(Holwerd, 1969) debuteerde met de Friestalige dichtbundel Gearslach in 1995. Haar eerste Nederlandstalige bundel is De hengstenvrouw (1997), een vertaling en bewerking van de bundels Gearslach en De twirre vn de tijd (1997). In haar poëzie is de meertaligheid een belangrijk thema. Een ander belangrijk thema is landschap, zoals het wad waar ze opgroeide, maar ook reizen naar Spanje, Ierland, Schotland en Marokko spelen een rol. Ook muziek en haar eigen teken- en schilderwerk hebben invloed op haar schrijven. Recent werk is de bundel De dieptering (2001) en de bundel Het nachtland/De knotwilg (2003). Naast gedichten schrijft Albertina Soepboer proza en toneel en werkt ze als redacteur en docent.
WIN 2005

(Amsterdam, 1945) studeerde piano en psychologie. Tot 2000 werkte ze als psychoanalytica. In 1991 debuteerde ze met de gedichtenbundel Soldatenliederen, die werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs. Haar tweede bundel Jachtscènes verscheen in 1992 en ontving de Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs. Van haar eerste roman Het meesterstuk (1994) werden binnen twee jaar 70.000 exemplaren verkocht. Deze roman werd onderscheiden met de Debutantenprijs. Haar tweede roman Het geheim verscheen in januari 1997 en won de Trouw Publieksprijs. In het voorjaar van 1999 verscheen Enquists eerste verhalenbundel De kwetsuur. Haar meest recente werk is de roman De Sprong (2003) en de gedichtenbundel Tussentijd (2004). Enquist publiceert geregeld gedichten en verhalen in het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras.
WN2005

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

is acteur, toneelschrijver, film- en theaterregisseur en performer. In zijn werk speelt het Kaapse Afrikaans een grote rol. Hij maakte diverse producties voor de SABC (Zuid-Afrikaanse televisie), en werkte op het toneel samen met o.a. Pieter Dirk Uys en Soli Philander.

(1939, Bonnievale) is een Zuid-Afrikaanse schrijver en schilder met Frans burgerschap. Hij studeerde aan de universiteit van Kaapstad. Hij werd een felle tegenstander van de apartheid en verliet Zuid-Afrika in 1960 om zich in Parijs te vestigen. Bij zijn terugkeer in Zuid-Afrika in 1975 werd hij gearresteerd en veroordeeld tot negen jaar gevangenisstraf. In The True Confession of an Albino Terrorist beschrijft hij aspecten van zijn gevangenschap. Na zijn vrijlating keerde hij terug naar Parijs. Breytenbach schreef poezie, proza, essays en toneelstukken. Zijn gedichten vertonen sterke metaforen en een complexe combinatie van verwijzingen naar het Boeddhisme, Afrikaanse spreektaal, en herinneringen aan het Zuid-Afrikaanse landschap. Breytenbach is ook bekend als schilder. In zijn werk portretteert hij surrealistische menselijke en dierlijke figuren, meestal in gevangenschap. Hij heeft verschillende literaire en kunst prijzen voor zijn werk ontvangen. Hij is actief in verschillende organisaties van Zuid-Afrikaanse politieke bannelingen.

(1965) Studente aan de Akademie voor Hoger Kunst- en Cultuuronderwijs. Een van de eersten in Suriname die poëzie in het Sarnami schreef, vooral in het tijdschrift Bhasa. Schreef ook Nederlandstalige poëzie. De hindoestaanse belevingswereld vormt de achtergrond voor een poëzie die overwegend somber van toon is. Een bundel, Ghungbru tut gail (de gebroken ketting) is aangekondigd.
BRON: Michiel van Kempen

(Den Haag, 1933) debuteerde in 1955 met de roman Philip en de Anderen die al snel gevolgd werd met de dichtbundel De Doden zoeken een Huis (1956). In de romans die Nooteboom daarna publiceerde, Een lied van schijn en wezen (1981) en De ridder is gestorven (1963), lopen werkelijkheid en fictie meer en meer door elkaar. In zijn meest bekende romans Rituelen (1980) en Allerzielen (1998) is de stijl toegankelijker maar rijk aan de diepgravende intellectuele manier van schrijven van Nooteboom, die ook in zijn reisverhalen naar voren komt. Sommige reisverhalen neigen naar essayistiek terwijl een roman als In Nederland ook gelezen kan worden als een literatuurwetenschappelijk betoog. Nooteboom toont zich in zijn gedichten de taalvirtuoos die met hermetische en soms raadselachtige gedichten de lezer aanspreekt op een heel persoonlijk niveau. Vuurtijd, ijstijd, Gedichten (1984) bevat al zijn gedichten van 1955 tot 1983.

(Suriname, 1954) Ging in 1972 naar Nederland. Beschrijft in haar poëzie de verstoring van de balans van Hindostanen die Suriname verlieten. Hoewel zij tot de Sarnami-beweging hoorde, waren haar eerste bundels Nederlandstalig: Van erf tot skai (1977) en Padi voor Batavieren (1979) . De bundel Kab ke yaad/Van wanneer een herinnering (1984) geeft haar Sarnami poëzie over de jaren 1977 tot 1983, met vertaling. In haar verhalen, gebundeld in Bari dopahar (Het heetste uur van de dag, 1989), beschrijft zij en herinnert zij zich het land dat zij verliet. In 2000 verscheen de bundel Schoorvoetige tijden.
(WIN 2004)

(Nijmegen 12-6-1957) debuteerde als romanschrijver met De vogelspin (1999), een roman met thrillerelementen. In april 2000 verscheen de thriller Dossier jeugdbende, deel 1 van de reeks-in-opbouw DISTRICT NOORD, waarvan in april 2001 een tweede deel is verschenen, met de titel Dossier gifmoord.
Hij studeerde Nederlands, filosofie en Algemene Literatuurwetenschap. Sinds 1989 werkt hij als freelance (literair) journalist, publicist en vertaler (o.a. van Amin Maalouf en John Updike). Hij was tevens werkzaam bij Boekblad en is een van de tekstschrijvers van Ook dat nog! (KRO). Onder het pseudoniem Steven Klamm maakte hij een reeks griezelboeken voor kinderen. Hij is literatuurrecensent voor Het Parool en voor thrillerboeken voor VN. In het voorjaar van 2003 verschijnt van hem Liefste litteken
WN2002

(1948, Paramaribo, Suriname) verhuisde als tiener met het gezin naar Amsterdam, deed hier de MULO en volgde een studie sociale wetenschappen. Het werk in de geestelijke gezondheidszorg leverde stof voor haar boeken. Op 44-jarige leeftijd maakte Ombre haar debuut met het veelgeprezen Maalstroom (1992). In deze verhalenbundel haalt ze herinneringen op aan haar eerste jaren in Nederland. Van haar hand verscheen tevens Wie goed bedoelt (1996), een autobiografische reisverslag waarin ze een driehoek trekt tussen Suriname, Nederland en Benin, de handelsroute waarlangs vroeger slaven werden gehaald. In 2000 publiceerde ze Valse verlangens, waarin vooroordelen tussen Surinamers en Nederlanders de revue passeren. In 2004 verscheen haar boek Negerjood in Moederland. Ombre is lid van de internationale raad van advies van het Prins Claus Fonds. In 2005 verhuisde ze naar Suriname.

H.W. von der Dunk was emeritus hoogleraar moderne geschiedenis, publicist en schrijver. In 2000 verscheen van zijn hand De verdwijnende hemel - Over de cultuur van Europa in de twintigste eeuw , een alomvattende Europese cultuurgeschiedenis die de twintigste eeuw scherpzinnig in kaart brengt. Hij overleed in 2018.

(1934, Batavia - Den Haag 2016). Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kwam het gezin Ruebsamen naar Nederland, maar moest onderduiken toen de jodenvervolging begon. Helga Ruebsamen bezocht de HBS en ging daarna werken als journaliste. Voor het dagblad Het Vaderland werkte zij enige jaren in Parijs. Ze debuteerde in 1964 met De kameleon en andere verhalen . In haar verhalen en romans spelen ondergang, verpaupering, uitzichtloosheid, dood en alcoholisme een grote rol. De autobiografische roman Het lied en de waarheid (1997) werd genomineerd voor de Gouden Uil en de Libris Literatuurprijs. Andere belangrijke werken: De heksenvriend (1966), Wonderolie (1970), De ondergang van Makarov (1971), Op Scheveningen (1988), De dansende Kater (1992) en Beer is terug (1999), De bevrijding (1999), Jonge liefde en oud zeer (2001), De verhalen (2001-...). Ze overleed in november 2016 in Den Haag.

(Leiden, 1947, overleden in 2005) was schilder en schrijver. Hij woonde vanaf zijn negende jaar in Zuid-Afrika en remigreerde na zijn studie aan de kunstacademie naar Europa. Van Woerden beleefde in 2001 zijn internationale doorbraak. In dat jaar kreeg hij voor Een mond vol glas (1998) de prestigieuze Sunday Times Fiction/ Alan Paton Award uitgereikt, de prijs voor het beste boek van Zuid-Afrika. Een mond vol glas, een kroniek over Tsafendas, de moordenaar van premier Verwoerd, was het slotdeel van een drieluik over Zuid-Afrika. Zijn prozadebuut Moenie kyk nie (1993), dat werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs, was het eerste deel en de roman Tikoes uit 1996 het tweede. Eind 2002 verscheen Notities van een luchtfietser, waarin hij verslag doet van zijn reizen in de verbeelding en van zijn reizen in het 'echt'. In februari 2003 ontving hij de Frans Kellendonk prijs. In oktober 2005 verscheen zijn laatste roman Ultramarijn. Postuum won hij in 2006 met dit boek de Vlaamse literatuurprijs de Gouden Uil.

(Den Haag, 1951) is sinoloog, japanoloog, journalist en schrijver. In zijn omvangrijke oeuvre zijn de Aziatische cultuur, democratie, religie, politiek, het islamitisch fundamentalisme en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog terugkerende thema's. Zijn essays verschijnen onder meer in The New York Times, The Guardian, NRC en The New York Review of Books. Buruma groeit op in Den Haag als zoon van een Britse moeder en een Nederlandse vader. In Hun beloofde land, mijn grootouders in tijden van liefde en oorlog vertelt Buruma het verhaal van zijn in Londen geboren Duits-Joodse grootouders. Hij is sinds 2003 hoogleraar democratie, mensenrechten en journalistiek in New York. In 2008 ontving hij de Erasmusprijs.

(Curaçao, 1969) is behalve zangeres ook componist en songwriter. In haar composities verweeft ze traditionele muziek van haar geboorte-eiland Curaçao met jazz. Bijzonder aan Calister is dat ze internationale erkenning krijgt, terwijl ze jazz zingt in een minderheidstaal: het Papiaments. Op Curaçao scoorde ze er zelfs twee nummer-1 hits mee. Calister kwam op haar achttiende naar Nederland waar zij zang studeerde aan het conservatorium. Ze treedt op met haar eigen band maar werkt ook regelmatig met andere formaties en theatergezelschappen. In opdracht van Winternachten, verzamelde ze verhalen op de Nederlandse Antillen, Aruba, in Zuid-Afrika, Indonesië, Suriname en Nederland waar ze muziek bij componeerde. Zo ontstond een repertoire van gezongen verhalen over onder andere de spin Anansi, de legende van Borobudur en het vrouwtje van Stavoren.

(1926, Ridderkerk)in Ridderkerk geboren. Kort na de bevrijding neemt hij in 1945 vrijwillig dienst. Gedurende de hierop volgende 5 jaar maakt hij onder meer de politionele acties in Indonesië mee en ervaart gruwelen die hij eerder verdringt dan verwerkt. Terug in Nederland wordt hij student te Amsterdam, waar hij ook gaat wonen. HIj studeert Engels en politicologie. Werd redacteur van Propria Cures waarin toen naast anderen Aad Nuis en Renate Rubinstein publiceerden, en van Tirade in 1957. Hij werkt als journalist voor Vrij Nederland. Twee jaar later wordt hij benoemd tot adjunct-hoofdredacteur. Hij schrijft later voor De Dordtenaar en Het Vrije Volk. Tijdens psychotherapie die hij ondergaat in verband met zijn Indonesische ervaringen ontstaan in 1976 de eerste gedichten. In 1980 verschijnt zijn debuutbundel Wat blijft komt nooit terug. In 1983 wordt hem voor zijn bundel De gouden Man de Herman Gorter-prijs toegekend. Hij overleed in februari 2008.

(Jidt Narainsingh Baldewsingh, Livorno, Suriname, 1948) werd als kleinzoon van immigranten uit India geboren in Suriname. In 1969 ging hij naar Nederland om medicijnen te studeren, waarna hij in Den Haag huisarts werd. In 1991 keerde hij terug naar Suriname. Sindsdien leidt hij een polikliniek in Saramacca. Hij is een fel voorvechter van de emancipatie van het Sarnami, het hindoestaans Surinaams, en kreeg voor zijn verdiensten de Rahman Khan-prijs. Narain schrijft gedichten en teksten die voorgelezen kunnen worden, maar ook gezongen. Zijn gedichten weerspiegelen de geschiedenis en herinnering van Hindoestaanse immigranten in Suriname. Hij schrijft in het Sarnami en in het Nederlands en benadert zo vanuit verschillende perspectieven dezelfde verborgen geschiedenis van de immigrant. Hij debuteerde in 1977 met de bundel in Sarnami Dal Bhat Chatni (Rijst, gele erwten, chutney). Na zijn debuut volgden nog zes bundels, waarvan sommige tweetalig.

(Aruba, 1959) is uitgever, dichter en auteur van monologen, korte verhalen en essays. Zijn meest recente dichtbundel is 37 Poems uit 2005. Hij publiceerder verder onder meer The Salt Reaper – Poems from the flats (2005, 2004), Big Up St. Martin: Essay & Poem (1999), Brotherhood of the Spurs (1997), Quimbé – The Poetics of Sound (1991), Mothernation (1991), Love Songs Make You Cry (1989), Nativity & Dramatic Monologues for Today (1988), Born Here (1986), Maroon Lives - A Tribute to Grenadian Freedom Fighters (1983), Images in the Yard (1983), For the Mighty Gods … An Offering (1982), en Moods for Isis – Picture Poems of Love and Struggle (1978). Hij werd geboren als Harold Hermano Lake en groeide op in Sint Maarten. In Amerika studeerde hij politieke wetenschappen en massa-communicatie. Tijdens zijn studie aldaar veranderde hij zijn naam in Lasana (dichter) Sekou (strijder). In 1984 keerde hij terug naar Sint Maarten waar hij schrijver en co-regisseur was voor Traditions, het jaarlijkse theaterfestival van Sint Maarten. Hij is de samensteller van de boeken The National Symbols of St. Martin - A Primer en The Independence Papers - Readings on a New Political Status for St. Maarten. Op scholen, universiteiten en festivals in de gehele wereld heeft Sekou gastlezingen gegeven over geschiedenis, cultuur, politiek en literatuur. Zijn werk verscheen in diverse tijdschriften als The Massachusetts Review, Del Caribe en De Gids. In 1982 begon hij met House of Nehesi Publishers, een uitgeverij in Sint Maarten die werk van zowel oude als nieuwe schrijvers uitgeeft.

(1957, Enschede) verhuisde op elfjarige leeftijd naar Assen, waar hij opgroeide en de middelbare school volgde. Op dertienjarige leeftijd besloot hij te gaan schrijven. Zag, om te kunnen schrijven, af van een opleiding en had een groot aantal verschillende baantjes om zichzelf in leven te houden. In 1990 debuteerde hij met de roman Mendels erfenis, die in datzelfde jaar werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs voor het beste debuut. Twee jaar later, verscheen Het grote verlangen, dat de AKO Literatuurprijs 1993 ontving. In 1995 werd de novelle Bederf is de weg van alle vlees uitgebracht en de bundel Het derde testament, een verzameling joodse teksten van schrijvers en wetenschappers. In 1997 verscheen in Babylon, een schitterend epos van een bijzondere familie die door de geschiedenis wandelt: een magische realistische roman en een horror-story ineen. Identiteit en de zoektocht naar een thuis zijn belangrijke thema's van zijn nieuwste roman, Eden. Met Eden kwam Moring in januari 2017 , zes jaar na zijn vorige roman, ijzersterk terug op het literaire podium. Eden is het slotstuk van de trilogie die Moring begon met Dis (2006) en Louteringsberg (2011). "Marcel Moring is zonder twijfel een van de meest scherpzinnige auters van deze tijd en heeft de meeste verbeeldingskracht." -The Times Literary Supplement

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Tetouan, Marokko, 1974) heeft filosofie gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. In 1994 debuteerde hij met de dichtbundel Mijn vormen. Daarna volgden Mijn gedichten (1998), Varkensroze ansichten (2003), onder meer bekroond met de Jan Campertprijs, en Tempel (2013), waarvoor hij de Awater Poëzieprijs kreeg. Hij was een jaar lang stadsdichter van Amsterdam, heeft opgetreden op tal van festivals in binnen- en buitenland, en zowel in Zweedse als in Engelse vertaling verscheen een bundel met een selectie uit zijn werk. Waar is het lam? (2022), zijn vijfde dichtbundel, is een indringend onderzoek naar de betekenis van het offer; een intrigerende verzameling gedichten waarin het persoonlijke en politieke, droom en werkelijkheid, vrees en verlangen continu op elkaar ingrijpen. De bundel dingt mee naar de Grote Poëzieprijs, de toonaangevende Nederlandse onderscheiding voor dichtkunst, waarvan de winnaar op 17 mei 2023 bekend wordt gemaakt.

(Dokkum, 1967), alias De Man van Taal, is optredend dichter, bloemlezer en presentator. Zijn gedichten brachten hem van Albanië tot Zeewolde. Van Gogh weet zijn gedichten op bijna achteloze wijze van een metafysisch jasje te voorzien. Hiermee creëert hij een eigenzinnig geluid binnen de Nederlandse poëzie, waarin verstaanbaarheid hand in hand gaat met het ongrijpbare. Zijn eerste twee bundels werden gezamenlijk herdrukt in Aan het eind van het begin (Prometheus, 2001). Daarnaast schreef hij de bundel Zoekmachines (Prometheus, 2002). In januari 2006 verscheen zijn vierde bundel: Klein Oera Linda (Contact), een bundel in extreme typografie, waarmee hij zich middenin de samenleving
positioneert.

(Liberia, 1973) is romanschrijver, essayist, journalist en filmcriticus. Zijn debuutroman Het land van de vaders (1999) is deels gebaseerd op de verhalen van zijn grootmoeder en gaat over de clash tussen uit de VS teruggekeerde slaven en andere Liberianen. De roman De Zwarte Napoleon (2015) portretteert Samori Touré, die in de 19e eeuw het Wasulu-rijk stichtte in westelijk Afrika. Journalistiek werk, waaronder filmrecensies, is gepubliceerd in onder meer The New York Times, Trouw en One World. Met Ebissé Rouw stelde hij de verhalenbundel Zwart (2018) samen met Afro-Europese literatuur uit de Lage Landen. In 2021 verscheen Ongekende liefde, waarin hij zijn levensverhaal vertelt aan zijn tienjarige dochter Bendu. Sherifs Engelstalige historische roman The Emperor's Son (2023) volgt Zaiwulo, een wonderkind dat traint bij de wijze Talata van de Haidarah-familie in Musadu. Verstrikt in de intriges van keizer Samori, groeit Zaiwulo uit tot een geducht soldaat.

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.

was enkele decennia dramaturg/artistiek leider van Toneelgroep Centrum. Hij vertaalde tientallen stukken (o.a. van Moliere, Shakespeare en Pinter) en schreef libretti voor opera en ballet. Voor het Koninklijk Concertgebouworkest maakte Alphenaar een vertaling van Het verhaal van de soldaat van Stravinsky/Ramuz, die hij zelf uitvoerde met orkest. Hij trad op als solist met het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Voor de jeugd maakte hij samen met Paul Vermeulen Windsant een vertaling en toneelbewerking van Lewis Carolls Alice in Wonderland voor het Zuidelijk Toneel. Als cellist/annonceur betrad hij gedurende vijftien jaar de Nederlandse podia met het roemruchte Resistentie Orkest. Als declamator leverde Alphenaar bijdragen aan de meest uiteenlopende manifestaties. Hij werkt nu als theatermaker in de Balie te Amsterdam, en bedrijft mobiele dramaturgie op vele plekken in het land.

(1952, Dordrecht) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Rijksuniversiteit Leiden. Vervolgens doceerde hij dit in verschillende landen. Snoek woonde van 1982 tot 1990 in Indonesië. Van zijn hand verschenen vertalingen van de Indonesische schrijvers Sitor Situmorang (poëzie en korte verhalen) en Rendra (poëzie). Een nieuwe bloemlezing uit Sitors poëzie met Nederlandse vertaling verschijnt in het najaar van 2003. Momenteel werkt hij aan de voltooiing van de biografie van schrijver E. du Perron.
WIN 2002