Wintercafé 2: Hou vast! Oulipo.

Wie het spel speelt, maakt de regels. Met Saskia de Coster, Karin Amatmoekrim, Anton Valens en Joke van Leeuwen. NL

Karin Amatmoekrim - foto Serge Ligtenberg

Informatie

Datum en tijd zaterdag 16 januari 2010 21:05 tot 22:00 uur
Locatie Filmhuis - zaal 7
Prijs €25,- (Uitpas €23,50 - CJP/Studenten/Ooievaarspas €12,50)

Hou Vast! Oulipo en de literaire beperking: wie het spel speelt, maakt de regels. Het Franse OuLiPo gezelschap (Ouvroir Littéraire Potentielle, opgericht in 1960) vond dat je met een zelf opgelegde literaire beperking potentieel interessante teksten kon schrijven. Een tekst waarin alleen de e als klinker voorkomt, of een gedicht waarin alle letters van het alfabet terugkomen. Dit programma, een coproductie met het festival Wintertuin (Nijmegen), is een eerbetoon aan de schrijvers, wiskundigen en filosofen van het OuLiPo gezelschap. Schrijvers Saskia de Coster, Karin Amamoetkrin, Anton Valens en Joke van Leeuwen kregen van schrijver/wiskundige Hugo Brandt Corstius in Nijmegen een beperking opgelegd. Nu komen ze weer bij elkaar om de resultaten voor te dragen. Alle teksten zijn gepubliceerd – in beperkte oplage verkrijgbaar tijdens Winternachten!
Daarna het tweede optreden van saxofonist/componist Maarten Ornstein en Joshua Samson (percussie). Ornstein heeft muziek gecomponeerd op teksten van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ronelda Kamfer. NL

Sanna Andréa-Dia

(Den Haag, 1979) is theatermaker, danseres, zangeres en celliste. Ze volgde een Internationale musicalopleiding in Londen en deed de theaterschool in Utrecht. Andréa-Dia heeft een Nederlandse moeder en een Libanese vader en is daardoor geïnteresseerd in interculturele verbanden. Ze werkt als docent drama aan het Geert Groote College in Amsterdam en is celliste in het vrouwenkwintet Joya.
Sanna Dia - foto Floris Andrea

Hugo Brandt Corstius

(Eindhoven, 1935) is een van de productiefste en geruchtmakendste schrijvers van Nederland. In totaal publiceerde hij sinds 1966 meer dan 40 boeken. Hij kreeg nationale bekendheid als columnist en literatuurcriticus. Brandt Corstius schreef zijn vaak sherpe stukken onder meer dan vijftig pseudoniemen. Naar eigen zeggen is ieder pseudoniem een onderdeel van zijn persoonlijkheid. Zijn columns als Piet Grijs voor VN en Stoker voor de Volkskrant leidden regelmatig tot relletjes. Zo weigerde het toenmalige kabinet Lubbers in 1985 de P.C.-Hooftprijs aan hem uit te reiken omdat hij volgens verantwoordelijk minister van cultuur Elco Brinkman “het kwetsen tot instrument had verheven”. Brandt Corstius had de toenmalige minister van financiën Onno Ruding in een column namelijk vergeleken met Adolf Eichmann. Uiteindelijk ontving hij de prijs in 1987 alsnog, maar die was door de rel inmiddels gedegradeerd van staatsprijs tot ‘gewone’ prijs. Brandt Corstius studeerde wiskunde in Amsterdam en is gespecialiseerd in computertaalkunde.
Hugo Brandt Corstius - foto Harry Cock

Saskia De Coster

(België, 1976) werd op de flaptekst van haar roman Wij en ik (2013) door Tom Lanoye ‘al jaren de koppigste, grilligste en aantrekkelijkste pen van België’ genoemd. In deze scherpzinnige familieroman neemt ze de hedendaagse Europese mens de maat en beschrijft hoe sterk familiebanden zijn. ‘De Grote Vlaamse Roman is niet dood. Hij is zojuist geschreven door Saskia De Coster’, schreef Herman Koch. Multitalent De Coster debuteerde in 2000 met het verhaal Onder elkaar. Ze schrijft met veel vaart en overgiet haar verhalen - veelal bevolkt door wereldvreemde figuren - met een flinke scheut humor. Ze is ook columnist, beeldend kunstenaar en videokunstenaar en ze schrijft theater- en songteksten. Met muzikante Inne Eysermans ontdekte zij een nieuwe manier om verhalen te vertellen door woorden en klanken elkaar te laten versterken. Heinz of het allereerste literaire klankverhaal gaat over Heinz, de dementerende oom van Saskia De Coster, die zijn hele leven gedocumenteerd heeft aan de hand van zelfgemaakte opnames op cassette. Aan de hand daarvan maakten De Coster en Eysermans een reconstructie van zijn leven.De Costers laatste roman ‘Wat alleen wij horen’ verscheen eind 2015 en ontving (net als ‘Wij en ik’) de ‘Cutting Edge Award’.
Saskia De Coster - Johan Jacobs

Joke van Leeuwen

(Den Haag, 1952) is een alleskunner. Behalve schrijver van proza en poëzie voor kinderen en volwassenen is ze ook illustrator en performer. In 2008 en 2009 was ze stadsdichter van Antwerpen. Haar geïllustreerde roman Alles Nieuw werd geselecteerd voor de shortlist van de Ako Literatuurprijs 2009. De kinderboeken van Van Leeuwen zijn veelvuldig onderscheiden met de Zilveren Griffel, de Gouden Uil en de Woutertje Pieterseprijs. Vooral haar jeugdboek Deesje werd in vele talen vertaald en onderscheiden in het buitenland. De kracht van haar werk is dat ze haar teksten versterkt met prachtige illustraties. De personages van Van Leeuwen lopen vaak met een verwonderde blik door de wereld terwijl ze tegelijkertijd beklemd lijken door de routine van alledag. Van Leeuwens carrière begon in 1978 toen ze het Camarettenfestival won en haar eerste kinderboek publiceerde. Sindsdien was ze te zien in kleine en grotere producties waarin ze cabaret, literatuur en beeld combineert.
Joke van Leeuwen - foto Bob Takes

Anton Valens

(Paterswolde, 1964) kreeg lovende kritieken en verschillende literaire prijzen voor zijn debuut Meester in de Hygiëne (2004). In deze sterk autobiografische verhalenbundel verwerkte Valens zijn ervaringen in de thuiszorg. Net als Valens is hoofdpersoon Bonne beeldend kunstenaar met banden met Groningen. Zijn tweede boek Dweiloorlog (2008) is een vervolg op zijn debuut, met meer verhalen over de ervaringen van Bonne. In 2009 publiceerde hij de novelle Vis. Opnieuw is de hoofdpersoon een kunstenaar die ditmaal meevaart op een viskotter en zo het ruige vissersbestaan leert kennen. Tussendoor verscheen een reisverslag over China van zijn hand, Ik wilde naar de rand van Beijing (2008). In 2012 verscheen Het boek Ont en in 2016 Het compostcirculatieplan, de roman waarvoor hem de F. Bordewijkprijs is toegekend. De jury schreef: "Tuinieren is tuinvechten in deze wonderlijke roman over vriendschap en rouw. In grootse taal toont Valens de pogingen waarin we seizoen na seizoen proberen het leven onder controle te krijgen – met onze voeten in de klei waar we uiteindelijk toch in zullen moeten verdwijnen.'
Anton Valens - foto Anton Valens

Karin Amatmoekrim

(Suriname, 1976) debuteert met Knipperleven (2004), gevolgd door Wanneer wij samen zijn (2006), gebaseerd op het verhaal van haar Javaans-Surinaamse familie. In haar roman Het gym (2011) beschrijft ze hoe de Surinaamse Sandra stand houdt tussen de witte hockeymeisjes. In 2013 verschijnt De man van veel over het leven van Anton de Kom, en in 2016 de memoir Tenzij de vader, een intiem verslag van de kennismaking met haar vader. Ze schrijft het scenario van het stripalbum Suske en Wiske en de Tollende Toverkol getekend door Hanco Kolk, en de tekst van het kinderboek Tori, bedacht en geillustreerd door Brian Elstak. Haar biografie In wat voor land leef ik eigenlijk? (2023) over Anil Ramdas is de handelseditie van het proefschrift waarop ze aan de Universiteit Leiden is gepromoveerd. Ze publiceeert met regelmaat verhalen, columns en opiniestukken.
Karin Amatmoekrim - foto Bob Bronshoff

Maarten Ornstein

(Amstelveen, 1967) is saxofonist, componist en als muzikale duizendpoot betrokken bij een groot aantal projecten. In 2004 richtte hij de groep DASH! op om alle projecten waar hij aan meedeed te bundelen, van theatervoorstellingen en uitvoeringen met klassieke musici tot optredens met eigen werk. Ornstein won in 1989 de solistenprijs op het North Sea Jazzfestival. Enkele jaren later was hij als componist en arrangeur betrokken bij de oprichting van de bigband New Cool Collective. Als componist schreef hij onder andere voor het Metropole Orkest, Orkater, Ties Mellema, Calefax Rietkwintet, Koor Nieuwe Muziek en het North Sea Jazz Festival.
Maarten Ornstein - foto Hans Speekenbrink

Joshua Samson

(1967) is een veelgevraagd percussionist die drumde bij o.a. Anouk, Lois Lane en Hans en Candy Dulfer. Inmiddels zijn er al meer dan dertig cd’s en dvd’s verschenen waarop het slagwerk van Samson te horen is. Hij volgde de studie percussie aan het Conservatorium in Den Haag en deed een postdoctoraal in New York. Zijn stijl kenmerkt zich door een combinatie van diverse etnische invloeden waaraan hij zijn eigen professionele achtergrond toevoegt. Naast de gangbare instrumenten bespeelt hij ook graag unieke percussie-instrumenten zoals de recent ontwikkelde Hang die bestaat uit twee op elkaar geplaatste klankschalen. Momenteel toert hij met de kindervoorstelling Kikker heeft de Blues door het land en drumt hij bij DASH! en Last Tango in Paris. Samen met studievriend Tony Overwater vormt hij het duo Sleutelbewaarders. Eens per maand voeren zij op een unieke plek in Nederland een concert uit met een speciale gast uit steeds weer een andere muzikale discipline.
Joshua Samson - foto Gérard Beckers

Ronelda S. Kamfer

(Kaapstad, 1981) is een van de belangrijkste Zuid-Afrikaanse auteurs van dit moment. Ze schrijft in het Kaaps-Afrikaans, een spreektaal met Engelse woorden en straattaal. Haar eerste dichtbundel Noudat Slapende Honde (Nu de slapende honden, 2008) schetst een scherp beeld van leven in armoede. Santenkraam (2012) bevat verhalen in dichtvorm over een vissersdorp dat plaats moet maken voor een militair terrein. Mammie (2017) is een even liefdevolle als rauwe ode aan haar moeder. Chinatown (2021) komt opnieuw hard aan. Kamfer dicht beheerst, intiem en duister-humoristisch over geweld, de positie van vrouwen, liefde en ouderschap. Ze vertaalt Kirsty Applebaums Princess Minna-kinderboeken naar het Afrikaans: Die eenhoring-gedoente en Die betowerde woud (2023) en verzorgt Die maan is zwart (2022), een bundel met poëzie van Adam Small. Haar eerste roman Kompoun (2021) verschijnt 2024 in de Nederlandse vertaling door Alfred Schaffer die ook haar poëzie vertaalde.
Ronelda Kamfer - foto Nathan Trantraal

Discover

25 augustus 2026

Codes

Jet Steinz over het Ezelsoor