De veelvuldig gelauwerde Mak was journalist, docent staatsrecht en vreemdelingenrecht en bijzonder hoogleraar grootstedelijke vraagstukken. In 2015 ontving hij de Gouden Ganzenveer vanwege zijn betrokkenheid bij de nationale en internationale geschiedenis en actualiteit.

(Amsterdam, 1986) wordt gezien als de grote belofte van de Nederlandse literatuur. In 2011 ontving hij samen met Daniël van der Meer De Tegel, een prijs voor journalistiek, voor hun interviewreeks Het Decennium. Zijn debuutroman, Een zondagsman (2010), over een psychiater wiens vrouw in coma ligt, oogstte alom lof. Ook De Vergeting (2013), een autobiografische roman over de dag waarop hij zijn geheugen verloor, werd enthousiast onthaald. Hetzelfde jaar verscheen 70, het derde deel van een trilogie die hij samen met Jamal Ouariachi en David Pefko schreef. Zijn vuistdikke roman Het land 32 (2014) werd bejubeld maar ook neergesabeld (Parool, VN). Samen met zijn jongere broer Thomas schreef hij daarna de thriller Ultimatum. Zijn laatste werk, Een verlate reis, is een verslag van zijn bezoek aan Auschwitz. In 2015 maakte hij voor de Volkskrant o.a. een interviewserie over de leefwereld van werklozen en een reportage over zijn bezoek aan het Nederlandse legercontingent in Mali.

(Marokko, 1961) is behalve burgemeester van Rotterdam ook een groot liefhebber van Arabische dichtkunst. Hij groeide op in het Marokkaanse Rifgebergte en kwam op zijn vijftiende naar Nederland. Sinds de moord op Theo van Gogh in 2004 staat Aboutaleb bekend als politicus die verbindt maar ook zegt waar het op staat. Aboutaleb vertaalde poëzie van Adonis en droeg in 2010 een aantal van die gedichten in het Arabisch en het Nederlands voor tijdens Poetry International in Rotterdam. Voor de Maand van de Geschiedenis in oktober 2015 schreef hij het essay Droom & Daad over drie joodse gezinnen die tijdens de oorlog 34 maanden verstopt zaten achter het orgel van de Breepleinkerk in Rotterdam. Volgens Aboutaleb heeft het verhaal van dit ‘Rotterdamse Achterhuis’ een duidelijke link met het vluchtelingendrama dat zich momenteel afspeelt in Europa.

(Groot-Brittannië, 1980) blijft net als de filosoof nieuwgierig. Altijd bezig grenzen te verleggen en verse muziek te integreren. Elke set benadert hij als een unieke roadtrip waarbij een breed scala aan stijlen en landen voorbij komen. Zijn kaleidoscopische sound bevat onder meer global reggae, trippy cumbia, UK bass, slow rave & African acid. Met 20 jaar ervaring op zak is Socrates gerijpt als een goeie wijn om het leven mee te vieren. Tijdens het Writers Unlimited Festival zorgt hij in de foyer van Theater aan het Spui tijdens Friday en Saturday Night Unlimited vanaf 23:15 uur voor een swingende Silent Disco.

vertegenwoordigt haar echtgenoot Can Dundar. Hij is een van de bekendste mediapersoonlijkheden van Turkije. Hij zit momenteel in voorarrest vanwege een spionageaanklacht. Dundar, hoofdredacteur van de krant Cumhuriyet werd november jl. samen met zijn collega-hoofdredacteur uit Ankara gearresteerd. Dundar schreef voor verschillende kranten, produceerde vele televisieprogramma’s en publiceerde meer dan twintig boeken. Vlak voor zijn arrestatie ontving zijn krant een onderscheiding van Reporters without Borders voor het openlijk verdedigen en aanhangen van de persvrijheid.

(België, 1978) begeleidt op Winternachten 2016 zanger Helmut Lotti op de piano. Florejan Verschueren studeerde in Brussel, Antwerpen en Rotterdam en kreeg onderricht in zowel klassieke muziek als jazz en wereldmuziek. Door zijn veelzijdigheid als pianist en muzikaal leider kan hij zowel terecht bij klassieke uitvoeringen als bij musicalproducties en is hij een veelgevraagd muzikant bij tal van jazz- en popgroepen. Zo was hij onder andere te horen bij Spring, Cookies & Cream, Jackobond en Els De Schepper. Hij was een van de twee pianisten in het VRT televisieprogramma Sing that song (2013/14), waarin twee teams het in een muzikaal spel tegen elkaar opnemen. Hij werd al tijdens zijn opleiding benaderd om muziek te componeren voor theater en hij werkte o.a. voor het Raamtheater en Het Gevolg. Ook zingt en speelt hij zijn eigen liedjes op oud-Engelse teksten.

(1959) is componist, arrangeur en musicus die in zijn werk vele invloeden laat samensmelten zoals jazz, klassiek en volksmuziek uit alle hoeken van de wereld. Van 1989-2013 was hij ‘componist in residentie’ van LOD Muziektheater in Gent. Hij maakte onder andere muziektheaterproducties met acteur en regisseur Koen De Sutter en met Alain Platel van Les Ballets C de la B. Ook in zijn eigen volkse fanfare Banda Azufaifo en het hartverwarmende Huis der verborgen muziekjes I & II, brengt hij een keur aan stijlen samen, van Mozart tot Camarón de la Isla. In 2001 kreeg hij de Louis Paul Boon-prijs 'voor zijn maatschappelijk engagement en de binding met de mens die in zijn hele oeuvre terug te vinden is'. Drie jaar later werd hij bekroond met de Grote Theaterfestival Prijs. In 2007 en 2008 was Van der Harst stadscomponist van Gent. Hij maakte verschillende cd’s, o.a. met Sinterklaas-, Kerst- en Nieuwjaarsliederen uit verschillende culturen. Op het Winternachten festival 2016 zal hij als musicus in residence zelf muziek maken en componeren, alsmede musici en muziek uitzoeken voor de verschillende programma's.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Zeddam, 1956) is een Nederlands journalist, historicus en radiopresentator. Palm voltooide de lerarenopleiding geschiedenis. Hij was oprichter en in de beginperiode ook hoofdredacteur van het Historisch Nieuwsblad en hij werkte voor het Leidse universiteitsblad Mare. Palm schrijft ook voor Trouw en de Groene Amsterdammer. Van zijn hand verschenen onder andere: De vergeten geschiedenis van Nederland, Oerend hard (over de muzikant Ben Jolink) en Moederkerk, de ondergang van rooms Nederland. Na een katholieke opvoeding zette hij zich hier tegen af. Hij was een aantal jaren zeer actief bij de toen nog revolutionaire SP. Hij werkt onder meer voor het radioprogramma OVT, het geschiedenisprogramma van de VPRO-radio.

(Gent, 1962) is slavist, schrijver en acteur. Hij debuteerde in 1994 met de roman Fluweel van leegte. In 1996 volgde zijn poëziedebuut en daarna verscheen bijna elk jaar wel een roman, poëziebundel of reisboek van zijn hand. Als acteur speelt hij momenteel de monoloog Bloedgetuigen, gebaseerd op zijn gelijknamige roman uit 2011 waarin hij in 734 pagina’s vanuit verschillende perspectieven de 20e-eeuwse strijd tussen Oost- en West-Europa beschrijft, Binnenkort verschijnt het derde deel van zijn trilogie Het Vloekhout, een tragikomische vertelling over onze tijd, over geloof en terrorisme, over de angst van de ouder wordende mens voor de totale zinloosheid. De Boose is tevens curator van een tentoonstelling over de Poolse avantgardekunstenaar Tadeusz Kantor, bij wie hij studeerde. Ook werkt hij aan een graphic novel over de Russische Revolutie van 1917. In 2008 ontving hij de Henriette Roland-Holstprijs voor De Grensganger, reis langs de ruïnes van het IJzeren Gordijn.

(Belgie, 1984) studeerde in Leuven bij Dina Grossberger en Katelijne Van Laethem. Ze wordt gecoacht door Jard van Nes en Catrin Wyn Davies. Ze heeft een voorliefde voor hedendaagse opera en muziektheater maar ze is ook bijzonder actief in het barokrepertoire. Haar eigen barokensemble Bel Ayre, dat in 2011 werd uitgeroepen tot Selected Promising Ensemble op het Festival Laus Polyphoniae (Antwerpen), verzorgde concerten in onder meer Bozar, op de Operadagen Rotterdam en op het Festival van Vlaanderen Mechelen. Ze werkte als soliste samen met onder meer James Wood, Erik Van Nevel, Marcel Pérès, Titus Engel, Il Gardellino en de vocale ensembles Encantar en Psallentes. In 2014 werd ze geselecteerd voor de prestigieuze Luzern Festival Academy waar ze als eerste sopraansoliste zong in Luciano Berio’s Coro onder Sir Simon Rattle. Ze zong en creëerde werken van hedendaagse componisten als Frank Nuyts, Thomas Smetryns en Alain Craens en ze werkte mee aan diverse producties van Het muziek LOD, muziektheater Transparant en de Vlaamse Opera.

(Marokko, 1975) is een veelbekroond schrijver, dichter, toneelschrijver en conservator. Zijn debuut Bruiloft aan Zee (1996) was meteen een succes. Voor zijn roman De langverwachte (2002) ontving hij in 2003 de Libris Literatuurprijs. De onderwerpkeuze van Benali is divers, maar sport en de migrant die zich nergens helemaal thuis voelt zijn terugkerende thema’s. Zo schreef hij romans over zijn grote passie - hardlopen -, over reizen (De weg naar Kaapstad, Oost=West, Zandloper) en over de culturele identiteit van de migrant (Bad boy, De stem van mijn moeder het daglicht). Zijn werk wordt internationaal uitgegeven. Recent publiceerde hij onder meer de roman Paradijsvogel boven de Hoge Woerd (2022) en Het andere verhaal (2022), een vertelling over zijn onderzoek naar 75 jaar Marokkaanse moderne kunst. Zijn nieuwe roman De opdracht van de Moor verschijnt in januari 2025.

(België, 1988) groeide op in de Antwerpse Kempen, maar woont sinds 2005 in Brussel. In 2016 debuteerde ze succesvol als romanschrijver met Het smelt, een verhaal over het meisje Eva dat opgroeit met twee jongens uit haar kleine Vlaamse dorp. Alles verandert als de jongens pubers worden en ze Eva voor een onmogelijke keuze stellen. Er volgden vertalingen in vijftien landen en meerdere bekroningen waaronder de Bronzen Uil en de Hebban-Debuutprijs. In 2020 verscheen haar tweede roman Ik ben er niet, een verhaal over toewijding en verraad, over twee mensen die op hun eigen manier gemankeerd zijn, maar die hun uiterste best doen opgemerkt te worden, lief te hebben en te leven. Lize publiceert verder proza en poëzie in verschillende literaire tijdschriften en ze is columnist bij De Morgen. Het door de pers bejubelde boek Autobiografie van mijn lichaam (2024) is een aangrijpend, confronterend, maar ook liefdevol onderzoek van een dochter die niet alleen haar moeder probeert te begrijpen, maar ook de verstoorde relatie tot haar eigen lichaam.

Bekijk de website van Lize Spit
Instagram: @lizespit

(Ede, 1988) debuteerde in 2014 met de De hemel boven Parijs. In deze roman raakt een wat oudere professor kunstgeschiedenis aan de Sorbonne in de ban van een Nederlandse uitwisselingsstudente, die sprekend lijkt op zijn jeugdliefde. Haar aanwezigheid wijst hem op de leugens in zijn leven. Centrale vraag is hoe je kunt leven met de altijd aanwezige mogelijkheid van mislukking, bijvoorbeeld in de liefde. Nooit beginnen om niet te falen, of streven naar het allerhoogste met het risico eraan kapot te gaan? De vertaalrechten voor de roman zijn al verkocht aan Duitsland en Denemarken. Bregje Hofstede woont in Brussel en studeerde kunstgeschiedenis en Frans in Utrecht, Parijs en Berlijn. Ze ontving de Hollands Maandblad aanmoedigingsbeurs 2012/2013 voor haar korte verhalen en essays. Hofstede werkt bij een Europese erfgoedorganisatie en is redactrice bij een speech- en tekstbureau. Ze is medeauteur van De Verbeelders, een boek over meer dan 100 jaar boekillustraties in Nederland.

(VS, 1960) is president van PEN International. Ze schreef vijf romans, waaronder Prayers for the Stolen (in 2014 hier verschenen als Gebed voor de vermisten). Het boek was New York Times Book Review Editor’s Choice en stond op vele 'Beste boeken van het jaar-lijstjes'. In 2018 verscheen Gun Love, een actuele roman over daklozen, de Amerikaanse liefde voor wapens en de wanhoop van mensen aan de rand van de samenleving. Ze publiceerde een aantal dichtbundels waaronder The Next Stranger. Clement schreef ook de cultklassieker Widow Basquiat, over Jean Michel Basquiat en het leven in New York City begin jaren '80. Ze is lid van de prestigieuze Mexicaanse 'Sistema Nacional de Creadores' en ontving een NEA Fellowship, een bekroning van de Amerikaanse National Endowment for the Arts. 

(Haarlem, 1947) studeerde rechten in Groningen, richtte aan de Universiteit van Maastricht de rechtenfaculteit op en werd daar later rector magnificus. In 1993 was hij korte tijd staatssecretaris van Onderwijs in het kabinet-Lubbers III, vervolgens werd hij lid van de Eerste Kamer en in het kabinet-Kok II staatssecretaris van Justitie. In 2001 trad hij aan als burgemeester van Amsterdam, met de moord op Theo van Gogh als zwartste bladzijde. Negen jaar later werd hij met grote steun van zijn achterban gekozen tot leider van de PvdA. In 2010 publiceerde hij zijn lezingen en toespraken onder de titel Binden, met een voorwoord van Bas Heijne. Na een tumultueuze tijd stapte hij begin 2012 gedesillusioneerd op als politiek leider en kamerlid. Cohen is nu o.a. voorzitter van de Raad van Toezicht van de OBA, bijzonder hoogleraar aan de Universiteit van Leiden en voorzitter van de Stichting voor Vluchteling Studenten. Cohen komt uit een vrijzinnig-joods gezin. Zijn grootouders van vaderszijde kwamen om in concentratiekamp Bergen-Belsen. Zijn vader was rector magnificus aan de Universiteit van Leiden.

(Suriname, 1987) is een veelzijdige theatermaker, muzikant, schrijver en dichter die de Nederlandse taal tot zijn instrument heeft gemaakt. Sinds hij in 2015 de finale van De beste singer-songwriter van Nederland bereikte, heeft hij met zijn verhalende liedjes vele podia betoverd. Hij werkte mee aan theaterproducties zoals Daar Ergens met Akwasi, die op Oerol en in uitverkochte zalen speelde, en zijn eigen voorstelling Ga weg, maar blijf die op de Parade te zien was. Daarnaast schreef Gerson muziek voor artiesten als Dio en Stef Bos. Recent bracht hij zijn tweede album Weg van dit feestje uit. Vanaf 17 januari 2026 speelt Gerson zijn nieuwe theatervoorstelling met dezelfde titel. Hij is auteur van het kinderboek Alle dingen die mijn opa stiekem is, geïllustreerd door Hedy Tjin. 

Bekijk de website van Gerson Main
Gerson Main op Spotify
Instagram: @gersonmain

(Rijswijk, 1968) is classicus en schrijver. Hij heeft meer dan veertig titels op zijn naam staan, waaronder poëzie, romans, korte verhalen, toneelteksten, wetenschappelijke studies, vertalingen en bloemlezingen. Hij ontving vele nominaties en prijzen voor zijn werk, waaronder in 2014 de Libris Literatuurprijs voor zijn roman La Superba, een ode aan de stad Genua waar hij woont en werkt. In 2016 verscheen Brieven uit Genua, een autobiografie in briefvorm en de tegenhanger van La Superba, waarin de publicatie van die roman ook ter sprake komt. Grand Hotel Europa (2018), over liefde in tijden van massatoerisme, nostalgie, Europese identiteit en een tot museum verworden werelddeel, werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2019. Het boek wordt in tien talen vertaald. Pfeijffer schuwt het debat nooit en gebruikt daarvoor niet alleen essays, maar ook columns en televisieprogramma's.

(Belgie, 1976) schrijft romans, filmscenario's en toneelstukken. In 2003 debuteert ze met Slaap!. Later volgen drie romans (Reus, Vissen redden, Dertig dagen), vier bundels korte verhalen (Groener gras, Veronderstellingen, Halleluja en Treinen en Kamers), een collectie van journalistieke verhalen (Wakker, samen met fotograaf Charlie De Keersmaecker) en de 'graphic novella' Tirol Inferno, geschreven in jambische pentameters en rijm, gemaakt samen met illustrator Klaas Verplancke. Haar werk is vertaald in 26 talen en heeft een aantal prijzen gewonnen, zoals de Opzij Literatuurprijs, de F. Bordewijkprijs, de J.M.A. Biesheuvelprijs en NRC Handelsblad Lezersprijs. In 2023 verschenen Koude soep in de Terloops-reeks en JIJ, een bloemlezing met jij-verhalen. In januari 2024 gaat Wunderbaum speel live (online gaat het mis) in première, een theatervoorstelling van Wunderbaum met een tekst van Annelies Verbeke.

(GB, 1981) groeide op in Den Haag. Als vijftienjarige schreef ze een jaar lang columns voor de Volkskrant over haar leven op school. Die stukjes werden gebundeld in Overleven in 4B. In 2002 kwam haar eerste kinderboek uit: Alles kookt over. Woltz studeerde Geschiedenis in Leiden en is nu fulltime schrijfster; ze heeft twintig boeken op haar naam staan. Honderd uur nacht (2014), over een meisje dat in New York een orkaan overleeft, schreef ze nadat ze zelf de orkaan Sandy had meegemaakt in die stad. Post uit de oorlog (2006), over de Hongerwinter, maakte ze samen met haar vader, die zelf een hongertocht moest maken tijdens de oorlog. Mijn bijzonder rare week met Tess (2013), over een meisje dat haar vader niet kent, werd bekroond met een Vlag en Wimpel van de Griffeljury. Haar boeken zijn vertaald in het Engels, Frans, Duits, Hongaars, Sloveens, Deens, Noors, Japans en Taiwanees.

(1947, België) is schrijver en vertaler. Voorheen was hij ook journalist en nieuwslezer bij het Vlaamse televisiejournaal. Grote bekendheid kreeg hij als auteur van goed gedocumenteerde boeken over België en Brussel. In Het Belgisch labyrint (1989) analyseert hij zijn geboorteland op hartstochtelijke en erudiete wijze. In 2005 verscheen Mijn Nederland, als antwoord op de vraag Holland te verklaren voor radeloze Hollanders. Met Verhalen van het Heggeland (1991), maar vooral dankzij Altrapsodie (1997) maakte hij naam als romancier. In zijn poëzie breekt hij met een maatschappij die zichzelf verliest in "de desastreuze modernisering". In meerdere debatten heeft hij aangegeven in een Heel-Nederland, een Benelux, te geloven, waarin de Duitse, Franse en Nederlandse talen en culturen elkaar verrijken. In 2007 publiceerde zijn dochter Judith Vanistendael het stripalbum De maagd en de neger, gebaseerd op een kort verhaal van haar vader over de liefde tussen een economiestudente en een politiek vluchteling uit Togo. Dit jaar werd zijn bundel Het was wat was genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2016.

(Leeuwarden 1956) studeerde tussen 1977-1984 diverse talen, oost-Aziatische kunstgeschiedenis en antropologie. In 1984 debuteerde hij in eigen beheer met een bundel Virus, virus en eind jaren tachtig sloot hij zich aan bij de Maximalen, een groep dichters die om meer actie in de dichtkunst riepen. Sindsdien schreef hij een tiental bundels maar ook verhalen en novellen. Zijn werk is in diverse talen vertaald. Een van de meest indrukwekkende bundels van zijn hand is De aardse komedie, een enorm 'romangedicht' dat met de grote poëzie uit het verleden wedijvert. Naar aanleiding van de dood van zijn vrouw schreef hij de indrukwekkende rouwbundel Doodsbloei, gevolgd door het extatische lentelied Mensenhand waarin hij een nieuwe vrouw, Hera, tot leven wekt. In de bundel Zelf (2015) verwoordt Pieter Boskma hoe de rouw om zijn vrouw doorwerkt tot in de kern van zijn dichterlijke persoonlijkheid. Hij werd voor deze bundel genomineerd voor de VSB Poëzieprijsd. Boskma’s gedichten zijn vertaald en gepubliceerd in China, Tsjechië, Frankrijk en de Verenigde Staten. In 2012 was hij een van de dichters die deelnam aan de ‘The New York to Pittsburgh and Back Dutch Poetry Tour’. 

(Amsterdam, 1954) wilde als journalist voor o.a. Panorama, Opzij, Viva en De Tijd ‘de wereld wakker schudden’. In 1983 verscheen haar succesvolle debuutroman Buitenstaanders. Een hart van steen uit 1998 betekende, met vertalingen in meer dan 15 landen, haar internationale doorbraak. Dorrestein wordt wel de eerste Nederlandse ‘female gothic’ schrijver genoemd vanwege typisch gothische thema’s zoals verdrongen herinneringen, familiegeheimen en geestverschijningen. In de wereld van Dorrestein bevindt ‘het kwaad’ zich meestal dicht bij huis. De machtsverhoudingen binnen het gezin behoren tot haar favoriete thema’s. Haar leven en werk zijn sterk beïnvloed door de zelfmoord van haar zus in 1979 en de ziekte ME waar ze tien jaar aan leed. In 2015 verscheen Penvriendin in China, een verslag van haar correspondentie met de Chinese dissidente Liu Di. Renate Dorrestein was een van de initiatiefnemers van de Anna Bijns Stichting, die een tweejaarlijkse prijs uitlooft voor ‘de vrouwelijke stem in de letteren’. Ze overleed in 2018.

(Nijmegen, 1969) is historicus, verslaggever en columnist bij De Volkskrant en schrijver. Als verslaggever specialiseerde hij zich in minderhedenzaken en asielzoekers. Heijmans debuteerde in 2011 als romancier met Op Zee, over een vader die met zijn dochter een zeilreis maakt van Denemarken naar Nederland. Het boek werd verfilmd voor tv en de Franse vertaling won in 2013 de Prix Médicis étranger, eerder gewonnen door o.a. Milan Kundera, Orhan Pamuk en Philip Roth. In 2014 verscheen Pristina waarin hij de rigiditeit van een zelfgenoegzame repatriëringsambtenaar plaatst tegenover het individuele leed van een innemende vernederlandste Kosovaars-Servische asielzoekster. Op 30 september jongstleden werd hij geridderd in de Franse Orde van Kunsten en Letteren. Heijmans schreef ook non-fictieboeken, zoals het in 2007 uitgekomen La vie Vinex, waarin hij het leven in Vinexwijk IJburg beschrijft. Daarvoor verschenen De asielmachine (2005) en Allochtonië (2003). Ook schreef hij scenario's voor de televisieserie De Fractie.

(Amsterdam 1962) studeerde jazz gitaar aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij is een bewonderaar van Django Reinhardt, maar laat zich ook inspireren door hedendaagse gitaristen als Jim Hall, Jimmy Raney, Pat Martino, Boulou Ferre en door Oost-Europese (zigeuner)muziek. Reinier Voet werkte met een aantal eigen ensembles (Cravat Quartet, met Hady Mouallem, Deux-Creme-Deux met gitarist Henk de Geus), en trad op met gitaristen Jimmy Rosenberg en Fapy Lafertin, klezmer klarinettist Marcel Salomon, en kunstenaar/violist Armando. Met Dick van der Harst werkte samen voor muziektheatergezelschap Het Muziek LOD. Nu is zijn belangrijkste project Reinier Voet en Pigalle44, waarin hij samenwerkt met gitarist Jan Brouwer.

(België, 1962) is een veelzijdig performer. Hij is werkzaam in verschillende disciplines zoals muziek- en danstheater, klassiek-hedendaagse en geïmproviseerde muziek. Hij werkte mee aan producties van het Scapino Ballet, Walpurgis, Xynix, Toneelgroep Amsterdam en het Spectra Ensemble. Als slagwerk-solist speelde hij op de belangrijkste hedendaagse muziekpodia in Europa en Australië. In België speelt Wim Konink voornamelijk composities die speciaal voor hem geschreven zijn. Zo hebben onder meer Peter Vermeersch, Luc Brewaeys, Frank Nuyts, Philippe Boesmans en Fredic Rzewski voor hem gecomponeerd. Wim Konink speelde in diverse soloprogramma’s met Quatuor Danel en een duo-programma voor slagwerk met Marcel Andriessen. Als componist schreef hij theatermuziek voor Ensemble Leporello, Teneter en Compagnie Boktor. Wim Konink is als docent verbonden aan het conservatorium van Gent.

(Belgie) is violist en cellist. Hij begon zijn studie bij de beroemde violist Pierre Penassou. Daarna trad hij toe tot diverse strijkensembles, voornamelijk in de klassieke wereld. Als lid van zijn eigen Quatuor Danel speelde hij op de Conversations/Conservations plaat van pianist Kris Defoort. Hij geeft les in kamermuziek op het Conservatorium in Brussel.

(Helden, 1961) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde in Utrecht en was tot halverwege de jaren negentig als publicist en (literair) journalist verbonden aan weekbladen als Vrij Nederland en HP/De Tijd, In 1995
werd hij redacteur bij De Arbeiderspers, een literaire uitgeverij van fictie en non-fictie, proza en poëzie, Nederlandstalige en vertaalde literatuur. In 1999 werd hij er hoofdredacteur en in 2013 uitgever. Schrijvers als Anna Enquist, Maarten ‘t Hart, Arthur Japin, Ilja Leonard Pfeijffer en jongere auteurs als Ineke Riem en Christophe Vekeman publiceren hun werk bij deze uitgeverij. Wat betreft vertaalde literatuur is AP uitgever van literaire auteurs als Michel Houellebecq, Ryszard Kapuscinski, Cormac McCarthy en Tim Parks maar ook van ‘s werelds meest vertaalde auteur Paulo Coelho. Daarnaast is de uitgeverij thuisbasis van de literaire serie Privé-domein. 
Peter Nijssen schreef en vertaalde ook literaire fictie en non-fictie en publiceerde enkele boeken.

(Leerdam, 1964) schrijft kinder- en young adult-boeken. Hij publiceerde, samen met vele illustratoren, een omvangrijk en veelbekroond oeuvre dat bestaat uit gedichten, jeugdromans, toneel, non-fictie, liedjes en teksten voor prentenboeken. Hij maakt podcasts en heeft sinds kort een uitgeverij: Blauw Gras. Hij gaat in zijn werk zware thema’s niet uit de weg. In 2008 startte hij de Slash-reeks, boeken gebaseerd op waargebeurde verhalen van jongeren die veel hebben meegemaakt, met De Gelukvinder over een jongen uit Afghanistan die vlucht voor de Taliban. In 2020 nam hij het initiatief voor Querido Glow, een boekenreeks waarin jongeren die zich identificeren als queer zich kunnen herkennen. Hij kan in 2024 aan zijn al rijk gevulde prijzenkast liefst twee Griffels en de driejaarlijkse Theo Thijssenprijs voor kinder- en jeugdliteratuur toevoegen. Vertalingen van zijn werk zijn in vele landen verkrijgbaar.

(Gambia, 1964) kreeg cultuur met de paplepel ingegoten: reeds vanaf zijn vijfde volgde hij de opleiding tot koraspeler. Hij is een echte ‘jalli’ (griot), d.w.z. iemand die de geschiedenis door middel van zang en muziek doorgeeft. De Fiscoband, door hem opgericht in 1993, was een van de eerste groepen die de kora combineerde met westerse instrumenten. Vanaf 1996 woont Lamin Kutayeh in Nederland en hij trad met zijn Jalliya Ensemble op op vele festivals en vele podia, zoals het Concertgebouw, Tivoli Vredenburg, Melkweg, Philips Centrum en de Schiecentrale. Later richtte hij ook succesvolle ensembles op met de namen Jalliyabaa en KoraFusion, waarmee hij veelvuldig samenwerkt met musici uit allerlei disciplines. Sinds 2000 geeft hij korales op het Conservatorium van Amsterdam.

(Alphen aan de Rijn, 1989) groeide op in Leiden en Voorschoten. Hij doorliep het Stedelijk Gymnasium Leiden en studeert na een lange en vooral chaotische studententijd nu bijna af als historicus aan de Leidse universiteit. Zijn specialisme is koloniale geschiedenis, in het bijzonder de dekolonisatie van Indonesië. Hij is als redacteur verbonden aan digitaal cultureel magazine De Optimist. Ook was hij presentator van de door De Optimist georganiseerde Boekenruilborrel. Daarnaast is hij boekenredacteur bij cultuurweblog CLEEFT, en in die hoedanigheid schrijft hij recensies, reportages en interviews. Soms schrijft hij zelf ook proza: zo was hij in december 2015 de winnaar van de kerstverhalenwedstrijd van Leids universitair weekblad Mare. Na zijn afstuderen start Ferdinand aan de eerstegraads lerarenopleiding aan de Universiteit van Amsterdam.

(Haarlem, 1966) verdiende haar strepen door haar sterk onafhankelijke en intellectuele optreden. Als politica was ze een trouwe voorvechtster van mensenrechten, vrouwenrechten en liberale rechten. Femke Halsema werkt vanaf 2011 als auteur, televisiemaker en producent (o.a. tv serie De Fractie). In 2014 maakte zij met Hassnae Bouazza de documentaireserie Seks en de zonde, over vrouwen in de islamitische wereld. In voorbereiding is een serie over terreur onder de werktitel Fout na de oorlog. Als bijzonder hoogleraar was zij de afgelopen jaren verbonden aan de Universiteiten van Tilburg en Utrecht. Op verzoek van de regering leidde zij twee onderzoekscommissies naar de staat van de semipublieke sector en zij leidde de commissie die onderzoek doet naar de financiële perikelen van de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast had en heeft zij diverse bestuursfuncties, zoals voorzitter van de Raad van Commissarissen van de Weekbladpers Groep, van het bestuur van Stichting Vluchteling en van de 3e internationale conferentie voor vrouwenopvang. Sinds november 2015 is zij voorzitter van de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland. In februari 2016 verschijnt haar autobiografie Pluche, over haar jaren in de landelijke politiek.

(Iran, 1960) is vanaf juni 2019 lid van de GroenLinks-fractie van de Eerste Kamer der Staten-Generaal. Ze is vice-voorzitter en secretaris van de fractie. Van 2008 tot 2018 was ze voorzitter van de Raad van Bestuur van Oxfam Novib. Ze is zeer ervaren op het gebied van internationale samenwerking en mensenrechten, en is onder meer werkzaam in coaching en strategieontwikkeling op het gebied van leiderschap en organisatieverandering. Zelf kwam ze in 1983 als politiek vluchteling naar Europa. Ze was van 1998 tot 2006 lid van de Tweede Kamer. In 2007 werkte ze mee aan de opbouw van het Afghaanse parlement, als consultant van het VN–onderdeel UNDP. Als bestuurder was zij ondermeer betrokken bij de adviesraad van het International Institute for the Study of Islam in the Modern World. Sinds 2018 is ze bestuursvoorzitter van Stichting Writers Unlimited. Karimi schreef drie boeken: Slagveld Afghanistan (2006), samen met Chris Keulemans Het geheim van het vuur (2005) en In naam van de vrijheid: hoe onze wereld na 9/11 steeds onvrijer is geworden (2021).

(1978) is van huis uit theaterdocent. Ze geeft sinds 2012 fulltime les in Kundalini Yoga. In 2013 werd ze door Yoga Magazine uitgeroepen tot één van de zeven yogi’s van het jaar. Naast dagelijkse lessen in Amsterdam verzorgt ze retreats, workshops, intensives en yoga-reizen naar Nepal en India. Marieke houdt een blog bij over de yoga-levensstijl, waarin ze de uitgebreide levensfilosofie van Kundalini Yoga uiteenzet en maandelijks inzoomt op thema’s vanuit o.a. de numerologie en astrologie. Momenteel werkt ze aan het opzetten van een online Kundalini Yoga School om mensen wereldwijd te ondersteunen in hun dagelijkse yoga- en meditatiepractice.

(Emmen, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek en was correspondent van de Volkskrant en NRC Handelsblad in Belgrado en Moskou. Over zijn verblijf schreef hij De Brug over de Tara (1994). Met journalist Bart Rijs schreef hij Srebrenica, Het Zwartste scenario (1997). In 2002 verscheen Ingenieurs van de ziel, een zoektocht naar de fundamenten van het Sovjet-systeem en de rol van schrijvers (nominatie AKO literatuurprijs 2002). Eerder verscheen De Graanrepubliek, over de strijd tussen rijke herenboeren en communistische arbeiders in Groningen. Zijn roman El Negro en ik, naar aanleiding van de geschiedenis van een opgezette Zuid-Afrikaan in een Spaans museum, verscheen in 2004 en kreeg de Gouden Uil. Zijn herziene en aangevulde De slag om Srebrenica (2015) kreeg de Prinsjesboekenprijs voor het beste politieke boek. In 2016 verscheen Een woord een woord, waarin hij de kracht van het vrije woord test onder het gewicht van terreurdreiging. Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen beschrijft hij een reeks gijzeldrama’s. In Zeven dieren bijten terug (2024) ontmoet Frank Westerman zeven magnifieke beesten in het kielzog van Willem Barentsz. Onderweg raakt de lezer in de ban van het wonderlijke relaas rond zeven pooldieren en datgene wat zij ons, op onze breedtegraad, te vertellen hebben.

(1957, Enschede) verhuisde op elfjarige leeftijd naar Assen, waar hij opgroeide en de middelbare school volgde. Op dertienjarige leeftijd besloot hij te gaan schrijven. Zag, om te kunnen schrijven, af van een opleiding en had een groot aantal verschillende baantjes om zichzelf in leven te houden. In 1990 debuteerde hij met de roman Mendels erfenis, die in datzelfde jaar werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs voor het beste debuut. Twee jaar later, verscheen Het grote verlangen, dat de AKO Literatuurprijs 1993 ontving. In 1995 werd de novelle Bederf is de weg van alle vlees uitgebracht en de bundel Het derde testament, een verzameling joodse teksten van schrijvers en wetenschappers. In 1997 verscheen in Babylon, een schitterend epos van een bijzondere familie die door de geschiedenis wandelt: een magische realistische roman en een horror-story ineen. Identiteit en de zoektocht naar een thuis zijn belangrijke thema's van zijn nieuwste roman, Eden. Met Eden kwam Moring in januari 2017 , zes jaar na zijn vorige roman, ijzersterk terug op het literaire podium. Eden is het slotstuk van de trilogie die Moring begon met Dis (2006) en Louteringsberg (2011). "Marcel Moring is zonder twijfel een van de meest scherpzinnige auters van deze tijd en heeft de meeste verbeeldingskracht." -The Times Literary Supplement

(1973) is historicus en journalist. In 2013 publiceerde zij Het nieuwe land, over de bijzondere ontstaansgeschiedenis van Flevoland, waarvan bijna 20.000 exemplaren werden verkocht. De helpende hand is haar tweede boek.

zal namens de Eritrese dichter en songwriter Amanuel Asrat de Oxfam/Novib PEN Award in ontvangst nemen. Habton Yohannes is een Nederlandse journalist, schrijver en lecturer van Eritrese komaf. Naast radio en televisie, schrijft hij voor zowel Nederlandse als buitenlandse bladen. Daarnaast is hij een activist voor vrede en mensenrechten. Hij blijft de mensenrechtenschendingen in Eritrea op de agenda van het Nederlandse parlement, het Europese Parlement, de Afrikaanse Unie en de Verenigde Naties zetten. Hij houdt regelmatig lezingen over de situatie. Toen de grensoorlog tussen Ethiopië & Eritrea (1998-2000) riep hij via IKON-radio voor een gezamenlijke demonstratie van Eritreeërs en Ethiopiërs tegen de oorlog. En daarna onderbrak hij zijn werk om een “brief voor vrede” op te stellen gericht aan wijlen minister-president van Ethiopië, Mr. Meles Zenawi en de president van Eritrea, Mr. Isaias Afwerki. De brief werd ondertekend door Aartsbisschop Desmond Tutu, president Olesegun Obsanjo van Nigeria, de voormalige minister van defensie van Amerika, Robert MacNamara en nog meer dan 30 internationale persoonlijkheden en laureaten.

(Utrecht, 1962) is een Nederlands schrijver, scenarist en beeldend kunstenaar. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs en de ECI prijs. Het titelverhaal werd bekroond met de Rabobank Lenteprijs voor literatuur. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Haar meest recente boek, Vallen is als Vliegen (2019), stond op de shortlist van de Bookspot Literatuurprijs 2019 en op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2020. De roman werd door NRC Handelsblad en Humo de beste Nederlandstalige roman van 2019 genoemd en eindigde als eerste in de eindejaarsspiegel van kranten en tijdschriften, bijeengebracht door boekhandel Athenaeum. Uphoff was redacteur van het literair tijdschrift De Revisor en bestuurslid en voorzitter van PEN Nederland. Als scenarist schrijft zij het speelfilmscenario Een Groot Geweld (Topkapi Films).

De dichter Oost-Timorese dichter-zanger Abé Barreto Soares zingt samen met zanger/muzikant Aloz McDonald liederen over Oost-Timor.

(1981) is schrijver en vertaler van kinderboeken, en dichter. Sinds augustus 2025 is ze twee jaar stadsdichter van Tilburg. Haar carrière als dichter begon in 2000 toen ze de El Hizjra literatuurprijs en de Kunstbendeprijs won. In 2008 verscheen haar eerste kinderboek, Nasim en Natalie, dat ze samen met Pieter Feller schreef, en won ze het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Ze schreef onder meer de kinderboeken Mijn buurvrouw is een ninja (7+), Bo en Mo verdwaald in de tijd (4+), Mir en de muusjes (en de mooiste mislukking ooit) (4+), Lachen! (8+) en Het sleutelbos (10+). Najiba geeft regelmatig workshops aan kinderen en jongeren om hen te helpen hun eigen verhalen te vertellen en gedichten te schrijven.

Bekijk de website van Najiba Abdellaoui
Instagram: @najiba.writes

(1950, Marokko) is één van de eerste Marokkaanse auteurs die in het Arabisch schrijft en waarvan het werk in het Engels is vertaald. Aboezaid heeft de onafhankelijkheidsstrijd actief meegemaakt en beschrijft in haar meest recente boek The Director and Other Stories from Morocco (2006) de vele veranderingen die de onafhankelijkheid hebben teweeggebracht in Marokko. In haar semi-autobiografische roman Het Laatste Hoofdstuk. Een Marokkaans Vrouwenleven, in 2004 in het Nederlands verschenen, vertelt Aboezaid over de zoektocht van een intellectuele Marokkaanse vrouw, die met behoud van haar religieuze identiteit, haar persoonlijke vrijheid binnen de Marokkaanse samenleving probeert te vinden. Ook in The Year of the Elephant (1990) speelt de onafhankelijkheid een grote rol. Hierin schrijft ze over het leven van een politieke activiste in de periode na de onafhankelijkheid van Marokko, waarin veel Marokkaanse vrouwen werden teruggedrongen in hun traditionele rol. Niet alleen in haar boeken vraag ze aandacht voor de rechten van de vrouw, in 2002 had zij zitting in een speciale commissie die zich hiermee bezig hield. Momenteel schrijft Aboezaid een biografie over de Profeet Mohammed. Naast romans heeft Aboezaid gedichten, artikelen en korte verhalen geschreven.

(Iran, 1954) is het pseudoniem van Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani. Sinds zijn Nederlandse debuut De Adelaars uit 1993 laveert Abdolah tussen twee werelden: Nederland en zijn geboorteland. HIj groeide op in een strenge, islamitische streek. Sinds zijn twaalfde las hij westerse literatuur en rook zo aan de vrijheid. Tijdens zijn studie natuurkunde in Teheran sloot hij zich aan bij een geheime linkse partij. In 1980 publiceerde hij clandestiene verhalenbundels onder de naam Kader Abdolah. In 1988 vluchtte hij en kwam naar Nederland waar hij sindsdien een groot oeuvre publiceerde van romans, verhalenbundels en bundels met columns, geschreven onder de naam Mirza in de Volkskrant. In 2014 verscheen Papegaai vloog over de IJssel, waarin vier buitenlandse gezinnen een nieuw bestaan opbouwen in oer-Hollandse dorpjes aan deze rivier. In Salam Europa (2016) reist de de sjah van Perzië eind 19e eeuw door Europa met een stoet ruziënde hovelingen.