(Marokko, 1975) is een veelbekroond schrijver, dichter, toneelschrijver en conservator. Zijn debuut Bruiloft aan Zee (1996) was meteen een succes. Voor zijn roman De langverwachte (2002) ontving hij in 2003 de Libris Literatuurprijs. De onderwerpkeuze van Benali is divers, maar sport en de migrant die zich nergens helemaal thuis voelt zijn terugkerende thema’s. Zo schreef hij romans over zijn grote passie - hardlopen -, over reizen (De weg naar Kaapstad, Oost=West, Zandloper) en over de culturele identiteit van de migrant (Bad boy, De stem van mijn moeder het daglicht). Zijn werk wordt internationaal uitgegeven. Recent publiceerde hij onder meer de roman Paradijsvogel boven de Hoge Woerd (2022) en Het andere verhaal (2022), een vertelling over zijn onderzoek naar 75 jaar Marokkaanse moderne kunst. Zijn nieuwe roman De opdracht van de Moor verschijnt in januari 2025.

(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

(1930-2003) Was van 1952 tot 1962 journalist in Medan en Jakarta. Van 1962 tot 1965 was hij persofficier bij de Indonesische marine. Om politieke redenen verbleef hij in China van 1965 tot 1970. Daarna studeerde en werkte hij bij de Deutsche Bucherei in Leipzig. Sinds 1988 woont hij in Amsterdam. Agam Wispi was vooral bekend als dichter maar hij heeft ook een toneelstuk en korte verhalen geschreven. Hij vertaalde Faust in het Indonesisch. Zijn gedichten circuleren in Indonesie en genieten daar grote bekendheid.
WN 2003

(Haarlem, 1956) won de NS Publieksprijs 2008 met zijn roman Overgave (2007), over de strijd tussen pioniers en Comanche-Indianen in het 18e-eeuwse Texas. Ook zijn roman Vaslav (2010) is geënt op een waar gebeurd verhaal: het dramatische besluit van de legendarische balletdanser Vaslav Nijinski om plots te stoppen met dansen. In 2008 verschenen Japins dagboeken van 2000-2007 in boekvorm onder de titel Zoals dat gaat met wonderen en zijn verhalen werden opnieuw uitgegeven als Singel Pocket. Japin brak in 1997 internationaal door met De Zwarte met het witte hart, een roman over twee 19e-eeuwse Ghanese prinsjes die als Hollanders werden opgevoed. Het werd in meer dan tien talen vertaald en bewerkt tot opera-, dans- en theatervoorstellingen. Voor Een schitterend gebrek (2003) ontving hij de Libris literatuurprijs. Japin studeerde aan de Kleinkunstacademie en was acteur en zanger voor hij ging schrijven. Diverse verhalen van Japin zijn verfilmd. Sinds april 2011 is hij een van de vaste medewerkers van het VARA-programma Kanniewaarzijn.

1979
23 november, geboren te Rotterdam 1997 R. O. C. Zadkine Mercuriuscollege (havo)

1997
publicatie gedicht Taj Mahal als ansicht (t.g.v. Uitmarkt Amsterdam, Uitgeverij Vassallucci); publicatie idem in Trouw.

1997 - 1998
wekelijkse column jongerenpagina Trouw.

1999
Verschijning debuutbundel Taj Mahal bij Uitgeverij Vassallucci.

Bron: Vassalucci, 2001

(West Java, 1968) is een belangrijke stem van de nieuwe generatie kunstenaars en schrijvers in post-Suharto Indonesië. Ze werd geboren in Bogor en groeide op in Jakarta, waar ze Russische taal- en letterkunde studeerde. Tijdens haar studie schreef ze al reportages en essays voor verscheidene kranten. Ze was journaliste bij Indonesische weekbladen als Humor, Matra, Forum Keadilan en D&R. Nadat Suharto 1994 drie weekbladen verbood, werd Ayu lid van de Aliansi Jurnalis Independen (Onafhankelijke Journalisten Bond) in protest tegen de censuur. Ze werkte ondergronds verder als journaliste, en publiceerde anoniem een zwartboek over corruptie onder het regime van Suharto. Haar eerste roman, Saman, verscheen in 1998, enkele weken voor de val van Suharto, en speelde een belangrijke rol in het veranderende culturele en politieke landschap van Indonesië. De roman was een sensatie, en leidde tot controverse onder Indonesische kunstenaars en intellectuelen. Het werk kreeg juichende kritieken, en werd gezien als een mijlpaal in de Indonesische literatuur. Van Saman werden meer dan 100.000 exemplaren verkocht, en het werd 24 keer herdrukt. Het vervolg op Saman, Larung verscheen in 2001. Haar toneelstuk en roman Pengadilan Susila (Susila's Trial) verscheen in 2008. Het is een aanklacht tegen de 'anti-porno' wet, een censuurmaatregel, die recent in Indonesië werd ingevoerd. Ayu Utami werkt nu voor Radio 68H, een onafhankelijke landelijk nieuwszender, en ze schrijft voor het culturele tijdschrift Kalam. Daarnaast werkt ze voor Teater Utan Kayu en Teter Salihara in Jakarta.

vertegenwoordigt als band een muzikale beweging waarin diverse stijlen uit onder andere India, Afrika, Europa en de Molukse eilanden tezamen met jazz samensmelten tot één geheel. Zangeres Monica Akihari en componist-gitarist Niels Brouwer karakteriseren in een samenspel van zang en composities het geluid van Boi Akih. Tijdens een zoektocht naar hun muzikale grenzen dagen zij elkaar uit en vullen elkaar aan. Akihari zingt zowel in het Engels, als in haar moedertaal: de taal van het Molukse eiland Haruku. Op hun recentste CD Yalelol hanteert de groep een duet-bezetting en zijn er naast jazz, ook Indonesische, Indiase, Europese, West-Afrikaanse en Arabische invloeden aan te wijzen. Op het derde album Uwa i (2004) heeft Boi Akih zich laten inspireren door muziek uit Bangalore, India. De eerste cd van Boi Akih, luisterend naar de gelijknamige naam verscheen in 1997 en de tweede Above the Clouds, Among the Roots in 2000. De Volkskrant schreef: "Boi Akih is een band van wereldformaat. Gedurfd, avontuurlijke en lyrisch zijn de sleutelwoorden."

'hofleveranciers van bastaardmuziek', zetten in Big-Band formatie het theater op stelten met kaseko, Antilliaanse wals, en harmonie- en fanfare.

(Aruba, 1945) studeerde in Delft, is leraar natuurkunde te Rotterdam. Schreef enkele toneelstukken en een filmscenario. Debuteerde in 1992 met de roman Zuidstraat. In 1995 verscheen Delft Blues, een vaak komische zedenschets van het studentenleven uit de jaren zestig.
(WN 1998)

(Marokko, 1958) won in 2013 de Prix Goncourt de la Nouvelle voor zijn verhalenbundel L'étrange affaire du pantalon de Dassoukine. Sinds zijn debuut in 1996 is humor zijn wapen tegen intolerantie, zowel in zijn romans als in zijn overige werk. In zijn fictie, zoals de verhalenbundel Poldermarokkanen (2010) en de romans Een kleine bedrieger (2012) en De rijkste vrouw van Yorkshire (2014) beschrijft Laroui keer op keer de botsing van de Noord-Afrikaanse cultuur met de westerse. Zijn roman L'insoumise de la porte de Flandre (2017) gaat over Fatima, een vrouw uit Molenbeek die voor alles zoekt naar vrijheid. Fouad Laroui groeide op in Casablanca en studeerde econometrie en wis-, natuur- en bouwkunde in Parijs. Hij doceert Franse letterkunde en Arabische culturen aan de Universiteit van Amsterdam.

(Winterswijk, 1944) was de eerste Dichter des Vaderlands. Hij is een van de beste columnisten van Nederland, romancier, gevierd bloemlezer en vertaler, en een zeer enthousiasmerend bespreker van poëzie. Komrij is een kat in een Vreemd pakhuis zoals zijn essaybundel uit 2001 heet. Nooit is de wereld vertrouwd of vanzelfsprekend, voor wie goed kijkt, is altijd wat verrassends te zien. 'Ik geloof niet dat ik een vent ben uit één stuk. Het is nogal rumoerig in mij'. Komrij, die sinds 1984 in Portugal woont en werkt, is ook een van de meest productieve schrijvers van Nederland. Sinds 1968 publiceerde hij bijna jaarlijks meerdere werken. Recent verschenen Komrij's canon in 100 gedichten (2008), De Nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten (2007) en Kakafonie (2006), een 'encyclopedie van de stront'. In 2005 publiceerde hij Eendagsvliegen (literaire dagboekfragmenten) en de poëziebundel Fata Morgana.

(1941, Java, Indonesië) is behalve een beroemde dichter ook journalist, essayist, redacteur en columnist. Mohamad leverde een bijdrage aan de vorming van de taal van Indonesië, Bahasa Indonesia. Op velerlei wijzen nam hij deel aan de strijd tegen het regime van Soeharto. Mohamad was oprichter van het succesvolle kritische tijdschrift Tempo, dat twee maal verboden werd door de regering. In 1995 richtte Mohamad het Instituut voor Studie naar Vrije Informatiestromen op. Na Soeharto’s aftreden werd Tempo in 1998 weer ter perse gebracht. Mohamad ontving vanwege zijn strijdvaardigheid diverse internationale prijzen. Rond zijn zeventigste zijn enkele van zijn dichtbundels opnieuw gepubliceerd. Zijn recentste bundels zijn Don Quixote (2011) en 70 Puisi (70 gedichten). Mohamad was in 1995 een van de deelnemers aan de eerste editie van het Winternachten festival, en is sindsdien meerdere malen voor het festival naar Den Haag teruggekeerd.

Geboren: 1970
Debuut: De voeten van Abdullah (1996, verhalen)
Genres: Novelle, kort verhaal, toneel
Bijzonderheid: Componeert ook klassieke muziek en gebruikt dat om zijn schrijftechniek te verbeteren
Citaat: 'Herinneringen zijn bij voorbaat al ongrijpbaar. Ik heb de behoefte om ze vast te pakken, vast te leggen. De islam is in mijn verhalen slechts aanwezig onder bizarre vormen: de vreemde imam, de absurde wetten. In werkelijkheid is de islam zo duidelijk dat hij het hele leven beheerst.' (Weekend Knack, 19-6-1996)
Recent werk: De voeten van Abdullah (1996, verhalen), Momo (1998, novelle), Apollien (1998, toneel), Schoon in elk oog is wat het bemint, de mooiste klassieke Arabische liefdesgedichten (2000)
Bron: Schrijversnet, 2001

(Libanon, 1945) is een prominente schrijfster in het Arabisch taalgebied. Ze publiceerde zeven romans, waaronder de in het Nederlands vertaalde Het verhaal van Zahra, Vrouwen tussen hemel en zand, Beiroet blues en Alleen in Londen. Ook in het Nederlands vertaald werd haar verhalenbundel Ik veeg de zon van de daken. In Kamila, het verhaal van mijn moeder (2009), beschrijft ze hoe haar moeder op haar veertiende werd uitgehuwelijkt aan haar achttien jaar oudere zwager. Ze schreef twee toneelstukken, Dark Afternoon Tea en Paper Husband. Recent kwam One Thousand and One Nights, haar toneelbewerking van het legendarische Alf Layla Wa Layla, dat ze schreef in opdracht van regisseur Tim Supple. Het werd opgevoerd in 2011 in Toronto en Edinburgh. Haar werk is vertaald in achtentwintig talen. Hanaan as-Sjaikh woont in Londen.

Swingende Palestijnse muziek

(Leiden, 1947, overleden in 2005) was schilder en schrijver. Hij woonde vanaf zijn negende jaar in Zuid-Afrika en remigreerde na zijn studie aan de kunstacademie naar Europa. Van Woerden beleefde in 2001 zijn internationale doorbraak. In dat jaar kreeg hij voor Een mond vol glas (1998) de prestigieuze Sunday Times Fiction/ Alan Paton Award uitgereikt, de prijs voor het beste boek van Zuid-Afrika. Een mond vol glas, een kroniek over Tsafendas, de moordenaar van premier Verwoerd, was het slotdeel van een drieluik over Zuid-Afrika. Zijn prozadebuut Moenie kyk nie (1993), dat werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs, was het eerste deel en de roman Tikoes uit 1996 het tweede. Eind 2002 verscheen Notities van een luchtfietser, waarin hij verslag doet van zijn reizen in de verbeelding en van zijn reizen in het 'echt'. In februari 2003 ontving hij de Frans Kellendonk prijs. In oktober 2005 verscheen zijn laatste roman Ultramarijn. Postuum won hij in 2006 met dit boek de Vlaamse literatuurprijs de Gouden Uil.

(Yogyakarta, 1936) Studeerde sociologie in Yogyakarta en bezocht de Akademie voor Drama en Film. Hij vertegenwoordigde Indonesie van 1961 tot 1965 bij de Vereniging van Schrijvers uit Azie en Afrika in Colombo. Van 1969 tot 1978 zat hij om politieke redenen gevangen in Jakarta en op het eiland Buru. Hij woont sinds 1985 in Nederland waar hij ondermeer werkzaam is als vertaler. Zijn gedichten en essays verschenen in verschillende tijdschriften.
WN 2001

(1913-2000) Jurist. Ging in 1925 van zijn geboorteland Suriname naar Nederland om in Leiden en later ook Parijs rechten te studeren. Verbleef in de oorlogsjaren in Engeland, in Indonesië met zijn ontluikende onafhankelijkheidsstrijd en in Japan ter berechting van oorlogsmisdadigers. Was later werkzaam als rechter. In zijn naoorlogse, Surinaamse tijd schreef hij onder de schuilnaam Ernesto Albin gedichten in Soela (1963-1964) en een aantal toneelstukken. Hij begon pas laat met het schrijven van proza, wel liet hij enkele bibliofiele bundeltjes kwatrijnen het licht zien, later verzameld in Een uitroep zonder uitroepteken (1987). Van hem zijn o.a. verschenen de verhalen, gedichten- en essaybundels Het doosje van Toeti (1985), De ziekte van Anna Printemps (1987), Reizen en stilstaan (1988).

(Leiden, 1949) is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Nederlandse literaire non-fictie. Ook internationaal verwierf hij faam met onder meer Baltische zielen en De rechtvaardigen. Zijn werk is vertaald in 23 talen, waaronder het Engels, Duits, Frans, Italiaans, Spaans. Deens, Zweeds, Chinees en Russisch. Zijn jongste twee boeken spelen zich af in voormalig Nederlands-Indie, waar zijn beide ouders woonden en tijdens de oorlog in Japanse kampen gevangen zaten: De tuinen van Buitenzorg (2021) en De kampschilders (2022). In september 2023 werd Brokken onderscheiden voor zijn hele oeuvre met de Gouden Ganzeveer. Brokken studeerde journalistiek in Utrecht en politicologie in Bordeaux. Na een carrière in de journalistiek (o.a. Trouw en HP/De Tijd) besloot Brokken in 1986 om zich volledig toe te leggen op zijn schrijverschap. Zijn debuut, de verfilmde roman De provincie (1984), was toen al verschenen. Daarna volgden meer dan vijfendertig titels - fictie en non-fictie of een mengeling daarvan - waarin hij de geschiedenis blootlegt van landen die hij bezocht, van Afrika en de Cariben tot Indonesië.

(Amsterdam, 1971) toog op z’n 24e naar Egypte om onderzoek te doen onder Egyptische leeftijdgenoten. Dat leverde hemniet alleen zijn bul religieuze antropologie op, maar ook zijn debuut, Een goede man slaat soms zijn vrouw. Dat was meteen zo’n succes dat de Volkskrant en het Radio 1 Journaal hem vroegen om correspondent Arabische Wereld te worden. Later werkte hij ook voor NRC Handelsblad en de NOS. In 2001 schreef hij Een tipje van de sluier en na terugkeer in Nederland in 2003 Het zijn net mensen, over zijn ervaringen als correspondent. Inmiddels heeft Luyendijk zijn aandacht verlegd naar andere thema’s: de Nederlandse politiek en duurzaamheid.  Zijn nieuwe boek, Je hebt het niet van mij, maar…Een maand aan het Binnenhof, deed  veel stof opwaaien in journalistiek Nederland. Joris Luyendijk deed hiervoor een maand lang onderzoek naar de Haagse kaasstolp, o.a. in sociëteit Nieuwspoort. Hij  beschrijft met enige verwondering hoe nauw de band tussen journalisten, lobbyisten, voorlichters en politici is. In 2006 en 2007 presenteerde Luyendijk Zomergasten en in 2007-2008 en 2008-2009 Wintergasten. Sinds maart 2010 is hij vaste presentator van Met het oog op morgen.

(1934) debuteerde in 1964 met Zeepost. De bundel vond meteen zijn weg naar een flinke groep lezers en dat is met Herzbergs poëzie zo gebleven. Behalve dichter is Herzberg scenario- en toneelschrijfster. Ze schreef onder meer het toneelstuk Leedvermaak en maakte met Franz Weisz de succesvolle film Charlotte over de schilderes Charlotte Salomon. Haar werk werd veelvuldig bekroond, in 1997 kreeg ze de P.C. Hooftprijs voor haar poëzie. Waarop ze in een interview prompt zei: ‘Nog steeds heb ik niet het gevoel dat ik een dichter ben. Ik ben gewoon mijzelf en schrijf af en toe een gedicht.’ Na Zeepost publiceerde ze de bundels Beemdgras, Strijklicht, Dagrest, Botshol, Bijvangst.

BRON: Poetry International 2001

(1952, Dordrecht) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Rijksuniversiteit Leiden. Vervolgens doceerde hij dit in verschillende landen. Snoek woonde van 1982 tot 1990 in Indonesië. Van zijn hand verschenen vertalingen van de Indonesische schrijvers Sitor Situmorang (poëzie en korte verhalen) en Rendra (poëzie). Een nieuwe bloemlezing uit Sitors poëzie met Nederlandse vertaling verschijnt in het najaar van 2003. Momenteel werkt hij aan de voltooiing van de biografie van schrijver E. du Perron.
WIN 2002

(1974) is geboren in Tamsamane, Marokko, en woont sinds jaar en dag in Tiel, dat door hem consequent wordt aangeduid als Tiel Aviv. In 1998 won hij de El Hizjra Literatuur Prijs met het verhaal Stemmendans. Zijn eerste boek Het schnitzelparadijs verscheen in 2001. In dit verbluffende debuut wordt het leven van jonge Marokkanen in Nederland loepzuiver in kaart gebracht. In 2002 won Boudou met Het schnitzelparadijs het Gouden Ezelsoor. Zijn roman is vertaald in het Italiaans, Engels en Duits en ook de filmrechten zijn verkocht. Khalid Boudou is hoofdredacteur van het Marokkaanse jongerentijdschrift ATARIK.NL geweest en werkt nu als columnist bij het Algemeen Dagblad.
Bron: Vassalucci, 2001

(Paramaribo, 1971) Haar Aukaanse moeder en haar Saamaka vader behoren tot de nakomelingen van de Marrons, Afrikaanse mensen die geweigerd hebben in Suriname de slavernij te aanvaarden en de oerwouden zijn ingetrokken. Louise Wondel is met deze vrijheidsgedachte opgegroeid. Zij is een van de generatie nakomelingen die naast de traditionele vorming, ook een westerse intellectuele opleiding hebben genoten. Als studente sociologie in Suriname en iemand die zich bezighoudt met het onderzoeken van de Afrikaans-Surinaamse cultuur weet Louise Wondel als geen ander hoe het met haar land en volk gaat. Haar gedichten vormen een aanklacht tegen de onderdrukte positie waar de Marrons in verkeren en tegen de vervreemding die het stadse leven teweeg heeft gebracht in de eigen cultuur, normen en waarden van de Marrons.
BRON: Poetry International 2000

(Utrecht, 1962) is een Nederlands schrijver, scenarist en beeldend kunstenaar. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs en de ECI prijs. Het titelverhaal werd bekroond met de Rabobank Lenteprijs voor literatuur. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Haar meest recente boek, Vallen is als Vliegen (2019), stond op de shortlist van de Bookspot Literatuurprijs 2019 en op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2020. De roman werd door NRC Handelsblad en Humo de beste Nederlandstalige roman van 2019 genoemd en eindigde als eerste in de eindejaarsspiegel van kranten en tijdschriften, bijeengebracht door boekhandel Athenaeum. Uphoff was redacteur van het literair tijdschrift De Revisor en bestuurslid en voorzitter van PEN Nederland. Als scenarist schrijft zij het speelfilmscenario Een Groot Geweld (Topkapi Films).

(Caledon, Zuid-Afrika, 1954) studeerde filosofie en literatuurwetenschap.
Voor de roman Triomf ontving Van Niekerk verschillende prestigieuze prijzen, waaronder in 1995 de Nomaprijs voor het beste boek van het Afrikaanse continent.
Bron: Meulenhoff, 2001

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.

Townshipmuziek uit Zuid-Afrika

(Grobogan, Midden-Java, 1965) studeerde taal- en letterkunde in Jakarta, was leerling van de dichter Rendra en werkte lange tijd als akteur in diens Bengkel Teater. Daarna richtte hij het Teater Matahari op. Zijn gedichten verschenen in tijdschriften als Horison, Republika en Media Indonesia. Hij publiceerde o.m. de gedichtenbundel Persetubuhan Liar (1992). In Jakarta nam hij deel aan de Istuqual International Poetry Reading and Workshop. Enkele malen was hij te gast bij festival Winternachten in Den Haag. Hij is intensief betrokken bij het Teater Utan Kayu, een alternatief cultureel centrum in Jakarta. Zijn voordracht is theatraal, en zijn werk is sterk betrokken op de maatschappelijke ontwikkelingen in Indonesië. Zo schreef hij een reeks gedichten naar aanleiding van zijn verblijf in Oost-Timor tijdens de onafhankelijkheidsstrijd.
WIN 2003

(Kaapstad, 1958) is een populaire stand-up comedian in Zuid-Afrika. Treedt op als presentator in televisie- en radio-programma's en in het theater. Trad met groot succes op tijdens De Winternachten van 1998. In zijn optredens geeft hij scherp en humoristisch commentaar op de situatie in zijn land.
(WN 1998)

(ps. Jozef Ramin Hardjoprajitno, Désa Lasmborek, Suriname, 1937, overleden op 17 maart 2006) werkte als ambtenaar bij onder andere het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Surianto's vader werd geboren op Java en behoorde tot de voorlaatste groep Javaanse immigranten in Suriname. Zijn grootouders van moeders zijde waren al eerder naar Suriname gekomen. Surianto was sterk georiënteerd op Indonesië en was corresponderend lid van de schrijversgroep Sangar Sastra Triwida op Oost-Java. Hij schreef zijn gedichten niet zonder meer in het Surinaams-Javaans, maar in 'een blend, een vermenging tussen Surinaams-Javaans en het Javaans van Midden- en Oost-Java.' In 1986 verscheen het tweetalige Aruming melathi / De geur van melatie, de eerste bundel in Suriname met Javaanse gedichten. Daarna volgden 'Tetesing bun adi/Edele dauwdruppels' (1990), 'Reruntungan/Hand in hand' (Jakarta, 2000/'01) en 'Wis mbalik ombak/Het roer omgegooid' (2002). Van hetzelfde jaar is ook de cd 'Sabar/Geduld' met twaalf door Surianto geselecteerde tweetalige gedichten.

De dichter Oost-Timorese dichter-zanger Abé Barreto Soares zingt samen met zanger/muzikant Aloz McDonald liederen over Oost-Timor.

(1948, Johannesburg, Zuid-Afrika) is dichter en schrijver. Begin jaren zeventig was hij betrokken bij de beweging Black Thoughts. Deze groep wilde het zwarte bewustzijn verspreiden middels literatuur, muziek en theater. In 1973 werd hij voor dertien jaar verbannen. Na het jarenlange publicatieverbod verscheen in 1990 een roman over de noodtoestand, De Z-Town trilogie. Enkele jaren daarvoor waren gedichten van hem gebundeld in Bulldozer (1983). Dangors werken zijn veelal beloond met literaire onderscheidingen. Voor Kafka’s Curse mocht hij in 1998 de Charles Herman Bosman prize in ontvangst nemen. In deze roman schetst hij op krachtige, frisse doch poëtische wijze een beeld van Zuid-Afrika na de apartheid. Dit werk is in verschillende talen uitgebracht en leidde tot een internationale doorbraak. In 2003 zal van hem Bitter Fruit in Nederlandse vertaling verschijnen. Momenteel leeft hij in New York, waar hij zijn bijdrage levert aan aids-voorlichting voor jongeren.
WIN 2002