(Taipei, 1971) is een schrijver en essayist van Maleisische afkomst. Zijn wereldwijd succesvolle romandebuut The Harmony Silk Factory (De zijdehandelaar) wint gerenommeerde literaire prijzen. Zijn tweede boek Kaart van een Onzichtbare Wereld (2009), ook internationaal succesvol, speelt zich deels af in de roerige jaren zestig in Indonesië. In beide boeken speelt het recente (post-)koloniale verleden van Azië een rol. Zijn personages maken tastbaar welke gevolgen politieke besluiten kunnen hebben voor gewone mensen. Vervolgens verschenen zijn romans Five Star Billionaire (2013), We, the Survivors (Wij, de overlevenden, 2019), en het nonfictieboek The Face: Strangers on a Pier (2016, in Nederland verschenen als Vreemdelingen op een kade: een familiekroniek, 2022) waarin hij het moderne Azië onderzoekt via het migratie- en integratieverhaal van zijn eigen familie.

(Zuid-Afrika, 1952) is behalve dichter, schrijver en academicus ook een geliefd voordrachtkunstenaar. Verschillende poëziebundels van Krog werden vertaald in het Nederlands. Haar boek Country of My Skull (De Kleur van je hart, 2000 en in 2004 verfilmd) is een persoonlijk getint verslag van de zittingen van de Waarheidscommissie van Desmond Tutu. Haar autobiografische herinneringen A Change of Tongue (2003) verschenen in 2009 in het Nederlands als Een Andere Tongval. Krogs werk is met verschillende prijzen bekroond, zoals de Hertzogprijs in Zuid-Afrika en de Gouden Ganzenveer die ze in 2018 in Nederland kreeg uitgereikt. Hoe zeg je dat, een bloemlezing uit haar eigen werk, en Niets liever dan zwart verschenen in 2010, gevolgd door onder meer Waar ik jou word (gedichten), Hoe alles hier verandert (non-fictie) en, januari 2020, de tweetalige uitgave Broze aarde.

(Haarlem, 1980) studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Aynan, zoon van Marokkaanse immigranten, is een warm pleitbezorger van de Berbercultuur. In 2007 verscheen zijn debuut Veldslag en andere herinneringen, over zijn jeugd, of, zoals hij het zelf noemt, zijn 'katholieke-islamitische-berberachtergrond'. Aynan is de bedenker van de Berberbibliotheek; een reeks waarin klassiekers uit Berberlanden verschijnen. Hij schreef verder Ik, Driss (met Hassan Bahara), de verhalenbundel Gebed zonder eind en Linoleumkoorts - aantekeningen van een docent, over het leven op een hogeschool in een grote stad. Aynan werkt als docent aan de Hogeschool van Amsterdam, artikelen van zijn hand verschenen in NRC, Het Parool, Folia en Trouw.

(Zimbabwe, 1971) debuteerde in 2009 succesvol met de verhalenbundel An Elegy for Easterly (De Danskampioen). Daarna volgden haar eerste roman The Book of Memory (2015) en een tweede verhalenbundel in 2016, Rotten Row. Out of Darkness, Shining Light, haar nieuwste boek (de Nederlandse vertaling Vanuit het duister stralend licht verschijnt januari 2020), verhaalt over de hachelijke, maandenlange tocht die 69 arbeiders in 1873 maakten om het lichaam van ontdekkingsreiziger David Livingstone van midden-Afrika naar de kust van Zanzibar te brengen, waar het uiteindelijk in Engeland wordt begraven. “Ik schrijf de geschiedenis van de zwarte mensen in Zimbabwe, zij waarover nooit wordt gepraat.” Gappah studeerde rechten in Zimbabwe en Cambridge, werkte als advocaat en woont in Berlijn als artist in residence. Ze ontving vele internationale prijzen voor haar werk.

(India, 1963) werd in 2009 door Business Week uitgeroepen tot een van de vijftig invloedrijkste mannen van India. Dat heeft hij vooral te danken aan zijn baanbrekende werk als onderzoeksjournalist. In 2000 startte Tejpal het webzine Tehelka dat de luis in de pels werd van de Indiase media. Het speurwerk van Tehelka leidde in 2001 tot het vertrek van de minister van defensie. Inmiddels is Tehelka ('sensatie' in het Hindi) uitgegroeid tot een groot weekblad annex nieuwssite met meer dan 100 medewerkers. In zijn vrije tijd schreef Tejpal ook nog twee romans: De alchemie van het verlangen (2005) en The Story of My Assassins (2009). Beide romans zijn portretten van de complexe Indiase samenleving, maar in zijn debuutroman spelen ook passie en hunkering naar liefde een centrale rol. V.S. Naipaul noemde het debuut van Tejpal ‘briljant’.

(Kaapstad, 1981) is een van de belangrijkste Zuid-Afrikaanse auteurs van dit moment. Ze schrijft in het Kaaps-Afrikaans, een spreektaal met Engelse woorden en straattaal. Haar eerste dichtbundel Noudat Slapende Honde (Nu de slapende honden, 2008) schetst een scherp beeld van leven in armoede. Santenkraam (2012) bevat verhalen in dichtvorm over een vissersdorp dat plaats moet maken voor een militair terrein. Mammie (2017) is een even liefdevolle als rauwe ode aan haar moeder. Chinatown (2021) komt opnieuw hard aan. Kamfer dicht beheerst, intiem en duister-humoristisch over geweld, de positie van vrouwen, liefde en ouderschap. Ze vertaalt Kirsty Applebaums Princess Minna-kinderboeken naar het Afrikaans: Die eenhoring-gedoente en Die betowerde woud (2023) en verzorgt Die maan is zwart (2022), een bundel met poëzie van Adam Small. Haar eerste roman Kompoun (2021) verschijnt 2024 in de Nederlandse vertaling door Alfred Schaffer die ook haar poëzie vertaalde.

(Deventer, 1961) is schrijver, performer en theatermaker. In 2004 brak ze door met De laatste dichters, die genomineerd werd voor de Libris Literatuur Prijs. Deze roman, over de levensloop van vier zwarte Amerikanen die furore maakten onder de naam ‘The Last Poets’, werd bewerkt voor theater. We hadden liefde, we hadden wapens (2016) is een wervelende roman over het leven van de zwarte burgerrechtenstrijder Robert F. Williams in Amerika en over opkomen voor het recht te mogen zijn wie je bent, ongeacht de consequenties. Een van ons (2020), haar roman over de levenslang gestrafte Luc werd als theatermonoloog opgevoerd. In haar roman Als ik je eenmaal mijn verhaal heb verteld (2024) probeert Anir na twaalf jaar detentie 'buiten' een nieuw leven op te bouwen. De mede door Otten in 2020 opgerichte Stichting Blocknotes zet creatief schrijven in voor empowerment en talentontwikkeling van mensen in de gevangenis.

(Bussum, 1954) leerde vanaf zijn achtste cello spelen bij Anner Bijlsma, destijds de eerste cellist van Het Concertgebouworkest. Eind jaren zestig begon hij te improviseren en ontwikkelde hij zijn eigen speelstijl. Hij trad vanaf die tijd op in heel Europa op met diverse ensembles, die zowel moderne klassieke muziek als geïmproviseerde jazz speelden. Eind jaren tachtig richtte hij het Clusone Trio op, dat in tien jaar vijf albums maakte en wereldwijd concerten gaf. Tegenwoordig treedt Reijseger vooral op met pianist Harmen Fraanje en de Senegalese vocalist Molla Sylla. Reijseger schrijft ook muziek voor films en documentaires, o.a. voor Werner Herzog. Hij geeft wereldwijd les aan kinderen en volwassenen en begeleidde o.a. de dichter Ester Naomi Perquin, schrijfster/dichter Joke van Leeuwen en kunstenares Gerti Bierenbroodspot. Met dichter Ramsey Nasr trad hij op tijdens Winternachten 2010 in een programma dat furore maakte. De cellist maakte meer dan 150 cd’s en won o.a. de Boy Edgar Prijs en een Edison. In 2010 kreeg hij een Gouden Kalf voor beste filmmuziek.

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(Rotterdam, 1974) is dichter, schrijver, acteur en regisseur. Hij debuteert als dichter hij in 2000 met 27 gedichten & Geen lied. Nasr speelt in films en tv-series en behoort tot het ensemble van International Theatre Amsterdam. Voor zijn acteren is hij tweemaal bekroond met de Louis d'Or. Ook schrijft hij toneel, columns, essays en opiniestukken, en is van 2009-2013 Dichter des Vaderlands. Zijn vertolking van Ischa Meijer in de tv-serie I.M. (2020), naar de roman van Connie Palmen, is bekroond met een Gouden Kalf. In zijn essaybundel De fundamenten (2021) maakt hij een balans op van een land in coronatijd; in Nasr compacter (2021) brengt hij het beste uit 20 jaar dichterschap bijeen. Hij speelt in de tv-serie Oogappels, die in 2023 de Gouden Televizier-ring wint. In 2023 maakt hij voor NTR een tv-serie over objecten uit zijn verzamelingen, Dr Nasrs Wunderkammer.

(Bussum, 1963) veegt als stand-up comedian, tv-maker en publicist graag de vloer aan met de in zijn ogen vaak onnozele handelwijze van politici en journalisten. In 2009 begon hij bij de VPRO zijn eigen talkshow Heerlijk, eerlijk Heertje. In dit programma liet hij zien dat veel ogenschijnlijk spontane processen in tv-programma’s voorgekookt zijn. In 1990 introduceerde Heertje de stand-up comedy in Nederland met de oprichting van de Comedytrain, Hij is tevens initiator van Comedy Café Toomler in Amsterdam. Heertje is vooral bekend als teamcaptain van het tv-programma Dit was het Nieuws waar hij sinds 1995 aan meewerkt. Daarnaast is hij publicist. Hij schreef columns en interviews voor o.a. Vrij Nederland, Sportweek, NRC Handelsblad en het Parool, die ook gebundeld verschenen. In 2009-2010 maakte hij het VPRO-programma Wintergasten. Raoul Heertje trad ook op buitenlandse comedyclubs en was te gast in diverse buitenlandse tv-programma’s, zoals de show van Ruby Wax. Hij werkt momenteel aan een nieuw boek Circus Nederland, over media en manipulatie, dat in 2011 zal verschijnen.

(Haarlem, 1961) is columnist, presentator, essayist en schrijver.  In 2015 kwam hij voor de tweede keer uit de kast: hij erkende publiekelijk dat hij in God gelooft, hoewel dat in zijn intellectuele omgeving not done is. Sinds medio 2016 is hij vaste columnist bij de Volkskrant. In zijn boek Zon, zee en oorlog uit 2007 beschrijft hij ervaringen in o.a. Kaapstad waar hij erachter kwam dat zijn biologische vader Zuid-Afrikaans was. De door Nederlandse ouders geadopteerde Sanders studeerde filosofie en politieke wetenschappen en publiceert sinds 1982 in diverse dag- en weekbladen. Hij schreef verhalen- en essaybundels, romans, journalistieke werken en was in 2010 'writer in residence' in Almere wat leidde tot het boek Iets meer dan een Seizoen (2013).

(Antwerpen, 1981) beschrijft in haar eerste roman Voyeur (2009) het harde leven in Tanger, waar traditionele en arme Marokkanen en in het Westen opgeleide rijke en vrije landgenoten moeizaam samenleven. Iedereen praat honderduit, maar niemand communiceert echt en iedereen oordeelt over alles wat anders is. Hoofdpersonage is Abdullah, die is vrijgelaten uit de beruchte woestijngevangenis Lmart. Een van de vragen die centraal staan in de roman is of de mens wel zo vrij is als hij denkt te zijn. Albdiouni debuteerde met het veelgeprezen verhaal ‘F’, dat verscheen in de verhalenbundel Gelezen en goedgekeurd en ze publiceerde eigenzinnige columns in De Standaard onder de titel Te Naima of te laten. Voor De Buren schreef ze een radioboek dat ze zelf voorlas. Albdiouni is vertaalster Frans en Spaans en verbleef tijdens haar studie lange tijd in Spanje en Marokko.

(Marokko, 1958) won in 2013 de Prix Goncourt de la Nouvelle voor zijn verhalenbundel L'étrange affaire du pantalon de Dassoukine. Sinds zijn debuut in 1996 is humor zijn wapen tegen intolerantie, zowel in zijn romans als in zijn overige werk. In zijn fictie, zoals de verhalenbundel Poldermarokkanen (2010) en de romans Een kleine bedrieger (2012) en De rijkste vrouw van Yorkshire (2014) beschrijft Laroui keer op keer de botsing van de Noord-Afrikaanse cultuur met de westerse. Zijn roman L'insoumise de la porte de Flandre (2017) gaat over Fatima, een vrouw uit Molenbeek die voor alles zoekt naar vrijheid. Fouad Laroui groeide op in Casablanca en studeerde econometrie en wis-, natuur- en bouwkunde in Parijs. Hij doceert Franse letterkunde en Arabische culturen aan de Universiteit van Amsterdam.

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

(Rotterdam, 1963 - Haarlem 2016) publiceerde in 2010 Grote Verwachtingen. Opgroeien in de letteren in 25 schema’s, waarin hij 25 literaire werken bespreekt en dwarsverbanden legt. Hetzelfde deed hij in Luisteren & cetera met 25 popalbums uit de jaren zeventig. Hij schreef Made in Europe , Steinz – Gids voor de wereldliteratuur (met zijn dochter Jet) en het Boekenweekessay 2015, Waanzin in de wereldliteratuur. In 2010 verscheen ook De Duivelskunstenaar, een reis door Europa op zoek naar Faust.  Eerder verscheen Macbeth heeft echt geleefd, over plekken waar literaire helden hebben gewoond. In Verleden in verf (2011) schetst Steinz de vaderlandse geschiedenis aan de hand van 40 schilderijen. Pieter Steinz werd in 1989 kunstredacteur bij NRC Handelsblad. Van 2005-2011 was hij chef van de boekenbijlage. Steinz studeerde Oude Geschiedenis en Engelse Taal- en Letterkunde. Sinds 2012 was Pieter Steinz directeur van het Nederlands Letterenfonds, tot aan zijn overlijden in augustus 2016.

(Shiraz, Iran, 1956) is een van de succesvolste Iraanse schrijvers van dit moment. Zijn werk, bestaande uit essays, kinderboeken, verhalenbundels, romans en filmrecensies, is veelvuldig bekroond. In 2009 verscheen er voor het eerst een roman van hem in vertaling, Censuur, een Iraans liefdesverhaal, die door de internationale pers zeer lovend werd ontvangen. Hoofdpersoon is de schrijver Shahriar die een liefdesverhaal besluit te schrijven over Sara en Dara, de Romeo en Julia van het islamitische Iran. Hun liefde en het schrijfproces worden gefrustreerd door de strenge zeden- en censuurwetten in Iran. Mandanipour heeft een bewogen leven achter de rug. In de jaren zeventig deed hij mee aan de demonstraties tegen de sjah en in de jaren tachtig streed hij in de oorlog tegen Irak. Hij stak zijn nek uit als hoofdredacteur van het in 1999 opgerichte en in 2007 verboden literaire tijdschrift Asr-e Panjshanbeh (Donderdagvond). Momenteel leeft Mandanipour in ballingschap in Cambridge en is hij verbonden aan de Harvard Universiteit.

(Liberia, 1973) is romanschrijver, essayist, journalist en filmcriticus. Zijn debuutroman Het land van de vaders (1999) is deels gebaseerd op de verhalen van zijn grootmoeder en gaat over de clash tussen uit de VS teruggekeerde slaven en andere Liberianen. De roman De Zwarte Napoleon (2015) portretteert Samori Touré, die in de 19e eeuw het Wasulu-rijk stichtte in westelijk Afrika. Journalistiek werk, waaronder filmrecensies, is gepubliceerd in onder meer The New York Times, Trouw en One World. Met Ebissé Rouw stelde hij de verhalenbundel Zwart (2018) samen met Afro-Europese literatuur uit de Lage Landen. In 2021 verscheen Ongekende liefde, waarin hij zijn levensverhaal vertelt aan zijn tienjarige dochter Bendu. Sherifs Engelstalige historische roman The Emperor's Son (2023) volgt Zaiwulo, een wonderkind dat traint bij de wijze Talata van de Haidarah-familie in Musadu. Verstrikt in de intriges van keizer Samori, groeit Zaiwulo uit tot een geducht soldaat.

(Turkije, 1984) is een jonge Turkse schrijfster die opgroeide in Istanbul. In 2007 kreeg haar verhalenbundel Gelin Bası (Trouwkapsel) een bijzondere vermelding bij een Turkse prijsuitreiking voor korte verhalen. In 2008 werden drie verhalen uit deze bundel op de planken gebracht in diverse theaters in Istanbul.
Seray Sahiner studeerde journalistiek en werkte voor bladen als Aylık Paldır Kültür Dergisi Hayvan (Het Maandelijkse Pats Boem Cultuur Tijdschrift Beest) en Aylak Öykü Dergisi (Verhalentijdschrift van Nietsnutten). Tegelijkertijd was ze betrokken bij uitgave van de fanzines Kaygan Zemin (Slipperige Grond) en Kara Kutu (Zwarte Doos) en werkte ze als correspondent voor de Marie Claire en voor twee kranten. Ze is momenteel screenplayschrijfster en correspondent voor de krant Gaste.

Markha Valenta (1967), is universitair docent Amerikanistiek aan de Radboud Universiteit van Nijmegen en houdt zich bezig met de wisselwerking tussen globale politiek, democratische samenlevingen en vragen over religie, nationaliteit en het onderdeel uitmaken van een gemeenschap. Haar artikelen in NRC Handelsblad over Nederlands moralisme en intolerantie hebben veel stof doen opwaaien. Valenta betoogt in een reactie op een artikel in de Gay Krant over Tariq Ramadan dat er binnen een democratie ruimte moet zijn om anders te denken en te willen dan anderen. Dat geldt in haar ogen niet alleen voor homoseksuelen ( Valenta is zelf lesbisch) maar ook voor moslims die hun eigen visie hebben op homoseksualiteit.

treedt sporadisch op met performer UNOM. Hun eerste gezamenlijke podiumervaring deden ze op met het dichterscollectief Poetry Circle. Daarna verloren de twee elkaar uit het oog, maar bij een nieuwe ontmoeting pakte Hylke de gitaar en jamden ze erop los. Filmpjes van deze sessies zijn te zien via youtube. Inmiddels zijn ze een jaar verder en beleven ze tijdens Winternachten hun vuurdoop als duo.

(Paramaribo, 1946) geldt als een van de beste strafpleiters van Nederland die vaak felle kritiek levert op de Nederlandse samenleving. “Ik wil de mensen laten inzien dat het een benepen zooitje is waarin ze leven,” zei hij ooit in een interview met Intermediair. Spong vestigde zich in 1976 als strafrechtadvocaat in Den Haag, en vestigde zich in 2000 in Amsterdam. Al in 1978 trok hij de aandacht van de media met de geruchtmakende zaak tegen drie leden van de Rote Armee Fraktion die in Nederland gevangen zaten. Hij klaagde de media aan na de dood van Pim Fortuyn en probeerde Geert Wilders in de beklaagdenbank te krijgen. Spong schudt mensen graag wakker met pittige uitspraken. Zo zei hij ooit dat hij koningin Beatrix graag had willen aanklagen wegens een ontmoeting met Robert Mugabe. Spong verzet zich stelselmatig tegen burgerlijkheid die volgens hem het product is van sociale pressie en onderdrukking.“Dat kan ik niet accepteren. Omdat burgerlijkheid uiteindelijk sociale agressie in de hand werkt.”

(1986, Sint Maarten) is een van de meest veelbelovende jonge performers van dit moment. UNOM (Untouchable Nobody Outplays Many) groeide op op Sint Maarten als Jörgen Gario. Hij wordt naar eigen zeggen geïnspireerd door zijn creatieve moeder, filosofieboeken, J.A. Deelder, wijze uitspraken van Bob Marley, Bill Clinton en Gandhi, de liefde en het existentialisme. In 2003 schreef hij z’n eerste eigen nummers waarbij hij zijn muzikale en poëtische grenzen verkende. De rap met maatschappijkritische teksten is een sterke basis, maar UNOM verlegt graag zijn grenzen. Daarom werkt hij ook regelmatig mee aan internationale muzikale projecten. Zo nam hij eind 2009 deel aan Change Beat in Tanzania waarbij jongeren uit alle delen van de wereld samen muziek maken. Tijdens Winternachten treedt hij samen met Hylke op.

(Washington, 1977) is een van de meest invloedrijke en controversiële Amerikaanse schrijvers van dit moment. Hij debuteerde in 2002 met Everything is Illuminated (Alles is verlicht), een roman over het leven van zijn Oekraïense grootvader die de Holocaust overleefde. Foers tweede roman Extremely Loud and Incredibly Close, (Extreem luid en ongelooflijk dichtbij, 2005), over de 9-jarige Oskar wiens vader omkwam bij de aanslag op het World Trade Centre, werd door The Times ‘het werk van een genie’ genoemd vanwege de originele schrijftechnieken en unieke presentatie met visuele elementen zoals plaatjes en kaartjes. Beide boeken zijn internationale bestsellers. In 2009 verscheen Eating Animals (Dieren eten), een boek waarin Foer het eetgedrag van mensen onder de loep neemt. Na de roman Here Am I (Hier ben ik, 2016), over een gezin in crisis, volgde in 2019 We Are the Weather: Saving the Planet Begins at Breakfast, waarin hij toont wat wij allen kunnen doen om klimaatverandering tegen te gaan.

(Suriname, 1955) is het pseudoniem van econoom en publicist Dew Baboeram. Hij publiceerde 20 boeken en tal van rapporten en artikelen over de recente geschiedenis van Suriname, de positie van migranten in Nederland en de Hindoestaanse diaspora. Hira is onder andere auteur van het boek Eddy Jharap. Vertrouwen in eigen kunnen (2007), het verhaal over een arme jongen die zich wist op te werken tot directeur van het Surinaamse staatoliebedrijf. Hira ontwikkelde de Historische Database Suriname, met gegevens van Hindoestaanse, Javaanse en Chinese contractarbeiders. Momenteel werkt hij aan een wereldomvattende database over Hindoestanen en een dertig delen tellende encyclopedie over de koloniale geschiedenis van Suriname. Dew Baboeram is de broer van John Baboeram, een van de slachtoffers van de decembermoorden. Over deze zwarte bladzijde in de Surinaamse geschiedenis schreef hij het boek Balans van een coup (1983). Hira schrijft regelmatig opiniestukken in Nederlandse media en maakte samen met Ivette Foster historische documentaires over Suriname.

(Amsterdam, 1981) is actrice, presentatrice en stand-up comedian. Ze werd in 2006 door het blad BLVD uitgeroepen tot een van de meest veelbelovende vrouwen van Nederland. Soundos el Ahmadi kreeg landelijke bekendheid door haar rol als de Marokkaanse boerenmeid Aïsha in de film Shouf Shouf Habibi. Na de middelbare school zat ze een tijdje op de toneelschool maar die verliet ze voortijdig om eigen theaterproducties te maken en zich te ontwikkelen als stand-up comedian. Ze kwam zonder enige ervaring in de finale van het stand-up comedy concours van het Amsterdamse Kleinkunst Festival en meldde zich daarna bij Toomlers waar ze meteen werd aangenomen. Als een van de nieuwste leden van de Comedytrain neemt ze vooral haar Amsterdams-Marokkaanse afkomst en maatschappelijke vooroordelen op de hak. Momenteel toert ze ook door het land met The Girls Night Out.

(Eindhoven, 1935) is een van de productiefste en geruchtmakendste schrijvers van Nederland. In totaal publiceerde hij sinds 1966 meer dan 40 boeken. Hij kreeg nationale bekendheid als columnist en literatuurcriticus. Brandt Corstius schreef zijn vaak sherpe stukken onder meer dan vijftig pseudoniemen. Naar eigen zeggen is ieder pseudoniem een onderdeel van zijn persoonlijkheid. Zijn columns als Piet Grijs voor VN en Stoker voor de Volkskrant leidden regelmatig tot relletjes. Zo weigerde het toenmalige kabinet Lubbers in 1985 de P.C.-Hooftprijs aan hem uit te reiken omdat hij volgens verantwoordelijk minister van cultuur Elco Brinkman “het kwetsen tot instrument had verheven”. Brandt Corstius had de toenmalige minister van financiën Onno Ruding in een column namelijk vergeleken met Adolf Eichmann. Uiteindelijk ontving hij de prijs in 1987 alsnog, maar die was door de rel inmiddels gedegradeerd van staatsprijs tot ‘gewone’ prijs. Brandt Corstius studeerde wiskunde in Amsterdam en is gespecialiseerd in computertaalkunde.

(Paterswolde, 1964) kreeg lovende kritieken en verschillende literaire prijzen voor zijn debuut Meester in de Hygiëne (2004). In deze sterk autobiografische verhalenbundel verwerkte Valens zijn ervaringen in de thuiszorg. Net als Valens is hoofdpersoon Bonne beeldend kunstenaar met banden met Groningen. Zijn tweede boek Dweiloorlog (2008) is een vervolg op zijn debuut, met meer verhalen over de ervaringen van Bonne. In 2009 publiceerde hij de novelle Vis. Opnieuw is de hoofdpersoon een kunstenaar die ditmaal meevaart op een viskotter en zo het ruige vissersbestaan leert kennen. Tussendoor verscheen een reisverslag over China van zijn hand, Ik wilde naar de rand van Beijing (2008). In 2012 verscheen Het boek Ont en in 2016 Het compostcirculatieplan, de roman waarvoor hem de F. Bordewijkprijs is toegekend. De jury schreef: "Tuinieren is tuinvechten in deze wonderlijke roman over vriendschap en rouw. In grootse taal toont Valens de pogingen waarin we seizoen na seizoen proberen het leven onder controle te krijgen – met onze voeten in de klei waar we uiteindelijk toch in zullen moeten verdwijnen.'

(Den Haag, 1952) is een alleskunner. Behalve schrijver van proza en poëzie voor kinderen en volwassenen is ze ook illustrator en performer. In 2008 en 2009 was ze stadsdichter van Antwerpen. Haar geïllustreerde roman Alles Nieuw werd geselecteerd voor de shortlist van de Ako Literatuurprijs 2009. De kinderboeken van Van Leeuwen zijn veelvuldig onderscheiden met de Zilveren Griffel, de Gouden Uil en de Woutertje Pieterseprijs. Vooral haar jeugdboek Deesje werd in vele talen vertaald en onderscheiden in het buitenland. De kracht van haar werk is dat ze haar teksten versterkt met prachtige illustraties. De personages van Van Leeuwen lopen vaak met een verwonderde blik door de wereld terwijl ze tegelijkertijd beklemd lijken door de routine van alledag. Van Leeuwens carrière begon in 1978 toen ze het Camarettenfestival won en haar eerste kinderboek publiceerde. Sindsdien was ze te zien in kleine en grotere producties waarin ze cabaret, literatuur en beeld combineert.

(Den Haag, 1979) is theatermaker, danseres, zangeres en celliste. Ze volgde een Internationale musicalopleiding in Londen en deed de theaterschool in Utrecht. Andréa-Dia heeft een Nederlandse moeder en een Libanese vader en is daardoor geïnteresseerd in interculturele verbanden. Ze werkt als docent drama aan het Geert Groote College in Amsterdam en is celliste in het vrouwenkwintet Joya.

(Amstelveen, 1967) is saxofonist, componist en als muzikale duizendpoot betrokken bij een groot aantal projecten. In 2004 richtte hij de groep DASH! op om alle projecten waar hij aan meedeed te bundelen, van theatervoorstellingen en uitvoeringen met klassieke musici tot optredens met eigen werk. Ornstein won in 1989 de solistenprijs op het North Sea Jazzfestival. Enkele jaren later was hij als componist en arrangeur betrokken bij de oprichting van de bigband New Cool Collective. Als componist schreef hij onder andere voor het Metropole Orkest, Orkater, Ties Mellema, Calefax Rietkwintet, Koor Nieuwe Muziek en het North Sea Jazz Festival.

(Amsterdam, 1959) schrijft vanaf haar romandebuut Bloem over de verwachtingen die mannen en vrouwen van elkaar en het leven hebben. Haar roman Atoomgeheimen gaat over intimiteit en over de teloorgang van idealen. De chroniqueur van het hedendaags vrouwenbestaan is ze wel genoemd; ze verkent haar thematiek verder in haar romans De vertrouweling en Zachte riten. Pruis werkt bij De Groene Amsterdammer als literair redacteur en columnist, en schrijft essays over uiteenlopende onderwerpen als humor, verlegenheid en hebzucht. Ze ontving de Jan Hanlo-prijs voor haar essaybundel Kus me, straf me, en de J. Greshoff-prijs voor essayistiek met Genoeg nu over mij. Voor haar columns, gebundeld in Oplossingen, kreeg ze de J. Heldring-prijs. In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie schrijft ze over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden, onder meer met behulp van portretten van door haar bewonderde schrijvers als Renate Rubinstein en Vivian Gornick. In haar onlangs verschenen confronterende roman Huiswerk gaat het over witte privileges en de spanning tussen werkgever en werknemer.

(Oost-Java, 1965) is onderzoeksjournalist en woont en werkt in Jakarta. Harsono ijvert al sinds jaar en dag voor onafhankelijke journalistiek in Indonesië. Hij was betrokken bij de oprichting van de Vereniging van Onafhankelijke Journalisten (AJI) in Jakarta en van diverse andere Aziatische organisaties die opkomen voor het recht op vrije meningsuiting. Harsono werd in 1994 ontslagen als redacteur van de Jakarta Post omdat hij ‘ongeschikt’ zou zijn. Sindsdien zoekt hij via internet en andere kanalen zijn eigen weg. Momenteel is hij redacteur van het maandblad Pantau over media en journalistiek, houdt hij een blog bij (met ook stukken in het Engels en het Nederlands) en is hij een actief twitteraar. Onlangs reisde hij heel Indonesië door om een ‘travelogue’ te schrijven getiteld A nation in Name: Debunking the Myth of Indonesian Nationalism. Het boek zal in het Engels verschijnen. In 1999 ontving hij een Nieman Fellowship van de Harvard-universiteit.

(Amsterdam, 1971) toog op z’n 24e naar Egypte om onderzoek te doen onder Egyptische leeftijdgenoten. Dat leverde hemniet alleen zijn bul religieuze antropologie op, maar ook zijn debuut, Een goede man slaat soms zijn vrouw. Dat was meteen zo’n succes dat de Volkskrant en het Radio 1 Journaal hem vroegen om correspondent Arabische Wereld te worden. Later werkte hij ook voor NRC Handelsblad en de NOS. In 2001 schreef hij Een tipje van de sluier en na terugkeer in Nederland in 2003 Het zijn net mensen, over zijn ervaringen als correspondent. Inmiddels heeft Luyendijk zijn aandacht verlegd naar andere thema’s: de Nederlandse politiek en duurzaamheid.  Zijn nieuwe boek, Je hebt het niet van mij, maar…Een maand aan het Binnenhof, deed  veel stof opwaaien in journalistiek Nederland. Joris Luyendijk deed hiervoor een maand lang onderzoek naar de Haagse kaasstolp, o.a. in sociëteit Nieuwspoort. Hij  beschrijft met enige verwondering hoe nauw de band tussen journalisten, lobbyisten, voorlichters en politici is. In 2006 en 2007 presenteerde Luyendijk Zomergasten en in 2007-2008 en 2008-2009 Wintergasten. Sinds maart 2010 is hij vaste presentator van Met het oog op morgen.

(Amsterdam, 1972) was al bekend als dichter-performer voordat er een letter van haar was uitgegeven. In 1997 kreeg ze nationale bekendheid door haar optredens op grote literaire festivals. Haar debuut Genoeg gedicht volgde pas twee jaar later en werd meteen genomineerd voor de NPS-Cultuurprijs. Haar tweede bundel Koffers Zeelucht (2003) viel twee keer in de prijzen. Eind 2008 verscheen Loper van Licht. Haar bundel Wasdom verscheen in 2011. In 2016 verscheen haar debuutroman 'Malva', Die werd bekroond met de Fintro Literatuurprijs 2016 en genomineerd voor de Opzij Literatuurprijs 2016 (shortlist) en de ANV Debutantenprijs 2016. De roman vertelt het verhaal van de enige dochter van de Chileense dichter en Nobelprijswinnaar Pablo Neruda. Op jonge leeftijd werd zij door haar vader verstoten en op achtjarige leeftijd overleed ze in Nederland.

(Leidschendam, 1973) is dichter, vertaler en docent aan de Universiteit van Stellenbosch, Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 2000 met de dichtbundel Zijn opkomst in de voorstad. In de loop der jaren werden zijn dichtbundels vaak bekroond of genomineerd voor meerdere belangrijke prijzen, en verschenen vertalingen in onder meer Engels, Afrikaans, Frans, Chinees, Indonesisch en Zweeds. Voor de bundel Kooi ontving hij in 2008 de Jan Campert-prijs en de Ida Gerhardt Poëzieprijs. Zijn werk is soms humoristisch, soms zakelijk en tegelijk vol absurde vondsten. In 2014 verscheen zijn, opnieuw veelbekroonde bundel Mens Dier Ding. In 2021 publiceerde hij de persoonlijke bundel Wie was ik?, waarvoor hij de Herman De Coninckprijs kreeg. Dat zelfde jaar kreeg Alfred Schaffer de P.C. Hooft-prijs, de grootste jaarlijkse oeuvreprijs in de Nederlandse letteren, toegekend.

(Hulshorst, 1951) ontving in 2008 de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek vanwege haar scherpe analyses van maatschappelijke problemen. Etty is journaliste in de ruimste zin van het woord. Naast redacteur en columnist bij NRC Handelsblad is ze veelvuldig te gast op radio en tv. In 2007 debuteerde ze als romanschrijfster met Maak jezelf maar klaar, waarin Ada, een van de personages uit Harry Mulisch' De ontdekking van de hemel, hoofdfiguur is. Elsbeth Etty promoveerde cum laude aan de Universiteit Utrecht met een biografie over Henriëtte Roland Holst, Liefde is heel het leven niet (1996). Haar columns voor NRC Handelsblad verschenen onder de titels In het gras(1998), Een koe op zolder (2001), Tijdgenoot (2002) en Chilling! (2008). Haar recensies werden gebundeld in Dames gaan voor. Van Hella Haasse tot Connie Palmen (1999). Elsbeth Etty is bijzonder hoogleraar Literaire Kritiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt nu aan de biografie van dichter en tekstschrijver Willem Wilmink.

(België, 1976) werd op de flaptekst van haar roman Wij en ik (2013) door Tom Lanoye ‘al jaren de koppigste, grilligste en aantrekkelijkste pen van België’ genoemd. In deze scherpzinnige familieroman neemt ze de hedendaagse Europese mens de maat en beschrijft hoe sterk familiebanden zijn. ‘De Grote Vlaamse Roman is niet dood. Hij is zojuist geschreven door Saskia De Coster’, schreef Herman Koch. Multitalent De Coster debuteerde in 2000 met het verhaal Onder elkaar. Ze schrijft met veel vaart en overgiet haar verhalen - veelal bevolkt door wereldvreemde figuren - met een flinke scheut humor. Ze is ook columnist, beeldend kunstenaar en videokunstenaar en ze schrijft theater- en songteksten. Met muzikante Inne Eysermans ontdekte zij een nieuwe manier om verhalen te vertellen door woorden en klanken elkaar te laten versterken. Heinz of het allereerste literaire klankverhaal gaat over Heinz, de dementerende oom van Saskia De Coster, die zijn hele leven gedocumenteerd heeft aan de hand van zelfgemaakte opnames op cassette. Aan de hand daarvan maakten De Coster en Eysermans een reconstructie van zijn leven.De Costers laatste roman ‘Wat alleen wij horen’ verscheen eind 2015 en ontving (net als ‘Wij en ik’) de ‘Cutting Edge Award’.

Bert Hana (Heerlen) is theatermaker, presentator en organisator van theatrale evenementen. Bij het grote publiek is hij vooral bekend van zijn werk voor reclamespotjes. Zo speelde hij de bange jongen met de kwartaalcijfers in een Cup a Soup commercial en was hij worstverkoper in een Unox-spotje. In 2009 presenteerde hij het Uitmarktprogramma in Theater Frascati. Hana verhuisde in 2000 van Limburg naar Amsterdam waar hij theater-, zang- en danslessen volgde bij De Nieuw Amsterdam. Sindsdien speelde hij in diverse theatervoorstellingen, films en tv-series. Hana won najaar 2009 de Fringe Award voor zijn voorstelling Papadag, en ‘dia-avond’ waarop vader Bert Hana verslag doet van zijn vakantie met zijn zesjarige dochtertje.

(Tunis, 1960) is schrijver, essayist, reiziger, veelgevraagd debatvoorzitter. Hij publiceerde fictie en non-fictie, was directeur van De Balie, en oprichter van de literaire boekhandel Perdu en van het cultureel centrum De Tolhuistuin, allebei in Amsterdam. Hij acteerde met Enkidu Khaled in de door hun gezamenlijk gerealiseerde documentaire theatervoorstelling Bagdad. Uit nieuwsgierigheid naar hoe kunstenaars na een crisis de stad opnieuw uitvinden reisde hij naar Sarajevo, Beirut, Tirana, Algiers, New York, Kiev, Jakarta en Qamishlo. Op uitnodiging van PAX schreef hij Srebrenica & PAX 1995-2020, een overzicht van 25 jaar steunverlening aan de Vereniging Vrouwen van Srebrenica door het IKV en PAX, naar aanleiding van de genocide in Bosnië. In 2021 verscheen Gastvrijheid, waarin hij in een mix van reisverhalen, observaties, herinneringen en verbeelding op zoek gaat naar de kunst van de gastvrijheid.

(1980) schreef zijn eerste roman Cin Tarikatı (Orde van Djins) toen hij 24 was. Uit frustratie over de desinteresse van grote uitgeverijen voor jonge schrijvers richtte hij een uitgeverij op en een non-gouvernementele organisatie met de naam Sokak Yazarları Hareketi (Beweging van Straatschrijvers). Hij gaf zijn eigen werken uit en ook werk van andere jonge schrijvers waar hij zich verwant mee voelde. Deze groep, die zich er niet voor schaamt om boeken op straat te verkopen, is een nieuw element in het literatuurleven van Turkije. Uğur Ziya Şimşek doceert rechten bij een particuliere instantie. Hij verwerkt in zijn romans veelal thema’s als sociale uitsluiting, politieke en psychologische thema’s en probeert zoveel mogelijk de uitwerking van Istanbul op het individu te laten zien.

(Marokko, 1972) is socioloog, schrijver, columnist, imker, visser en dichter. In maart 2014 won hij de E. du Perronprijs 2013 met zijn roman Yemma over zijn moeder die een herseninfarct krijgt en in zorginstellingen terechtkomt die niet zijn berekend op een analfabete Marokkaanse. Benzakour groeide op in een eerste generatie gastarbeidersgezin in Zwijndrecht waar hij tijdens zijn studie sociologie en bestuurskunde gemeenteraadslid wordt. Vanaf 1998 mengt hij zich in het publieke debat over onderwerpen variërend van de lange arm van de Marokkaanse overheid en de verkwanseling van het linkse gedachtegoed door de PvdA tot het ijsbeertje Knut. Zijn columns en opiniestukken uit de Volkskrant en andere dag- en weekbladen doen regelmatig veel stof opwaaien en verschenen later in de bundels Osama’s Grot, Allah, Holland en ik (2005) en Stinkende heelmeesters (2008). In zijn boek Abou Jahjah, nieuwlichter of oplichter? (2004) beschreef hij hoe in Nederland en België werd omgesprongen met de moslimsactivist Abou Jahjah. In zijn nieuwste boek Tien op een ezel uit 2018 doet Mohammed Benzakour een poging de Berbers te ontsluieren aan de hand van hun spreuken en spreekwoorden.

(Nador, 1960) debuteerde in 2009 met de tweetalige poëziebundel Opkomst/Anqar. De gedichten van Ali Amazigh, die als Ali Oulad Saddiq in Marokko werd geboren, zijn geschreven in het Tifinagh, het Berberschrift. Op school was het echter verboden om deze taal (het Tamazight) te spreken en te schrijven, wat hij als een belemmering voor z’n ontwikkeling ervoer. “Wij voelden ons belazerd dat de leraar die buiten gewoon onze taal sprak in de klas Arabisch sprak”, zei hij daarover in een interview met Amazightv. Hij is echter positief over de huidige ontwikkelingen. “Nu zijn we gelukkig vrij om het Tamazight te praten.” Begin jaren zeventig luisterde Ali Amazigh veel naar geëngageerde Amazigh-muziek en besloot te gaan schrijven. In 1974 verhuisde hij naar Nederland, maar hij bleef geïntrigeerd door zijn moedertaal. Veertig van zijn gedichten, waarin hij vooral de cultuur van zijn voorvaderen bezingt, zijn nu door taalkundige Khalid Mourigh in het Nederlands vertaald.

(Groot-Brittannië, 1970) kwam op haar negende met haar Pakistaanse ouders naar Nederland. Ze studeerde rechten en werkte vervolgens voor diverse ministeries, de UNHCR en de Raad van Europa in Straatsburg. In 2006 besloot ze echter om in Nederland te gaan wonen en zich hier met name aan haar schrijverschap te wijden. In het najaar van 2008 verscheen haar bundel moslimsprookjes Groenkapje en de bekeerde wolf, waarin ze de botsing der beschavingen humoristisch op de hak neemt. In Eenzaam heden (2008) vertelt een migrantenkind over haar gevoel van ontworteldheid. Tahir debuteerde in 2005 met de non-fictiebundel Een moslima ontsluiert, waarin ze thema’s als zelfkritiek bij moslims en vrouwenemancipatie behandelt. Haar fictiedebuut Kostbaar bezit (2006), een bundel vrijmoedige erotische verhalen, was een groot succes. Tahir mengt zich regelmatig in het publieke debat. Haar opiniestukken verschijnen onder meer in de Volkskrant en NRC Handelsblad. In 2008 was ze een van de genodigden in het VPRO-televisieprogramma Zomergasten.

(Maastricht, 1961) is sinds februari 2007 staatssecretaris van Europese Zaken. In die functie maakt hij zich sterk voor de verbetering van de internationale culturele betrekkingen. “Kunst en cultuur zijn...niet het toefje slagroom op de taart, maar veel meer: mens en samenleving in vorm vertaald en zo tot essentie teruggebracht. Het hart van de zaak, dus”, zei hij onlangs in een toespraak. Volgens Timmermans is het van ‘levensbelang’ om de luiken open te zetten naar andere culturen. Timmermans groeide op in een diplomatengezin en studeerde Franse letterkunde. Hij promoveerde aan de universiteit van Nancy. Opmerkelijk detail in zijn cv is de vermelding dat zijn grootvaders van vaders- en moederskant mijnwerker waren. Voor hij toetrad tot het kabinet zat Timmermans vanaf 1998 in de Tweede Kamer voor de PvdA. Daarvoor werkte hij als diplomaat en ambtenaar bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en als adviseur van Max van der Stoel bij de OVSE.

(Bonaire, 1955) Franklin Domenico ('Bòi') Antoin is begaan met het lot van zijn geboorte-eiland Bonaire. Zijn liefde voor dit eiland heeft zich vertaald in een grote belangstelling voor de geschiedenis, het cultuurbehoud en de bescherming van natuur en milieu van en op Bonaire. Sinds 1978 werkt Boi Antoin als journalist en auteur en sinds 1991 publiceert hij regelmatig over de geschiedenis en de cultuur van Bonaire. Ook op het gebied van natuur- en milieubescherming is hij zeer betrokken. Als journalist levert hij een belangrijke bijdrage aan natuur- en milieugroepen, door regelmatig positieve aandacht aan hun werk te geven.

(Curaçao, 1956) was jarenlang het gezicht van de Antilliaanse gemeenschap in Nederland. Hij kwam in 1989 naar Nederland om te studeren en wilde daarna terug naar Curaçao. Hij bleef hier echter vanwege zijn jonge gezin en vond een nieuwe missie: de belangenbehartiging van Arubanen en Antillianen in Nederland. Met de stichting SPLIKA zette hij zich in voor de bevordering van het Papiamentu, de taal die hij ook doceert. Vervolgens was hij jarenlang voorzitter van het MAAPP, het platform voor de maatschappelijke participatie van Antillianen en Arubanen in Nederland. Bij zijn afscheid op 1 maart 2009 kreeg hij de MAAPP-award Mi ta yuda uitgereikt, een nieuwe onderscheiding die voortaan elk jaar op Severina’s verjaardag zal worden toegekend aan mensen die zich hebben ingezet voor de Antilliaanse en Arubaanse gemeenschap. Ruben Severina zat enige tijd voor de PvdA in de gemeenteraad van Zoetermeer en hij is thans voorzitter van HAAB (Haags Antilliaans Arubaans Beraad).

(Curaçao, 1937) was van 1994-2007 de Antilliaanse vertegenwoordiger in de Raad van State. Als scheikundig ingenieur had hij diverse topposities bij Shell, maar hij verwierf vooral bekendheid vanwege zijn inzet voor de Antilliaanse belangen in Nederland en als adviseur van de Antilliaanse regering. Hij bekleedde tal van nevenfuncties, zoals het voorzitterschap van het Landelijk Bureau ter Bestrijding van Rassendiscriminatie en het lidmaatschap van het Comité Aanbeveling Nationaal Monument Slavernijverleden.

(Saba, 1948) is onderwijzer, dichter, musicus en een van de grootste kenners van de literatuur van de Bovenwindse Eilanden, waar hij ook diverse boeken en artikelen over heeft geschreven. Hij debuteerde in 1976 met de poëziebundel A Voice from Windward. In zijn poëtische werk beschrijft Smith de schoonheid van de Bovenwindse eilanden maar uit hij ook kritiek op politieke en sociale misstanden. Verder behandelt hij universele thema’s als dood en angst. Smith, die in de jaren zeventig in Nederland studeerde om onderwijzer te worden, treedt graag op voor publiek, van schoolkinderen tot studenten. Daarbij spreekt hij over zijn passie voor de Bovenwindse literatuur en zijn eigen poëzie. Zijn lezingen doorspekt hij met tekstfragmenten die hij niet alleen voordraagt, maar ook zingt, waarbij hij zichzelf begeleidt op gitaar. Hij was in de jaren negentig enkele jaren gezaghebber van het eiland Saba.

(Coevorden, 1963) werd geboren als Marjolijn Drenth. Hij is behalve schrijver ook ethicus, kunsthistoricus en jurist. Maxim Februari verstaat de kunst om morele dilemma’s en juridische vraagstukken te verpakken in lichtvoetig proza. “Het moet spannend en onderhoudend zijn. Als je een pamflet schrijft wil niemand het lezen”, zei hij daarover. Zijn roman De literaire kring (2007), over de moraal van de Nederlandse culturele elite, werd zeer positief ontvangen. Kort na verschijning ontving hij de Frans Kellendonk-prijs 2008 voor zijn gehele oeuvre. Van 2001-2010 schreef Februari columns voor de Volkskrant. Een deel van die columns werd gebundeld in Park Welgelegen, Notities over Morele Verwarring (2004). In zijn voor een Gouden Uil genomineerde dissertatie Een Pruik van Paardenhaar & Over het Lezen van een Boek (2000) neemt hij de relatie tussen economie en ethiek onder de loep. Tegenwoordig schrijft hij een wekelijkse column voor de opiniepagina van NRC Handelsblad, die - met enkele Volkskrant-columns - werden gebundeld in Ons soort mensen (2011). In 2013 verscheen De maakbare man, notities over transseksualiteit.

(Brummen, 1959 – Amsterdam, 2016) was dichter, journalist en presentator. Hij debuteerde op jonge leeftijd als dichter in Hollands Maandblad. Sindsdien verschenen met enige regelmaat poëziebundels van hem, zijn laatste - 's Middags zwem ik in de Noordzee - in 2014. Na publicatie van zijn eerste dichtbundel Inslag (1985) begon hij als interviewer bij de VPRO, waar hij programma’s maakte over literatuur en filosofie. Hij was onder andere eindredacteur bij het programma De Avonden en bij Radio 6. Sinds 2005 sprak hij ook op televisie met schrijvers in het VPRO-programma Boeken. Naast programmamaker en dichter was hij ook bloemlezer. Hij stelde Briefgeheimen (2007) samen, een kleurrijke compilatie briefkaarten gekoppeld aan een website waarop mensen hun diepste geheimen kunnen prijsgeven. In 2012 verscheen Overkomst dringend gewenst, zijn bloemlezing uit het werk van dichter Jan Emmens. Samen met zijn dochter Nikki stelde Wim Brands in 2015 de bloemlezing samen Nederlandse literatuur van de 21e eeuw: de nieuwe schrijvers van het nieuwe millennium, waarin zij van de zestig in hun ogen belangrijkste schrijvers een verhaal of romanfragment opnamen. Samen met Jeroen van Kan stelde hij Nederland: een objectief zelfportret in 51 voorwerpen (2015) samen, waarvoor zij vijftig schrijvers uitnodigden om Nederland te typeren aan de hand van een voor hen betekenisvol voorwerp. Wim Brands was een van de dichters van 'De eenzame uitvaart', die een laatste, poëtisch afscheid bieden voor onopgemerkte overledenen en dat bij de uitvaart voorlezen.

(Sint Eustasius, 1955) is zanger, componist, percussionist en ngonispeler. Aanvankelijk speelde en zong hij vooral in reggaebands maar in de jaren tachtig raakte hij in de ban van de djembémuziek. Om zijn techniek te verbeteren ondernam hij regelmatig reizen naar Afrika waar hij in de leer ging bij de grote meesters van de djembé-muziek. Op een van zijn eerste reizen hoorde hij de klanken van de ngoni, en ook dit instrument leerde hij bespelen. De ngoni is een van de oudste snaarinstrumenten van Afrika, gemaakt van een kalebas, een stuk hout en visdraad. Sams richtte vervolgens zijn eigen ngoniband op en legde zich vooral toe op de Afrikaanse muziek. Inmiddels is hij ook weer teruggekeerd naar zijn oude liefde, de reggae. Sams treedt regelmatig op in binnen- en buitenland met Sams Reggaeband en Sams N’goniband. Ook geeft hij workshops djembé op scholen.
Tijdens Winternachten 2009 treedt hij op zaterdagmiddag samen op met zijn broer, bassist Jeffrey Sams, en met het onafscheidelijke steelpan duo Cornel Brown en Leroy James, allen afkomstig van Statia.

(1954) bespreekt in de rubriek Moderne Manieren in Trouw problemen van alledag als: Wanneer gaat praten over in roddelen? Hoe vertel je dat iemand stinkt? Moet mijn kind ‘u’ tegen me zeggen? Etiquettespecialist en sociaal psycholoog Beatrijs Ritsema weet er wel raad mee en geeft de lezers van Trouw advies over regels en trucjes om het leven met anderen makkelijker en aangenamer te maken. Ritsema heeft diverse boeken geschreven over omgangsvormen in de liefde, het gezin, op het werk en tussen vrienden en kennissen. Behalve in Trouw publiceert ze ook regelmatig in andere media waaronder HP De Tijd en NRC Handelsblad. Ook is ze regelmatig te zien op tv als specialist in omgangsvormen.

(Hengelo, 1962) is radiojournalist en schrijver. Zijn meest recente boek is het in 2013 verschenen De Wadden, een poëtische geschiedenis van de Waddeneilanden. Zijn verhalenbundel Brutus heeft honger uit 2011 werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Met eten als leidraad hopt Deen door de wereldgeschiedenis. De 44 historische verhaaltjes zijn fijne miniatuurtjes van nauwelijks anderhalve pagina. Na zijn studie Nederlands in Groningen werkte Deen enige jaren voor Radio Noord. Zijn radiocolumns uit die tijd zijn gebundeld in twee uitgaven. Sinds 2001 is Deen programmamaker bij de VPRO radio, waar hij het historische radioprogramma OVT presenteert. Een aantal historische documentaires die hij voor de VPRO maakte, is uitgegeven als luisterboek. Ook de radioserie De lange weg naar Darwin verscheen op cd en als podcast. Deen was programmacoördinator van het Winternachten Festival tussen 2009 en 2011.

(Curaçao, 12 februari 1957) is actrice en toneelschrijfster. Ze speelde onder meer in de televisieserie Medisch Centrum West en Goede tijden, slechte tijden. Ze speelde vele rollen bij Cosmic theater waar ze sinds 2004 artistiek leider van het Hollandse Nieuwe toneelschrijversfestival is. Ze schreef daar onder andere de toneelstukken 'Koorts' en 'Catwalk' en was co-auteur van de theatersoaps ' Disco King en 'Snorder King'. Daarnaast zet ze zich graag in voor de multiculturele samenleving. Haar verdiensten hierin werden in 2006 beloond toen zij benoemd werd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Paulette Smit is bestuurslid van de Werkgroep Caraïbische Letteren van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden.

(Suriname, 1976) debuteert met Knipperleven (2004), gevolgd door Wanneer wij samen zijn (2006), gebaseerd op het verhaal van haar Javaans-Surinaamse familie. In haar roman Het gym (2011) beschrijft ze hoe de Surinaamse Sandra stand houdt tussen de witte hockeymeisjes. In 2013 verschijnt De man van veel over het leven van Anton de Kom, en in 2016 de memoir Tenzij de vader, een intiem verslag van de kennismaking met haar vader. Ze schrijft het scenario van het stripalbum Suske en Wiske en de Tollende Toverkol getekend door Hanco Kolk, en de tekst van het kinderboek Tori, bedacht en geillustreerd door Brian Elstak. Haar biografie In wat voor land leef ik eigenlijk? (2023) over Anil Ramdas is de handelseditie van het proefschrift waarop ze aan de Universiteit Leiden is gepromoveerd. Ze publiceeert met regelmaat verhalen, columns en opiniestukken.

(1957) wordt beschouwd als een van de beste trombonisten ter wereld. Wierbos is een autodidact die ooit begon als blazer in een drumband. Het unieke geluid dat hij uit zijn trombone weet te toveren is inmiddels te horen op meer dan 100 cd’s en leverde hem diverse onderscheidingen op. Hoogtepunt in zijn carriere was de uitreiking van de Boy Edgar-prijs in 1996. De jazz is een van zijn grote passies, maar hij speelt ook graag hedendaagse en geïmproviseerde muziek en maakt tevens uitstapjes naar de post-punk. Wierbos toerde met diverse formaties door Europa, Canada, de VS en Azië, maar treedt ook regelmatig solo op. Onder de naam Wollo’s world voert hij muzikale experimenten uit waarbij hij o.a. optrad met een tapdanser. Zijn sound was ook te horen in tal van theater- en dansvoorstellingen en tv- en filmprojecten. Momenteel speelt hij o.a. met Misha Mengelbergs ICP, het Gerry Hemingway Quintet, Franky Douglas Sunchild en Bik Bent Braam.

(Marokko, 1975) was presentatrice van het RTL4-programma Help papa Kookt. Hierin gaf zij vaders en moeders die niet kunnen koken kookles. Abouzahra richtte in 1999 samen met Amar El-Ajjouri het eerste Marokkaanse cabaretduo van Nederland op, PH Neutraal. Een van hun bekendste producties was Noch kaas, noch couscous, waarin ze zowel de Nederlandse maatschappij als de Marokkaanse gemeenschap op de hak nemen. Ze speelde ook in diverse theaterstukken, bijvoorbeeld in Broedbruiloft van Garcia Lorca. Verder werkte ze o.a. mee aan producties van Theatergroep Wederzijds en van Branoul Literair Theater. Abouzahra volgde een opleiding tot dramadocente in Zwolle.

(België, 1976) won in 2007 de Herman de Coninckprijs voor het beste poëziedebuut. De jury noemde Er hangt een hoge lucht boven ons een ‘droomdebuut’, vooral vanwege het gemak waarmee Moors ‘de lezer overvalt met een vreemd soort alledaagsheid’, van een tuinman in een paars skipak tot parende konijnen. Steeds weer weet Moors alledaagse taferelen te kantelen, bijvoorbeeld in het laatste gedicht van de bundel: ‘Toen kwam ik thuis/ik gooide mij loodzware tas/van me af in de gang/ jij stond me op te wachten/dat waren passen/ die ik naast je zette op de grond/ een voor een/ iemand bombardeerde een station. Haar romandebuut Het verlangen naar een eiland, werd door Trouw omschreven als een ‘roadnovel die leest als een trein’. Het is een geestige vertelling over liefde, seks, verdriet en hunkering naar de ander. Moors studeerde Germaanse Talen in Gent en deed vervolgens de schrijversopleiding aan de Rietveldacademie in Amsterdam.

(1967) is een veelgevraagd percussionist die drumde bij o.a. Anouk, Lois Lane en Hans en Candy Dulfer. Inmiddels zijn er al meer dan dertig cd’s en dvd’s verschenen waarop het slagwerk van Samson te horen is. Hij volgde de studie percussie aan het Conservatorium in Den Haag en deed een postdoctoraal in New York. Zijn stijl kenmerkt zich door een combinatie van diverse etnische invloeden waaraan hij zijn eigen professionele achtergrond toevoegt. Naast de gangbare instrumenten bespeelt hij ook graag unieke percussie-instrumenten zoals de recent ontwikkelde Hang die bestaat uit twee op elkaar geplaatste klankschalen. Momenteel toert hij met de kindervoorstelling Kikker heeft de Blues door het land en drumt hij bij DASH! en Last Tango in Paris. Samen met studievriend Tony Overwater vormt hij het duo Sleutelbewaarders. Eens per maand voeren zij op een unieke plek in Nederland een concert uit met een speciale gast uit steeds weer een andere muzikale discipline.

(Beijing, 1958) was een van de meest succesvolle journalisten in China voor ze in 1997 naar Londen vertrok waar ze haar eerste boek schreef. The Good Women of China (2003) is een bestseller die in meer dan dertig talen is vertaald. De verhalen in dit boek zijn gebaseerd op duizenden interviews die ze van 1989-1997 hield als radiojournalist. Xinran schrijft sinds 2003 ook columns voor de Guardian. Een deel daarvan is gebundeld en verscheen in 2006 onder de titel What the Chinese don’t eat. Daarin behandelt ze een groot aantal interculturele thema’s, van de ervaringen van Britse moeders met Chinese adoptiekinderen tot de vraag of Chinezen wel kerstinkopen mogen doen. Xinrans eerste roman Miss Chopsticks (2007), gaat over Chinese plattelandsmeisjes die naar de stad trekken om daar de kost te verdienen. Xinran adviseert de Britse media regelmatig over hun relaties met China en is een graag geziene gast bij Britse talkshows. Haar boek ‘Message from an unknown Chinese mother’ zal in juni 2010 in Nederland en Vlaanderen worden uitgebracht als paperback editie.

(Libanon, 1956) brak in 2004 internationaal door met haar debuutroman B as in Beirut. Het verhaal wordt verteld door vier verschillende vrouwen die moeten leren leven met de gevolgen van de burgeroorlog. Het meest indringend is het verhaal van Warda, die gek wordt van verdriet en schuldgevoel omdat haar vader is omgekomen bij een bomaanslag en die vervolgens ook nog haar dochtertje verliest. In haar tweede boek Wild Mulberries (2008) beschrijft Iman Humaydan het leven in een klein Libanees dorpje in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon Sarah is een jong meisje dat droomt van een betere toekomst en een ontmoeting met haar moeder, die haar dorp en de patriarchale regels die daar heersten ontvluchtte toen Sarah nog klein was. Iman Humaydan groeide ook op in een klein Libanees dorpje maar in een tolerante familie. Haar derde roman Hayawat Okhra (2010) verteld het verhaal van een vrouw die na jaren van ballingschap terugkeert en haar eigen stad en verleden reconstrueert. Hayawat Okhra komt eind 2011 uit in het Frans en Engels. Humaydan studeerde sociologie in Beiroet en is werkzaam als onderzoeker, journalist en zij initieert en implementeert ontwikkelingsprojecten op het Libenase platteland.

(Emmen, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek en was correspondent van de Volkskrant en NRC Handelsblad in Belgrado en Moskou. Over zijn verblijf schreef hij De Brug over de Tara (1994). Met journalist Bart Rijs schreef hij Srebrenica, Het Zwartste scenario (1997). In 2002 verscheen Ingenieurs van de ziel, een zoektocht naar de fundamenten van het Sovjet-systeem en de rol van schrijvers (nominatie AKO literatuurprijs 2002). Eerder verscheen De Graanrepubliek, over de strijd tussen rijke herenboeren en communistische arbeiders in Groningen. Zijn roman El Negro en ik, naar aanleiding van de geschiedenis van een opgezette Zuid-Afrikaan in een Spaans museum, verscheen in 2004 en kreeg de Gouden Uil. Zijn herziene en aangevulde De slag om Srebrenica (2015) kreeg de Prinsjesboekenprijs voor het beste politieke boek. In 2016 verscheen Een woord een woord, waarin hij de kracht van het vrije woord test onder het gewicht van terreurdreiging. Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen beschrijft hij een reeks gijzeldrama’s. In Zeven dieren bijten terug (2024) ontmoet Frank Westerman zeven magnifieke beesten in het kielzog van Willem Barentsz. Onderweg raakt de lezer in de ban van het wonderlijke relaas rond zeven pooldieren en datgene wat zij ons, op onze breedtegraad, te vertellen hebben.

(Den Haag, 1968) begon al op zijn veertiende met het voordragen van gedichten waarbij hij vaak samenwerkte met muzikanten. Veertien jaar later verscheen de eerste dichtbundel van zijn hand, Tramontane. Later volgden nog twee bundels Tongen Trede (2000) en Tafel (2004). Als hij niet schrijft, organiseert hij literaire bijeenkomsten, geeft hij literatuurles (o.a. aan de Rietveldacademie) of maakt hij reisreportages en literaire programma’s voor de VPRO (o.a.vanaf Poetry International en Crossing Border). In 2003 maakte hij een Franse bloemlezing van 33 Nederlandse dichters en in 2007 verscheen een bundel eigen werk in Franse vertaling, Terrain. Lindner recenseert literatuur voor verschillende bladen en heeft een wekelijkse poëziecolumn op www.groene.nl/boeken.

(1927, Rotterdam) studeerde Politicologie in Amsterdam. Sinds 1953 is hij actief op journalistiek gebied. Hij vervult hierbij uiteenlopende functies, variërend van verslaggever, redacteur, hoofdredacteur van NRC Handelsblad, tv-criticus en columnist tot correspondent in New York. Onder het pseudoniem S. Montag publiceerde Hofland in NRC Handelsblad zijn zaterdagse Overpeinzingen. Deze stukken zijn uitgegroeid tot vijf bundels columns en een reisverhaal. Daarnaast is hij schrijver van romans. In zijn autobiografie Het diepste punt van Nederland schetst hij de tragische en heroïsche geschiedenis van Rotterdam rond de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast snijdt hij grote vraagstukken aan als: hoe reageert een kind als alles wat hij kent is verwoest. In 1995 verscheen de cultuurkritische essaybundel De Elite verongelukt. Hierin geeft Hofland de lezer stof tot denken door het reële schrikbeeld van onze beschaving te tonen. Op scherpe en geraffineerde wijze laat hij de lezer geloven dat de oplossing ligt in onderlinge samenhang van problemen. In 2002 verscheen de bundel Op zoek naar de pool; het beste van H.J.A. Hofland. In dat jaar werd hij uitgeroepen tot Nederlands journalist van de 20e eeuw.
WIN 2002

(Marokko, 1973) is journalist, columnist, vertaler, researcher en programmamaker. Ze publiceert in diverse media (waaronder NRC en Linda) en heeft haar eigen online glossy voor bourgondische cultuurminnaars, Aicha Qandisha. Ze stelde een bundel samen met verhalen over Arabische vrouwen, Achter de Sluier (1999); in 2013 verscheen haar boek Arabieren kijken, over ‘gewone’ mensen in de Arabische wereld. Ze maakte tv-programma's voor diverse omroepen, waaronder de documentaireserie Seks en de Zonde (met Femke Halsema). Samen met Michelin-sterrenkok Soenil Bahadoer schreef ze Spicy Chef (2020) en Streetfood (2022), twee culinaire boeken met verhalen en Surinaams-Indiase recepten. In 2022 verschenen ook van haar hand: haar ‘levenswerk’ (in Bouazza’s eigen woorden) Een koffer vol citroenen, een requiem voor en portret van haar moeder en Arbeidsmigranten in Nederland.

(Amsterdam, 1943) zijn loopbaan als schrijver en journalist wordt bepaald door twee grote passies: popmuziek en Amerika. Eind jaren zestig behoorde Donkers tot de top van de Nederlandse popjournalisten. Hij was muziekrecensent van de Volkskrant en werkte voor de Hitweek. In die tijd begon hij ook als programmamaker bij de VPRO-radio. Eerst maakte hij vooral popprogramma’s maar later werd hij ook buitenlandredacteur. Hij vertrok begin jaren zeventig naar Amerika om verslag te doen van de verkiezingen voor de VPRO en diverse tijdschriften en kranten. Die verhalen werden later gebundeld uitgegeven in Amerika, Amerika. In 1974 vormde hij samen met vier anderen de eerste redactie van het literaire tijdschrift de Revisor. Het volgende decennium stond vooral in het teken van reisreportages vanuit Afrika, Azië en Latijns-Amerika. In 2006 verscheen Mijn muziek, een overzicht van zijn werk als popjournalist inclusief cd met eigen opnames.

(1970, Izmir) is een dochter van Turkse migranten uit Griekenland. Op driejarige leeftijd verhuisde ze met haar ouders naar Roosendaal. Ze koos de richting politieke wetenschappen bij het Instituut voor Europese Studies. Vanaf 2000 werkte zij voor E-Quality, een kenniscentrum voor emancipatie, gezin en diversiteit. Zij zet zich al jaren in voor de bestrijding van ongelijke behandeling en is gespecialiseerd op de terreinen arbeid en zorg, sociale zekerheid en pensioenen. Fatos Ipek-Demir was eerder betrokken bij internationale projecten (o.a in ILO verband) tegen vrouwenhandel en bij Europese projecten die discriminatie bestrijden op grond van leeftijd, gender of etniciteit. Sinds 2008 is Fatos Ipek-Demir manager advies bij HOF, Promotie Haags Vrijwilligerswerk.

(Paramaribo, 1945) studeerde aan de Nederlandse Film en Televisie Academie en maakt documentaires en televisiedrama’s. Een van zijn eerste producties was een serie portretten over werknemers in de Nederlandse metaalsector voor de RVU. Sindsdien heeft hij een groot aantal programma’s gemaakt over sociale onderwerpen, van de werkdruk achter de schermen bij de soapserie Goede Tijden Slechte Tijden, tot een portret van Louise de Montel die voor het eerst over haar concentratiekampverleden praat. Van meet af aan maakt Zichem ook documentaires over zijn geboorteland Suriname. In 1990, 1994 en 1995 zonden de RVU en de NPS verschillende documentaires van hem uit over de sociaal-economische en politieke situatie in Suriname. Sinds 1999 heeft hij een reeks programma’s gemaakt over het slavernijverleden van Suriname en Ghana voor de RVU en Teleac.

(Sassenheim,1942) wilde aanvankelijk acteur worden, maar zei de toneelschool al na een jaar vaarwel. Hij wijdde zich vervolgens aan een studie Nederlands en richtte het literaire jongerenblad Fase op. Tegelijkertijd publiceerde hij gedichten in diverse andere literaire bladen. Ook vertaalde hij toneel. Via diverse baantjes waarmee hij de kost verdiende, kwam hij uiteindelijk in de kunstjournalistiek terecht. Hij werkte o.a. voor het AD, de Haagsche Courant en het Binnenhof. Ook maakte hij radiocolumns voor Radio West. Hoewel hij eerst was aangesteld voor film en toneel, werd een andere grote passie zijn specialiteit: de jazz. Jansma ging in 2005 met de Vut maar blijft nog steeds actief als journalist, o.a. voor de websites jazzmasters, denhaagjazz en jazzpodium.

(Brussel, 1968) wordt met recht een multitalent genoemd. Ze zingt, acteert, schrijft, danst en is beeldend kunstenaar. Ghalia Benali groeide op in Tunesië. Op haar 21e kwam zij naar Brussel voor een grafische opleiding. Ze nam de muziek uit haar jeugd en kindertijd met zich mee: van Franse chansons, Perzische en Egyptische muziek tot gezongen lezingen uit de Koran. Met haar huidige theatertour brengt ze een hommage aan de grote Oum Kalthoum, bijgestaan door Moufadhel Adhoum (üd), Vincent Noiret (contrabas) en Azzedine Jazouli (Arabische percussie). De in 1975 overleden Egyptische zangeres staat vandaag de dag nog steeds bekend als de stem van de Arabische wereld. ‘Oum Kalthoum was mijn eerste muzikale leerschool’, vertelt Ghalia. Op vierjarige leeftijd luisterde ze op een 33-toerenplaat onvermoeibaar naar ‘Al Atlal’, waarschijnlijk mede gefascineerd door het hypnotisch ronddraaien van de schijf. Ghalia Benali wil met deze theatertour de overweldigende emotie van de diepgaande en authentieke liederen van de grote Egyptische diva opnieuw tot leven brengen.

De zangeres Paola Marquez keert met de groep Maguaré terug naar haar Colombiaanse roots en legt hierbij de focus op cumbia, porro, gaita en andere afro-Colombiaanse ritmes. De ritmesectie van Maguaré wordt gevormd door Colombiaanse percussionisten, Javier Cabrera en Core Pareja. Ze bespelen traditionele instrumenten zoals de tambora, tambor alegre, llamador, en de maracas. Aangevuld met een sectie van vijf blazers, contrabas, piano, orgel en accordion brengt de groep een mix van Afro-Colombiaanse ritmes in de stijl van Toto de La Momposina en 60s dancehall cumbia van Lucho Bermudez en Lito Barrientos.

(alias Margreet Stol) was percussionist met een voorliefde voor funky etnische muziek voor ze in 2005 achter de draaitafel plaatsnam in Bar en Boos in Leiden. Sindsdien trekt ze door het hele land met haar swingende mix van sounds uit de hele wereld, van Afro, Balkan en Bollywood tot Arabic, Latin en Ska. Om deze muziekstijlen toegankelijk te maken voor een groter publiek overgiet ze alles met een lekkere westerse dancesaus. DJ Miss World heeft een keer per maand een eigen radioprogramma bij de Amsterdamse Concertzender waar ze een uur lang wereldse dance draait. Ze treedt alleen op en samen met DJ PolyEsta

smeedt etnische muziek en moderne elektronica tot een unieke dansbare cocktail. Esta probeert met haar muziek grenzen tussen verschillende muziektradities te doorbreken. Haar grote reislust is terug te vinden in haar muziekkeuze, van funky hiphop uit Cuba, via aanstekelijke Afrikaanse ritmes en Indiase muziek tot traditionele klezmer uit Oost-Europa. Eenmaal per maand draait ze op vrijdagavond voor de Amsterdamse Concertzender in de Solta a Franga Show. Ze trad onder andere op Lowlands, het Amsterdam Roots Festival en Ruigoord Landjuweel en draaide ook in de Melkweg, Paradiso en Noorderlicht.

is een in 1996 door de altsaxofonist Job Chajes opgerichte band die klezmer (Oost-Europese joodse muziek) speelt die mede geïnspireerd is op muziek van de Balkan. De band is onder andere op festivals als Oerol en Lowlands te zien en te horen geweest. De band treedt ook internationaal op. Het grootste deel van het repertoire is door de bandleden zelf geschreven. Invloeden van zigeunermuziek en jazz maken dat hun muziek niet eenvoudig in een hokje is te plaatsen. De vaak uitbundige muziek van de band wordt door een liveshow ondersteund. Met Job Chajes - altsaxofoon en raps, Janfie Van Strien - klarinet, sopranino sax en backing vocals, Gijs Levelt - trompet, Joop v.d. Linden - trombone, percussion en bariton-tuba, Theo Van Tol - accordeon, Jasper de Beer - contrabas en backing vocals en Alec Kopyt - percussie en zang.

brengt een verrassende mix van Cubaanse ritmes en melancholieke Kaapverdische muziek, die ontstond uit vermenging van Portugese fado met de muziek van afstammelingen van West-Afrikaanse slaven. Cabocubajazz is een initiatief van Nils Fischer van Nueva Manteca die twee Cubaanse en twee Kaapverdische vrienden bij elkaar bracht. De Kaapverdische Dina Medina en Carlos Matos nemen respectievelijk de zang en de piano voor hun rekening, terwijl de Cubanen Dennis Nicles en Armando Vidal de bas en drums bespelen. Nils Fischer zorgt zelf voor de percussie. Hun samenspel leidt tot een warme nieuwe sound waarbij ook invloeden van de jazz niet worden geschuwd.

(Turkije, 1981) is een meester ud-speler, componist, solist en ensembleleider van zijn Mehmet Polat Quartet. Hij treedt internationaal op van Afrika tot India, van Perzië tot de Balkan, van hedendaags tot jazz en combineert verschillende muzikale genres met zijn Alevi Spirituele, Anatolische Folk en Ottomaanse klassieke muziekachtergrond. In zijn improvisaties, composities en met zijn eigen kijk op verschillende muziekstijlen zoekt Mehmet voortdurend naar nieuwe muzikale paden en inspiratie. Hij vond een nieuwe linkerhandtechniek uit zodat hij geavanceerdere en moderne stukken op de ud kan spelen. Ook ontwierp hij een ud met twee extra bassnaren om zo het bereik en de functie van zijn instrument te vergroten.

(Velp) studeerde politieke en sociale wetenschappen en werkte van 1968 tot en met 1990 bij de Haagse Post, waarvan de laatste vijf jaar als hoofdredacteur. Tot 2015 was hij één van de vaste presentatoren van het NOS radio-programma Met het Oog op Morgen. In 1970 kwam hij als radiojournalist voor de VPRO voor het eerst in Suriname en al snel werd hij dé Suriname-deskundige uit Nederland. In 2000 publiceerde hij het boek Hetenachtsdroom, over het Surinaamse nationalisme. In 2004 is zijn boek De toekomst van het koninkrijk uitgekomen, een boek over de dekolonisatie van de Nederlandse Antillen en Aruba. In 2016 verscheen De gouden jaren van het linkse levensgevoel: Het verhaal van Vrij Nederland.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Haarlem, 1975) is schrijver van romans, gedichten, verhalen, essays en scenario's. Kenmerkend voor zijn oeuvre is de meeslepende manier waarop hij personages verwikkeld in historische misstanden tot leven wekt. Zijn debuutroman Armin (2008) gaat over kinderen op drift na de Tweede Wereldoorlog. In Ik was Amerika (2010) raakt een Nederlandse krijgsgevangene in WOII bevriend met een landarbeider in een kamp in de VS. Decennia later zoekt hij hem weer op. Peek ontving er de BNG Literatuurprijs en de F. Bordewijk-prijs voor. Godin, held (2014) is een openhartige roman over het mysterieuze en al te menselijke van de liefde. In zijn pamflet Verzet! Pleidooi voor communisme (2015) ondermijnt hij decennia van kapitalistische indoctrinatie. Zijn roman A.D. (2021) gaat over de gebeurtenissen en ontberingen aan boord van een van de eerste scheepsreizen in de 16de eeuw naar het huidige Indonesie͏̈ en de aankomst daar. In 2025 verscheen zijn dichtbundel Orang/oetan.

(Suriname, 1936) debuteerde met Hoe duur was de suiker? (1987), de roman die haar op slag de bekendste schrijver van Suriname maakte en die in 2013 werd verfilmd. Als een van de eersten beschreef McLeod de geschiedenis, het slavernijverleden en de kolonisatie van haar land vanuit een Surinaams perspectief. Inmiddels expert op dat gebied geeft ze colleges over het slavernijverleden aan diverse Amerikaanse en Canadese universiteiten, en organiseert ze educatieve tochten langs vroegere Surinaamse plantages en stadswandelingen door Paramaribo. Ze schreef andere historische romans, waaronder De Vrije Negerin Elisabeth, gevangene van kleur (1992), studies, kinderboeken en -musicals. Haar laatste boek, No kwik in het bos (2017) is een jeugdroman over een tienjarig meisje en de gevaren van kwik bij goudwinning. McLeod is een dochter van Johan Ferrier, de eerste president van Suriname.