(1953, Woerden) is componist, performer en dichter. Hij studeerde wiskunde en muziekwetenschap maar voltooide die studies niet. Hij ging saxofoon spelen en componeren. Tijdens de voordracht van poëzie en klankpoëzie, en later in improvisaties en eigen stukken, ontwikkelde hij zijn mogelijkheden als stemperformer. Vanaf 2000 ging hij werken met elektronica. Eerst op basis van samples van zijn eigen stem, later ook met de pure synthese van geluid. Een vijftal jaren geleden is hij vanuit een hernieuwd enthousiasme voor de wiskunde een onderzoek begonnen naar de mogelijkheden van algoritmische compositie voor het creëren van muziek, visuele animatie en poëzie. Als vocalist is Jaap Blonk uniek door zijn uitstraling op het podium en zijn vrijmoedige improvisaties, gepaard aan een scherp besef van structuur. Hij trad op over de hele wereld en werkte samen met vele musici in hedendaagse en geïmproviseerde muziek. Opnames verschenen op Staalplaat, Lopl.op, Basta, VICTO en Monotype. Op zijn eigen platenlabel Kontrans verschenen tot dusver 17 titels.

(1972, Oranjestad, Aruba) verhuisde na het brugklasjaar op Colegio Arubano naar de Verenigde Staten. Hij bracht daar zijn middelbare schooljaren door. Hassell studeerde Biochemie en Moleculaire Biologie aan Boston University. In 1996 verruilde hij Boston voor New York, waar hij zich wat meer op het schrijven ging richten. Zijn eerste gedichten verschenen in Head Sketching Discoveries. Hassell schrijft zonder psychologische en emotionele remmingen en dicht buiten de regels van de conventionele poëzie. Hij schreef ook een aantal korte toneelstukken. In 1997 ging hij Geneeskunde studeren in Nederland. Op het moment werkt hij als arts(-assitent) in obstetrie-gynaecologie in het Maasland Ziekenhuis in Sittard.
WIN2003

(1954, ’s Hertogenbosch) ging in 1974 studeren aan de filmacademie in Amsterdam. Samen met twee medestudenten had De Winter zware kritiek op het niveau van de opleiding. Zij verlieten de academie zonder eindexamen te doen. Vervolgens maakte het drietal enkele televisiefilms en een toneelscenario. Het grote literaire succes van De Winter begon in 1981 met de publicatie van de roman Zoeken naar Eileen W.. In 1990 verscheen de spionageroman Hoffman’s honger. Deze publicatie was bijzonder succesvol. Het boek verscheen in vele drukken. In 1993 verscheen een verfilming van het verhaal, waarbij de regie in handen was van De Winter zelf. In 2002 verscheen God’s Gym, dat wederom onmiddellijk een bestseller bleek te zijn. Vooral in Duitsland heeft de schrijver groot succes. Najaar 2002 mocht hij voor zijn gehele oeuvre de Duitse ‘Welt Literaturpreis’ in ontvangst nemen.

(Marokko, 1975) is een veelbekroond schrijver, dichter, toneelschrijver en conservator. Zijn debuut Bruiloft aan Zee (1996) was meteen een succes. Voor zijn roman De langverwachte (2002) ontving hij in 2003 de Libris Literatuurprijs. De onderwerpkeuze van Benali is divers, maar sport en de migrant die zich nergens helemaal thuis voelt zijn terugkerende thema’s. Zo schreef hij romans over zijn grote passie - hardlopen -, over reizen (De weg naar Kaapstad, Oost=West, Zandloper) en over de culturele identiteit van de migrant (Bad boy, De stem van mijn moeder het daglicht). Zijn werk wordt internationaal uitgegeven. Recent publiceerde hij onder meer de roman Paradijsvogel boven de Hoge Woerd (2022) en Het andere verhaal (2022), een vertelling over zijn onderzoek naar 75 jaar Marokkaanse moderne kunst. Zijn nieuwe roman De opdracht van de Moor verschijnt in januari 2025.

(Amsterdam, 1954) schrijft poëzie, essays, verhalende romans en is kenner van België. Hij beschouwt dit land als het enige bruikbare model voor Europa. Hij begon zijn literaire carrière in de jaren tachtig met zijn gedichtenbundels Een engel van Rossetti (1981), Klein Rozendaal (1982) en Het meer in mij (1986). In de dichtbundel Tijdgenoten (1994) laat Barnard de lezer zien, horen, ruiken en zelfs voelen wat er zich in een andere eeuw afspeelde. In Door God bij Europa verwekt (1996) beschrijft hij een reis door België, het land waar hij al vijfentwintig jaar woont. In de nadagen van 2002 verscheen van zijn hand Het land van de mosseleters; 150 jaar Vlaamse vertelkunst. Deze bloemlezing ‘verhalend proza’ bevat ruim vijftig verhalen, naast enkele romanfragmenten en twee onontbeerlijke klassieke novellen.
WIN 2003

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(Nijmegen 12-6-1957) debuteerde als romanschrijver met De vogelspin (1999), een roman met thrillerelementen. In april 2000 verscheen de thriller Dossier jeugdbende, deel 1 van de reeks-in-opbouw DISTRICT NOORD, waarvan in april 2001 een tweede deel is verschenen, met de titel Dossier gifmoord.
Hij studeerde Nederlands, filosofie en Algemene Literatuurwetenschap. Sinds 1989 werkt hij als freelance (literair) journalist, publicist en vertaler (o.a. van Amin Maalouf en John Updike). Hij was tevens werkzaam bij Boekblad en is een van de tekstschrijvers van Ook dat nog! (KRO). Onder het pseudoniem Steven Klamm maakte hij een reeks griezelboeken voor kinderen. Hij is literatuurrecensent voor Het Parool en voor thrillerboeken voor VN. In het voorjaar van 2003 verschijnt van hem Liefste litteken
WN2002

(Hulshorst, 1951) ontving in 2008 de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek vanwege haar scherpe analyses van maatschappelijke problemen. Etty is journaliste in de ruimste zin van het woord. Naast redacteur en columnist bij NRC Handelsblad is ze veelvuldig te gast op radio en tv. In 2007 debuteerde ze als romanschrijfster met Maak jezelf maar klaar, waarin Ada, een van de personages uit Harry Mulisch' De ontdekking van de hemel, hoofdfiguur is. Elsbeth Etty promoveerde cum laude aan de Universiteit Utrecht met een biografie over Henriëtte Roland Holst, Liefde is heel het leven niet (1996). Haar columns voor NRC Handelsblad verschenen onder de titels In het gras(1998), Een koe op zolder (2001), Tijdgenoot (2002) en Chilling! (2008). Haar recensies werden gebundeld in Dames gaan voor. Van Hella Haasse tot Connie Palmen (1999). Elsbeth Etty is bijzonder hoogleraar Literaire Kritiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt nu aan de biografie van dichter en tekstschrijver Willem Wilmink.

(Zuid-Afrika, 1954) is een van de bekendste en meest gelauwerde schrijvers van Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 1978 met de roman Matoli, waarin hij een boerenbedrijf gebruikt als microkosmos om de Zuid-Afrikaanse raciale spanningen weer te geven. De eerste roman die internationale bekendheid kreeg was de roman De betoverde berg, vertaald in tien talen. Voor deze roman ontving Van Heerden alle grote literaire prijzen van Zuid-Afrika, en daarmee vestigde hij zich als de belangrijkste schrijver van zijn generatie. Hij publiceerde achtereenvolgens de romans Casspirs en Camparis, De stoetmeester en Kikuyu, gevolgd door de roman Het zwijgen van Mario Salvati. In zijn satirische cabaret vond hij een goede methode om tijdens de lastige jaren tachtig in Zuid-Afrika zijn ongenoegen te uiten. Van Heerden doceert aan de universiteit van Kaapstad, waar hij professor is aan het instituut voor Taal en Literatuur. Hij treedt regelmatig op in festivals. Hij is hoofdredacteur van Litnet, een zeer belangrijke internetsite over het culturele leven in Zuid-Afrika. Zijn laatste roman 30 Nagte in Amsterdam werd in 2010 bekroond met de Hertzog prijs, de belangrijkste prijs voor Afrikaanse literatuur.

(Marokko, 1958) won in 2013 de Prix Goncourt de la Nouvelle voor zijn verhalenbundel L'étrange affaire du pantalon de Dassoukine. Sinds zijn debuut in 1996 is humor zijn wapen tegen intolerantie, zowel in zijn romans als in zijn overige werk. In zijn fictie, zoals de verhalenbundel Poldermarokkanen (2010) en de romans Een kleine bedrieger (2012) en De rijkste vrouw van Yorkshire (2014) beschrijft Laroui keer op keer de botsing van de Noord-Afrikaanse cultuur met de westerse. Zijn roman L'insoumise de la porte de Flandre (2017) gaat over Fatima, een vrouw uit Molenbeek die voor alles zoekt naar vrijheid. Fouad Laroui groeide op in Casablanca en studeerde econometrie en wis-, natuur- en bouwkunde in Parijs. Hij doceert Franse letterkunde en Arabische culturen aan de Universiteit van Amsterdam.

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.

(1929, Pematang Siantar, Indonesië - 2010, Leiden) kwam in 1946 naar Nederland. In 1951 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel, Tien variaties op het bestiale. Hij heeft een gevarieerd oeuvre op zijn naam staan, bestaande uit vele tientallen essaybundels over uiteenlopende onderwerpen. Zo schreef hij over ons koloniale verleden, zoals gebundeld in Het Oostindisch kampsyndroom. Terug naar Negri Pan Erkoms (1995) is hier een supplement van. Het biedt een verhelderende kijk op het hoe en waarom van Kousbroeks eigenzinnige visie op het koloniale verleden. In het kader van 400 jaar lang Nederland. Japan maakte Kousbroek de hofreis opnieuw met cineast Hans Keller. Het resultaat is een weergaloze reis door de tijd, vol vondsten en ontdekkingen. Het boek In de tijdmachine door Japan (2000) vormt tevens de achtergrond van de VPRO-film die Hans Keller maakte. Kousbroek overleed in 2010.

(1968, Groningen) debuteerde in 1996 met de roman De godvergeten middenstand. Verhalen en gedichten van zijn hand verschenen in literaire tijdschriften als Millennium. Naar aanleiding van deze publicaties zijn sommige gedichten opgenomen in bloemlezingen, waaronder Sprong naar de sterren; de laatste generatie dichters van de twintigste eeuw, samengesteld door Ruben van Gogh. Ohlsen trad onder meer op in het VPRO-programma Music Hall en maakte hij voor AVRO’s netwerk een gewraakte documentaire over de plaats Delfzijl, waar hij zijn jeugd doorbracht.

(Dokkum, 1967), alias De Man van Taal, is optredend dichter, bloemlezer en presentator. Zijn gedichten brachten hem van Albanië tot Zeewolde. Van Gogh weet zijn gedichten op bijna achteloze wijze van een metafysisch jasje te voorzien. Hiermee creëert hij een eigenzinnig geluid binnen de Nederlandse poëzie, waarin verstaanbaarheid hand in hand gaat met het ongrijpbare. Zijn eerste twee bundels werden gezamenlijk herdrukt in Aan het eind van het begin (Prometheus, 2001). Daarnaast schreef hij de bundel Zoekmachines (Prometheus, 2002). In januari 2006 verscheen zijn vierde bundel: Klein Oera Linda (Contact), een bundel in extreme typografie, waarmee hij zich middenin de samenleving
positioneert.

(Curaçao, 1950) is dichter en voordrachtskunstenaar. Hij studeerde filosofie en theologie in Colombia en Nederland. In Utrecht rondde hij zijn studies af aan de Akademie voor Expressie door Woord en Gebaar en was daar docent dramatische expressie. Hij woont op Curaçao. Bacilio is zeer actief in het (straat)toneel, met name in Grupo di Teatro Foro, waarvan hij in de jaren zeventig en tachtig de artistiek leider was. Hij produceerde en presenteerde culturele televisieprogramma's en bekwaamde zich verder in de voordracht van orale literatuur en geschreven ritmische poëzie, het genre dat hij zelf schrijft. Bacilio schrijft over het koloniale verleden, de indianen, de slavernij en de dominante en verwarrende opstelling van Nederland. Maar er is ook veel tederheid en erotiek in zijn werk. Zijn gedichten zijn gepubliceerd in verscheidene boeken en tijdschriften. In 2000 verscheen de dichtbundel Kueru Marká.

(1941, Java, Indonesië) is behalve een beroemde dichter ook journalist, essayist, redacteur en columnist. Mohamad leverde een bijdrage aan de vorming van de taal van Indonesië, Bahasa Indonesia. Op velerlei wijzen nam hij deel aan de strijd tegen het regime van Soeharto. Mohamad was oprichter van het succesvolle kritische tijdschrift Tempo, dat twee maal verboden werd door de regering. In 1995 richtte Mohamad het Instituut voor Studie naar Vrije Informatiestromen op. Na Soeharto’s aftreden werd Tempo in 1998 weer ter perse gebracht. Mohamad ontving vanwege zijn strijdvaardigheid diverse internationale prijzen. Rond zijn zeventigste zijn enkele van zijn dichtbundels opnieuw gepubliceerd. Zijn recentste bundels zijn Don Quixote (2011) en 70 Puisi (70 gedichten). Mohamad was in 1995 een van de deelnemers aan de eerste editie van het Winternachten festival, en is sindsdien meerdere malen voor het festival naar Den Haag teruggekeerd.

is een band die bestaat uit leden die meegedeind hebben op de punkgolven van de jaren tachtig. Zij is opgericht met het uitgangspunt: duidelijk verstaanbare muziek maken in de eigen taal. De eerste lp Yverzucht, betreft een verzameling van ritmische muziek in een elektrische bezetting, gecombineerd met trompet, trombone en tuba. Vanaf 1993 ontleent de Kift haar teksten aan de literatuur. Na een aantal vernieuwingen heeft De Kift in 2001 alweer haar koperen jubileum bereikt. De daarvoor uitgebrachte cd Koper bevat een feestelijke bloemlezing vol stijlcitaten. Op deze cd trekt de muzikale historie van De Kift voorbij. De muzikale geluiden van de band worden verzorgd door: Ferry Heyne (zang, trombone, trompet, gitaar), Jan Heijne (trompet), Patrick Votrian (trombone, tuba), Mathijs Houwink ((contra)bas), Wim ter Weele (drums, gitaar, zang), Pim Heijne (gitaar, banjo) en Frank van den Bos (zang, toetsen).
WIN 2002

(Vlaardingen, 1946) is jurist en schrijver. Na een reeks boeken over de vaderlandse- en de wereldgeschiedenis brak hij in 1991 door met Hoe God verdween uit Jorwerd, over de teloorgang van de Europese boerencultuur. Acht jaar later verscheen De eeuw van mijn vader, een geschiedenis van het twintigste-eeuwse Nederland, deels gebaseerd op zijn eigen familiegeschiedenis. In 1999 reisde Mak door Europa en schreef daar elke dag een notitie over in NRC Handelsblad. Die reizen vormden de basis voor zijn internationale bestseller In Europa, waar een 35-delige tv-serie van werd gemaakt. Tot en met april 2016 is de toneelbewerking van In Europa te zien bij NT Gent. In Reizen zonder John (2013) treedt Mak in de voetsporen van John Steinbeck en kijkt hij wat Europa en de VS nog bindt. De veelvuldig gelauwerde Mak was journalist, docent staatsrecht en vreemdelingenrecht en bijzonder hoogleraar grootstedelijke vraagstukken. In 2015 ontving hij de Gouden Ganzenveer vanwege zijn betrokkenheid bij de nationale en internationale geschiedenis en actualiteit.

(1947, België) is schrijver en vertaler. Voorheen was hij ook journalist en nieuwslezer bij het Vlaamse televisiejournaal. Grote bekendheid kreeg hij als auteur van goed gedocumenteerde boeken over België en Brussel. In Het Belgisch labyrint (1989) analyseert hij zijn geboorteland op hartstochtelijke en erudiete wijze. In 2005 verscheen Mijn Nederland, als antwoord op de vraag Holland te verklaren voor radeloze Hollanders. Met Verhalen van het Heggeland (1991), maar vooral dankzij Altrapsodie (1997) maakte hij naam als romancier. In zijn poëzie breekt hij met een maatschappij die zichzelf verliest in "de desastreuze modernisering". In meerdere debatten heeft hij aangegeven in een Heel-Nederland, een Benelux, te geloven, waarin de Duitse, Franse en Nederlandse talen en culturen elkaar verrijken. In 2007 publiceerde zijn dochter Judith Vanistendael het stripalbum De maagd en de neger, gebaseerd op een kort verhaal van haar vader over de liefde tussen een economiestudente en een politiek vluchteling uit Togo. Dit jaar werd zijn bundel Het was wat was genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2016.

(1960) is geboren en getogen in Jakarta. Zijn familiegeschiedenis – met Arabische, Pakistaanse en Betawi voorouders - weerspiegelt het cosmopolitische karakter van zijn geboortestad. Hij studeerde Russisch en Amerikaanse studies aan de Universitas Indonesia in Jakarta. Momenteel werkt hij als docent aan de vakgroep Russisch van de Universitas Indonesia. Het dichterschap van Zeffry werd in een klap gevestigd toen hij met zijn dichtbundel Dari Batavia sampai Jakarta, 1619-1999 de prijs voor ‘De beste Indonesische dichtbundel 1998-2000’ won. Andere publicaties die op zijn naam staan zijn Manusia, Mitos, dan Mitologi (1998), Pintu, Etalase, Batavia Centrum (verzamelde gedichten, 1998), en Konflik Nilai dalam Sejarah Perkembangan Sastra Rusia.

(Den Haag, 1941) is cabaretier en schrijver. Hij vormt al op het Dalton Lyceum een cabaretduo met de in 2023 overleden Wim de Bie. Ze krijgen als satirici grote bekendheid, invloed en populariteit, eerst op de radio en vanaf 1965 op televisie: van De Klisjeemannetjes tot Simplisties Verbond, Van Kooten & De Bie tot Keek op de Week. Hij publiceert vanaf midden jaren zestig o.a. Treitertrends, korte satirische stukjes in de Haagse Post, en verhalenbestsellers als Koot droomt zich af (1977) en Koot graaft zich autobio (1979). In de jaren tachtig volgen de succesvolle bundels Modermismen (1984) en Meer modermismen (1986). In 1998 stopt Van Kooten met televisie-optredens. In 1999 verschijnt zijn kinderboek Het Schaampaard, bloemlezingen met zijn werk zijn Karrevrachten pennevruchten (2017) en Sterk verdund (2018): 'puntig op de korte baan, met een waanzinnig plezier in taal, ontroerend en gedoseerd ongemakkelijk, maar boven alles onweerstaanbaar grappig.'

(Jakarta, 1976) woont in Denpasar, Bali en werkt als journalist voor de Bali Post. Haar gedichten en verhalen zijn gepubliceerd in een groot aantal bloemlezingen en literaire tijdschriften. Haar roman Tarian Bumi (Dans van de aarde) werd in feuilletonvorm gepubliceerd in het dagblad Republika. Haar korte verhaal Putu helps God, verscheen in Vern Cork's bloemlezing van Balinese korte verhalen, Bali Behind the Seen.

(1959, Paramaribo, Suriname) was een Hindoestaans Surinaamse schrijver. Zij kwam als achtjarig meisje met haar ouders naar Nederland. Al vroeg begaf zij zich op het journalistieke vlak. Eerst bij een specialistisch vakblad, later als ‘Haagse ambtenaar’ bij de Stadskrant. In 2001 bracht zij de misleiding van GroenLinks fractielid Tara Singh Varma aan het licht. Zij debuteerde in 2001 met de roman Dame Blanche, een raamvertelling waarin het lief en leed van vier generaties Haagse Hindoestanen in beeld komt. Hiervoor schreef Kishoendajal twee scenario’s voor theaterproducties. In het stuk Geen weg terug schrijft zij over de immigratie van Brits-Indiërs naar Suriname en van Surinamers naar Nederland. In Sita de vrouw plaatst zij de traditionele Hindoestaanse vrouw naast de moderne westerse Hindoestaan. In 2002 verscheen de vanwege ‘de zaak Tara Singh Varma’ controversiële roman Het boegbeeld. Enerzijds onthullend over een Surinaamse vrouw die van haar voetstuk valt. Anderzijds brengt Kishoendajal een eerbetoon aan de Hindoestaanse mensen die in de jaren zeventig en tachtig naar Nederland kwamen. Kishoendajal overleed in 2022.

(1959, Suriname) volgde in Nederland middelbaar onderwijs en daarna een hbo-opleiding. In 1982 keerde Simons terug naar haar geboorteland. Hier ging ze schrijven voor tijdschrift De Tweede Ronde, het nieuwsblad de Ware Tijd en diverse andere kranten. In haar verhaal 'In naam van God en Obia' schetst Simons op mooie, heldere wijze een familiedrama. Hiervoor mocht ze in 2002 de Kwakoe Literatuurprijs in ontvangst nemen. Deze prijs is verbonden aan het gelijknamige multiculturele festival in Nederland. Ze debuteerde in december 2003 met de verhalenbundel Carrousel, uitgegeven door de Surinaamse uitgeverij Okopipi. Marylin schrijft over gewone mensen in Suriname. Mensen die ze tegenkomt op straat, op de markt, in lijn 9, langs Paramaribo's Waterkant, op de plantages, in wachtkamers van hospitalen. 'Het zijn juist die gewone mensen', zegt Marylin, 'die stof bieden voor een ongewoon verhaal'.

(1955, Aruba) studeerde Politicologie/Rechten aan de Universiteit van Amsterdam. In 1980 verscheen zijn gedicht E Dia di Mañan. Hierna volgden vele publicaties: dichtbundels, korte verhalen en in 2003 zijn eerste roman Sentencia sin Proceso. Nicolaas - die zich bovenal als Arubaans schrijver ziet - is bestuursvoorzitter van de Antilliaanse & Arubaanse literaire organisatie Simia Literario. Sinds april 2001 recenseert hij romans en dichtbundels van voornamelijk allochtone schrijvers voor het weekblad Contrast. In 2004 is zijn roman 'Tera di Silencio' (Land van stilte) verschenen. Onlangs is zijn nieuwe bundel 'Atardi di Antaño' (De namiddagen van weleer) verschenen. Thans recenseert hij voor de e-zine Literair Nederland.

is geboren in Ujung Pandang in 1945. Behalve romanschrijver is hij schilder, essayist, zanger, componist, toneelschrijver, regisseur, akteur en leraar. Hij schreef meer dan honderd titels, waarvan een aantal is opgevoerd op toneel. Bekend zijn de roman Ca Bau Can (dat werd verfilmd), Sekuntum Melati Buat Rima (1968), Orexas (1980), Untung Surapati (1980) Pingkan dan Matindas (1985) en Di Sebuah Sudut Taman (1999).
WIN 2002

(Amsterdam, 1953) is schrijver, columnist, scenarioschrijver en radiopresentator. Holman neemt in zijn columns en optredens geen blad voor de mond wat regelmatig tot controverse leidde. In de jaren tachtig moest hij het veld ruimen bij Vrij Nederland nadat hij een collega-journalist te stevig had aangepakt. Even later kreeg hij een proces aan zijn broek omdat hij had gezegd: ‘Nog steeds vind ik iedere christenhond een misdadiger’. Hij werd vrijgesproken maar kwam weer in opspraak na de moord op zijn vriend Theo van Gogh. Zijn bewering dat Theo’s been was geamputeerd na diens dood, bleek niet op waarheid te berusten. In juni 2011 verklaarde hij de oorlog aan filmproducent San Fu Maltha die in een interview had gezegd dat Pim Fortuyn en Theo van Gogh het aan zichzelf te wijten hadden dat ze waren vermoord. Holman werkte jarenlang voor het Parool en de Amsterdamse omroep AT5. Holman publiceerde in 1973 zijn eerste boek en inmiddels zijn er meer dan dertig titels van zijn hand verschenen, zowel bundelingen van columns als poëzie en romans.

(Deventer, 1961) is schrijver, performer en theatermaker. In 2004 brak ze door met De laatste dichters, die genomineerd werd voor de Libris Literatuur Prijs. Deze roman, over de levensloop van vier zwarte Amerikanen die furore maakten onder de naam ‘The Last Poets’, werd bewerkt voor theater. We hadden liefde, we hadden wapens (2016) is een wervelende roman over het leven van de zwarte burgerrechtenstrijder Robert F. Williams in Amerika en over opkomen voor het recht te mogen zijn wie je bent, ongeacht de consequenties. Een van ons (2020), haar roman over de levenslang gestrafte Luc werd als theatermonoloog opgevoerd. In haar roman Als ik je eenmaal mijn verhaal heb verteld (2024) probeert Anir na twaalf jaar detentie 'buiten' een nieuw leven op te bouwen. De mede door Otten in 2020 opgerichte Stichting Blocknotes zet creatief schrijven in voor empowerment en talentontwikkeling van mensen in de gevangenis.

Louis Mhlanga (1956, Harare, Zimbabwe) en Eric van der Westen (1963, Zierikzee) ontmoetten elkaar in 1998. Mhlanga legde op zijn zevende al een basis voor een muzikale carrière als gitarist. Zijn kunsten zijn grotendeels op autodidactische wijze aangemeten. De Zuid-Afrikaanse gitarist ondervond een invloed vanuit het westen via bandjes en radio-uitzendingen. Deze invloeden combineerde hij met zijn zelf aangeleerde kennis van de West-Afrikaanse gitaar. Van der Westen was negentien toen hij contrabas begon te spelen. Na experimenten met vrijwel elke vorm van rock, richtte hij zich tot de jazz en geïmproviseerde muziek. Al een half jaar later ging hij naar het Sweelink Conservatorium in Amsterdam. In 1998 richtte hij Eric van der Westen Management op. Dit resulteerde in een eigen platenlabel. Na hun ontmoeting in Johannesburg namen Van der Westen en Mhlanga het album Song for Nomsa op. Deze cd bleek succesvol en kwam in de top twintig van best verkochte albums in Zuid-Afrika te staan. Ondertussen staat een internationale tournee op de agenda en verschijnt binnenkort een nieuw album met medewerking van sublieme artiesten.
WIN 2003

(1950, Schaarbeek, België) is zanger, gitarist en pianist. Op het humorfestival in Heist in 1978 bracht hij met de band The Millionaires het gelegenheidsprogramma Omdat ik Vlaming ben. In 1981 trok Van het Groenewoud zich geleidelijk uit de spotlights terug. In 1993 zette hij de stap richting het theater en startte met het programma De Minister van Ruimtelijke Ordening. Een gelijknamige cd verscheen in 1994. Ondertussen was hij nog steeds als rockartiest te bewonderen met de nieuwe groep De Straffe Mannen. De Minister van Ruimtelijke Ordening maakte in 1995 plaats voor De Minister van Landsverdediging en vervolgens De Minister van Cultuur. De groep de Straffe Mannen veranderde in 2000 van formatie. Van het Groenewoud trad sindsdien naar buiten met Thomas Vanelslander (gitaar, backings), Bert Embrechts (bas, backings) en Cesar Janssens (drums). In 2001 verscheen de cd Een jongen uit Schaarbeek en deze leverde materiaal voor de nieuwe gelijknamige theatertournee, die tot en met 2003 loopt.

(Somalië, 1967) ontvluchtte haar geboorteland en belandde in 1987 in Nederland. Aanvankelijk wilde ze actrice worden, maar inmiddels is ze vooral bekend als schrijfster. In haar roman Een nagelaten verhaal (2009) beschrijft ze een jonge vrouw die na 23 jaar terugkeert naar haar geboorteland. Het wordt een emotioneel weerzien, wanneer blijkt dat het land is verwoest en er weinig meer van haar verleden te zien is. Yasmine Allas mengt zich regelmatig in het publieke debat in Nederland. Haar boek Ontheemd en toch thuis (2006) is een verzameling essays over het leven in multicultureel Nederland, die eerder in de Volkskrant verschenen. Ze neemt hierin geen blad voor de mond en weet de vinger vaak op de zere plek te leggen. Godsdienstfanatisme is in haar ogen de splijtzwam van de samenleving. Maatschappelijke misstanden spelen al een rol in haar werk vanaf haar debuutroman Idil, een meisje (1998). Hierin beschrijft ze het zware leven van een meisje in Somalië en stelt ze vrouwenbesnijdenis aan de kaak.

(1952, Dordrecht) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Rijksuniversiteit Leiden. Vervolgens doceerde hij dit in verschillende landen. Snoek woonde van 1982 tot 1990 in Indonesië. Van zijn hand verschenen vertalingen van de Indonesische schrijvers Sitor Situmorang (poëzie en korte verhalen) en Rendra (poëzie). Een nieuwe bloemlezing uit Sitors poëzie met Nederlandse vertaling verschijnt in het najaar van 2003. Momenteel werkt hij aan de voltooiing van de biografie van schrijver E. du Perron.
WIN 2002

(Oegstgeest, 1956) studeerde Nederlands aan de Universiteit van Leiden. Hij debuteerde als romancier in 1993 met De Vooruitgang. Voor de novelle Over het Water (2000) ontving hij diverse nominaties, waaronder de Generale Bank Literatuurprijs en de Libris Literatuurprijs. Ook de pers ontving de novelle met veel lof. Drie jaar geleden verscheen Hart van glas. Tot voor kort was Van den Brink hoofdredacteur van de VPRO. Vanaf 2001 beperkte hij zijn bezigheden tot een redacteurschap bij het kunstprogramma Bonanza. Daarvoor was hij kunstredacteur en vervolgens correspondent in de Verenigde Staten voor NRC Handelsblad. Naar aanleiding van dit correspondentschap verscheen het non-fictie boek Boven de grond in Washington en New York. In zijn column Oog in oog in Vrij Nederland belicht hij wekelijks maatschappelijke misstanden van dat moment.
WIN 2002

(1948-2010) studeerde sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Na jarenlang een prominente criminoloog te zijn geweest, legde hij zich toe op literatuur en zag de verandering als een kleine stap: ‘Schrijvers zijn misdadigers’, schreef Franke in Trouw (2000), doelend op de morele vrijheid die schrijvers zich toestaan. In 1992 debuteerde hij met de roman Weg van loze dromen. Voor zijn roman De verbeelding ontving Franke de Generale Bank Literatuurprijs, de AKO Literatuurprijs van nu. Hij schrijft regelmatig in dagbladen en literaire tijdschriften, waaronder een tweewekelijkse column in de Volkskrant. In 2004 verscheen een compilatie van zijn columns onder de titel Waarom vrouwen betere lezers zijn. Een jaar eerder publiceerde hij zijn omvangrijke roman Wolfstonen en in 2004 de bundel Notulen met ultrakorte verhalen. Franke wisselt de gekoesterde eenzaamheid van de schrijfkamer regelmatig af met publieke optredens. Herman Franke overleed in 2010 aan de gevolgen van kanker.

(Den Helder, 1938) schrijft zowel toneelstukken als verhalen, voor kinderen en volwassenen. Zij maakte in Suriname, het land van haar vader, deel uit van de schrijversgroep Moetete (1968) en was medeoprichtster van het Doe-theater (1970-1983), wat na 1973 uitgroeide tot de eerst professionele theatergroep van Suriname. Tevens werkte zij af en toe voor de Surinaamse televisie, waarvoor zij in 1965 het scenario schreef voor de eerste Surinaamse korte tv-film, Grootvaders klok. Na 22 jaar in Suriname te hebben gewoond, woont en werkt Thea Doelwijt sinds 1983 weer in Nederland, het land van haar moeder. Doelwijt heeft meerdere boeken geschreven maar haar meest recente werk is het kinderboek O sekoer! Help! (2000) over een Surinaamse jongen die samen met zijn oma een avontuur beleeft in Frankrijk. In 2003 verscheen in Suriname het boekje En toen en toen en toen met opstellen van kinderen die speciaal voor Thea Doelwijt zijn geschreven tijdens het kinderboekenfestival in Paramaribo. In 1998 en 2003 liet Doelwijt in Suriname twee volksopera’s uit de slaventijd herleven: De Gouden Doe (ook in Nederland opgevoerd) en De Diamanten Du (op toernee in Nederland in februari 2004).
WIN 2003

(1968, Istanbul,Turkije) studeerde Filosofie aan de universiteit in Istanbul en specialiseerde zich in het werk van Wittgenstein. In 1991 verhuisde ze naar Nederland. Baycili schreef hier het theaterdrieluik Reductio ad absurdum. Het eerste deel, Doek, is door Maatschappij Discordia uitgevoerd als voorleesproject. Baycili debuteerde als romanschrijver met De Markov-keten. Verder verscheen van haar de internetcolumn Kip en ei zonder kop voor Intermediair. In 1999 verscheen de satire De nachtmerrie van de allochtoon. Hierin wordt op vermakelijke wijze beschreven hoe autochtone en allochtone Nederlanders met elkaar omgaan.
WN 2002

(1927, Rotterdam) studeerde Politicologie in Amsterdam. Sinds 1953 is hij actief op journalistiek gebied. Hij vervult hierbij uiteenlopende functies, variërend van verslaggever, redacteur, hoofdredacteur van NRC Handelsblad, tv-criticus en columnist tot correspondent in New York. Onder het pseudoniem S. Montag publiceerde Hofland in NRC Handelsblad zijn zaterdagse Overpeinzingen. Deze stukken zijn uitgegroeid tot vijf bundels columns en een reisverhaal. Daarnaast is hij schrijver van romans. In zijn autobiografie Het diepste punt van Nederland schetst hij de tragische en heroïsche geschiedenis van Rotterdam rond de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast snijdt hij grote vraagstukken aan als: hoe reageert een kind als alles wat hij kent is verwoest. In 1995 verscheen de cultuurkritische essaybundel De Elite verongelukt. Hierin geeft Hofland de lezer stof tot denken door het reële schrikbeeld van onze beschaving te tonen. Op scherpe en geraffineerde wijze laat hij de lezer geloven dat de oplossing ligt in onderlinge samenhang van problemen. In 2002 verscheen de bundel Op zoek naar de pool; het beste van H.J.A. Hofland. In dat jaar werd hij uitgeroepen tot Nederlands journalist van de 20e eeuw.
WIN 2002

is de naam voor een redelijk nieuw en bijzonder salsa sextet in Nederland. De bezetting is grotendeels afkomstig uit het voormalige bigband orkest ¡Salsa-Aqui!. De term Joe Cuba verwijst naar het legendarische salsaorkest Joe Cuba Sexteto, ontstaan in het bruisende New York van de jaren zestig. Het woord ‘diggin’ refereert aan het bedolven repertoire van het Joe Cuba Sexteto, dat de groep opgraaft en opnieuw tot leven gewekt. Een novum voor het salsagenre zijn de steeldrums in het orkest, bespeeld door Russel Hallmeyer uit CuraVao. Osvaldo Fajaro verzorgt de lead vocals, Peter van Marle de piano/vocals, Michael de Miranda de timbales, Paul Dolmans de bongó, Bruce van Mulier de bas/ vocals en tot slot bespeelt René Kauffman de congas.

(1969, Paramaribo, Suriname) is actrice, stand-up comediènne, schrijfster, presentator en artieste. Al vroeg vermaakte zij haar klasgenootjes in Suriname met liedjes. Later speelde ze bij het Snatertheater in Amsterdam. Na de middelbare school nam Hoogmoed klassieke zanglessen en figureerde bij de Nederlandse Opera. Ze sloot zich aan bij een Zuid-Amerikaanse dansgroep, waar ze als freelancer ook met anderen danste. Toen stand-comedy ineens een hype was, besloot ze daarin mee te gaan. Daaruit vloeide haar eerste ‘one woman’ show Umaya-vrouw ja. Haar grote bekendheid verwierf zij met het televisieprogramma Surinamers zijn beter dan Marokkanen voor de NPS. Op deze manier hoopte zij een bijdrage te leveren aan de Surinaams/Nederlandse televisiecultuur en integratie. Momenteel houdt Hoogmoed zich bezig met muziek en zang.
WIN 2002

(Curaçao, 1956) was jarenlang het gezicht van de Antilliaanse gemeenschap in Nederland. Hij kwam in 1989 naar Nederland om te studeren en wilde daarna terug naar Curaçao. Hij bleef hier echter vanwege zijn jonge gezin en vond een nieuwe missie: de belangenbehartiging van Arubanen en Antillianen in Nederland. Met de stichting SPLIKA zette hij zich in voor de bevordering van het Papiamentu, de taal die hij ook doceert. Vervolgens was hij jarenlang voorzitter van het MAAPP, het platform voor de maatschappelijke participatie van Antillianen en Arubanen in Nederland. Bij zijn afscheid op 1 maart 2009 kreeg hij de MAAPP-award Mi ta yuda uitgereikt, een nieuwe onderscheiding die voortaan elk jaar op Severina’s verjaardag zal worden toegekend aan mensen die zich hebben ingezet voor de Antilliaanse en Arubaanse gemeenschap. Ruben Severina zat enige tijd voor de PvdA in de gemeenteraad van Zoetermeer en hij is thans voorzitter van HAAB (Haags Antilliaans Arubaans Beraad).

(Iran, 1954) is het pseudoniem van Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani. Sinds zijn Nederlandse debuut De Adelaars uit 1993 laveert Abdolah tussen twee werelden: Nederland en zijn geboorteland. HIj groeide op in een strenge, islamitische streek. Sinds zijn twaalfde las hij westerse literatuur en rook zo aan de vrijheid. Tijdens zijn studie natuurkunde in Teheran sloot hij zich aan bij een geheime linkse partij. In 1980 publiceerde hij clandestiene verhalenbundels onder de naam Kader Abdolah. In 1988 vluchtte hij en kwam naar Nederland waar hij sindsdien een groot oeuvre publiceerde van romans, verhalenbundels en bundels met columns, geschreven onder de naam Mirza in de Volkskrant. In 2014 verscheen Papegaai vloog over de IJssel, waarin vier buitenlandse gezinnen een nieuw bestaan opbouwen in oer-Hollandse dorpjes aan deze rivier. In Salam Europa (2016) reist de de sjah van Perzië eind 19e eeuw door Europa met een stoet ruziënde hovelingen.

(1950, Paramaribo, Suriname) studeerde Pedagogiek aan de Rijksuniversiteit Leiden. Ze is lid van de politieke partij D66 en is nu al ruim dertig jaar actief op diverse terreinen in de politiek. Biekman is de auteur van het D66-initiatiefvoostel Diversiteitsbeleid: etnisch culturele minderheden bij de provincie Zuid-Holland. Ze pleit onder andere voor een goed en toegankelijk aanbod bij algemene instellingen voor mensen met meer dan alleen een Nederlandse cultuur. Ze is voorzitter van het Landelijk Platform Slavernijverleden.
WIN 2002

(Johannesburg, 1974-2005) kreeg in 2001 voor zijn eerste roman Thirteen Cents (2000) de Statebondsprijs voor het beste Afrikaanse debuut. Het is een krachtige korte roman over de zelfkant van Kaapstad. Wanhoop, onzekerheid en overlevingsdrift zijn de thema’s, in een decor van hoeren, gangsters en honger – maar ook momenten van hoop en geluk. Zijn tweede roman, The Quiet Violence of Dreams (2003) gaat over een student die in een identiteitscrisis verkeert. De persoonlijke waanzin staat in het werk van Duiker nooit los van het onwaarschijnlijke land waarin zijn verhalen zich afspelen. Dit boek is in het Nederlands uitgekomen als Het Stille Geweld van Dromen.
WN 2005

(Leiden, 1947, overleden in 2005) was schilder en schrijver. Hij woonde vanaf zijn negende jaar in Zuid-Afrika en remigreerde na zijn studie aan de kunstacademie naar Europa. Van Woerden beleefde in 2001 zijn internationale doorbraak. In dat jaar kreeg hij voor Een mond vol glas (1998) de prestigieuze Sunday Times Fiction/ Alan Paton Award uitgereikt, de prijs voor het beste boek van Zuid-Afrika. Een mond vol glas, een kroniek over Tsafendas, de moordenaar van premier Verwoerd, was het slotdeel van een drieluik over Zuid-Afrika. Zijn prozadebuut Moenie kyk nie (1993), dat werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs, was het eerste deel en de roman Tikoes uit 1996 het tweede. Eind 2002 verscheen Notities van een luchtfietser, waarin hij verslag doet van zijn reizen in de verbeelding en van zijn reizen in het 'echt'. In februari 2003 ontving hij de Frans Kellendonk prijs. In oktober 2005 verscheen zijn laatste roman Ultramarijn. Postuum won hij in 2006 met dit boek de Vlaamse literatuurprijs de Gouden Uil.

(Arnhem, 1953) brak in 2009 internationaal door als schrijver met de roman Het Diner die wekenlang op de bestsellerlijst van The New York Times stond, uitkwam in 37 landen, werd bewerkt voor toneel en werd verfilmd. Het zwartgallige verhaal, over jongens uit een goed milieu die een zwerfster vermoorden, gaat vooral over de vraag in hoeverre je als ouders verantwoordelijk bent voor de wandaden van je kind. Pubergedrag was ook hoofdthema van zijn debuutroman Red ons, Maria Montanelli (1989). In Zomerhuis met zwembad (2011) liet Koch opnieuw zien hoe makkelijk geslaagde mensen in de problemen kunnen komen. Telkens zeggen of doen zijn personages iets anders dan je verwacht. Dat is ook weer het geval in de verhalenbundel Korte geschiedenis van het bedrog (2013). In zijn meest recente roman Geachte heer M. richt hij zijn pijlen op Nederlandse schrijvers. Koch is ook columnist en bekend als acteur en bedenker van Jiskefet.

(Hoogeveen, 1939) promoveerde in 1984 op de discussie over de slavenhandel en slavernij, gevoerd in literaire en andere teksten (ca. 1625-1825). Paasman is sinds 1962 docent Nederlandse Historische en Moderne Literatuur aan de Universiteit van Amsterdam, met specialisaties Verlichting, koloniale-, postkoloniale- en migrantenliteratuur en Nederlands als bronnentaal. Hij is redacteur van reeksen en tijdschriften op het gebied van Verlichting en Oost- en West-Indische letteren. Hij verzorgde gastdocentschappen aan universiteiten en hogescholen in onder meer Indonesië, Zuid-Afrika en Suriname. Paasman is emeritus hoogleraar koloniale en postkoloniale cultuur- en literatuurgeschiedenis van de Universiteit van Amsterdam.

(Den Haag, 1951) is hoogleraar sociale geschiedenis aan de Universiteit Leiden. Als directeur van het Centre for Modern Urban Studies zet hij aan tot multidisciplinair onderzoek naar stedelijke ontwikkeling. Migratie is een van de aspecten die in dat kader belicht worden. Zelf deed hij, onder andere, onderzoek naar de Indische en de joodse gemeenschap in Den Haag.Wim Willems publiceerde over diverse migrantengemeenschappen in Nederland onder andere: Hier woonden wij: hoe een stad zijn joodse verleden herontdekt (2015, met Hanneke Verbeek) Honderd jaar heimwee: de geschiedenis van Polen in Nederland (2015, met Hanneke Verbeek) en uit Indië geboren: vier eeuwen familiegeschiedenis (2005).

(1977, Las Palmas, Spanje) is een stand-up comedian, die onlangs doorbrak op het Leids Cabaret Festival. De Spaans/Nederlandse artiest is geboren in Spanje, maar bracht een groot deel van zijn jeugd door in Rotterdam. Hier voedde Guzman zijn hartstocht voor theater tijdens de producties van het Hofpleintheater. Voor zijn studie aan de Kleinkunst Academie in Amsterdam, was hij veelvuldig te zien op kleine podia van het stand-up comedy circuit. In 1997, zijn eerste jaar als comedian, ontving hij de VSB Aanmoedigingsprijs van de stad Den Haag. In 2000 liet hij in de Engelse kandidaten ver achter zich en won de prestigieuze Londense Open Mike Award. Hiermee sleepte hij zowel de jury- als publieksprijs in de wacht. Guzman’s avondvullende cabaretprogramma BOT betreft een momentopname van zijn eigen generatie.
WIN 2002

(1974, Garut, Indonesië) is een jonge Jarkartaanse dichteres en actrice. Zij studeerde Nederlands aan de Universitas Indonesia in Jakarta en volgt nu een masters-studie filosofie. Pitaloka speelde in diverse televisieseries en toneelstukken. Tevens leverde zij als redactielid haar bijdrage aan de feministische nieuwsbrief Cermin. Haar literair debuut, de gedichtenbundel Renungan Kloset verscheen in 2001.
WIN 2002

vertegenwoordigt als band een muzikale beweging waarin diverse stijlen uit onder andere India, Afrika, Europa en de Molukse eilanden tezamen met jazz samensmelten tot één geheel. Zangeres Monica Akihari en componist-gitarist Niels Brouwer karakteriseren in een samenspel van zang en composities het geluid van Boi Akih. Tijdens een zoektocht naar hun muzikale grenzen dagen zij elkaar uit en vullen elkaar aan. Akihari zingt zowel in het Engels, als in haar moedertaal: de taal van het Molukse eiland Haruku. Op hun recentste CD Yalelol hanteert de groep een duet-bezetting en zijn er naast jazz, ook Indonesische, Indiase, Europese, West-Afrikaanse en Arabische invloeden aan te wijzen. Op het derde album Uwa i (2004) heeft Boi Akih zich laten inspireren door muziek uit Bangalore, India. De eerste cd van Boi Akih, luisterend naar de gelijknamige naam verscheen in 1997 en de tweede Above the Clouds, Among the Roots in 2000. De Volkskrant schreef: "Boi Akih is een band van wereldformaat. Gedurfd, avontuurlijke en lyrisch zijn de sleutelwoorden."

is een vierkoppige band die straat en podia verovert met een mix van originele Europese, Latijns Amerikaanse en Afrikaanse melodieën en ritmes. Ze kreeg bekendheid door deelname aan het Oerol Festival in 1997. De verschillende muzikale achtergronden, een gezamenlijk fanfareverleden en een gedeelde passie voor wereldmuziek en verhalen geven de de groep een eigen geluid. Tommie Freke verzorgt de saxofoongeluiden, toetsen, percussie en zang. Daniel Fox speelt trombone, percussie, melodeon, mondharp en zang. Zowel Freke als Fox leverden tijdens hun muziekcarrière ook een bijdrage aan theaterproducties. Arno Bakker is sousaphonist en trombonist. Swingend tot op het bot blaast deze man zich onvermoeibaar door het Sâlt repertoire. Ruud Souhoka zingt, speelt percussie en gitaar. Met zijn zelfgebouwde percussiekit is hij een ‘one man’ percussie op zich.
WIN 2002

Carribean jazz-swing muziek door acht topmusici. De groep onder leiding van een van de groten van de Antilliaanse jazz, Cedric Dandaré, laat zich inspireren door West-Afrikaanse en Caraïbische stijlen. 'Aanstekelijke, opwindende muziek met beeldschone melodieën', schreef het AD over de band.
WIN 2003

(1949, Paramaribo, Suriname) doorliep de middelbare school in Suriname. Vervolgens vertrok hij naar Nederland om in Utrecht psychologie te studeren. Marshall ging daarna werken op het Ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling in zijn geboorteland. Vijf jaar later reisde hij weer af naar Nederland. Hij ging rechten studeren in Rotterdam. Tegenwoordig is hij werkzaam bij Stichting Leerplan Ontwikkeling Nederland als projectleider bij de ontwikkeling van het Educatief Masterplan voor Suriname, Nederlandse Antillen en Aruba. Maatschappelijk is Marshall bijzonder actief. Naast vice-voorzitter van Surinaams Inspraakorgaan en Stichting Minderheden Organisaties in Overijssel, is hij bestuurslid van NINSEE (dynamisch monument slavernijverleden). Tevens is Marshall secretaris van het openbaar onderwijs in Enschede.
WIN 2002

studeerde internationaal recht en internationale betrekkingen in Amsterdam en New York. Vanaf 1977 is zij werkzaam bij het ministerie van Buitenlandse Zaken waar haar werk zich aanvankelijk sterk richtte op de Verenigde Naties. Gedurende een periode van vijf jaar werkte zij bij het VN-kinderfonds UNICEF, als hoofd van het kantoor in Tanzania. Voordat zij in 2000 werd benoemd tot Nederlandse ambassadeur in Zuid-Afrika was ze ambassadeur in Thailand, Cambodja, Birma en Laos. Zij heeft verschillende publicaties op haar naam staan, o.a. op het terrein van de rechten voor de mens.
WIN 2003.

(1948, Paramaribo, Suriname) verhuisde als tiener met het gezin naar Amsterdam, deed hier de MULO en volgde een studie sociale wetenschappen. Het werk in de geestelijke gezondheidszorg leverde stof voor haar boeken. Op 44-jarige leeftijd maakte Ombre haar debuut met het veelgeprezen Maalstroom (1992). In deze verhalenbundel haalt ze herinneringen op aan haar eerste jaren in Nederland. Van haar hand verscheen tevens Wie goed bedoelt (1996), een autobiografische reisverslag waarin ze een driehoek trekt tussen Suriname, Nederland en Benin, de handelsroute waarlangs vroeger slaven werden gehaald. In 2000 publiceerde ze Valse verlangens, waarin vooroordelen tussen Surinamers en Nederlanders de revue passeren. In 2004 verscheen haar boek Negerjood in Moederland. Ombre is lid van de internationale raad van advies van het Prins Claus Fonds. In 2005 verhuisde ze naar Suriname.

(1942) was onder meer medeoprichter en penningmeester van het Prins Claus Fonds voor Cultuur en Ontwikkeling. Hij studeerde een jaar sociologie aan de Universiteit van Amsterdam en vertrok daarna naar de Verenigde Staten, waar hij naast sociologie ook ceramiek studeerde en promoveerde aan Columbia University. Hij keerde terug in Nederland in 1972 en werkte o.a. voor de Vakgroep Agrarische Sociologie Niet-Westers van de Landbouw Universiteit Wageningen. Van 1989 tot 1993 werkte hij voor Ontwikkelingssamenwerking bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Box was van 1993 tot 2000 directeur van het European Centre for Development Policy Management. Vanaf 2000 is hij verbonden aan de Universiteit Maastricht als hoogleraar Internationale Samenwerking. In 2005 volgde hij professor Opschoor op als rector van het Institute of Social Studies.

behoren tot de jongere generatie Surinaamse muzikanten in Nederland. Het repertoire bestaat uit Kaseko. Deze Surinaams-creoolse amusementsmuziek is een samensmelting van onder meer westerse mars, koralen, jazz en calypso. De Ghabian Boys leggen in hun repertoire een link naar het binnenland van Suriname. De liederen worden gezongen in de dialecten Aukaans en Saramaccaans. De negenkoppige band doet dit met een bezetting van drum, bas, gitaar, keyboard, zang en skratjie (een grote trom).
WIN 2002

(1955, Haarlem) studeerde Geschiedenis aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Zijn afstudeerscriptie, geschreven met een medestudent, kwam uit onder de titel Kinderwagens en Korsetten: een onderzoek naar de sociale achtergrond en de rol van vrouwen in het verzet, 1940-1945. In 1997 promoveerde hij in Leiden op het proefschrift Kalm temidden van woedende golven: het ministerie van Koloniën en zijn taakomgeving, 1912-1940. Hij gaf ondermeer aan de Erasmus Universiteit onderwijs in de Japanse geschiedenis en de geschiedenis van internationale betrekkingen in Pacific Azië. Het koloniale verleden, de Japanse historie, spionagegeschiedenis, Tweede Wereldoorlog, buitenlandse politiek en archiefbeheer waren voer voor schrijven. In 2002 was hij lid van het Srebrenica-team van het NIOD.
WIN 2002

(Paramaribo, Suriname) is muzikant, maar ook danser, acteur, organisator, presentator, verhalenverteller en docent. Scholsberg heeft als muzikant een vol verleden. Hij speelde onder andere met de inmiddels overleden artiest Curtis Knight, begeleidde The Wailers op drums tijdens enkele concerten. Hij is nu deel van de succesvolle coverband The Jacksons Re-5-al Band. Toen Scholsberg enkele jaren geleden de kracht en charme van het vertellen ontdekte, besloot hij zijn voorstellingen slechts te vullen met verhalen.
WIN 2002

(1962, Noordwijk) studeerde Rechten in Leiden. Na twee jaar verkoos hij echter het studententoneel en -cabaret boven zijn studie. Hij deed mee in diverse Nederlandse speelfilms, soaps, musical- en theatergezelschappen. In 1994 verzorgde hij samen met zijn broer Bas een zangavond in een café in Amsterdam. Dit was aanleiding voor de meezingtheatervoorstelling Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben. Hiermee verkregen de broers na meer dan honderd optredens landelijke bekendheid.
WIN 2002

(Rijswijk, 1968) is classicus en schrijver. Hij heeft meer dan veertig titels op zijn naam staan, waaronder poëzie, romans, korte verhalen, toneelteksten, wetenschappelijke studies, vertalingen en bloemlezingen. Hij ontving vele nominaties en prijzen voor zijn werk, waaronder in 2014 de Libris Literatuurprijs voor zijn roman La Superba, een ode aan de stad Genua waar hij woont en werkt. In 2016 verscheen Brieven uit Genua, een autobiografie in briefvorm en de tegenhanger van La Superba, waarin de publicatie van die roman ook ter sprake komt. Grand Hotel Europa (2018), over liefde in tijden van massatoerisme, nostalgie, Europese identiteit en een tot museum verworden werelddeel, werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2019. Het boek wordt in tien talen vertaald. Pfeijffer schuwt het debat nooit en gebruikt daarvoor niet alleen essays, maar ook columns en televisieprogramma's.

is van Pakistaanse afkomst. Ze studeert Cultuur, Organisatie en Management aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ze presenteert voor Radio West en is tevens werkzaam bij het Volksbuurtmuseum in Den Haag. Daarnaast is ze actief als vrijwilliger in verscheidene Islamitische jongeren- en vrouwenorganisaties. Ze is lid van de stuurgroep Islam en Burgerschap.
WN 2002

begon zijn carrière in 1992 na onder meer een turbulent optreden in het Veronica-programma RUR en een spraakmakend interview in het radioprogramma De Avondspits. Zijn rappe tong en snelle reactievermogen bleken op het podium succesvol te zijn en maakten Bral tot een geslaagd stand-up comedian. Hij richtte het comedygezelschap A Night of Comedy op, (tegenwoordig ondergebracht bij Mojo Concerts ), dat landelijk vermakelijke programma’s verzorgde. Hij is tevens één van de auteurs van de Haagse Scheurkalender 2000 en het Groen Geile Boekje, een spellinggids voor de Haagse taal. Ook is Bral de bedenker en organisator van het Haags Dictee. In 2000 verscheen zijn autobiografische bundel Haags Bloed. Sinds 2001 is hij betrokken bij het televisieprogramma Ook dat nog.

(1975) woont in Den Haag en is een van de beste hockey-spelers van ons land. Hij vertegenwoordigde Nederland in Jong Oranje en het Nederlands Elftal. Hij sleepte twee keer het Olympisch goud binnen en won eenmaal de wereldcup.
WIN 2002

debuteerde in 1995 met Hoezo bloedmooi, een rauwe autobiografische roman die hoge ogen gooide in de pers. In 1996 volgde Zoveel liefde, een roman die men eveneens goed ontving. In 2000 verscheen de verhalenbundel De heimweekaravaan. Een constante in zijn werk is de ontmoeting tussen twee culturen, de Marokkaanse en de Nederlandse. Het ene vaderland biedt een haast onbeperkte vrijheid, maar is soms ook kil en hard. In Marokko zijn de geuren wild en exotisch, steken de huizen prachtig wit af tegen de blauwe lucht en schijnt de zon. Sahars werk herbergt een rijkdom aan actuele thema’s die op pakkende wijze zijn verwoord.
WN 2002

(Wollongong, Australië) is Japanologe van Nederlandse komaf. Vanaf 1991 was Kersten verbonden aan University of Sydney, eerst als docent en later als hoofddocent. In 1996 werd ze aan deze universiteit directeur van het Research Institute for Asia and the Pacific. Tussen 1985 en 1990 werkte ze als diplomaat voor het Ministerie van Buitenlandse Zaken en Handel in Australië. Vanaf 1988 was Kersten derde secretaris bij de Australische ambassade in Tokyo. Onlangs vertrok ze naar Nederland, het land dat zich mag beroemen op de oudste contacten met Japan in het westen. Hier is ze aangesteld als hoogleraar aan de Universiteit Leiden. Ze geeft met haar aanwezigheid een moderne impuls aan het Japan-denken.
WIN 2002

(Beiroet, Libanon) studeerde Franse Literatuur aan de Amerikaanse Universiteit van Beiroet. In 1979 verhuisde Ghoussoub naar Londen, waar ze beeldhouwen ging studeren aan Morley College. Sindsdien werkt ze beeldend kunstenaar, schrijver en uitgever. Diverse artikelen over cultuur, esthetiek en de Midden-Oosten problematiek verschenen van haar hand. Ze publiceerde in 1998 een collectie korte verhalen onder de titel Leaving Beirut, Women and the Wars Within. Hierin beschrijft zij haar jeugd en de burgeroorlog in haar geboorteland. Ghoussoub was vier jaar lang lid van de internationale raad van advies van het Prins Claus Fonds.
WIN 2002

(Suriname, 1936) debuteerde met Hoe duur was de suiker? (1987), de roman die haar op slag de bekendste schrijver van Suriname maakte en die in 2013 werd verfilmd. Als een van de eersten beschreef McLeod de geschiedenis, het slavernijverleden en de kolonisatie van haar land vanuit een Surinaams perspectief. Inmiddels expert op dat gebied geeft ze colleges over het slavernijverleden aan diverse Amerikaanse en Canadese universiteiten, en organiseert ze educatieve tochten langs vroegere Surinaamse plantages en stadswandelingen door Paramaribo. Ze schreef andere historische romans, waaronder De Vrije Negerin Elisabeth, gevangene van kleur (1992), studies, kinderboeken en -musicals. Haar laatste boek, No kwik in het bos (2017) is een jeugdroman over een tienjarig meisje en de gevaren van kwik bij goudwinning. McLeod is een dochter van Johan Ferrier, de eerste president van Suriname.

(1948) is directeur van het Sociaal Cultureel Planbureau. Schnabel studeerde sociologie aan de universiteit Utrecht en de Universiteit Bielefeld. Hij promoveerde in 1982 aan de Erasmus Universiteit. Vanaf 1987 was hij hoogleraar Sociaal en Cultureel Beleid aan de Universiteit Utrecht. Schnabel is naast zijn werkzaamheden voor het Sociaal Cultureel Planbureau ook actief als columnist voor het NRC-Handelsblad en het Financieel Dagblad. Hij is daarnaast onder meer voorzitter van het Nationaal Fonds Geestelijke Volksgezondheid en lid van de Sociaal Wetenschappelijke Raad.
WIN 2002

(1963-2015) is schrijver van onder meer de romans Gimmick!, Vals licht, De Buitenvrouw en Chaos en Rumoer. Hij behoorde samen met Marcel Möring, Connie Palmen, Ronald Giphart en Arnon Grunberg tot de meestgelezen auteurs van zijn generatie. Joost Zwagerman was medewerker van de Boekenbijlage van Vrij Nederland en columnist van de Volkskrant en heeft een vaste column in NRC Handelsblad. Zijn meest recente roman was Zes sterrren. 

(1955) studeerde (Amerikaanse) geschiedenis en internationale betrekkingen. In zijn nieuwe boek De spiegel van Amerika onderzoekt hij – samen met Hans Veldman – in wat voor samenleving de nieuwe president terecht gaat komen. Want de Verenigde Staten is niet langer het land van de onbegrensde mogelijkheden, en de Amerikaanse burger is boos. Als Amerika-deskundige is Post verbonden aan diverse media waaronder RTVWest. Hij is vooral geinteresseerd in de burgerrechtenproblematiek van de grote Zuidelijke steden in de Verenigde Staten. Voor zijn boeken interviewde hij o.a. Orval Faubus, de gouverneur die in 1957 negen zwarte schoolkinderen de toegang tot de high school in Little Rock ontzegde, en dominee Billy Kyles, één van de huidige burgerrechtenleiders en vooral ook bekend omdat hij als enige naast dominee Martin Luther King stond toen hij in 1968 op een gallerij in het Lorraine Motel in Memphis werd doodgeschoten.

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.