(Paramaribo, 1950) woont en werkt als leerkracht in Suriname. De Bruine Zeemeermin is in 2000 haar debuut als schrijfster. Met het typoscript won ze in Caracas de eerste prijs in een literaire prijsvraag voor ingezetenen van het Caribisch gebied uitgeschreven door de Nederlandse ambassade in Venezuela. De jury, onder voorzitterschap van Frank Martinus Arion, was unaniem in zijn oordeel. In Nederland werd zij prompt genomineerd voor de Zami-Award 2000 Literatuur. De roman moest binnen één jaar worden herdrukt.
Bron: de Knipscheer 2001

(Zuid-Afrika, 1952) is behalve dichter, schrijver en academicus ook een geliefd voordrachtkunstenaar. Verschillende poëziebundels van Krog werden vertaald in het Nederlands. Haar boek Country of My Skull (De Kleur van je hart, 2000 en in 2004 verfilmd) is een persoonlijk getint verslag van de zittingen van de Waarheidscommissie van Desmond Tutu. Haar autobiografische herinneringen A Change of Tongue (2003) verschenen in 2009 in het Nederlands als Een Andere Tongval. Krogs werk is met verschillende prijzen bekroond, zoals de Hertzogprijs in Zuid-Afrika en de Gouden Ganzenveer die ze in 2018 in Nederland kreeg uitgereikt. Hoe zeg je dat, een bloemlezing uit haar eigen werk, en Niets liever dan zwart verschenen in 2010, gevolgd door onder meer Waar ik jou word (gedichten), Hoe alles hier verandert (non-fictie) en, januari 2020, de tweetalige uitgave Broze aarde.

(West Java, 1968) is een belangrijke stem van de nieuwe generatie kunstenaars en schrijvers in post-Suharto Indonesië. Ze werd geboren in Bogor en groeide op in Jakarta, waar ze Russische taal- en letterkunde studeerde. Tijdens haar studie schreef ze al reportages en essays voor verscheidene kranten. Ze was journaliste bij Indonesische weekbladen als Humor, Matra, Forum Keadilan en D&R. Nadat Suharto 1994 drie weekbladen verbood, werd Ayu lid van de Aliansi Jurnalis Independen (Onafhankelijke Journalisten Bond) in protest tegen de censuur. Ze werkte ondergronds verder als journaliste, en publiceerde anoniem een zwartboek over corruptie onder het regime van Suharto. Haar eerste roman, Saman, verscheen in 1998, enkele weken voor de val van Suharto, en speelde een belangrijke rol in het veranderende culturele en politieke landschap van Indonesië. De roman was een sensatie, en leidde tot controverse onder Indonesische kunstenaars en intellectuelen. Het werk kreeg juichende kritieken, en werd gezien als een mijlpaal in de Indonesische literatuur. Van Saman werden meer dan 100.000 exemplaren verkocht, en het werd 24 keer herdrukt. Het vervolg op Saman, Larung verscheen in 2001. Haar toneelstuk en roman Pengadilan Susila (Susila's Trial) verscheen in 2008. Het is een aanklacht tegen de 'anti-porno' wet, een censuurmaatregel, die recent in Indonesië werd ingevoerd. Ayu Utami werkt nu voor Radio 68H, een onafhankelijke landelijk nieuwszender, en ze schrijft voor het culturele tijdschrift Kalam. Daarnaast werkt ze voor Teater Utan Kayu en Teter Salihara in Jakarta.

(Paramaribo, 1961) kwam op 17-jarige leeftijd naar Nederland. Hij volgde een opleiding tot verpleger en werkte enkele jaren in het AMC in Amsterdam. Daarna voltooide hij een opleiding tot visagist in Amsterdam en vertrok voor zes jaar naar Wenen. Hij heeft in vele landen een succesvolle carrière als make-up artiest opgebouwd en zijn werk verscheen in bladen als Elle, Marie-Claire en Elegance. In 1999 debuteerde hij met de historische roman De koningin van Paramaribo en nam hij voor het eerst deel aan Winternachten. In 2001 is naar dit succesvolle boek een muziektheatervoorstelling gemaakt. Clark Accord schrijft columns voor o.a. Man en News Magazine. In januari 2005 verscheent zijn tweede roman, Tussen Apoera & Oreala , een liefdesgeschiedenis in de regenwouden van Suriname.
WN2005

(Suriname, 1936) debuteerde met Hoe duur was de suiker? (1987), de roman die haar op slag de bekendste schrijver van Suriname maakte en die in 2013 werd verfilmd. Als een van de eersten beschreef McLeod de geschiedenis, het slavernijverleden en de kolonisatie van haar land vanuit een Surinaams perspectief. Inmiddels expert op dat gebied geeft ze colleges over het slavernijverleden aan diverse Amerikaanse en Canadese universiteiten, en organiseert ze educatieve tochten langs vroegere Surinaamse plantages en stadswandelingen door Paramaribo. Ze schreef andere historische romans, waaronder De Vrije Negerin Elisabeth, gevangene van kleur (1992), studies, kinderboeken en -musicals. Haar laatste boek, No kwik in het bos (2017) is een jeugdroman over een tienjarig meisje en de gevaren van kwik bij goudwinning. McLeod is een dochter van Johan Ferrier, de eerste president van Suriname.

Bekend als dichter sinds de 'Ternu Penyair 10 Kota' (Ontmoeting van dichters uit tien steden) in Jakarta in 1982. In dat jaar verscheen zijn eerste poëziebundel Bulan Tertusuk Lalang. Deze bundel vormde de inspiratiebron voor de gelijknamige film van Garin Nugroho's film, een belangrijke lndonesische regisseur. Met zijn bundel Nenek Moyangku Airmata won hij in 1987 een prijs van Yayasan Buku Utama. In 1990 werden twee van zijn bundels Celurit Emas en Nenek Moyangku Airmata door het Centrum voor Taalontwikkeling gekozen als 'beste boeken'. In 1994 verscheen zijn bundel Belayar di Pamor Badik. Hij woont momenteel in Batang-batang in Madura.
Bron: Teater Utan Kayu 2001

(Paramaribo, 1956), Nederlandse jazz-zangeres en zangpedagoge van Surinaamse afkomst, trad over de gehele wereld op voor o.a. Nelson Mandela en Bill Clinton. Van 2013-2016 toerde ze door Nederland met ELLA!, over Ella Fitzgerald, een voorstelling die ook in 2017, 100 jaar na de geboorte van Fitzgerald, weer te zien zal zijn. Ze won twee Edisons en stond zeven keer op het North Sea Jazz Festival. Als eerste Nederlandse muzikant sleepte een platencontract binnen bij prestigieuze jazzlabel Blue Note. Denise Jannah trad o.a. op met Chick Corea, Frank Boeijen, het Rosenberg Trio en Willem Breuker. In 2002 zette ze voor Winternachten gedichten op muziek uit Nederland, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. Hetzelfde programma bracht ze ook tijdens literaire festivals in Utrecht, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. In 2015 toerde ze door Rusland en was ze in Nederlandse theaters te zien in een muziektheaterstuk over de emancipatiestrijd van twee vrouwen in Suriname.

was enkele decennia dramaturg/artistiek leider van Toneelgroep Centrum. Hij vertaalde tientallen stukken (o.a. van Moliere, Shakespeare en Pinter) en schreef libretti voor opera en ballet. Voor het Koninklijk Concertgebouworkest maakte Alphenaar een vertaling van Het verhaal van de soldaat van Stravinsky/Ramuz, die hij zelf uitvoerde met orkest. Hij trad op als solist met het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Voor de jeugd maakte hij samen met Paul Vermeulen Windsant een vertaling en toneelbewerking van Lewis Carolls Alice in Wonderland voor het Zuidelijk Toneel. Als cellist/annonceur betrad hij gedurende vijftien jaar de Nederlandse podia met het roemruchte Resistentie Orkest. Als declamator leverde Alphenaar bijdragen aan de meest uiteenlopende manifestaties. Hij werkt nu als theatermaker in de Balie te Amsterdam, en bedrijft mobiele dramaturgie op vele plekken in het land.

(Magelang, Central Java, 1963). Studeerde Indonesische taal- en letterkunde aan de Sanata Dharma universiteit in Yogyakarta. Ze schrijft poëzie, korte verhalen, essays, theater- en kunstkritieken. Nam deel aan de bijeenkomst van ASEAN literati in de Filippijnen (1990), het Festival Indië/Indonesië in 1995 in Den Haag en was writer in residence in Australië (2000). Publiceerde o.m. de volgende poëziebundels: Nyanyian Gaduh (1987), Matahari yang Mengalir (1990), Kepompong Sunyi (1993), Nikah Ilalang (1995), Blencong (1995), Karikatur dan Sepotong Cinta (1996), Mimpi Gugur Daun Zaitun (1999), Perempuan yang Menunggu (2000) Kill the Radio, Sebuah Radio Kumatikan (2001).
Bron: Teater Utan Kayu 2001

(Nijmegen 12-6-1957) debuteerde als romanschrijver met De vogelspin (1999), een roman met thrillerelementen. In april 2000 verscheen de thriller Dossier jeugdbende, deel 1 van de reeks-in-opbouw DISTRICT NOORD, waarvan in april 2001 een tweede deel is verschenen, met de titel Dossier gifmoord.
Hij studeerde Nederlands, filosofie en Algemene Literatuurwetenschap. Sinds 1989 werkt hij als freelance (literair) journalist, publicist en vertaler (o.a. van Amin Maalouf en John Updike). Hij was tevens werkzaam bij Boekblad en is een van de tekstschrijvers van Ook dat nog! (KRO). Onder het pseudoniem Steven Klamm maakte hij een reeks griezelboeken voor kinderen. Hij is literatuurrecensent voor Het Parool en voor thrillerboeken voor VN. In het voorjaar van 2003 verschijnt van hem Liefste litteken
WN2002

(Marokko, 1958) won in 2013 de Prix Goncourt de la Nouvelle voor zijn verhalenbundel L'étrange affaire du pantalon de Dassoukine. Sinds zijn debuut in 1996 is humor zijn wapen tegen intolerantie, zowel in zijn romans als in zijn overige werk. In zijn fictie, zoals de verhalenbundel Poldermarokkanen (2010) en de romans Een kleine bedrieger (2012) en De rijkste vrouw van Yorkshire (2014) beschrijft Laroui keer op keer de botsing van de Noord-Afrikaanse cultuur met de westerse. Zijn roman L'insoumise de la porte de Flandre (2017) gaat over Fatima, een vrouw uit Molenbeek die voor alles zoekt naar vrijheid. Fouad Laroui groeide op in Casablanca en studeerde econometrie en wis-, natuur- en bouwkunde in Parijs. Hij doceert Franse letterkunde en Arabische culturen aan de Universiteit van Amsterdam.

(Curaçao, 1936) studeerde Nederlands in Leiden. Hij doceerde in Amsterdam en werkte van 1975 tot 1981 aan de lerarenopleiding in Suriname. Daarna keerde hij terug naar Curaçao en werd hoofd van het taalbureau Instituto Lingwistiko Antiyano. Hij is oprichter van een Papiamentstalige school op humanistische grondslag: Kolegio Erasmo. Hij schrijft verhalen, essays, poëzie en romans. Zijn succesvolle debuutroman Dubbelspel (1973) wordt momenteel verfilmd. Na Dubbelspel verschenen o.a. de romans Nobele wilden (1979) en De laatste vrijheid (1995), waarvoor hij in 2001 de Cola Debrotprijs kreeg. In november 2001 verscheen de verhalenbundel De eeuwige hond. Zijn meest recente roman, De deserteurs, verscheen in 2006.

(Amsterdam, 1972) was al bekend als dichter-performer voordat er een letter van haar was uitgegeven. In 1997 kreeg ze nationale bekendheid door haar optredens op grote literaire festivals. Haar debuut Genoeg gedicht volgde pas twee jaar later en werd meteen genomineerd voor de NPS-Cultuurprijs. Haar tweede bundel Koffers Zeelucht (2003) viel twee keer in de prijzen. Eind 2008 verscheen Loper van Licht. Haar bundel Wasdom verscheen in 2011. In 2016 verscheen haar debuutroman 'Malva', Die werd bekroond met de Fintro Literatuurprijs 2016 en genomineerd voor de Opzij Literatuurprijs 2016 (shortlist) en de ANV Debutantenprijs 2016. De roman vertelt het verhaal van de enige dochter van de Chileense dichter en Nobelprijswinnaar Pablo Neruda. Op jonge leeftijd werd zij door haar vader verstoten en op achtjarige leeftijd overleed ze in Nederland.

(1950) is hoogleraar Maleise en Indonesische taal- en letterkunde in Leiden. Vertaalde werk van Pramoedya Ananta Toer, waaronder Jejak langkah (Voetsporen 1986) en Rumah kaca (Het glazen huis 1988) en andere Indonesische schrijvers. Hij publiceert regelmatig over moderne Indonesiche literatuur.
(WN 1998)

(Sukabumi, West Java, 1962). Na zijn studie in Sanata Dharma, Yogyakarta, in 1987, werd hij docent op deze universiteit en schreef hij voor het culturele magazine Basis. Sinds 1999 is hij redacteur bij uitgeverij Gramedia. Als vrijwilliger is hij werkzaam voor verscheidene onafhankelijke organisaties voor kunst en educatie (Yayasan Dinamika Edukasi Dasar, Senthong Seni Bangun Jiwa, Kedai Kebun). Zijn meest recente boek is Celana (1999). Zijn manuscript van Di Bawah Kibaran Sarung won een van de prijzen van de Jakarta Arts Council voor de beste poëzie van 1998-2000. In 1997 won hij met een van zijn essays een prijs van het literaire tijdschrift Horison.
Bron: Teater Utan Kayu 2001

(1963-2015) is schrijver van onder meer de romans Gimmick!, Vals licht, De Buitenvrouw en Chaos en Rumoer. Hij behoorde samen met Marcel Möring, Connie Palmen, Ronald Giphart en Arnon Grunberg tot de meestgelezen auteurs van zijn generatie. Joost Zwagerman was medewerker van de Boekenbijlage van Vrij Nederland en columnist van de Volkskrant en heeft een vaste column in NRC Handelsblad. Zijn meest recente roman was Zes sterrren. 

(Brussel, 1955) schrijft over zeer uiteenlopende onderwerpen, variërend van de poëzie van haar overleden echtgenoot Herman de Coninck (Taal zonder mij, 1998) tot de strijd van een anorexiapatiënte in haar boek Ann (2008). Het menselijk onvermogen staat in haar omvangrijke oeuvre steeds centraal. In haar werk ruimt ze opvallend veel plaats in voor de vrouwelijke seksuele beleving. Hemmerechts speelt in haar roman De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze met feit en fictie: een schrijfster met een writersblock grijpt een incestverhaal aan om haar gedachten te laten gaan over schrijven en literatuur. In 2012 verscheen Haar bloed, waarvoor ze meeliep op een afdeling hematologie. In 2014 ontstond ophef over de roman De vrouw die de honden eten gaf, waarvoor ze zich liet inspireren door de zaak Dutroux. In Alles verandert, haar meest recente roman, volgt ze nauwgezet de plot van J.M. Coetzee´s In Ongenade - maar nu met een vrouwelijke hoofdpersoon. Hoezeer bepaalt het geslacht van literaire personages ons oordeel over hun handelen?

(Utrecht, 1962) is een Nederlands schrijver, scenarist en beeldend kunstenaar. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs en de ECI prijs. Het titelverhaal werd bekroond met de Rabobank Lenteprijs voor literatuur. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Haar meest recente boek, Vallen is als Vliegen (2019), stond op de shortlist van de Bookspot Literatuurprijs 2019 en op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2020. De roman werd door NRC Handelsblad en Humo de beste Nederlandstalige roman van 2019 genoemd en eindigde als eerste in de eindejaarsspiegel van kranten en tijdschriften, bijeengebracht door boekhandel Athenaeum. Uphoff was redacteur van het literair tijdschrift De Revisor en bestuurslid en voorzitter van PEN Nederland. Als scenarist schrijft zij het speelfilmscenario Een Groot Geweld (Topkapi Films).

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Marokko, 1974) haar motto luidt: ‘Taboes zijn er om doorbroken te worden’ en dat is haar met haar nieuwe roman Het Gelukssyndroom (2008) opnieuw gelukt. In dit verhaal geeft de Marokkaanse Layla steeds verder toe aan haar sombere gevoelens tot ze zich realiseert dat haar stervende vriendin, de blonde Marit, haar nodig heeft. De roman is gebaseerd op El Bezaz’ eigen ervaringen. De schijfster raakte in een depressie - in de moslimgemeenschap vaak een taboe - na de dood van een vriendin en bedreigingen naar aanleiding van haar boek De Verstotene. Deze roman werd door haar uitgever ‘de Turks Fruit van de moslimgemeenschap’ genoemd vanwege de felle maatschappijkritiek en expliciete seksscènes. De boeken van El Bezaz zijn erg populair op middelbare scholen. Haar roman Minnares van de Duivel werd in 2002 in één klap een bestseller nadat ze een erotische passage had voorgelezen in het programma Kopspijkers van Jack Spijkerman.

(Guyana 1959) heeft een vader uit Guyana en een Engelse moeder. Ze leefde en werkte enige tijd in Jamaica en Frans Guyana. Momenteel is zij woonachtig in Londen. In 1997 won zij met The Ventriloquist’s (Savanne-sagen) de prestigieuze Whitbread First Novel Award. Een jaar later werd zij genomineerd voor de Orange Prize, de literaire prijs voor het beste literaire vrouwenboek. Behalve deze alom gerespecteerde roman publiceerde zij twee verhalenbundels: Shape-Shifter (1991) en Migration of Ghosts (1998).
WN 2001

De Zuid-Afrikaanse gitarist Phola Mamba is de motor achter een reeks van initiatieven om Zuid-Afrikaans gekleurde jazz te spelen met vakgenoten in ons land. In zijn band Lebombo Basa speelt hij met gitarist Wiebe Wilbers, bassist Johnny Tevreden en percussionist Serigna Guye.

(Dordrecht, 1965) is schrijver en columnist. Zijn debuutroman Ik ook van jou (1992), werd bekroond met het Gouden Ezelsoor en verfilmd. Ook zijn tweede roman Giph (1993) was een groot succes. In 2004 ontving hij de C.C.S. Crone-prijs voor zijn gehele oeuvre. Giphart studeerde Nederlands en was nachtportier in een ziekenhuis toen hij begon te schrijven. Ook zijn romans Phileine zegt sorry (1996) en Ik omhels je met duizend armen (2000) werden verfilmd. In 2003 schreef hij het Boekenweekgeschenk, de novelle Gala. In november 2012 verscheen De wake, bestaand uit drie vertellingen die met elkaar verweven zijn. Giphart trok in 2005-2006 langs de theaters met Bart Chabot en Martin Bril. Dit seizoen toert hij met het programma Matennaaiers, samen met Nico Dijkshoorn. Hij schreef jarenlang voor Rails en was er ook een tijdje hoofdredacteur. Verder publiceert hij columns in de Volkskrant en het tijdschrift KijK.

Iedereen kent de Happy Hooker, de Newyorkse hoerenmadam uit de gelijknamige bestseller van Xaviera Hollander uit 1971. Een baanbrekend werk, niet in de laatste plaats omdat Hollander onvermoeibaar doorging met het breken van taboes en het pleiten voor vrijheid van pers en meningsuiting. Inmiddels is de Happy Hooker – in haar eigen woorden – volwassen geworden. Haar laatste boek Child no More is een autobiografische verkenning. Bovendien houdt ze zich ook bezig met theater, zowel op het prestigieuze festival in Edinburgh, als in haar huis in Amsterdam.
WN 2001

voert nieuwe composities uit geschreven voor de chromatische gamelan gecombineerd met westerse instrumenten Dit instrumentarium is in 1995 aangeschaft op initiatief van de leidster van ensemble Sinta Wullur. Het ensemble van gamelanspelers is samengesteld uit professionele musici met gamelanervaring en uit spelers/leiders van in Nederland opererende gamelangroepen Widosari en Tirta. Zij hebben op diverse podia in Nederland en in het buitenland opgetreden in concerten met traditionele Javaanse/Balinese gamelan en in concerten met moderne gamelanmuziek .

(Curaçao, 1960) is schrijver, toneelschrijver, acteur en docent. Hij debuteerde in de jaren negentig en publiceerde o.a. bundels met verhalen en gedichten zoals Rueda di fe en Djis kant'i Bo/Heel dicht naast mij. Ook schreef hij enkele kinderboeken en trad hij op tijdens boeken- en theaterfestivals in vele landen. Zijn monoloog Ninga bon presenteerde hij met veel succes bij vele gelegenheden. Een andere one-man show van Colastica is Fo'i bo kuenta, een tragikomische mengeling van verhalen, gedichten, sketches, muziek en liederen. Als schrijver en podiumkunstenaar heeft hij in alle werelddelen gewerkt en nam deel aan internationale literatuurfestivals zoals Een zee van verlangen (2001), Winternachten en Krusa Laman in Den Haag, Aruba, Curaçao en Bonaire. In 2006 ontving hij de hoogste culturele onderscheiding van Curaçao, de Cola Debrot Prijs, voor zijn toneelschrijf- en theaterwerk. Hij schreef een roman voor jongeren in het Nederlands: Vuurwerk in mijn hoofd. Momenteel is hij – met dank aan het Nederlands Letterenfonds - writer in residence in Amsterdam om daar te werken aan een roman voor volwassenen.

(Haarlem, 1961) is columnist, presentator, essayist en schrijver.  In 2015 kwam hij voor de tweede keer uit de kast: hij erkende publiekelijk dat hij in God gelooft, hoewel dat in zijn intellectuele omgeving not done is. Sinds medio 2016 is hij vaste columnist bij de Volkskrant. In zijn boek Zon, zee en oorlog uit 2007 beschrijft hij ervaringen in o.a. Kaapstad waar hij erachter kwam dat zijn biologische vader Zuid-Afrikaans was. De door Nederlandse ouders geadopteerde Sanders studeerde filosofie en politieke wetenschappen en publiceert sinds 1982 in diverse dag- en weekbladen. Hij schreef verhalen- en essaybundels, romans, journalistieke werken en was in 2010 'writer in residence' in Almere wat leidde tot het boek Iets meer dan een Seizoen (2013).

(Helmond 1935) is van huis uit politicoloog en jurist. Hij werkte in Nederland en Indonesië als planoloog. Hij was Tweede Kamerlid voor de PvdA ten tijde van het kabinet Den Uyl. In 1987 publiceerde hij de verhalenbundel Taboe op Bali. Hij promoveerde op de biografie Beel. Van vazal tot onderkoning (1995). In 1997 verscheen Speer – Hitlers Faust, waarin hij een cruciale periode uit het leven van Albert Speer beschreef. Hij is de schrijver van de eerste biografie van Soekarno, die uit twee delen bestaat. Deel 1 Soekarno. Nederlands onderdaan. Een biografie 1901-1950 verscheen in 1999 en deel 2 Soekarno. President. Een biografie 1950-1970 in 2001. De publicatie van de Indonesische vertaling van deel 1 vond in augustus 2001 in Jakarta plaats. Aan de vertaling van deel 2 wordt gewerkt.
Bron: WN 2001

(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

is opgericht in 1994, en bestaat uit 18 man van Surinaamse afkomst. Ze spelen Kaskawi, een mix van Kawina (Surinaamse muziek met zang) en Kaseko (dansmuziek met moderne westerse instrumenten). Ondrofeni behoort tot de jongeren generatie Surinaamse muzikanten in Nederland.

is geen pianist die Latin Jazz speelt of Cubaanse Jazz, maar een Cubaanse jazzpianist. Hij maakt pure hedendaagse jazz en hoewel zijn Cubaanse wortels (vanzelfsprekend) te horen zijn, fungeren ze nooit als basis voor zijn stukken. In 1998 vestigt Ramon Valle zich definitief in Europa waar hij na verschillende tournees door o.a. Duitsland, Scandinavië en Spanje bejubeld wordt door de pers: "Valle is pure energie... een wervelwind die alles en iedereen meesleurt... Valle is risico, daagt het publiek uit met zijn onbegrensde creativiteit die hij aan geen enkele concessie wenst te onderwerpen... Kortom, Valle ís jazz... Valle laat zien dat de wereld van de jazz een apart hoofdstuk voor hem moet inruimen". In het vaste trio speelt Ramon Valle met de Cubanen Omar Rodriguez Calvo op contrabas en de zeer getalenteerde jonge slagwerker Liber Torrientes Mirabal op drums.

is een groot, authentiek Cubaans draaiorgel, dat in 1995 met de Cubaanse orgelmannen Eugenio en Coco naar Nederland kwam voor een straattournee door de Benelux. De muzikanten zijn teruggegaan, maar lieten het orgel achter voor de verzameling van Leon van Leeuwen, telg uit de bekende draaiorgelfamilie Perlee. Niet "Tulpen uit Amsterdam", maar swingende mambo's en rumba's worden op originele Cubaanse gaatjesboeken gespeeld. Cuba heeft als enig niet-westers land een rijke draaiorgeltraditie. De orgels zijn via Franse kolonisten uit Haïti in Cuba terechtgekomen. Na een tijd gingen de Cubanen zelf hun draaiorgels maken. Ze staan nu nog in diverse danslokalen. De orgelman geeft de toon en snelheid aan, te midden van percussionisten, die het orgel traditioneel begeleiden. Spelers: Jaap de Kwaasteniet - campana, bongo's; Jos Oey - conga's, Pieter Boode - timbalitos; Leon van Leeuwen - orgelman.

betekent letterlijk kleefkruid, of klis. De vrolijke mengeling van salsa, merengue, zouk, son-montuno, reggae (bubbling), tumba, soca en bachata blijft aan je plakken. Meerdere malen is de band uitgeroepen tot "Carribean band van het jaar", en wonnen hij de publiekprijs van het Zomercarnaval in Rotterdam. Orquesta Pegasaya bestaat uit dertien muzikanten: drie blazers, drie percussionisten, vier zangers, twee toetsenisten en een bassist.

(Bellingwolde, 1945) richt zich na zijn profvoetballerschap bij Anderlecht en Ajax op het schrijven. Met Remco Campert schrijft hij tien jaar om de dag CaMu, hun virtuoze voorpagina-column voor de Volkskrant. Ze treden samen op in literaire theaterprogramma's. Mulder wordt een invloedrijke gast in de talkshows Barend & Van Dorp en DWDD. Tot zijn eerste boeken behoren Opmars der strafschopgebieden (1978), Diva in Winschoten (1988), De vuurspuwer van Ootmarsum (1991) en Fiebelekwinten (1994, samen met Remco Campert). De bundeling van zijn verhalen en columns verschijnt als De vrouw als karretje (2001). Verder schrijft hij de romans Iris (2003) en Liefde en aardbevingen (2018); Chez Stans (2010, herinneringen aan zijn periode bij Anderlecht), het boekenweekgeschenk Labradoedel (2010) en Tot u spreekt Jan Mulder (2014), bespiegelingen over voetbal en hemzelf.

(Brits Guyana, 1953) vertrok al jong naar Suriname. In 1974 kwam hij naar Nederland om Engels en Vergelijkende Literatuurwetenschappen te studeren aan de VU in Amsterdam. Hij werkt als docent Nederlands als Tweede Taal. Zijn gedichten schrijft hij in het Sarnami (Surinaams-Hindostaans) maar proza ook in het Nederlands. Hij publiceerde in verschillende tijdschriften en bloemlezingen. In voorjaar 2003 verscheen de tweetalige bundel Kahán hai u/Waar is zij bij uitgeverij Maya in Rotterdam.
WN 2004

(Nieuw-Nickerie, 1933) is een Nederlands diplomaat, literatuurcriticus en dichter van Surinaamse afkomst. Leefmans ging in 1948 naar Nederland en studeerde rechten in Leiden. Hij werkte als diplomaat in Nederlandse dienst, gedetacheerd in Madrid, Brussel, Abidjan, Santiago de Chile, Oslo, Quito en Port of Spain. Leefmans was mede-oprichter en redacteur van het in Leiden uitgegeven Surinaamse tijdschrift Mamjo (1962), waarin hij scherpzinnig schreef over Surinaamse literatuur. Hij schreef voor het Surinaamse ochtendblad De Tijd onder de naam Achilles, en droeg aan De Ware Tijd literaire essayistiek bij onder de naam Telemachus. Hij publiceerde twee poëziebundels met het pseudoniem Jo Löffel: Intro (1981) en Terugblikken zonder blozen (1984). Onder zijn eigen naam verscheen in 2001 Retro. De poëzie van Leefmans is niet-natiegebonden en speels-studentikoos, ironisch en humoristisch. Sporadisch heeft Leefmans ook proza gepubliceerd, zoals het verhaal ‘Etsen’ in de anthologie Mama Sranan (1999). Leefmans zet zich o.m. in voor het Surinaams Muziekcollectief, dat klassiek werk van Surinaamse componisten wil promoten, en het Surinaams Forum dat de verhoudingen tussen Suriname en Nederland ter discussie wil stellen.

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.

(Amsterdam 1938) is journalist en werkte bij de NOS van 1976 tot 1995. Hij eindigde zijn loopbaan als directeur NOS-televisie. Hij onderhield namens de omroepen contacten met het Koninklijk Huis; hij produceerde tv-gesprekken met Oranjes en nam o.a. Prins Willem Alexander het interview af na diens afstuderen. Van 1964 tot 1976 werkte hij bij de KRO als redacteur en later als hoofdredacteur. Hij maakte samen met Aad van den Heuvel het spraakmakende interview met president Soekarno in februari 1967. Zij waren onaangekondigd het presidentieel paleis binnengedrongen en namen Soekarno een informeel interview af. Dit was het laatste interview van Soekarno als president. Op 19 februari 1967 werd het uitgezonden in het KRO-programma Brandpunt en het is de televisiegeschiedenis ingegaan onder de titel ‘Ik heb je dóór!’. Van Westerloo was voorzitter van de Klankbordgroep Sport en Communicatie NOC*NSF en is momenteel directeur van MediAffairs.

(Winterswijk, 1944) was de eerste Dichter des Vaderlands. Hij is een van de beste columnisten van Nederland, romancier, gevierd bloemlezer en vertaler, en een zeer enthousiasmerend bespreker van poëzie. Komrij is een kat in een Vreemd pakhuis zoals zijn essaybundel uit 2001 heet. Nooit is de wereld vertrouwd of vanzelfsprekend, voor wie goed kijkt, is altijd wat verrassends te zien. 'Ik geloof niet dat ik een vent ben uit één stuk. Het is nogal rumoerig in mij'. Komrij, die sinds 1984 in Portugal woont en werkt, is ook een van de meest productieve schrijvers van Nederland. Sinds 1968 publiceerde hij bijna jaarlijks meerdere werken. Recent verschenen Komrij's canon in 100 gedichten (2008), De Nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten (2007) en Kakafonie (2006), een 'encyclopedie van de stront'. In 2005 publiceerde hij Eendagsvliegen (literaire dagboekfragmenten) en de poëziebundel Fata Morgana.

(Delfzijl, 1958) studeerde aan Akademie voor Expressie in Utrecht. Met Geerten ten Bosch maakte ze het kinderboek De dame en de neushoorn (1989), gevolgd door haar tweede kinderboek Verse Bekken! en poëziedebuut Het veerde (1991). Ze schreef proza als Ongekuiste versies en Harrie's hoofdingang, en theater als Struisvogels op de Coolsingel (2005). Ze kreeg de Anna Blaman Prijs voor haar oeuvre. Poëzie bundelde Vegter in Aandelen en obligaties (2002) en Spamfighter (2007). Van januari 2013 tot januari 2017 was Anne Vegter Dichter des Vaderlands. In 2017 verscheen Wat helpt is een wonder – Gedichten van de Dichter des Vaderlands 2013-2017. Voorjaar 2017 verscheen de gezamenlijke dichtbundel Ik hier jij daar van Vegter en de Palestijns-Syrische dichter Ghayath Almadhoun.

(Hulshorst, 1951) ontving in 2008 de Anne Vondelingprijs voor politieke journalistiek vanwege haar scherpe analyses van maatschappelijke problemen. Etty is journaliste in de ruimste zin van het woord. Naast redacteur en columnist bij NRC Handelsblad is ze veelvuldig te gast op radio en tv. In 2007 debuteerde ze als romanschrijfster met Maak jezelf maar klaar, waarin Ada, een van de personages uit Harry Mulisch' De ontdekking van de hemel, hoofdfiguur is. Elsbeth Etty promoveerde cum laude aan de Universiteit Utrecht met een biografie over Henriëtte Roland Holst, Liefde is heel het leven niet (1996). Haar columns voor NRC Handelsblad verschenen onder de titels In het gras(1998), Een koe op zolder (2001), Tijdgenoot (2002) en Chilling! (2008). Haar recensies werden gebundeld in Dames gaan voor. Van Hella Haasse tot Connie Palmen (1999). Elsbeth Etty is bijzonder hoogleraar Literaire Kritiek aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en werkt nu aan de biografie van dichter en tekstschrijver Willem Wilmink.

(Amsterdam, 1950) is lange tijd verbonden geweest - onder meer als correspondente in Israël - aan het Nieuw Israëlisch Weekblad (NIW). Vanaf 1986 werkte zij voor Momenta Publishing in Londen. Na haar terugkeer in 1989 studeerde ze Semitische talen, maar staakte deze studie om zich te wijden aan het hoofdredacteurschap voor het NIW. Dit bleef zij tot 1999. Momenteel is zij columniste voor Trouw, Haarlems Dagblad en Leidsch Dagblad. Daarnaast is zij commentator voor het televisieprogramma Middageditie. Bij uitgeverij Contact verschenen in 1999 haar essays onder de titel Een schaap gevangen - over religie, liefde en creativiteit.
WN 2001

John H de Bye werd in 1942 in Paramaribo geboren. Na de middelbare school te Paramaribo studeerde hij medicijnen aan de Universiteit van Utrecht. Hij deed zijn examen voor arts in Rotterdam, waar hij zich ook in de chirurgie specialiseerde. In 1974 keerde hij terug naar Suriname en vestigde zich als chirurg in Nickerie en later in Paramaribo. Als hobby beoefent hij de joodse genealogie (stamboomkunde) en tracht, na invoering van de beschikbare gegevens in de computer, de verschillende familierelaties te achterhalen, waarbij hij zelfs gegevens heeft die teruggaan tot de dertiende en veertiende eeuw in Europa. Van hem verscheen in 2001 Ter dood veroordeeld, Liefde en Dood in de Surinaams-joodse Geschiedenis. In het voorjaar van 2002 verschijnt Geloof, Hoop en Liefde, vestiging van de joden in de Surinaamse Jungle. In het najaar van 2002 verschijnt zijn derde boek, het naslagwerk Historische schetsen uit het Surinaamse jodendom.

(Leiden, 1947, overleden in 2005) was schilder en schrijver. Hij woonde vanaf zijn negende jaar in Zuid-Afrika en remigreerde na zijn studie aan de kunstacademie naar Europa. Van Woerden beleefde in 2001 zijn internationale doorbraak. In dat jaar kreeg hij voor Een mond vol glas (1998) de prestigieuze Sunday Times Fiction/ Alan Paton Award uitgereikt, de prijs voor het beste boek van Zuid-Afrika. Een mond vol glas, een kroniek over Tsafendas, de moordenaar van premier Verwoerd, was het slotdeel van een drieluik over Zuid-Afrika. Zijn prozadebuut Moenie kyk nie (1993), dat werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs, was het eerste deel en de roman Tikoes uit 1996 het tweede. Eind 2002 verscheen Notities van een luchtfietser, waarin hij verslag doet van zijn reizen in de verbeelding en van zijn reizen in het 'echt'. In februari 2003 ontving hij de Frans Kellendonk prijs. In oktober 2005 verscheen zijn laatste roman Ultramarijn. Postuum won hij in 2006 met dit boek de Vlaamse literatuurprijs de Gouden Uil.

(St. Odiliënberg, 1955) zoekt in haar werk steeds de grens op tussen feit en fictie. Ze krijgt bekendheid met haar debuut De wetten (1991). Haar volgende romans De vriendschap (1995) en I.M. (1998) worden ook bestsellers. Ze publiceert daarna Geheel de uwe (2004), Lucifer (2007) en Logboek van een onbarmhartig jaar (2011). Palmen schreef meerdere essaybundels zoals Een kleine filosofie van de moord (2004), Het geluk van de eenzaamheid (2009) en Het drama van de afhankelijkheid (2017). Veel van haar romans zijn gebaseerd op gebeurtenissen in haar eigen leven, haar essays zijn juist verhalender dan gewoonlijk. In 2023 publiceert ze Voornamelijk vrouwen, persoonlijke essays over elf vrouwen en één man die op een eigengereide manier hun leven vormgeven. Palmen gaat met ze in gesprek, daagt ze uit, ontdekt verschillen en overeenkomsten met haar eigen leven. Haar meermaal bekroonde werk is ook internationaal succesvol en vertaald in twintig talen.

(Beverwijk, 1966), debuteerde in 1997 met de bundel ’s Zomers stinken alle steden. De toon die deze ‘dandy van de desillusie’ in zijn debuut zette, werkte hij uit in latere bundels. Het zijn gedichten die enerzijds teruggrijpen op historische helden en literaire grootheden, anderzijds alledaagse zaken opvoeren, zoals warenhuizen en hamburgertenten. In zijn gedichten wordt de invloed van muziek op het werk van de voormalige punkrocker zichtbaar: metrische ordening, een sterk ritme en veel rijm. Na zijn debuut verschenen nog de bundels Zwart als kaviaar, die bekroond werd met de Jan Campertprijs, Dit is mijn dag en De wereld bij avond. In 2009 publiceerde Wigman een selectie in De droefenis van copyrettes, en in 2010 verscheen een bundel essays: Red ons van de dichters. In januari 2012, de maand waarin Menno Wigman stadsdichter van Amsterdam werd, verscheen Mijn naam is Legioen. De bundel werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs.

(Suriname, 1956) is dichter en prozaschrijver. Hij publiceert ook onder de naam Mas Janor. Hij schrijft in het Surinaams-Javaans, soms met Nederlandse vertaling. Tot op heden verschenen twee dichtbundels van zijn hand waaronder Kreteg / Een brug in 1990 en de verhalenbundel Wesisan/Ineens die in 1995 in eigen beheer is uitgekomen. Ook publiceerde hij in diverse tijdschrijften. Soegiman Kromopawiro woont in Hoogezand.
WN 2001

begon zijn loopbaan in de jaren tachtig als singer/songwriter, in folk clubs en universiteiten door heel Zuid-Afrika. Hij presenteerde zich als een eenvoudige figuur die met een oude fiets en een oude gitaar door het land trok. Zijn eerste album, Bakgat! werd na verschijning in 1980 verbannen door de Zuid-Afrikaanse omroep, omdat het te politiek en te vulgair zou zijn. Inmiddels zijn van hem 17 albums verschenen en kreeg hij tien gouden en een platina plaat. In 1986 schreef hij samen met Taliep Petersen de musical District Six over de legendarische multiculturele wijk in Kaapstad die in opdracht van het apartheidsbewind werd gesloopt. Dit grote succes werd gevolgd door nog vijf musicals van zijn hand. Zijn Kat and the Kings kreeg de Lawrence Olivier Award voor de beste musical in 1999. In 2000 hervatte Kramer zijn optredens in het theater, en schreef hij zijn eerste musical in het Afrikaans, Die Ballade van Koos Sas.

(Vrede, Zuid-Afrika, 1935 - 2015) was docent Engelse literatuur aan de universiteit van Kaapstad. Hij verbleef ook enige tijd in Parijs. In zijn romans experimenteerde hij met zowel thematiek als vormkwesties. Een droog wit seizoen werd in Zuid-Afrika verboden vanwege de overeenkomsten met de gebeurtenissen rondom Steve Biko. De internationale waardering was groot: hij kreeg er onder andere de Martin Luther King Memorial Prijs voor. Ook in Zuid-Afrika kreeg hij overigens meer dan eens de belangrijke CNA prijs. Hij overleed in februari 2015.

is acteur, toneelschrijver, film- en theaterregisseur en performer. In zijn werk speelt het Kaapse Afrikaans een grote rol. Hij maakte diverse producties voor de SABC (Zuid-Afrikaanse televisie), en werkte op het toneel samen met o.a. Pieter Dirk Uys en Soli Philander.

(1953, De Bilt) Studeerde geschiedenis aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, deed daarna promotie-onderzoek naar de geschiedenis van het eiland Bali in Indonesië, waarop hij in 1988 in de Faculteit der Sociale Wetenschappen aan de VU promoveerde. Werkt sinds 1985 aan de Universiteit van Amsterdam, en is sinds 1995 verbonden aan de werkgroep Moderne Aziatische Geschiedenis.

is uniek in zijn genre. De groep ontleent zijn naam aan het Maya-woord voor vieren, zingen en schreeuwen. Hun muziek heeft de culturele mix van Latijns-Amerika: Indiaans, zwart en Europees. Ze spelen in authentieke ritmes als de Lando, Tonada, Joropo, Guaracha en de Son Montuno. Het zijn muziekstijlen die je nog maar weinig hoort, afkomstig uit Peru, Colombia, Cuba, Mexico en Venezuela. Sapukai treedt in verschillende samenstellingen op. Voor Winternachten 2002 is de bezetting als volgt: Lincoln Almada (Paraguayaanse harp, percussie), Rafael Güel (quena, charango, zang, percussie), Federico Olivares (gitaar, vihuela, percussie), Orlando Miño (gitaar, tiple, percussie) en Arnoud van den Berg (contrabas).

(1962) is bijzonder hoogleraar Koloniale en postkoloniale literatuur- en cultuurgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam, en universiteit hoofddocent aan de Universiteit Utrecht. Voor die tijd was hij onderzoeker bij het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie en docent geschiedenis aan de Universiteit Utrecht. Hij promoveerde op de geschiedenis van etnische verhoudingen in Batavia en Colombo in de VOC-tijd. Hij publiceerde over Indonesië en Zuidoost-Azië in de vroegmoderne en moderne tijd. Boeken van zijn hand zijn onder meer De geschiedenis van Indische Nederlanders (2006), Being "Dutch" in the Indies. A history of creolisation and empire, 1500-1920 (2007), The world of Jan Brandes (2004), De oude Indische wereld (2003) en Beelden van de Japanse bezetting van Indonesië (1999).

(Guadeloupe, 1950) is dichter en romanschrijver en een van de sleutelfiguren in de Creole-beweging. Hij publiceert zowel in het Frans als in het Creole. Zijn werk werd beloond met vele prijzen, waaronder de Casa de los Americas prijs in 1990 voor zijn roman Boucans de mots libres. In zijn boek Salve et salive, bewijst hij eer aan Velo, een beroemde percussionist. Hij liet zich ook inspireren door de magische geloofsbeleving over relaties tussen mannen en vrouwen zoals in Le Tango de la haine. Momenteel werkt hij als Chargé des Affaires culturelles op Guadeloupe. Ernest Pépins stijl is getekend door het geweld van de zee en gepijnigd door de orkanen die de eilanden teisteren. In het Frans dat hij gebruikt klinkt een Creools geluid en ritme door. Hij klaagt de historische misverstanden aan tussen Afrika en West-Indië, teneinde ze te herenigen binnen een Afro-West-Indische literatuur.