(Winterswijk, 1944) was de eerste Dichter des Vaderlands. Hij is een van de beste columnisten van Nederland, romancier, gevierd bloemlezer en vertaler, en een zeer enthousiasmerend bespreker van poëzie. Komrij is een kat in een Vreemd pakhuis zoals zijn essaybundel uit 2001 heet. Nooit is de wereld vertrouwd of vanzelfsprekend, voor wie goed kijkt, is altijd wat verrassends te zien. 'Ik geloof niet dat ik een vent ben uit één stuk. Het is nogal rumoerig in mij'. Komrij, die sinds 1984 in Portugal woont en werkt, is ook een van de meest productieve schrijvers van Nederland. Sinds 1968 publiceerde hij bijna jaarlijks meerdere werken. Recent verschenen Komrij's canon in 100 gedichten (2008), De Nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten (2007) en Kakafonie (2006), een 'encyclopedie van de stront'. In 2005 publiceerde hij Eendagsvliegen (literaire dagboekfragmenten) en de poëziebundel Fata Morgana.

(Paramaribo, 1971) Haar Aukaanse moeder en haar Saamaka vader behoren tot de nakomelingen van de Marrons, Afrikaanse mensen die geweigerd hebben in Suriname de slavernij te aanvaarden en de oerwouden zijn ingetrokken. Louise Wondel is met deze vrijheidsgedachte opgegroeid. Zij is een van de generatie nakomelingen die naast de traditionele vorming, ook een westerse intellectuele opleiding hebben genoten. Als studente sociologie in Suriname en iemand die zich bezighoudt met het onderzoeken van de Afrikaans-Surinaamse cultuur weet Louise Wondel als geen ander hoe het met haar land en volk gaat. Haar gedichten vormen een aanklacht tegen de onderdrukte positie waar de Marrons in verkeren en tegen de vervreemding die het stadse leven teweeg heeft gebracht in de eigen cultuur, normen en waarden van de Marrons.
BRON: Poetry International 2000

(Amsterdam, 1971) toog op z’n 24e naar Egypte om onderzoek te doen onder Egyptische leeftijdgenoten. Dat leverde hemniet alleen zijn bul religieuze antropologie op, maar ook zijn debuut, Een goede man slaat soms zijn vrouw. Dat was meteen zo’n succes dat de Volkskrant en het Radio 1 Journaal hem vroegen om correspondent Arabische Wereld te worden. Later werkte hij ook voor NRC Handelsblad en de NOS. In 2001 schreef hij Een tipje van de sluier en na terugkeer in Nederland in 2003 Het zijn net mensen, over zijn ervaringen als correspondent. Inmiddels heeft Luyendijk zijn aandacht verlegd naar andere thema’s: de Nederlandse politiek en duurzaamheid.  Zijn nieuwe boek, Je hebt het niet van mij, maar…Een maand aan het Binnenhof, deed  veel stof opwaaien in journalistiek Nederland. Joris Luyendijk deed hiervoor een maand lang onderzoek naar de Haagse kaasstolp, o.a. in sociëteit Nieuwspoort. Hij  beschrijft met enige verwondering hoe nauw de band tussen journalisten, lobbyisten, voorlichters en politici is. In 2006 en 2007 presenteerde Luyendijk Zomergasten en in 2007-2008 en 2008-2009 Wintergasten. Sinds maart 2010 is hij vaste presentator van Met het oog op morgen.

Townshipmuziek uit Zuid-Afrika