(India, 1970) groeide op en ging naar school in Calcutta, Oxford en Cambridge. Zijn boek The Lives of Others, over het leven in Calcutta, werd genomineerd voor de prestigieuze Booker Prize en zeer lovend ontvangen door de internationale pers. In deze roman, die tijdens het festival in het Nederlands verschijnt, portretteert hij een bourgeois familie in Calcutta waarin de toch al ingewikkelde verhoudingen op scherp komen te staan als een van de zoons zich bij een radicale politieke groepering aansluit. De heersende hiërarchie in de familie, die met drie generaties onder een dak leeft, weerspiegelt de gecompliceerde Indiase kastenmaatschappij. Mukherjees eerste roman, A Life Apart, gaat over het leven van een Indiase man die van Calcutta naar Londen verhuist om een nieuw bestaan op te bouwen. Mukherjee is recensent bij The Times en The Sunday Telegraph en schreef o.a. voor The Daily Telegraph, The Observer en The New York Times.

(Roemenië, 1973) is schrijver, dichter en columnist. In 1993 verschijnt haar eerste poëziebundel, daarna legt ze zich toe op proza. Ze verhuist in 2005 met haar Nederlandse man André naar Den Haag. Daar besluit ze niet meer in het Roemeens maar in het Nederlands te schrijven. In haar romans vindt ze met succes een persooniijke en openhartige schrijfstijl. Zo verschijnen Lief kind van mij (2012), De ziekte van Kortjakj (2013), Tascha. De roof uit de Kunsthal, (2015), Al mijn vaders en Picasso's keerzijde (2019), en Liefdesverklaring aan de Nederlandse taal (2021). Na het verlies van André schrijft ze in haar nieuwste roman Gewone Hollandse jongens (2025) over rouw, lichamelijk verlangen en het zoeken naar houvast in de nabijheid van anderen. Haar artikelen en columns verschijnen in onder meer Tirade, De Groene Amsterdammer en Den Haag Centraal.

Bekijk de website van Mira Feticu
Instagram: @mirafeticu

(Angola, 1960) publiceerde een omvangrijk oeuvre romans (15 titels), korte verhalen en novelles (7 bundels) en veel journalistiek werk (o.a. voor de Braziliaanse krant O Globo). Als belangrijke literaire stem en toonaangevend auteur van de Portugeestalige wereld spreekt zijn rijke, bij vlagen magisch-realistische schrijfstijl vol historische context en verwijzingen naar Angola ook daarbuiten veel lezers aan: zijn werk is vertaald in zeker 25 talen. In Nederland verschenen in vertalingen van Harrie Lemmens onder meer de romans Het genootschap van onvrijwillige dromers en Regentijd. In de eerste brengen dromen vier personages bij elkaar in een dramatische reeks gebeurtenissen, in de tweede geeft Agualusa in een flitsend, zowel wrang en aangrijpend als humoristisch relaas zijn kijk op de turbulente tijd waarin Angola zich losmaakt van kolonisator Portugal. In januari 2026 verschijnt zijn nieuwste roman Meester van de trommels, ook vertaald door Lemmens, bij uitgeverij Koppernik. Daarin zet Agualusa de geschiedenis naar zijn hand en beschrijft hoe trommels een belangrijke rol speelden in het verzet tegen de Portugese kolonisator. Over dit thema schreef hij ook samen met Mia Couto het scenario voor de magisch realistische animatiespeelfilm Nayola van José Miguel Ribeiro (2022).

Bekijk de trailer van de film Nayola op YouTube
Instagram: @jose_eduardo_agualusa

(Joegoslavië, 1949) is een Kroatische schrijfster en journaliste die afwisselend in Stockholm en Zagreb woont woont. Van 1982 tot 1992 schreef ze voor verschillende Kroatische media over feministische kwesties. Begin jaren negentig verhuisde ze naar Zweden omdat ze werd bedreigd vanwege haar standpunt over de verkrachting van vrouwen tijdens de Balkanoorlog. Ze schrijft nu voor een scala aan tijdschriften en kranten waaronder La Stampa en de Frankfurter Allgemeine. De oorlog in voormalig Joegoslavië vormt de hoofdmoot in haar werk, zowel in haar romans als in haar non-fictie. Zo gaf ze in Alsof ik er niet ben een stem aan misbruikte vrouwen in de Balkanoorlog. En in Ze zouden nog geen vlieg kwaad doen stelt ze aan de hand van zaken voor het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag de vraag waarom mensen in oorlogsomstandigheden tot extreme misdaden in staat zijn. Van 1993-2003 verschenen negen boeken van Drakulić in het Nederlands.

(Zimbabwe, 1971) debuteerde in 2009 succesvol met de verhalenbundel An Elegy for Easterly (De Danskampioen). Daarna volgden haar eerste roman The Book of Memory (2015) en een tweede verhalenbundel in 2016, Rotten Row. Out of Darkness, Shining Light, haar nieuwste boek (de Nederlandse vertaling Vanuit het duister stralend licht verschijnt januari 2020), verhaalt over de hachelijke, maandenlange tocht die 69 arbeiders in 1873 maakten om het lichaam van ontdekkingsreiziger David Livingstone van midden-Afrika naar de kust van Zanzibar te brengen, waar het uiteindelijk in Engeland wordt begraven. “Ik schrijf de geschiedenis van de zwarte mensen in Zimbabwe, zij waarover nooit wordt gepraat.” Gappah studeerde rechten in Zimbabwe en Cambridge, werkte als advocaat en woont in Berlijn als artist in residence. Ze ontving vele internationale prijzen voor haar werk.

(Amsterdam, 1986) wordt gezien als de grote belofte van de Nederlandse literatuur. In 2011 ontving hij samen met Daniël van der Meer De Tegel, een prijs voor journalistiek, voor hun interviewreeks Het Decennium. Zijn debuutroman, Een zondagsman (2010), over een psychiater wiens vrouw in coma ligt, oogstte alom lof. Ook De Vergeting (2013), een autobiografische roman over de dag waarop hij zijn geheugen verloor, werd enthousiast onthaald. Hetzelfde jaar verscheen 70, het derde deel van een trilogie die hij samen met Jamal Ouariachi en David Pefko schreef. Zijn vuistdikke roman Het land 32 (2014) werd bejubeld maar ook neergesabeld (Parool, VN). Samen met zijn jongere broer Thomas schreef hij daarna de thriller Ultimatum. Zijn laatste werk, Een verlate reis, is een verslag van zijn bezoek aan Auschwitz. In 2015 maakte hij voor de Volkskrant o.a. een interviewserie over de leefwereld van werklozen en een reportage over zijn bezoek aan het Nederlandse legercontingent in Mali.

(Rusland, 1961) is een Oekraïense auteur die wereldberoemd is om de mix van harde werkelijkheid en absurde humor in zijn romans en nonfictieboeken. Hij is een gerespecteerd commentator over de situatie in Oekraïne. In De laatste liefde van de president, vertaald in 2008, beschrijft Koerkov met humor en cynisme hoe een jongen zich weet op te werken tot machtigste man van het land. In 2014 verschijnt Ukraine Diaries, een ooggetuigeverslag van de politieke onrust in Oekraïne. Dagboek van een invasie (2022) en het daar op aansluitende Onze dagelijkse oorlog (2024) zijn bundelingen van Koerkovs artikelen en commentaren. Koerkov publiceerde in 2024 Het zilveren bot, het eerste deel van The Kyiv Mysteries, zijn reeks misdaadromans in historische setting. Het tweede deel The Stolen Heart verschijnt in 2025 en Koerkov schrijft aan het derde deel The Public Sauna Case.

(1959) is componist, arrangeur en musicus die in zijn werk vele invloeden laat samensmelten zoals jazz, klassiek en volksmuziek uit alle hoeken van de wereld. Van 1989-2013 was hij ‘componist in residentie’ van LOD Muziektheater in Gent. Hij maakte onder andere muziektheaterproducties met acteur en regisseur Koen De Sutter en met Alain Platel van Les Ballets C de la B. Ook in zijn eigen volkse fanfare Banda Azufaifo en het hartverwarmende Huis der verborgen muziekjes I & II, brengt hij een keur aan stijlen samen, van Mozart tot Camarón de la Isla. In 2001 kreeg hij de Louis Paul Boon-prijs 'voor zijn maatschappelijk engagement en de binding met de mens die in zijn hele oeuvre terug te vinden is'. Drie jaar later werd hij bekroond met de Grote Theaterfestival Prijs. In 2007 en 2008 was Van der Harst stadscomponist van Gent. Hij maakte verschillende cd’s, o.a. met Sinterklaas-, Kerst- en Nieuwjaarsliederen uit verschillende culturen. Op het Winternachten festival 2016 zal hij als musicus in residence zelf muziek maken en componeren, alsmede musici en muziek uitzoeken voor de verschillende programma's.

(Amsterdam 1962) studeerde jazz gitaar aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij is een bewonderaar van Django Reinhardt, maar laat zich ook inspireren door hedendaagse gitaristen als Jim Hall, Jimmy Raney, Pat Martino, Boulou Ferre en door Oost-Europese (zigeuner)muziek. Reinier Voet werkte met een aantal eigen ensembles (Cravat Quartet, met Hady Mouallem, Deux-Creme-Deux met gitarist Henk de Geus), en trad op met gitaristen Jimmy Rosenberg en Fapy Lafertin, klezmer klarinettist Marcel Salomon, en kunstenaar/violist Armando. Met Dick van der Harst werkte samen voor muziektheatergezelschap Het Muziek LOD. Nu is zijn belangrijkste project Reinier Voet en Pigalle44, waarin hij samenwerkt met gitarist Jan Brouwer.

(Belgie, 1984) studeerde in Leuven bij Dina Grossberger en Katelijne Van Laethem. Ze wordt gecoacht door Jard van Nes en Catrin Wyn Davies. Ze heeft een voorliefde voor hedendaagse opera en muziektheater maar ze is ook bijzonder actief in het barokrepertoire. Haar eigen barokensemble Bel Ayre, dat in 2011 werd uitgeroepen tot Selected Promising Ensemble op het Festival Laus Polyphoniae (Antwerpen), verzorgde concerten in onder meer Bozar, op de Operadagen Rotterdam en op het Festival van Vlaanderen Mechelen. Ze werkte als soliste samen met onder meer James Wood, Erik Van Nevel, Marcel Pérès, Titus Engel, Il Gardellino en de vocale ensembles Encantar en Psallentes. In 2014 werd ze geselecteerd voor de prestigieuze Luzern Festival Academy waar ze als eerste sopraansoliste zong in Luciano Berio’s Coro onder Sir Simon Rattle. Ze zong en creëerde werken van hedendaagse componisten als Frank Nuyts, Thomas Smetryns en Alain Craens en ze werkte mee aan diverse producties van Het muziek LOD, muziektheater Transparant en de Vlaamse Opera.

(België, 1962) is een veelzijdig performer. Hij is werkzaam in verschillende disciplines zoals muziek- en danstheater, klassiek-hedendaagse en geïmproviseerde muziek. Hij werkte mee aan producties van het Scapino Ballet, Walpurgis, Xynix, Toneelgroep Amsterdam en het Spectra Ensemble. Als slagwerk-solist speelde hij op de belangrijkste hedendaagse muziekpodia in Europa en Australië. In België speelt Wim Konink voornamelijk composities die speciaal voor hem geschreven zijn. Zo hebben onder meer Peter Vermeersch, Luc Brewaeys, Frank Nuyts, Philippe Boesmans en Fredic Rzewski voor hem gecomponeerd. Wim Konink speelde in diverse soloprogramma’s met Quatuor Danel en een duo-programma voor slagwerk met Marcel Andriessen. Als componist schreef hij theatermuziek voor Ensemble Leporello, Teneter en Compagnie Boktor. Wim Konink is als docent verbonden aan het conservatorium van Gent.

(Belgie) is violist en cellist. Hij begon zijn studie bij de beroemde violist Pierre Penassou. Daarna trad hij toe tot diverse strijkensembles, voornamelijk in de klassieke wereld. Als lid van zijn eigen Quatuor Danel speelde hij op de Conversations/Conservations plaat van pianist Kris Defoort. Hij geeft les in kamermuziek op het Conservatorium in Brussel.