(1958, Colombia) brak in 2006 internationaal door met Het vergeten dat ons wacht. In dit boek, dat in 2010 in Nederlandse vertaling verscheen, tekent hij het verhaal op van zijn vader Abad senior, die in 1987 werd vermoord door de Colombiaanse paramilitairen. Het is behalve een portret van Abad’s vader ook een ingrijpende geschiedschrijving van Colombia, dat al decennialang wordt verscheurd door een burgeroorlog. Abad’s vader was een wijs man die streed voor een vreedzame samenleving. Hij had zelf nooit gedacht dat hij die strijd uiteindelijk met de dood zou moeten bekopen. Abad junior was nog maar twaalf jaar oud toen hij zijn eerste korte verhalen en gedichten op papier zette en kreeg op twintigjarige leeftijd al de Colombiaanse prijs voor korte verhalen voor Piedras de Silencio (Stenen van stilte), over een mijnwerker die diep onder de grond vastzat. Zijn eerste verhalenbundel Malos Pensamientos (Slechte gedachten, 1991) beschrijft het leven in Medellín in de jaren tachtig. Daarna volgde een aantal boeken waarin hij experimenteerde met vorm en inhoud. Zijn meest experimentele werk is Basura (Vuilnis, 2000) waarin hij speelt met de wisselwerking tussen lezer, schrijver en verteller in de literatuur. In 2004 verscheen Angosta, een van de beste Latijns-Amerikaanse romans van de laatste jaren. Hierin schetst hij een caleidoscopisch beeld van de gewelddadige Colombiaanse samenleving. Las Formas de la Pereza y Otros Ensayos (2007) is een boek over de herkomst en uitingsvormen van luiheid. Abad’s hypothese is dat luiheid geen luxe is maar de ‘original condition of human existence’ van waaruit alle menselijke creaties voortkomen. Héctor Abad studeerde medicijnen, filosofie en literatuur in Mexico, Colombia en Turijn. Na de moord op zijn vader werd hij ook zelf met de dood bedreigd en vluchtte naar Europa waar hij woonde en werkte in Spanje en Italië. Abad is behalve schrijver ook vertaler en journalist bij Spaanse en Latijns-Amerikaanse kranten en tijdschriften. Zijn boeken zijn vertaald in het Engels, Italiaans, Duits, Grieks, Portugees, Chinees en Nederlands.

(1971, Makassar, Indonesië) probeert als schrijfster en journalist telkens te werken vanuit vrouwelijk perspectief. Ze publiceerde haar eerste boek, een novelle, al toen ze nog op de middelbare school zat. In haar eerste verhalenbundel Makkunrai (2008) zijn verhoudingen tussen man en vrouw, corruptie, politiek en conflict belangrijke thema’s. Ze lanceerde het Makkunrai Project waarmee ze via literatuur en optredens aandacht probeert te vragen voor gendergerelateerde problemen. In haar tweede verhalenbundel Maisaura (2008) heeft ze berichten uit de media en rapporten van vrouwenorganisaties als basis genomen voor haar verhalen. In 2006 richtte zij Panyingkul! op, de eerste Indonesische website voor ‘burgerjournalistiek’ waarmee ze samenwerking tot stand tracht te brengen tussen professionele journalisten en internetgebruikers/lezers die een nieuwsfeit te melden hebben. Als journalist werkte ze voor de krant Kompas (1996-2000), Radio Australia, Radio Japan en de NHK World in Tokyo. Momenteel woont ze in Melbourne waar ze werkt voor Radio Australia en gender studies studeert. Lily Yulianti Farid treedt regelmatig op op literaire festivals in Azië, Australië en Europa.

(Ethiopië, 1971) debuteerde in 2010 met het hartverscheurende Beneath the Lion’s Gaze (vertaald als De leeuw en de keizer). Deze roman werd door The Guardian uitgeroepen tot een van de tien beste Afrikaanse boeken van de laatste jaren. Het verhaal speelt in de jaren zeventig en begint met de laatste dagen van keizer Haile Selassie. Daarna vertelt Mengiste over het wrede regime van de socialistische Derg, dat naar schatting het leven kostte aan honderdduizenden mensen. “Ik wilde de menselijkheid en de verwoesting tonen van de mensen die leden onder dit regime”. Haar tweede roman The Shadow King (2019) werpt licht op de weinig erkende rol van vrouwelijke Ethiopische soldaten tijdens de invasie door Mussolini's Italië in 1935. Mengiste woont en werkt in New York.

(Egypte, 1977) debuteerde in 2010 met Dagboek van een oude vrijster, en oogstte zoveel succes dat het binnen korte tijd was uitverkocht. In het boek - gebaseerd op het gelijknamige blog dat ze bijhield - vertelt ze hoe het is om in Egypte als vrouw alleen te leven. “ Het is het dagboek van een vrije vrouw, vanuit het gezichtspunt van mijn generatie,” zegt ze in de inleiding. Haar doel is vooral om de ogen van landgenoten te openen die alleenstaande vrouwen vaak in woord en daad veroordelen. Vrouwen op hogere leeftijd die ongetrouwd blijven en geen kinderen hebben ondervinden vaak problemen in de Egyptische maatschappij. Volgens officiële cijfers pleegden in 2009 2700 Egyptische vrouwen zelfmoord omdat zij het niet meer zagen zitten. Abeer Soliman is behalve schrijfster ook columnist bij de krant Baladna, literair agent en business development manager.

(Amsterdam, 1967) is fictie- en non-fictieschrijver, documentairemaker en recensent. In 1995 emigreerde ze naar Suriname en schreef Reishandboek Suriname. In 2005 verscheen haar debuutroman de Parbo-blues. In 2009 volgde de roman Solo, een liefde, over de ambities van twee geliefden in het koloniale Suriname en hun verlangen naar een beter leven. In 2011 schreef ze het jeugdtheaterstuk Bami Cola, opgevoerd in Paramaribo. Haar non-fictieboek Fansi’s stilte, een grootmoeder en de slavernij (2015) gaat over het leven van haar Surinaamse grootmoeder. In 2018 verscheen haar eerste lange documentaire Frits de Gids, waarin tradities van Marrons, nazaten van gevluchte slaven, centraal staan. In Plantage Wildlust (2020) beschrijft ze via verschillende personages het leven op een Surinaamse plantage aan het begin van de 20e eeuw, tijdens de periode van contractarbeid. De wilde vaart, verschenen in 2022, vertelt in teksten en beelden over een bootreis waarin Leuwsha en haar man over de Surinaamse wateren op zoek gaan naar hun eigen kern en de veerkracht van een volk. Tessa Leuwsha recenseerde voor de Ware Tijd-literair, schreef artikelen voor diverse media en nam deel aan internationale literaire festivals en diverse radio- en tv-programma’s. Ze werkt als cultureel attaché bij de Nederlandse ambassade in Paramaribo.

(1961, Marokko) verwierf faam met zijn in 2010 in het Nederlands vertaalde roman De Clandestienen (2000). In dit verhaal geeft hij Marokkanen die met de moed der wanhoop Europa proberen te bereiken en daarbij het leven laten een gezicht. Elalamy behoort tot de jonge lichting schrijvers die is opgegroeid na de Marokkaanse onafhankelijkheid van Frankrijk. De Marokkaanse identiteit vormt een belangrijk leidmotief in zijn werk. Zijn verhalenbundel Tqarqib Ennab (Roddels) uit 2004 is het eerste boek dat volledig in darija is geschreven, het Marokkaanse dialect van het Arabisch. “ Om te laten zien dat het een echte taal is, die leeft en creatief is,” zei hij hierover in een interview met Trouw. Elalamy heeft drie romans op zijn naam staan, waarvan Les Clandestins werd bekroond met de Grand Prix Atlas 2001. In 2004 publiceerde hij een serie portretten van Marokkanen in Marokko (Miniatures). Behalve schrijver is Elalamy ook beeldend kunstenaar en docent stijl en media aan de universiteit van Kenitra. In 2009 maakte hij de literaire installatie Nomade. In Marokko hebben scherpe analyses in zijn literaire collages geleid tot het censureren van zijn beeldend werk. Zijn romans zijn vertaald in het Nederlands, Arabisch, Engels, Spaans en Italiaans.

(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

(Amsterdam, 1936) is schrijver, dichter, essayist en kunstcriticus. Hij heeft een omvangrijk oeuvre van meer dan dertig werken op zijn naam staan waarvan Waar was je nou het succesvolste is. Deze roman, waarin Schippers het Amsterdam en Zandvoort uit zijn jeugdjaren tot leven wekt, werd in 2006 bekroond met de Libris literatuurprijs. De roman is kenmerkend voor zijn werk waarin taalexperimenten een belangrijke rol spelen. K. Schippers (een pseudoniem van Gerard Stigter) stond aan de wieg van het avant-gardistische literaire tijdschrift Barbarber, waarin hij ooit een menukaart publiceerde. Hij kijkt naar taal zoals hij kijkt naar kunst. Een van zijn grote helden is Marcel Duchamp. Hij volgde de voetsporen van de kunstenaar die zo’n 100 jaar geleden een gesigneerde toiletpot als kunst opvoerde. Die reis resulteerde in 2010 in het boek De bruid van Marcel Duchamp. Schippers hield in 2010 de 4 mei-voordracht in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, getiteld De komst van de jazz. In 1996 ontving Schippers de PC Hooftprijs voor zijn gehele oeuvre.

(Boston, 1976) noemt het toneel zijn preekstoel, zijn pen zijn tempel, het papier zijn heiligdom en zijn gedichten zijn biecht. Omékongo Dibinga groeide op in een warm intellectueel gezin dat naar de VS kwam nadat ze waren gevlucht uit Congo. Hoewel hij zelf een goede jeugd had, was hij in de VS regelmatig getuige van wreedheden jegens familieleden en leden van de Afrikaanse gemeenschap. Dat noopte hem ertoe zich uit te spreken uit naam van ‘al die mensen die geen stem hebben’. Met zijn gedichten en performances wil de dichter en rapper de dialoog bevorderen, verschillende bevolkingsgroepen samenbrengen en mensen aan het denken zetten. Zijn performances brachten hem in alle delen van de wereld. Ook trad hij op in diverse radio- en tv-programma’s bijvoorbeeld bij CNN en de BBC. Inmiddels heeft hij ook zes cd’s met hiphop en poëzieteksten op zijn naam staan. Zijn eerste album, A Young Black man’s Anthem, won in 2003 de Cambridge Poetry Award. Zijn eerste dichtbundel, From the Limbs of my Poetree gaf hij in 2004 in eigen beheer uit. Daarna volgden o.a. nog een anthologie met gedichten van studenten en een gids voor jongeren die aan het werk willen. In 2009 lanceerde hij het project GROW Towards Your Greatness, een cd en boek om jongeren te motiveren om al het mogelijke uit het leven te halen. Hij schrijft en treedt op in het Engels, Frans en Swahili en sommige fragmenten zijn in het Wolof. Zijn grote voorbeelden zijn Maya Angelou, Nikki Giovanni, Amiri Baraka en Abiodun Oyewole.

(België, 1971) is auteur, historicus en archeoloog, bekend om zijn veelzijdige bijdragen aan de literatuur en het intellectuele discours. Hij is momenteel Denker der Nederlanden. Bij zijn aanstelling verscheen De wereld en de aarde (2025) waarin hij een grensverleggend voorstel doet om ons denken – en onze politiek – radicaal te verbreden. Want het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Zijn oeuvre bestrijkt een scala aan genres, waaronder historische non-fictie, poëzie en theater. Tot zijn bekendste werken behoren Congo (2010), over de verbijsterende geschiedenis van het land, en Revolusi (2020) dat de onafhankelijkheidstrijd van Indonesië met de verhalen van ooggetuigen in een mondiaal perspectief plaatst. Naast zijn literaire werk staat Van Reybrouck bekend als 'een van de toonaangevende intellectuelen van Europa' (Tagesspiegel), wiens ideeën betrekking hebben op thema's als democratie, klimaat en kolonialisme. Hij publiceert regelmatig opiniestukken in internationale publicaties. 

Bekijk de website van David Van Reybrouck
Instagram: @david.vanreybrouck

(Suriname, 1959) had in Nederland een carriere als beeldend kunstenaar en docent interculturele communicatie toen ze in 2000 besloot om zich op het schrijven te richten. Na de publicatie van een aantal bekroonde korte verhalen, schreef ze in 2009 haar romandebuut De Zwarte Lord. In deze historische roman beschrijft Jamaludin het roerige jaar 1848. De Nederlandse Regina komt als gouvernante van de kleurling Walther in Suriname terecht waar ze de liefde en het leven omarmt. Door haar meeslepende verhaalstijl geeft Jamaludin een goede indruk van de verhoudingen en de slavernij in Suriname in de 19e eeuw. Haar roman Kuis speelt in Amsterdam waar mensen uit verschillende culturen worstelen met de vrijheid van de stad en de kuisheidsmoraal die ze zichzelf hebben opgelegd. Vervolgens schreef ze twee young adult romans: Luchtdanser (2016) eveneens gesitueerd in Amsterdam en Geheimen van het tuinhuis (2021) een avontuurlijk-historische roman over de periode in Suriname, in 1870 na de afschaffing van de slavernij, van de contractarbeid. Voor Dat wij zongen (2022), een bloemlezing over en met fragmenten uit het werk van Caraïbische auteurs, schreef ze een bijdrage over schrijver en dichter Bea Vianen.

(Utrecht, 1962) is een Nederlands schrijver, scenarist en beeldend kunstenaar. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs en de ECI prijs. Het titelverhaal werd bekroond met de Rabobank Lenteprijs voor literatuur. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Haar meest recente boek, Vallen is als Vliegen (2019), stond op de shortlist van de Bookspot Literatuurprijs 2019 en op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2020. De roman werd door NRC Handelsblad en Humo de beste Nederlandstalige roman van 2019 genoemd en eindigde als eerste in de eindejaarsspiegel van kranten en tijdschriften, bijeengebracht door boekhandel Athenaeum. Uphoff was redacteur van het literair tijdschrift De Revisor en bestuurslid en voorzitter van PEN Nederland. Als scenarist schrijft zij het speelfilmscenario Een Groot Geweld (Topkapi Films).

is schrijver, actrice en theatermaker. Ze debuteerde in 2011 met de roman Zehra, over een Turks meisje dat verstoten wordt omdat ze ‘anders’ is. In al haar werk staat één vraag centraal: hoe verhoud je je tot andersdenkenden zonder jezelf te verloochenen? Oral speelde als actrice in Oesters van Nam Kee, Combat, Hertenkamp en Baantjer. Verder toerde ze met Gesluierde Monologen door Nederland, België en Amerika. Een van de monologen - over een vrouw die het contact met haar man kwijt is - schreef ze zelf. In 2010 ging Retour Hollands Spoor in première, haar tweede toneelstuk voor Het Nationale Toneel, dat ze schreef met Gerardjan Rijnders. In 2020 was Oral gast in het televisieprogramma Zomergasten.

(Manchester, 1954) groeide op in Londen en studeerde aan Cambridge en Harvard. Sinds 1981 woont hij in Italië, waar hij Literaire Vertalingen doceert aan de IULM universiteit in Milaan. Parks, behalve schrijver ook vertaler en docent Engels, heeft inmiddels veertien romans op zijn naam staan. Europa (1997), kwam op de shortlist van de Booker prize terecht. De roman gaat over Jeremy Marlowe, een alter ego van Parks, die samen met z’n ex-maîtresse en een bus vol collega’s en studenten een reis onderneemt naar Straatsburg om daar een petitie aan te bieden. In de jaren negentig schreef Parks twee zeer persoonlijke boeken over het leven in Noord-Italië die in 2002 in het Nederlands uitkwamen, Italiaanse buren en Italiaanse opvoeding. Even later volgde ook Een seizoen met Hellas Verona. In alle drie de boeken beschrijft hij het leven in Italië met antropologische precisie. Parks is ook zeer actief als vertaler van werken van o.a. Moravia, Calvino en Calasso. Verder schrijft hij regelmatig over de aard van het vertalen. In Translating Style analyseert hij de Italiaanse vertalingen van Engelse modernisten. Zijn boek wordt momenteel gebruikt als lesmateriaal op de Universiteit van Milaan. Parks publiceert tevens in de New York Review of Books en de Londen Reviews of Books.

(Montevideo, 1970) stelt met haar romans de grote problemen aan de kaak in Zuid-Amerika, het continent waar ze werd geboren. Haar ouders waren lid van de verzetsbeweging Tupamaros. Trujillo kwam op haar zesde naar Nederland. Na het verdwijnen van het militaire bewind keerde ze op haar vijftiende terug naar haar vaderland. Daar verscheen haar eerste - bekroonde - novelle in het Spaans. Ze studeerde aan de Amsteramse Filmacademie. In 2002 volgde haar Nederlandse debuut, De Bastaard van Mal Abrigo over twee jongetjes uit een verpauperd cocaïnedorp die het uiteindelijk schoppen tot president en minister van defensie. Ze kreeg er de Marten Toonder/Geertjan Lubberhuizenprijs voor. De terugkeer van Lupe García (2009) gaat over een vrouw die terugkeert naar haar geboorteland in Zuid-Amerika om een documentaire te maken over de guerrillastrijd aldaar. De roman werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en bekroond met de BNG Literatuurprijs. In 2014 werd De zangbreker gepubliceerd en in januari 2017 verschijnt haar nieuwe boek Vrije radicalen.

(Engeland, 1969) is een Engelse auteur met vijf boeken op zijn naam. Met de roman De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet uit 2010 brak hij ook in Nederland door. Het boek is gesitueerd in de 19e eeuw en speelt zich af in Japan waar Mitchell acht jaar woonde. De roman verhaalt over de belevenissen van enkele Oost-Indiëvaarders aan het begin van de negentiende eeuw. Hoofdpersoon is de Zeeuw Jacob de Zoet, een eenvoudige klerk die worstelt met de liefde. Mitchell liet zich inspireren door de dagboeken van de Nederlander Hendrik Doeff die als Indiëvaarder uiteindelijk op het eilandje Deshima terecht kwam en daar jaren lang woonde. Opvallend zijn de beschrijvingen van het Nederland van weleer, waardoor het moeilijk voorstelbaar is dat het boek door een Brit werd geschreven. Mitchell schreef eerder onder meer Wolkenatlas, Dertien en Geestverwantschap. Deze boeken zijn wereldwijd, ook in Nederland, goed ontvangen.

(Rotterdam, 1963 - Haarlem 2016) publiceerde in 2010 Grote Verwachtingen. Opgroeien in de letteren in 25 schema’s, waarin hij 25 literaire werken bespreekt en dwarsverbanden legt. Hetzelfde deed hij in Luisteren & cetera met 25 popalbums uit de jaren zeventig. Hij schreef Made in Europe , Steinz – Gids voor de wereldliteratuur (met zijn dochter Jet) en het Boekenweekessay 2015, Waanzin in de wereldliteratuur. In 2010 verscheen ook De Duivelskunstenaar, een reis door Europa op zoek naar Faust.  Eerder verscheen Macbeth heeft echt geleefd, over plekken waar literaire helden hebben gewoond. In Verleden in verf (2011) schetst Steinz de vaderlandse geschiedenis aan de hand van 40 schilderijen. Pieter Steinz werd in 1989 kunstredacteur bij NRC Handelsblad. Van 2005-2011 was hij chef van de boekenbijlage. Steinz studeerde Oude Geschiedenis en Engelse Taal- en Letterkunde. Sinds 2012 was Pieter Steinz directeur van het Nederlands Letterenfonds, tot aan zijn overlijden in augustus 2016.

(Hongkong) belandde met haar debuutroman Bijna Thuis meteen op de Bestseller lijst van de New York Times. Zelfs Oprah Winfrey noemde het debuut van deze Chinees-Amerikaanse-Nederlandse een aanrader. Ook in Nederland werd de roman lovend ontvangen. In Bijna Thuis beschrijft Kwok het leven van Kimberley Chang, een Chinees migrantenmeisje. Ze vertrekt met haar moeder, een talentvol musicienne, van Hongkong naar Brooklyn, waar ze vanaf het eerste moment worden uitgebuit. Ze wonen in een krot, werken keihard in een fabriek en doen intussen verwoede pogingen om de taal onder de knie te krijgen. Uiteindelijk weet Kim zich toch aan de armoede te ontworstelen. Kwok verhuisde zelf als jong kind ook met haar familie van Hongkong naar New York. Ze was vijf jaar en begreep geen woord Engels. Overdag ging ze naar school, ‘s avonds werkte ze in de fabriek. Omdat Kwok hoogbegaafd bleek, kon ze de armoede uiteindelijk ontvluchten. Ze kreeg studiebeurzen en kon gaan studeren. Ze koos voor exact, ging werken in laboratoria en leerde daar de Nederlandse dichter en wetenschapper Leo Vroman kennen. De liefde bracht haar vervolgens naar Nederland. Voor haar succesvolle debuut verscheen – dat in meer dan tien talen is vertaald - gaf ze Engelse les aan de Universiteit van Leiden en werkte ze als vertaalster.

(1977, New York) debuteerde in 2010 met The Possessed, een boek over haar favoriete Russische schrijvers zoals Tolstoj, Poesjkin, Dostojevski en Tsjechov. Haar zoektocht naar de wereld van haar literaire helden leidt tot tal van uitweidingen over een groot scala aan onderwerpen, van literaire mores en vertalingen tot de liefde, songs van The Smiths en ‘the making of King Kong’. Het mooie van The Possessed is dat Batuman erin slaagt om de schrijvers weer tot leven te wekken en een plek te geven in het leven van nu door in hun voetsporen te treden. Zo maakt ze de zwerftochten van Poesjkin door de Kaukasus en onderzoekt ze op het voormalige landgoed van Tolstoj of de schrijver vermoord is. Batuman, geboren in New York van Turkse ouders, studeerde vergelijkende literatuurwetenschappen en publiceert regelmatig in The New Yorker. Haar essays vallen op vanwege de frisse, komische en toch doorwrochte stijl. Haar debuutroman verscheen in 2010 ook in Nederlandse vertaling. In 2007 ontving ze de Rona Jaffe Foundation Writers Award.

(Den Haag, 1941) is cabaretier en schrijver. Hij vormt al op het Dalton Lyceum een cabaretduo met de in 2023 overleden Wim de Bie. Ze krijgen als satirici grote bekendheid, invloed en populariteit, eerst op de radio en vanaf 1965 op televisie: van De Klisjeemannetjes tot Simplisties Verbond, Van Kooten & De Bie tot Keek op de Week. Hij publiceert vanaf midden jaren zestig o.a. Treitertrends, korte satirische stukjes in de Haagse Post, en verhalenbestsellers als Koot droomt zich af (1977) en Koot graaft zich autobio (1979). In de jaren tachtig volgen de succesvolle bundels Modermismen (1984) en Meer modermismen (1986). In 1998 stopt Van Kooten met televisie-optredens. In 1999 verschijnt zijn kinderboek Het Schaampaard, bloemlezingen met zijn werk zijn Karrevrachten pennevruchten (2017) en Sterk verdund (2018): 'puntig op de korte baan, met een waanzinnig plezier in taal, ontroerend en gedoseerd ongemakkelijk, maar boven alles onweerstaanbaar grappig.'

(Amsterdam, 1943) zijn loopbaan als schrijver en journalist wordt bepaald door twee grote passies: popmuziek en Amerika. Eind jaren zestig behoorde Donkers tot de top van de Nederlandse popjournalisten. Hij was muziekrecensent van de Volkskrant en werkte voor de Hitweek. In die tijd begon hij ook als programmamaker bij de VPRO-radio. Eerst maakte hij vooral popprogramma’s maar later werd hij ook buitenlandredacteur. Hij vertrok begin jaren zeventig naar Amerika om verslag te doen van de verkiezingen voor de VPRO en diverse tijdschriften en kranten. Die verhalen werden later gebundeld uitgegeven in Amerika, Amerika. In 1974 vormde hij samen met vier anderen de eerste redactie van het literaire tijdschrift de Revisor. Het volgende decennium stond vooral in het teken van reisreportages vanuit Afrika, Azië en Latijns-Amerika. In 2006 verscheen Mijn muziek, een overzicht van zijn werk als popjournalist inclusief cd met eigen opnames.

(1965) is toonaangevend psychiater, neurowetenschapper, schrijver en theateracteur. De geboren Vlaming woont en werkt in Nederland. Hij studeerde filosofie en geneeskunde in België, promoveerde in psychiatrie aan de Universiteit van Utrecht en werkte als hoofd angststoornissen aan het UMC Utrecht. Hij is hoogleraar aan de UvA en afdelingshoofd psychiatrie aan het AMC Amsterdam. Hij ontwikkelde een methode voor diepe hersenstimulatie om dwanggedachten de baas te worden. In 2016 verscheen zijn boek Angstparadox waarin hij bepleit: 'Als er één woord is dat de essentie vervat van de wereld waarin we nu leven, van wat ons leidt en belemmert, dan is het angst.' Denys schreef en speelde theatermonologen waaronder Van angst naar vrijheid (2016), 'over de zin en onzin van onze hedendaagse angstcultuur'.

(1983) is schrijver van een veelbekroond oeuvre romans en essays, adjunct-hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer en een van de vaste makers van de podcast Boeken FM. Hij debuteerde in 2010 met Clausewitz. De Vries maakt sinds 2007 deel uit van de redactie van weekblad De Groene Amsterdammer, eerst als kunstredacteur, daarna als boekenredacteur en sinds 2019 als adjunct-hoofdredacteur. Hij publiceerde onder meer de roman De republiek, de essaybundel Vechtmemoires, de roman Oude meesters (winnaar Gouden Boekenuil) en het virtuoze Hogere machten, een roman waarin een liefdesaffaire vanaf de jaren dertig door turbulente decennia brandt terwijl de wereld rap verandert. In 2023 ontving De Vries de Frans Kellendonkprijs voor zijn gehele oeuvre.

(Amsterdam, 1959) schrijft vanaf haar romandebuut Bloem over de verwachtingen die mannen en vrouwen van elkaar en het leven hebben. Haar roman Atoomgeheimen gaat over intimiteit en over de teloorgang van idealen. De chroniqueur van het hedendaags vrouwenbestaan is ze wel genoemd; ze verkent haar thematiek verder in haar romans De vertrouweling en Zachte riten. Pruis werkt bij De Groene Amsterdammer als literair redacteur en columnist, en schrijft essays over uiteenlopende onderwerpen als humor, verlegenheid en hebzucht. Ze ontving de Jan Hanlo-prijs voor haar essaybundel Kus me, straf me, en de J. Greshoff-prijs voor essayistiek met Genoeg nu over mij. Voor haar columns, gebundeld in Oplossingen, kreeg ze de J. Heldring-prijs. In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie schrijft ze over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden, onder meer met behulp van portretten van door haar bewonderde schrijvers als Renate Rubinstein en Vivian Gornick. In haar onlangs verschenen confronterende roman Huiswerk gaat het over witte privileges en de spanning tussen werkgever en werknemer.

(Willemstad, 1946), geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders, was redacteur/presentator van het NOS Journaal (1985-2009) en de Wereldomroep (1983-2008). Ze speelde rollen in theatervoorstellingen als Ajax, Hemel boven Berlijn, Medea, De Vagina Monologen en De Afscheidsmonologen en ze schrijft zelf ook toneelstukken. Daarnaast presenteert ze regelmatig debatten en publiceert ze columns. In 2009 ontving ze de Cosmic Award voor haar rol als pleitbezorger voor meer diversiteit in de Nederlandse media. Herinneringen aan haar jeugdjaren in Curaçao werden door John Leerdam opgetekend in De Antillen en ik (2008). In 2018 speelde ze de rol van verteller in The Passion.

(Bombay, 1981) is een literaire duizendpoot. Van der Kwast ontdekt zijn schrijftalent al in het eerste gymnasiumjaar als hij toneelstukken gaat schrijven. In zijn eindexamenjaar debuteert hij met een kort verhaal in literair tijdschrift Passionate waar hij drie maanden later hoofdredacteur van wordt. In 2001 begint hij met Jorg Schellekens het multiculturele en interdisciplinaire literaire podium Nur Literatur, door Tommy Wieringa ‘het beste literaire festival van Nederland’ genoemd. Als Yusef el Halal publiceert hij met diverse collega-schrijvers in 2003 de verhalenbundel Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken die door het Parool ‘het allerleukste debuut van 2004’ wordt genoemd. In februari 2005 volgt dan een debuut onder zijn eigen naam, Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen, door NRC Handelsblad als ‘hartverscheurend mooi’ omschreven. In 2010 verschijnt het geromantiseerde verhaal van zijn Indiase moeder, Mama Tandoori die werd genomineerd voor de NS Publieksprijs 2010. Onder het pseudoniem Stieger Sloot publiceerde hij in 2007 ook de absurdistische roman Stand-in.

(Hoorn, 1968) is een journalist die zijn loopbaan begon bij radiozender Amsterdam FM; vervolgens was hij redacteur bij De Digitale Stad, las hij bij AT5 het nieuws en presenteerde er praatprogramma's. Hij keerde terug naar de radio: eerst naar BNR Nieuwsradio en later naar het VPRO-programma De Avonden, dat hij elke maandag en vrijdag presenteerde. Sinds 2015 is Van Kan journaallezer van NOS Radio en bij tv-journaals is hij te horen als voice over. Voorjaar 2016 presenteerde hij als invaller het televisieprogramma Boeken. Daarnaast is Van Kan actief als redacteur van literaire tijdschriften. Tot 2007 maakte hij deel uit van de redactie van De Tweede Ronde. Daarna stapte hij over naar Tirade. Samen met Wim Brands stelde hij Nederland. Een objectief zelfportret in 51 voorwerpen samen, een bloemlezing waarin evenzovele schrijvers elk een typisch Nederlands voorwerp beschrijven.

(1959) is journalist, regisseur en scenarioschrijfster. Thans is IJzermans eindredacteur van het VPRO-radioprogramma De Avonden. Muziekliefhebbers kennen haar al ruim twintig jaar als programmamaker en presentator bij de VPRO. In programma’s als De Wilde Wereld, Villa 65 en Nozems à gogo deelde zij haar liefde voor alternatieve popmuziek op enthousiaste en eigenzinnige wijze met luisteraars. Ze maakte ook verschillende documentaires waarbij ze onder meer het dagelijkse leven van zanger Nick Cave op ontnuchterende, maar tegelijk prachtige wijze in beeld bracht. Ze schreef verschillende scenario’s zoals voor de tv-film Zoet brood. Voor de serie Het Geluk Van Nederland maakte ze diverse afleveringen over opvoeding en kindermishandeling. Haar scenario voor de tv-film Burgers/Reizigers uit 2005 werd bekroond met de Genève Europa prijs.

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

(Hengelo, 1962) is radiojournalist en schrijver. Zijn meest recente boek is het in 2013 verschenen De Wadden, een poëtische geschiedenis van de Waddeneilanden. Zijn verhalenbundel Brutus heeft honger uit 2011 werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Met eten als leidraad hopt Deen door de wereldgeschiedenis. De 44 historische verhaaltjes zijn fijne miniatuurtjes van nauwelijks anderhalve pagina. Na zijn studie Nederlands in Groningen werkte Deen enige jaren voor Radio Noord. Zijn radiocolumns uit die tijd zijn gebundeld in twee uitgaven. Sinds 2001 is Deen programmamaker bij de VPRO radio, waar hij het historische radioprogramma OVT presenteert. Een aantal historische documentaires die hij voor de VPRO maakte, is uitgegeven als luisterboek. Ook de radioserie De lange weg naar Darwin verscheen op cd en als podcast. Deen was programmacoördinator van het Winternachten Festival tussen 2009 en 2011.

(Amsterdam, 1971) toog op z’n 24e naar Egypte om onderzoek te doen onder Egyptische leeftijdgenoten. Dat leverde hemniet alleen zijn bul religieuze antropologie op, maar ook zijn debuut, Een goede man slaat soms zijn vrouw. Dat was meteen zo’n succes dat de Volkskrant en het Radio 1 Journaal hem vroegen om correspondent Arabische Wereld te worden. Later werkte hij ook voor NRC Handelsblad en de NOS. In 2001 schreef hij Een tipje van de sluier en na terugkeer in Nederland in 2003 Het zijn net mensen, over zijn ervaringen als correspondent. Inmiddels heeft Luyendijk zijn aandacht verlegd naar andere thema’s: de Nederlandse politiek en duurzaamheid.  Zijn nieuwe boek, Je hebt het niet van mij, maar…Een maand aan het Binnenhof, deed  veel stof opwaaien in journalistiek Nederland. Joris Luyendijk deed hiervoor een maand lang onderzoek naar de Haagse kaasstolp, o.a. in sociëteit Nieuwspoort. Hij  beschrijft met enige verwondering hoe nauw de band tussen journalisten, lobbyisten, voorlichters en politici is. In 2006 en 2007 presenteerde Luyendijk Zomergasten en in 2007-2008 en 2008-2009 Wintergasten. Sinds maart 2010 is hij vaste presentator van Met het oog op morgen.

(Rotterdam, 1971) schreef zes verhalenbundels (waaronder Nederzettingen, 2019) en de romans Nest (2010) en Stille grond (2017). In 2008 ontving ze de BNG Nieuwe Literatuurprijs voor haar eerste bundels, in 2013 de Anna Blamanprijs voor haar hele oeuvre. Van Hassel schrijft ook non fictie en maakt ze zich sterk voor het genre van het korte verhaal, o.a. met Annelies Verbeke met wie ze de bloemlezing Naar de stad maakte. Zowel in haar romans als in haar verhalenbundels beschrijft Van Hassel mensen die moeite hebben om grip te krijgen op hun leven. Van Hassel studeerde Theaterwetenschap en Cultuurgeschiedenis, was van 1996-2006 dramaturg bij toneelgezelschap ‘t Barre Land en maakt deel uit van het schrijverscollectief Fixdit, dat het bewustzijn over genderongelijkheid in de letteren wil vergroten en de literaire canon wil uitbreiden met werk van belangrijke vrouwelijke auteurs.

Bekijk website Sanneke van Hassel
Instagram: @sannekevanhassel

(Marokko, 1975) is een veelbekroond schrijver, dichter, toneelschrijver en conservator. Zijn debuut Bruiloft aan Zee (1996) was meteen een succes. Voor zijn roman De langverwachte (2002) ontving hij in 2003 de Libris Literatuurprijs. De onderwerpkeuze van Benali is divers, maar sport en de migrant die zich nergens helemaal thuis voelt zijn terugkerende thema’s. Zo schreef hij romans over zijn grote passie - hardlopen -, over reizen (De weg naar Kaapstad, Oost=West, Zandloper) en over de culturele identiteit van de migrant (Bad boy, De stem van mijn moeder het daglicht). Zijn werk wordt internationaal uitgegeven. Recent publiceerde hij onder meer de roman Paradijsvogel boven de Hoge Woerd (2022) en Het andere verhaal (2022), een vertelling over zijn onderzoek naar 75 jaar Marokkaanse moderne kunst. Zijn nieuwe roman De opdracht van de Moor verschijnt in januari 2025.

(Hulshorst, 1951) ontving in 2008 de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek vanwege haar scherpe analyses van maatschappelijke problemen. Etty is journaliste in de ruimste zin van het woord. Naast redacteur en columnist bij NRC Handelsblad is ze veelvuldig te gast op radio en tv. In 2007 debuteerde ze als romanschrijfster met Maak jezelf maar klaar, waarin Ada, een van de personages uit Harry Mulisch' De ontdekking van de hemel, hoofdfiguur is. Elsbeth Etty promoveerde cum laude aan de Universiteit Utrecht met een biografie over Henriëtte Roland Holst, Liefde is heel het leven niet (1996). Haar columns voor NRC Handelsblad verschenen onder de titels In het gras(1998), Een koe op zolder (2001), Tijdgenoot (2002) en Chilling! (2008). Haar recensies werden gebundeld in Dames gaan voor. Van Hella Haasse tot Connie Palmen (1999). Elsbeth Etty is bijzonder hoogleraar Literaire Kritiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt nu aan de biografie van dichter en tekstschrijver Willem Wilmink.

(Doetinchem, 1958 ) is een zeer veelzijdig schrijver die steeds weer andere registers opentrekt. Soms is zijn toon serieus, zoals in Schaduwkind (2003) - over de dood van zijn dochtertje. Het werd een bestseller en vertaald in meer dan 15 talen. In J. Kessels, The Novel uit 2009 tapt hij uit een heel ander vaatje. Dat is een soort persiflage op de harde misdaadroman, waarin een van de favoriete bijfiguren in Thoméses werk, J. Kessels, er sigaretten rokend en frikadellen verslindend op los leeft. Het boek werd in 2015 verfilmd met Frank Lammers en Fedja van Huêt in de hoofdrollen. In De onderwaterzwemmer (2015), over het leven van Tin die als kind zijn vader kwijtraakte in een donkere oorlogsnacht, laat hij zien dat alleen de mens zelf het noodlot kan keren. Thomése ontving in 1991 de AKO-Literatuurprijs voor Zuidland en in 2012 de Bob den Uyl Prijs voor Grillroom Jeruzalem.

(New York, 1970) vestigde in 2006 meteen internationaal naam met zijn debuutroman In the country of Men (Niemandsland) die werd genomineerd voor de Man Booker Prize en de Guardian First Book Award. Het is een aangrijpend verhaal over een jongen die al op jonge leeftijd in aanraking komt met het wrede en angstige leven in het Libië van Khadaffi. Zijn debuut werd vertaald in 26 talen, en won zes internationale literaire prijzen waaronder de Commonwealth Writers' Prize. Matar woonde als zoon van een Libische diplomaat drie jaar in de VS en keerde daarna terug in Tripoli. In 1979 werd zijn vader door het regime van Khadaffi beschuldigd van subversieve activiteiten en moest het gezin Libië verlaten. Daarop woonde de familie een aantal jaren in ballingschap in Caïro waar Matar zijn middelbare school afmaakte. Vervolgens vertrok hij naar Londen voor een studie architectuur. In 1990 werd zijn vader ontvoerd in Caïro en sindsdien is hij spoorloos. Essays van Matar verschenen onder andere in The Independent, The Guardian, The Times en The New York Times. In maart 2011 zal zijn nieuwe boek Anatomy of a Disappearance in Engeland verschijnen. Later dat jaar zal ook de Nederlandse vertaling uitkomen.

(Nijmegen, 1946) geniet faam als columnist van NRC Handelsblad. Veel lezers beginnen zelfs de krant op de achterpagina van het eerste katern, waar Abrahams sinds elf jaar zijn vaste stek heeft onder de titel Dag door de weeks. Onder zijn fans bevinden zich literatoren als Maarten ’t Hart, Ronald Giphart en Jan Mulder. Abrahams ontleent zijn inspiratie regelmatig aan wat hij dagelijks in zijn geliefde Amsterdam hoort op terrassen en in restaurants. Maar ook schrijft hij met veel invoelingsvermogen en zelfspot over persoonlijke onderwerpen. Zo weidt hij in zijn columns graag uit over familiezaken en deed dat inmiddels zo regelmatig dat hij voor veel NRC-lezers bijna een familielid is geworden. Zijn columns zijn gebundeld in onder meer Familie, wat moet je er mee? Barre dagen, Liefde en ander leed en Mijn vader vond het mooi geweest. Andere boeken van zijn hand zijn Ben je onze trouwdag vergeten? en het succesvolle Katten & ander gespuis.

(Nederhorst den Berg, 1958) werkt al vijfentwintig jaar bij de VPRO. In die tijd heeft zij brede ervaring opgedaan bij de productie en presentatie van zowel radio- als tv-programma’s. Zo was ze onder meer betrokken bij Welingelichte kringen, Ischa, Het Gebouw, De Ochtenden, Noorderlicht en het tv-programma Het Buitenhof. Tessel Blok is het jongere zusje van Dieuwertje Blok. De zussen kregen de liefde voor het vak met de paplepel ingegoten want hun moeder Henny Fontaine was redactrice bij de KRO, zangeres en voordrachtkunstenares. Vader Dick Blok was hoogleraar middeleeuwse geschiedenis en oma Stella Fontaine een bekende kleinkunstenaars. Tessel Blok is op dit moment presentatrice van het dagelijkse radioprogramma Villa VPRO op Radio I.

(1958) durft als Russische filmmaker zijn nek uit te steken met kritische documentaires en films over heikele politieke vraagstukken in zijn land. Zijn documentaire Russische Lessen over de eenzijdige berichtgeving over de Russisch-Georgische oorlog in 2008 leverde hem de titel Man van het jaar 2009 op in Georgië. Vanwege de scherpe kritiek die hij daarin uit op de Russische regering en het leger kon de film in Rusland alleen aan vrienden uit de oppositie worden vertoond. Zijn film Rebellion, de zaak Litvinenko uit 2007 is een aanklacht tegen de Russische staatsveiligheidsdienst FSB die achter verschillende bomaanslagen en gijzelingen zou zitten die zouden zijn gepleegd om Poetin in het zadel te houden. Nekrasov volgde verschillende film- en cultuurstudies in Rusland, Parijs en Bristol. In 1985 was hij de rechterhand van Andrei Tarkovsky bij de opnames en montage van Het Offer. Vervolgens maakte hij een aantal documentaires en tv-programma’s. Zijn eerste korte film uit 1993, Verende Lenin, won de UNESCO-prijs in Cannes. Ook de lange speelfilm die daarna volgde, Liefde is zo sterk als de dood, viel in de prijzen. Nekrasov schrijft ook toneelteksten en werkt als theaterregisseur.

(Amsterdam, 1972) zette al ruim voor zijn afstuderen als neerlandicus met enkele vrienden Bunker Hill op. Dit literaire tijdschrift viel op door zijn eigenwijze aanpak en werd ingelijfd door uitgeverij Thomas Rap. Henderson is van vele markten thuis. Hij was jaren lang actief als redacteur bij De Bezige Bij/Thomas Rap, Nijgh & Van Ditmar en Nieuw Amsterdam Uitgevers, en redacteur van het literaire poptijdschrift WAHWAH. Dit jaar vestigde hij zich als zelfstandig redacteur en publicist. Hij schrijft recensies voor Het Parool en De Poëziekrant en publiceert verder in o.a. De Groene Amsterdammer. Daarnaast is hij literair scout voor De Bezige Bij/Thomas Rap en verzorgt hij de 'backoffice' voor de Stadsdichter van Amsterdam, F. Starik. Ook presenteert hij regelmatig literaire evenementen.

(Amsterdam, 1981) - theatermaker, schrijver, dichter, journalist - baarde in 2009 opzien met haar eerste dichtbundel Als Mozes had doorgevraagd. In 2012 verscheen haar debuutroman De laatste Aedema. In haar werk onderzoekt ze  hoe we anders kunnen nadenken over onszelf en de wereld. Sinds 2019 schrijft ze over hoe de ruimte ons kan helpen anders naar de aarde te kijken in o.a. haar essay Wat is ruimte waard. De voorstelling gebaseerd op dit boek, Maankoorts, ging in juni 2024 in première. Sinds 2019 is Van Heemstra correspondent ruimtevaart bij De Correspondent. Ze maakt podcasts (o.a. Sør, Stadsastronaut en Als geschiedenis in je opstaat) en deed recent onderzoek naar de waarde van de nacht. In 2025 speelt ze haar nieuwe voorstelling Observaties van een theaterrat.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(Coevorden, 1957) was correspondent in Parijs en Moskou voor onder andere het Radio 1 Journaal en Elsevier voor hij als PvdA-politicus in 2004 werd gekozen in het Europees Parlement. In 2009 was hij bij de verkiezingen van het Europees Parlement lijsttrekker van zijn partij. In het parlement heeft hij zitting in de commissies ontwikkelingssamenwerking en mensenrechten. Ook is hij voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Afghanistan. In zijn carrière als politicus blijft zijn interesse in het voormalige Oostblok een rol spelen. Hij verzette zich in 2007 met succes tegen de voorgenomen aanleg van de Via Baltica door de Rospuda vallei, een uniek natuurgebied. Hij was in 2004 waarnemer bij de presidentsverkiezingen in Oekraïne en werd in 2010 hoofd van de EU-waarnemingsmissie bij de stembusgang in Ethiopië. Berman zat op de Toneelacademie in Maastricht voor hij in 1983 besloot om psychologie te gaan studeren. Zijn grootvader van moeders kant, Marinus van der Goes van Naters, was de eerste fractievoorzitter van de PvdA in de Tweede Kamer.

(Marokko, 1973) is journalist, columnist, vertaler, researcher en programmamaker. Ze publiceert in diverse media (waaronder NRC en Linda) en heeft haar eigen online glossy voor bourgondische cultuurminnaars, Aicha Qandisha. Ze stelde een bundel samen met verhalen over Arabische vrouwen, Achter de Sluier (1999); in 2013 verscheen haar boek Arabieren kijken, over ‘gewone’ mensen in de Arabische wereld. Ze maakte tv-programma's voor diverse omroepen, waaronder de documentaireserie Seks en de Zonde (met Femke Halsema). Samen met Michelin-sterrenkok Soenil Bahadoer schreef ze Spicy Chef (2020) en Streetfood (2022), twee culinaire boeken met verhalen en Surinaams-Indiase recepten. In 2022 verschenen ook van haar hand: haar ‘levenswerk’ (in Bouazza’s eigen woorden) Een koffer vol citroenen, een requiem voor en portret van haar moeder en Arbeidsmigranten in Nederland.

Een trio met Peer de Graaf. Peer begon in 1978 ooit als ‘Meneertje Peertje’ in het theater. Meneertje Peertje is nog steeds actief maar inmiddels is Peer de Graaf uitgegroeid tot een volwassen acteur, cabaretier, muzikant, presentator en improvisator. De Graaf treedt niet alleen op in het theater, maar is ook actief in het onderwijs en de gezondheidszorg. Met Thijs Borsten vormt hij het duo Trapperdetrap dat zich toelegt op volwassen liedjes voor kinderen. Op elke cd is een bijzondere gast te horen zoals Mathilde Santing, Wende Snijders en Denis Jannah. Het streven van het duo is om mooie muziek te maken die ook bij niet-ouders in de smaak valt. De Graaf is een allround performer die met groot gemak zingt, grappen maakt en verhalen vertelt. Hij doet dat al jaren lang bij verschillende acts en bandjes; in theaters, op de Parade maar ook op buurtfeesten.

(Wieringerwaard, 1962) is een meester in het beschrijven van Nederlandse landschappen met grazende schapen en gakkende ganzen. Hij groeide op als boerenzoon in de kop van Noord-Holland. Behalve historisch taalkundige is hij ook hovenier en schaatstrainer. In 2006 werd zijn debuut Boven is het stil direct als een groot succes onthaald. Voor deze roman over een boerenzoon die wacht op de dood van zijn vader zodat hij zijn eigen leven kan gaan leiden kreeg hij het Gouden Ezelsoor, de Debutantenprijs en de International IMPAC Dublin Literary Award. Boven is het stil is verkocht aan bijna dertig landen, bewerkt voor toneel en wordt nu verfilmd door Nanouk Leopold. Bakker’s tweede plattelandsroman Juni uit 2009 was wederom een internationaal succes. Herfst 2010 verscheen zijn derde roman De Omweg, over een vrouw die haar man verlaat en naar Wales vertrekt. Dierencolumns die Bakker schreef in De Groene Amsterdammer zijn samen met teksten van zijn weblog gebundeld in Ezel, schaap en tureluur (2009).

(1946) heeft een diepgewortelde fascinatie voor ons koningshuis. “Onze verhalen zijn mooier dan die van de Engelsen. Zeker die uit de negentiende eeuw, die toch een beetje vergeten is,” zei hij toen zijn koningsdrama De Troon in maart 2010 op tv werd uitgezonden. Beukenkamp schreef ruim honderd scripts voor toneel, film en televisie. De meest recente is Majesteit, een speelfilm met Carine Crutzen als Beatrix. Voor zijn tv-drama De Kroon over de kwestie Zorreguieta kreeg hij in 2005 een Gouden Kalf. Beukenkamp ontving ook tal van andere prijzen waaronder de Liraprijs, de Prix d’Italia en nog eens vier Gouden-Kalf-nominaties. In 2003 publiceerde Beukenkamp De verborgen schrijver dat in 2009 in geactualiseerde vorm opnieuw is uitgegeven. Dit handboek gaat in op het schrijven van dialogen, de strijd tussen vorm en inhoud en is verluchtigd met anekdotes uit de praktijk. Beukenkamp is docent bij Scriptschool, de Filmacademie, de Universiteit Utrecht en de Theaterschool Amsterdam.

(Haarlem, 1975) is schrijver van romans, gedichten, verhalen, essays en scenario's. Kenmerkend voor zijn oeuvre is de meeslepende manier waarop hij personages verwikkeld in historische misstanden tot leven wekt. Zijn debuutroman Armin (2008) gaat over kinderen op drift na de Tweede Wereldoorlog. In Ik was Amerika (2010) raakt een Nederlandse krijgsgevangene in WOII bevriend met een landarbeider in een kamp in de VS. Decennia later zoekt hij hem weer op. Peek ontving er de BNG Literatuurprijs en de F. Bordewijk-prijs voor. Godin, held (2014) is een openhartige roman over het mysterieuze en al te menselijke van de liefde. In zijn pamflet Verzet! Pleidooi voor communisme (2015) ondermijnt hij decennia van kapitalistische indoctrinatie. Zijn roman A.D. (2021) gaat over de gebeurtenissen en ontberingen aan boord van een van de eerste scheepsreizen in de 16de eeuw naar het huidige Indonesie͏̈ en de aankomst daar. In 2025 verscheen zijn dichtbundel Orang/oetan.

(Odessa, 1966) maakt volksmuziek waarin hij elektronica combineert met authentieke instrumenten uit alle windstreken: van de tweesnarige dombra uit Kazachstan tot de nej, een Turkse fluit. Bovendien is hij een geoefend boventoonzanger. OMFO staat voor Our Man From Odessa en is het geesteskind van German Popov die in 1989 van Odessa naar Amsterdam verhuisde om te genieten van de vrijheid die hier heerste. In de vijfmansformatie waarmee hij nu optreedt is ook Fay Lovsky actief op o.a. de zingende zaag en de theremin, het enige muziekinstrument dat bespeeld wordt zonder het aan te raken. Volgens Fay Lovsky is Popov’s kennis van de oriëntaalse muziek fenomenaal. Voor zijn cd’s bereisde hij afgelegen oorden van Kazachstan tot de Karpaten om inheemse muziek op te nemen. Het repertoire van OMFO neemt smartlappen uit landen rond de Zwarte Zee als vertrekpunt, maar gaat cross-overs aan met Arabische invloeden, pop, jazz en klanken uit het verre oosten.

(Bloemendaal, 1978) werd door wijlen Kees Fens “de minst saaie Nederlandse reisschrijver” genoemd. En hij haalt inderdaad alles uit de kast om zijn lezers op verrassende verhalen te trakteren. Voor zijn werk als Ruslandcorrespondent reist hij door het voormalige Oostblok op zoek naar bijzondere verhalen. Na zijn studie geschiedenis werkte Brandt Corstius eerst twee jaar voor het tv-programma Barend en Van Dorp. Intussen reisde hij regelmatig naar Rusland en in 2005 besloot hij om zich in Moskou te vestigen als correspondent. Hij schrijft daar sindsdien onder meer voor Trouw en De Standaard. In 2008 en 2009 maakte hij voor de VPRO-televisie veelgeprezen series over het dagelijks leven van de Russen, Van Moskou tot Magadan en van Moskou tot Moermansk. Brandt Corstius schreef twee boeken, Rusland voor gevorderden, over zijn vaak absurde leven in Moskou en reizen door Rusland en Kleine landjes, over obscure streken en gemeenschappen in de Kaukasus. In de zomer 2010 presenteerde hij het tv-progamma Zomergasten.

(Leiden, 1955) oogstte veel lof met zijn boeken over de njai, vrouwen in Nederlands-Indië die samenleefden en kinderen kregen met Nederlandse mannen. Baay debuteerde in 2006 met het deels autobiografische De ogen van Solo, over migratie en ontworteling van Indische Nederlanders. In 2012 verscheen Gebleekte ziel, een op historische feiten gebaseerde roman over de zoon van een Balinese edelman die naar Nederland wordt gestuurd om hem te 'bleken', te ontdoen van zijn inheemse identiteit. Daar werd wat gruwelijks verricht is een non-fictie boek over de onbekende geschiedenis van de slavernij in Nederlands Oost-Indië. In 2018 verscheen zijn documentaire roman Het kind met de Japanse ogen, een persoonlijke zoektocht en historisch onderzoek naar het leven zijn vader.

(Tilburg, 1960) won in 2009 de Dick Scherpenzeelprijs met Het Verdriet van Ambon. Een geschiedenis van de Molukken. De jury oordeelde zelden ‘zo'n gaaf voorbeeld van betekenis gevende reisjournalistiek’ te hebben gezien. Bij de ontvangst van de prijs uitte Lingsma kritiek op de media die steeds minder belang toekennen aan de buitenlandjournalistiek. Lingsma werkte na haar studies Nederlands en communicatiewetenschappen eerst bij Inter Press Sevice en NPS radio. In 1999 vertrok ze naar Azië om verslag te doen van het referendum in Oost-Timor en de oorlog op de Molukken voor o.a. het AD, Elsevier, Amnesty International, Vrij Nederland en CNN. Van 2001 tot 2002 werkte ze als voorlichter voor de grondwetgevende vergadering van Oost-Timor. Naast haar werk als freelance journalist volgde ze een gedeeltelijke master International Crimes and Criminology aan de VU.

Erik van Diemen is een van dè grote kenners van Latin & Caribische muziek in Nederland. Het liefst draait hij een mix van diverse Caribische stijlen. Maar ook met een compleet Cubaanse avond kan hij goed uit de voeten. “Als de dansvloer maar volstaat met blije mensen”, zegt hij daar zelf over. Zijn muziekkennis is duizelingwekkend. De meest uiteenlopende genres van salsa, zouk, soca, merengue, compas, pambiche tot aan de kaseko hebben voor hem geen geheimen meer. DJ Erik heeft de afgelopen tien jaar op talloze plaatsen en gelegenheden gedraaid waar de ‘urban world groove’ te horen is. In De Melkweg en El Centro is hij regelmatig te gast, maar ook draaide hij met regelmaat op Club Caribbean in Amsterdam, Het Rotterdams Zomercarnaval, Café Local Antwerpen, Cantinero Amsterdam en in het Tropentheater in Amsterdam. Erik is de eigenaar van Most Wanted, een online cd-winkel gespecialiseerd in muziekstijlen uit Zuid-Amerika.

(Amsterdam, 1952) is al ruim 25 jaar pionier en kenner van wereldmuziek waarop het goed dansen is. Hij draait met grote regelmaat muziek op feesten, festivals en bij concerten. Als hij niet op pad is met zijn platen, werkt hij als programmamaker en schrijvend journalist. Zijn kennis reikt van Congolese soukous tot Braziliaanse baile funk en van Ethiopische jazz tot Cubaanse timba. Springer is muzieksamensteller van het Radio 5-programma 'Dichtbij Nederland'. Ook schrijft hij muziekrecensies voor Onze Wereld en het popblad Revolver's Lust for Life.

(Amsterdam, 1963) is sinds 1 juni 2008 hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer. Eerder was ze daar al werkzaam als redacteur literatuur. Daarvoor was ze van 2000-2004 hoofdredacteur van Vrij Nederland en uitgever bij uitgeverij Meulenhoff. Verder schreef ze regelmatig voor Opinio en Trouw. Xandra Schutte studeerde communicatiewetenschap en Nederlandse taal- en letterkunde in Amsterdam. In 1999 publiceerde ze Maskerade, een bundel met elf essays over de vervagende grenzen tussen het mannelijke en het vrouwelijke in de cultuur en de maatschappij. In 2008 verscheen Weg uit Nederland, een briefwisseling met Sarah Verroen over het leven op het Franse platteland. Schutte was ook enige jaren panellid van het tv-programma Zeeman met boeken en van OBA live.

(Beemster, 1964) luisterde als kind al gefascineerd naar de verhalen van volwassenen over de Tweede Wereldoorlog. Het wekte dan ook geen verbazing toen hij na zijn studie journalistiek besloot om oorlogsverslaggever te worden. Sindsdien bezocht hij meer dan dertig conflicthaarden. Karskens wil nooit mee als ‘embedded’ journalist maar staat op zijn onafhankelijkheid. In 2008 kreeg hij daarom de ereprijs “Journalist voor de Vrede” van het Humanistisch Vredesberaad. De jury prees hem omdat hij in de verslaggeving over Irak en Afghanistan ‘als een van de weinigen’ niet alles door een westerse bril bekijkt en laat zien hoe de acties van het westen een voedingsbodem vormen voor de verbittering tegen het westen in de islamitische wereld. Ook ontving hij in 2008 de Clara Meijer-Wichmann penning van de Liga voor de Rechten van de Mens en J’Accuse. Karskens schreef verschillende boeken waaronder Reizen langs de frontlijn “Een handboek voor journalisten, hulpverleners en avonturiers”. In zijn laatste boek Rebellen met een reden onderzoekt hij wat mensen die kiezen voor een rebellenleven – van deserteur Poncke Princen tot FARC-rebel Tanja Nijmeijer – bezielt. Karskens werkte vijftien jaar als freelancer, was deeltijd in dienst bij Nieuwe Revu en is momenteel werkzaam bij dagblad De Pers.

(Libanon, 1956) brak in 2004 internationaal door met haar debuutroman B as in Beirut. Het verhaal wordt verteld door vier verschillende vrouwen die moeten leren leven met de gevolgen van de burgeroorlog. Het meest indringend is het verhaal van Warda, die gek wordt van verdriet en schuldgevoel omdat haar vader is omgekomen bij een bomaanslag en die vervolgens ook nog haar dochtertje verliest. In haar tweede boek Wild Mulberries (2008) beschrijft Iman Humaydan het leven in een klein Libanees dorpje in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon Sarah is een jong meisje dat droomt van een betere toekomst en een ontmoeting met haar moeder, die haar dorp en de patriarchale regels die daar heersten ontvluchtte toen Sarah nog klein was. Iman Humaydan groeide ook op in een klein Libanees dorpje maar in een tolerante familie. Haar derde roman Hayawat Okhra (2010) verteld het verhaal van een vrouw die na jaren van ballingschap terugkeert en haar eigen stad en verleden reconstrueert. Hayawat Okhra komt eind 2011 uit in het Frans en Engels. Humaydan studeerde sociologie in Beiroet en is werkzaam als onderzoeker, journalist en zij initieert en implementeert ontwikkelingsprojecten op het Libenase platteland.

(Zeist, 1973) was cabaretier en reclamemaker voor hij in 2003 debuteerde met De Duiker, waarin hij via het taalgebruik van drie studenten een treffend tijdsbeeld neerzet. Daarna volgde de romantische tragedie Aphinar (2007) waarin Knol woedende monologues intérieurs afwisselt met een sensueel en ontluisterend liefdesverhaal. In 2011 verscheen zijn grote roman Alles kan kapot over de lotgevallen van drie generaties familieleden. In dit boek toont hij zich schatplichtig aan o.a. Céline, Woolf en David Foster Wallace, maar laat vooral een authentiek en vernieuwend geluid horen. Bij Knol is alles mogelijk. Doden kunnen uit hun as herrijzen en weer een plek opeisen in het boek. Ook speelt hij graag met taal en stijlvormen. Het Nederlands Letterenfonds verkoos Alles kan kapot tot een van de tien beste Nederlandse boeken van 2011. Behalve romans schrijft Knol ook korte verhalen, essays, blogs en kritieken en is hij redacteur van Tirade. Momenteel werkt hij aan een nieuwe roman.

(1942) behoort volgens Vrij Nederland tot ‘de twaalf grootste denkers van Nederland’. De emeritus hoogleraar wijsbegeerte combineerde wetenschappelijk werk altijd met het maatschappelijk debat. Achterhuis benadrukt in zijn omvangrijke oeuvre thema’s als schaarste, ontwikkelingshulp, milieu en technologie. Zelf noemt hij zijn werk graag actualiteitsanalyse omdat hij filosofie koppelt aan een uitgebreid onderzoek van dossiers, rapporten en krantenartikelen. Achterhuis won in 2003 de Pierre Bayle prijs voor de cultuurkritiek en in 2009 de Socrates-wisselbeker voor Met alle geweld waarin hij ingaat op de rol van geweld in onze maatschappij. Een van zijn bekendste boeken is De markt van welzijn en geluk uit 1979 waarin hij schrijft dat hulp niet altijd vooruitgang betekent omdat het afhankelijkheid creëert. Utopie van de vrije markt, verscheen in 2010. Met de kredietcrisis als aanleiding laat Achterhuis zien dat er wel degelijk een ideologie achter het vrije-markt-denken zit. Zijn jongste werk, De kunst van het vreedzaam vechten (2014) schreef hij samen met Nico Koning en behandelt de omgang met conflicten in samenlevingen.

(1979) is filosoof, jurist, schrijver, trainer en programmamaker. In zijn laatste boek Welkom in Youtopia uit 2010 schetst hij de vervaging van grenzen tussen de echte en de virtuele wereld door de nog steeds groeiende technologische mogelijkheden. Mensen grossieren in identiteiten als carrièretijger, sporter, lover en wat al niet meer. Van Veen vraagt zich af of hoeveel persoonlijkheden iemand kan hebben. Hij onderzoekt in dit boek of het gebruik van de verschillende identiteiten een toegevoegde waarde kan hebben in het echte leven. In 2009 promoveerde Van der Veen in Delft op een onderzoek naar relaties tussen overheden en projectontwikkelaars in New York, Amsterdam en London. Ook bedacht hij debatprogramma’s voor De Balie en de Stadsschouwburg die hij veelal zelf presenteerde. Van der Veen publiceert met regelmaat in NRC, maar soms ook in de Volkskrant.

(1979) is een muzikale duizendpoot die al vanaf haar elfde haar eigen liedjes zingt en speelt. Daarbij begeleidt ze zichzelf op verschillende instrumenten zoals piano, banjo, ukelele en gitaar. Een van haar laatste grote projecten is Muzikaal Verhaal, een serie familievoorstellingen in de Rotterdamse Doelen. Ze schreef er de muziek voor die werd gespeeld door het Rotterdams Philharmonisch Orkest, maar ook de verhalen, die werden voorgelezen door onder andere Anneke Blok en Wilfried de Jong. In september 2010 verscheen bovendien haar eerste soloalbum Lege plaatsen in de stad met schijnbaar onschuldige liedjes over het dagelijks leven. Samen met Ellen Kromhout maakte ze de PrivéCarré, een minivoorstelling in een zelfgebouwd theater op wielen. Hiermee was ze zomer 2010 te zien op Oerol en het Amsterdamse Fringefestival. Als helft van het duo Kirke won ze in 1997 de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter. Lotte van Dijck componeerde ook filmmuziek o.a. voor Sextet van Eddy Terstal en Jongens zijn we van Tomas Kaan.

bewijst op overtuigende wijze dat swingende Afrojazz ook uit Nederland kan komen. Pas in 2009, zes jaar na de oprichting, debuteerde de band op cd met Afro What!? Afrobeat, jazz, griot-muziek uit Mali en funk smelten hier samen tot een heerlijk massief geluid. De Gambiaanse Nederlander Ebou Gaye Mada, bekend van Ifang Bondi, speelt percussie en rapt. Het gitaarspel van Michiel Bel en Frank Gones is enerzijds enorm stuwend, maar tegelijk hoor je prachtig gierende solo’s. Maar het geluid van deze band wordt toch vooral bepaald door de drie machtige blazers die ook de frontlinie van de band vormen. Tenorsaxofonist David Beukers, Job Chajes van de Amsterdam Klezmer Brand op baritonsax en oprichter Thijs van Milligen zelf op alt, maken er een heerlijk opzwepende bende van. Drummer Benoit Martiny, percussionist Ruben Montes en bassist Merijn van Wijdeven zorgen voor de finishing touch. De band speelde afgelopen jaar op vele podia en festivals. Stil staan of zitten is onmogelijk, overal wordt het feest.

Enkh Jargal, ook wel Epi, begeleidt zichzelfop de morin khour als hij zijn prachtige tweestemmige boventoonkeelzang laat horen. Dit is een heel speciale manier van zingen die moeilijk te plaatsen is en alleen in enkele streken ter wereld wordt beoefend. Het is een soort polyfonie waarbijéén stem twee instrumenten imiteert. De onderste toon is een bourdon die klinkt als een mondharp.Daarboven klinkt een fluitmelodie, die doorboventonen wordt gevormd. De Mongoolse term hiervoor is xöömij, letterlijk keelholte.

(Amsterdam, 1972) was al bekend als dichter-performer voordat er een letter van haar was uitgegeven. In 1997 kreeg ze nationale bekendheid door haar optredens op grote literaire festivals. Haar debuut Genoeg gedicht volgde pas twee jaar later en werd meteen genomineerd voor de NPS-Cultuurprijs. Haar tweede bundel Koffers Zeelucht (2003) viel twee keer in de prijzen. Eind 2008 verscheen Loper van Licht. Haar bundel Wasdom verscheen in 2011. In 2016 verscheen haar debuutroman 'Malva', Die werd bekroond met de Fintro Literatuurprijs 2016 en genomineerd voor de Opzij Literatuurprijs 2016 (shortlist) en de ANV Debutantenprijs 2016. De roman vertelt het verhaal van de enige dochter van de Chileense dichter en Nobelprijswinnaar Pablo Neruda. Op jonge leeftijd werd zij door haar vader verstoten en op achtjarige leeftijd overleed ze in Nederland.

(Oosterbeek, 1970) is presentator, programmamaker, acteur en voice-over met als specialiteit muziek, literatuur, kunst en cultuur. Na zijn studie aan de Toneelschool Amsterdam speelde hij in voorstellingen van onder meer Het Toneel Speelt, Toneelgroep Amsterdam, RO Theater en De Trust, en maakte deel uit van het vaste ensemble van het Nationale Toneel. Francis was presentator bij AT5 en radiomaker bij onder meer de KRO op NPO Radio 1, RedBull Music Academy en 40Up Radio. Hij spreekt audioboeken in. Zijn versie van Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer haalde de shortlist van de Storytel Award 2019 voor het Beste Luisterboek. Hij presenteerde op de radiozender Sublime o.a dagelijks de ochtendshow Sublime Sunrise, het Instagram-poëzieprogramma Sublime Smooth en de avondshow The Sublime Experience. In 2025 bedacht en presenteerde hij de tv-reeks Kringlopen met Francis voor de Noord-Hollandse omroep NH. Francis is verbonden aan Writers Unlimited als programmamaker en presentator van het festival.

Bekijk de website van Francis Broekhuijsen
Instagram: @francisbroekhuijsen

(1975) toont in zijn dichtwerk zijn fascinatie voor het onbekende en ongrijpbare. De titel van zijn debuutbundel De vloeibare jongen (2005) is wat dat betreft veelzeggend. Niets is wat het lijkt, personages vloeien in elkaar over, een jongen lost op in water en spoelt weg met de rivier. Ook in zijn tweede bundel Kranen open (2009), laat Möhlmann zijn fantasie de vrije loop. Opvallend is dat zinswendingen of motieven van het ene gedicht soms woordelijk terugkeren in een ander gedicht. Möhlmann studeerde Nederlands, organiseerde programma’s in literair theater Perdu en was een van de oprichters van het poëzietijdschrift Zanzibar en de literatuursite www.literairnedeland.nl. Hij werkt momenteel als beleidsmedewerker poëzie bij het Nederlands Letterenfonds en is redacteur van het poëzietijdschrift Awater. Möhlmann stelde diverse bloemlezingen samen met werk van andere dichters, zoals Dit zijn de daden waar ik mens voor was – De mooiste gedichten van Martinus Nijhoff (2008). Bij Van Gennep verscheen in 2007 de bundel Geboorte in meer dan 50 gedichten.

(1978) werd na de publicatie van haar eerste boek Kittens in the boiler door Engelse critici ‘a female Charles Bukowski’ gedoopt. Lecompte leeft om te schrijven en te fantaseren. “Het lukt me gewoon niet om mijn dagen te structureren met vlees en patatten. Schrijven komt altijd op de eerste plaats. Voor eten en wassen. De opname in een psychiatrische kliniek was een kolfje naar haar hand. Ze vond het heerlijk om haar verbeelding de vrije loop te laten en haar behandelaars maar wat op de mouw te spelden. Haar eerste Nederlandstalige bundel De dieren in mij (2009) werd bekroond met de C. Buddingh-prijs. Hierin beschrijft Lecompte haar vaak zwartgallige bestaan. “Leugens exclusief, zo persoonlijk dat het gênant wordt,” zei ze er zelf over. In haar gedichten en leven spelen dieren, magie en sprookjes een belangrijke rol. Vervolgens verschenen onder meer haar succesvolle bundels Blinde gedichten (2012), Schachten en amuletten (2013) en het voor de VSB Poëzieprijs genomineerde Dichter, bokser, koningsdochter (2015).

vormt samen met Luc van Loo de artistieke kern van TG Space. Zij ontwikkelt de concepten voor de kijkoperaties, voert de regie en heeft zich in de loop van de tijd ook gericht op het schrijven van de teksten. Petra Ardai studeerde af aan de Mime-opleiding van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en volgde DasArts, de postacademische opleiding voor podiumkunstenaars. Space maakt theater zonder valse illusie en met engagement. Het gezelschap Loo beziet theater als een gesprek met het publiek, een uitwisseling van gedachten on the spot, gevat in een uiterst minutieus scenario waarin beeld en geluid een belangrijke rol spelen. De theaterdocumentaires zetten het mes in maatschappelijke onderwerpen en maken het politieke persoonlijk. De onverwachte en fantasievolle perspectieven leiden tot nieuwe inzichten op heikele thema’s.

Samen met Petra Ardai vormt Luc van Loo de artistieke kern van SPACE. Binnen het gezelschap is hij verantwoordelijk voor alle geluidsontwerp en is verantwoordelijk voor de technische uitwerking van alle concepten voor de kijkoperaties. Luc van Loo studeerde af aan de Mime-opleiding van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Space maakt theater zonder valse illusie en met engagement. Het gezelschap van Petra Ardai en Luc van Loo beziet theater als een gesprek met het publiek, een uitwisseling van gedachten on the spot, gevat in een uiterst minutieus scenario waarin beeld en geluid een belangrijke rol spelen. De theaterdocumentaires zetten het mes in maatschappelijke onderwerpen en maken het politieke persoonlijk. De onverwachte en fantasievolle perspectieven leiden tot nieuwe inzichten op heikele thema’s.

(Sassenheim,1942) wilde aanvankelijk acteur worden, maar zei de toneelschool al na een jaar vaarwel. Hij wijdde zich vervolgens aan een studie Nederlands en richtte het literaire jongerenblad Fase op. Tegelijkertijd publiceerde hij gedichten in diverse andere literaire bladen. Ook vertaalde hij toneel. Via diverse baantjes waarmee hij de kost verdiende, kwam hij uiteindelijk in de kunstjournalistiek terecht. Hij werkte o.a. voor het AD, de Haagsche Courant en het Binnenhof. Ook maakte hij radiocolumns voor Radio West. Hoewel hij eerst was aangesteld voor film en toneel, werd een andere grote passie zijn specialiteit: de jazz. Jansma ging in 2005 met de Vut maar blijft nog steeds actief als journalist, o.a. voor de websites jazzmasters, denhaagjazz en jazzpodium.

(Paramaribo) debuteerde in 2008 als regisseur met de documentaire Trefossa Mi a No Mi over de Surinaamse dichter Trefossa (1916-1975), pionier in het gebruik van het Sranantongo in de poëzie. De documentaire was de openingsfilm op het Filmfestival The Backlot in Suriname en werd bekroond met de publieksprijs op het Africa In The Picture Film Festival in Amsterdam (2010). Does heeft een lange loopbaan achter de rug als eindredacteur en journalist voor verschillende media in Nederland, Suriname en Aruba. Zij was in de jaren negentig hoofdredacteur van Mutyama, een Surinaams tijdschrift voor cultuur en geschiedenis. Ook publiceerde ze onder meer in De Journalist, het Algemeen Dagblad, Vrij Nederland, De West en Mokro. In Aruba was zij chef-redactie van het dagblad Amigoe Aruba. Verder was zij werkzaam voor VPRO radio (De Avonden) en correspondent Wereldnet (radio). Zij werkte jaren bij Omroep West als eindredacteur van diverse televisieprogramma’s. Sinds enkele jaren is zij zelfstandig werkzaam als cineast en producent.

(Amsterdam, 1956) is film- en tv-maker met een voorliefde voor de Caraïben waar ze een deel van haar jeugd doorbracht. Onlangs maakte ze een documentaire over de ontwikkeling van Willemstad. Ze waarschuwt hierin dat de stad zich niet moet uitleveren een buitenstaanders en projectontwikkelaars. Haar eerste grote documentaire was Water the Drop of Life, over wereldwijd waterbeheer, waarvoor ze in 16 verschillende landen filmde. Daarna maakte ze o.a. films over de Westelijke Jordaanoever, vrouwelijke kindsoldaten uit Sierra Leone en Liberia en patriottisme in Israël. In 2003 richtte ze EMF-Films op waarmee ze de internationale tv-serie A dollar a day maakte, over leven onder de armoedegrens. Alexandra Jansse werkte voor diverse filmfestivals in de Caraïben en voor het Film Festival Rotterdam. Doel van al haar projecten is om mensen met elkaar te verbinden en in beweging te brengen. Jansse studeerde politieke en sociale geografie in Amsterdam met als specialisatie de Derde Wereld.

(1970) maakt radio- en televisieprogramma’s over onderwerpen die haar raken. Zoals Drona & ik, een filmportret van een 9-jarig autistisch jongetje, gezien door de ogen van zijn drie jaar oudere broer. Vaak spelen kinderen een rol in haar werk. Van Campen weet een grote spanningsboog te creëren zoals in Van de Wolven.Tsjetsjeens fotoalbum in geluid waarin een sluipschutter een vrouw met kind langdurig onder schot houdt. De regisseuse verlegt haar grenzen graag, maar soms kiest ze juist thema’s die heel dichtbij haar staan. Een voorbeeld daarvan is Terreur in de kerk over de verwikkelingen in een klooster waar haar vader zich een tijdje terugtrekt. Met Eeuwige Moes, een portret van een Hollandse groenteteler die besluit om naar Zweden te emigreren, oogstte ze internationaal veel succes. Van Campen studeerde geschiedenis en werkte bij verschillende omroepen zoals de NMO, NPS, Radio Noord-Holland en de VPRO. Sinds 2003 maakt ze deel uit van het mede door haar opgerichte collectief radiomakers Desmet. Haar werk is meermalen bekroond in binnen- en buitenland.

maakt onbezorgde folkachtige popmuziek met diepgang. Dit vrolijke kwintet mengt invloeden uit de Balkan, de Arabische wereld, latin en Hollandse fanfarecultuur tot een zeer aanstekelijk geheel. Frontvrouw is Amarins Romkema, een jonge Friese zangeres en gitariste die eerder te horen was op albums van Lucky Fonz III. Amarins heeft een onbevangenheid die doet denken aan Fay Lovsky. In de bezetting horen we onder meer ukelele, viool, accordeon, gitaren en een staande bas. De vele optredens in binnen- en buitenland hebben de groep een volwassen geluid bezorgd zonder dat hun muziek heeft ingeboet aan spontaniteit.

(1972, Curaçao) Corsen is pianist, componist en arrangeur. Hij komt uit een familie die een belangrijke rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de Antilliaanse muziek en letteren. Hij componeerde en arrangeerde muziek voor zeer uiteenlopende projecten: van Izaline Calister tot het Metropole Orkest. Met zijn eigen formaties trad hij op van Colombia tot Litouwen. Samen met de uit Aruba afkomstige jonge klassieke gitarist Marlon Titre brengt hij nu een ode aan Julian Coco. Deze in 1924 op Curaçao geboren gitarist en contrabassist geldt als de belangrijkste inspiratiebron van musici uit de Antillen en Aruba. Hij belichaamt als geen ander de Caribische stijl waarin zowel Europese als Afrikaanse elementen te herkennen zijn. Tegelijkertijd was hij klassiek gitarist, speelde hij contrabas in het Utrechts Symfonieorkest en maakte hij graag uitstapjes naar de jazz. Corsen en Titre arrangeerden samen verschillende nummers van Coco. De twee worden bijgestaan door het Randal Corsen Quartet en het New European Ensemble o.l.v. Christian Carlsen, dat vier blazers en vier strijkers telt.

(Trinidad), schrijver en filmmaker, won vijf internationale prijzen in 2009 en 2010 voor zijn film Masman. Gebaseerd op Mas Man Peter Minshall, de bekende carnaval artiest uit Trinidad. Mas Man Peter Minshall is bekend om zijn provocerende thema’s voor het jaarlijkse carnaval op Trinidad, en kreeg internationale bekendheid als artistiek regisseur van de openingsceremonies voor de Olympische Spelen in Barcelona, Atlanta en Salt Lake City. De docu-film Masman ontving onder andere de award voor Beste Documentaire op het Trinidad & Tabago filmfestival, het New York- en het Zuid-Afrika filmfestival. Naast zijn werk als regisseur schreef Narine voor de Village Voice (New York), was film redacteur voor The Miami Herald en redacteur voor het Ebony magazine. Voor zijn redactionele werk bij Ebony en The Miami Herald ontving hij diverse prijzen.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Aruba) geldt als een van de meest veelzijdige gitaristen en componisten van zijn generatie. Hij studeerde gitaar en compositie aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Op zijn achttiende werd hij Junior Composer in Residence van het Residentie Orkest. Een paar jaar later won hij de eerste prijs op het prestigieuze Michele Pittaluga internationaal gitaarconcours in Italië. Hierna werd hij uitgenodigd voor talloze optredens voor radio en tv en op belangrijke gitaarfestivals in binnen en buitenland. Hij gaf concerten in onder andere het Concertgebouw Amsterdam, het Musical Olympus Fesitval in Sint Petersburg, Indiana University, Beijing University Hall, Festival Forum Gitarre Wien en het Grachtenfestival Amsterdam. Daarnaast componeerde hij voor onder anderen het Maarten Altena Ensemble, het Nationaal Jeugd Harmonieorkest, de Ereprijs, ensemble M.use, Ensemble Royaal, Duo Endo-Goergen, Symfonieorkest Musica en Blaasorkest Deltalinqs. In 2006 nam Titre zijn debuut-cd op in Milaan, met werken van onder andere Nuccio D'Angelo, Arthur Kampela en Antonio Lauro.

(Luxemburg, 1956) is sinds 2007 betrokken bij het Wnternachten festival, eerst als programmamaker en daarna als adviseur Arabische literatuur. Ze studeerde Arabische en Turkse taal-en letterkunde, verbleef een aantal jaren in de Arabische wereld en begon in de jaren ’80 met het vertalen van Arabische romans. Inmiddels heeft ze meer dan dertig titels uit het Arabisch vertaald, waaronder romans van de Egyptische Nobelprijswinnaar Nagieb Mahfoez, het oeuvre van de Libanese auteur Hanaan as-Sjaikh en werken van Hassan Blasim, Ghayath Almadhoun, Alaa Al Aswani en Khaled Khalifa. In 2005 ontving ze samen met Richard van Leeuwen de Fonds voor de Letteren Vertaalprijs ‘voor hun verdiensten voor de ontsluiting van de Arabische literatuur'. Poppinga doceert Arabische taal en literatuur aan de Universiteit van Amsterdam.

is beeldend kunstenaar. Hij werkte aanvankelijk als assistent-fotograaf voor Argentijnse kranten en maakte de overstap naar fotojournalist toen hij in 1993 naar Houston, Texas in de V.S. verhuisde. Hij stopte als fotojournalist en exposeerde daarna in diverse galeries en musea in de V.S.. Vanaf 1999 transformeert hij auto’s tot diverse mobiele kunstobjecten die hij The Y2 Kaka, The Illegal Immigrant Trypod, The Anti-Christ Ninth Mobile en Mobile Warning Global Warming noemt. De laatste in deze rij is The Weapon of Mass Instruction.

(Arnhem, 1954) is sinds 2010 de mensenrechtenambassadeur voor Nederland. Hij studeerde Filosofie aan de Universiteit van Amsterdam en werkte als assistent bij de vakgroep Cultuurfilosofie en Esthetica. Hij is sinds 1984 in dienst van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Lionel Veer werkte onder meer op het beleidsterrein van Europese zaken, asiel en migratie en internationaal cultuurbeleid. De afgelopen jaren was hij ambassadeur in Zagreb en consul-generaal in München. De functie van mensenrechtenambassadeur is bedoeld om een herkenbaar, zichtbaar en eigen profiel te geven aan het thema mensenrechten in de internationale betrekkingen. De mensenrechtenambassadeur zet zich in voor meer samenhang in het Nederlandse mensenrechtenbeleid.

(Haarlem, 1980) studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Aynan, zoon van Marokkaanse immigranten, is een warm pleitbezorger van de Berbercultuur. In 2007 verscheen zijn debuut Veldslag en andere herinneringen, over zijn jeugd, of, zoals hij het zelf noemt, zijn 'katholieke-islamitische-berberachtergrond'. Aynan is de bedenker van de Berberbibliotheek; een reeks waarin klassiekers uit Berberlanden verschijnen. Hij schreef verder Ik, Driss (met Hassan Bahara), de verhalenbundel Gebed zonder eind en Linoleumkoorts - aantekeningen van een docent, over het leven op een hogeschool in een grote stad. Aynan werkt als docent aan de Hogeschool van Amsterdam, artikelen van zijn hand verschenen in NRC, Het Parool, Folia en Trouw.

(Den Haag, 1987) schreef op haar 15e haar eerste composities. Eerst klassieke pianostukken, maar daarna werden het al snel eigen liedjes met pianobegeleiding. Ze kreeg zangles van Astrid Seriese. In haar eerste optredens begeleidde ze zichzelf op de piano. Ook gaf ze vaak acoustische sets weg met gitaarbegeleiding. In 2009 bracht ze haar eerste single 'Beautiful day' uit. Ze leidt samen met Astrid Seriese het Prachtmeidenkoor en zingt in verschillende andere projecten.

(1947) was van 1974 tot 2004 werkzaam als (universitair) docent bij de Opleiding Engelse Taal en Cultuur van de Leidse Universiteit, aanvankelijk als mediëvist, meer recentelijk vooral op het terrein van de Britse letterkunde van 1700 tot 1940. Hij publiceerde over een verscheidenheid aan letterkundige onderwerpen, van Oudengelse raadselteksten tot postmoderne Ierse romans; daarnaast verscheen van zijn hand een aantal literaire vertalingen in het Nederlands, waaronder Thomas Malory's Morte d'Arthur en Alfred Tennysons In Memoriam. Zijn belangstelling gaat vooral uit naar de 19e-eeuwse en vroegmoderne roman, en naar de esthetiek van populaire cultuur (mythen, sprookjes, ridderromans, balladen, melodrama, science fiction, fantasie, actie-series) door de eeuwen heen.

(1965) is sinds 2009 directeur Campagnes van OxfamNovib. Tussen 1993 en 2009 was hij politiek coördinator en hoofd Voorlichting van de GroenLinks-fractie in de Tweede Kamer. Van der Lee studeerde tot 1990 politicologie, waarbinnen hij zich specialiseerde in de leer der internationale betrekkingen.