(Guyana 1959) heeft een vader uit Guyana en een Engelse moeder. Ze leefde en werkte enige tijd in Jamaica en Frans Guyana. Momenteel is zij woonachtig in Londen. In 1997 won zij met The Ventriloquist’s (Savanne-sagen) de prestigieuze Whitbread First Novel Award. Een jaar later werd zij genomineerd voor de Orange Prize, de literaire prijs voor het beste literaire vrouwenboek. Behalve deze alom gerespecteerde roman publiceerde zij twee verhalenbundels: Shape-Shifter (1991) en Migration of Ghosts (1998).
WN 2001

(Curaçao, 1936) studeerde Nederlands in Leiden. Hij doceerde in Amsterdam en werkte van 1975 tot 1981 aan de lerarenopleiding in Suriname. Daarna keerde hij terug naar Curaçao en werd hoofd van het taalbureau Instituto Lingwistiko Antiyano. Hij is oprichter van een Papiamentstalige school op humanistische grondslag: Kolegio Erasmo. Hij schrijft verhalen, essays, poëzie en romans. Zijn succesvolle debuutroman Dubbelspel (1973) wordt momenteel verfilmd. Na Dubbelspel verschenen o.a. de romans Nobele wilden (1979) en De laatste vrijheid (1995), waarvoor hij in 2001 de Cola Debrotprijs kreeg. In november 2001 verscheen de verhalenbundel De eeuwige hond. Zijn meest recente roman, De deserteurs, verscheen in 2006.

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Guadeloupe, 1950) is dichter en romanschrijver en een van de sleutelfiguren in de Creole-beweging. Hij publiceert zowel in het Frans als in het Creole. Zijn werk werd beloond met vele prijzen, waaronder de Casa de los Americas prijs in 1990 voor zijn roman Boucans de mots libres. In zijn boek Salve et salive, bewijst hij eer aan Velo, een beroemde percussionist. Hij liet zich ook inspireren door de magische geloofsbeleving over relaties tussen mannen en vrouwen zoals in Le Tango de la haine. Momenteel werkt hij als Chargé des Affaires culturelles op Guadeloupe. Ernest Pépins stijl is getekend door het geweld van de zee en gepijnigd door de orkanen die de eilanden teisteren. In het Frans dat hij gebruikt klinkt een Creools geluid en ritme door. Hij klaagt de historische misverstanden aan tussen Afrika en West-Indië, teneinde ze te herenigen binnen een Afro-West-Indische literatuur.