is een schrijver, programmamaker en curator. Hen is auteur van Against Ageism. A Queer Manifesto (2023); Take 'Em Down, Scattered Monuments and Queer Forgetting (2021) and Playing Monogamy (2019) evenals meerdere boeken in het Nederlands: Herdenken herdacht (2019); Enz. Het Wildersproces (2018); the novel De vrouw die (2016); de bundel met columns Ik deug / deug niet ( 2015) en Het monogame drama (2015). Van Saarloos werkt als onafhankelijk curator van pulieksprogramma's en artistieke samenwerkingen. Als PhD-kandidaat in Retoriek aan de Universiteit van Californië in Berkeley is hen geïnteresseerd in Zwarte feministische betrokkenheid bij quantumfysica en gericht op de (on)mogelijkheid van een bestaan zonder defensie. Van Saarloos schrijft aan een nieuw boek voor AK Press getiteld Trans Despair: Staying Unrelated and Insecure.

Bekijk de website van Simon(e) van Saarloos
Instagram: @svansaarloos

(1983) is filmmaker en klimaatrechtvaardigheidsactivist. Ze volgde filmstudies aan de Universiteit van Amsterdam en  werkte aan projecten voor de NPO, Partij voor de Dieren en ARTIS. Nadat ze in 2009 in Kopenhagen bij de VN-klimaattop had gefllmd, reisde ze naar Bolivia waar ze haar klimaatrechtvaardigheidsdocumentaire Radical Friends opnam. In 2016 begon ze actieperformances te filmen voor Fossil Free Culture; ook nam ze driemaal deel aan jaarlijkse Ende Gelände-protestacties tegen kolenmijnbouw in Duitsland. Ze is deelnemer aan Code Rood en Fossielvrije Cultuur (filmen), coördinator Greenpeace (2019), campagneleider gemeenteraadsverkiezingen Amsterdam BIJ1 (2018), medeoprichter van Climate Liberation Bloc (2017) en de de-koloniale stichting Aralez (2020).

(Jordanië) is een queer transgender toneelschrijver en theatermaker die woont en werkt in Berlijn en Egypte. Hij schreef onder meer de toneelstukken No Matter Where I Go (2014), een performance over ervaringen van queer vrouwen in Libanon, Ich brauche meine Ruhe (2018) en She He Me (2019), de eerste Arabische trans theatertekst. Zijn oeuvre is in de VS en in Groot-Brittannië geselecteerd voor meerdere theaterinitiatieven en -readings.

(Rwanda, 1993) is schrijver, maatschappijkritisch commentator en medepresentator van de podcast Fufu & Dadels. Daarin worden kritische levensvragen besproken over onder meer feminisme en genderrollen, over intercultureel zusterschap en fuckboys, en over tradities en seksualiteit. Ze groeide op in Kigali en Eindhoven, en studeerde politicologie in Brussel. Ze publiceert over feminisme en de politieke emancipatie van millennials met een migratieachtergrond bij onder andere Vogue, Vileine en OneWorld. Christelle heeft samen met andere vrouwen van kleur IamSHERO opgericht. Deze stichting wil jonge vrouwen in Nederland laten zien dat er kansen voor iedereen zijn. Over haar romandebuut Vreemd fruit, dat verschijnt in 2021, zei ze In Trouw: "Ik streef ernaar jonge vrouwen die opgroeien met eenzelfde complexe migratiegeschiedenis als de mijne een stem te geven. Jongeren die moeten leren bewegen tussen ontheemding en thuiskomst."

(Tunesië, 1968) studeerde Gender Studies aan de Université Paris-Sorbonne en promoveerde op dat onderwerp aan de Université Lumières Lyon II. Ze woont en werkt sinds vele jaren in Nederland. Ze heeft diverse (academische) publicaties op haar naam staan, bijna twintig jaar ervaring met gender- en mediastudies en is daarnaast een ervaren ondernemer, spreker over vrouwelijk leiderschap en mediapersoonlijkheid. Ze is actief binnen verschillende internationale vrouwenbewegingen. Haar online cursus The Divine9 Dance Therapy, geïnspireerd door Arabische danstradities, helpt vrouwen hun feminiene kracht te vinden.

(Zuid-Afrika, 1993) is dichter, performer en theatermaker; ze bestormde de Zuid-Afrikaanse literaire wereld met haar debuutbundel Collective Amnesia (2017), die direct na verschijning een bestseller werd. Putuma wordt gezien als een belangrijke jonge stem in de Zuid-Afrikaanse poëzie. Ze behoort tot een generatie die geen herinneringen heeft aan de apartheid, maar wel zelf nog dagelijks te maken heeft met de consequenties en repercussies. Haar werk onderzoekt dan ook thema’s als ras, homofobie, womxnhood en de werking van machtsstructuren in relaties, religie en in de politiek. Haar poëzie is gedurfd en inventief, niet alleen in onderwerp en in taal, maar ook in de vorm van de gedichten, die soms maar één regel lang zijn. Putuma is de oprichter en directeur van Manyano Media, een organisatie die het werk en de verhalen van zwarte, queer kunstenaars en queer leven produceert en bevordert.

(Turkije, 1986) voltooide haar middelbare schoolopleiding aan het Izmir American Collegiate Institute, inclusief een studiejaar als uitwisselingsstudent in New York, Rochester. Nadat ze haar psychologiestudie afrondde aan de Yeditepe universiteit in Istanboel, werkte ze vijf jaar als psycholoog. In 2013 en 2014 schreef ze voor de Turkse krant Radikal over feminisme, sociale bewegingen en rechten van minderheden. In 2015 richtte ze erktolia op, het eerste Turkse online platform tegen sexisme. Ze verliet de organisatie in 2017 en was ondertussen verbonden aan meerdere activistische projecten in Turkije en Frankrijk, en organiseerde crowdfundingcampagnes. Gürcü schrijft vanaf 2014 over feminisme voor T24, het eerste onafhankelijke Turkse online magazine. Haar non-fictiedebuut It's No Longer Between Us (2019) onderstreept dat voor vrouwen het persoonlijke politiek moet worden. Ze woont sinds 2013 in Parijs, waar ze werkt in de internettechnologiesector.

(India, 1995) is een dichter en artiest uit Bangalore die 2018 afstudeerde in Creative Writing aan het Bryn Mawr College in Philadelphia, VS. Ze was een 2018-2019 Thomas J. Watson Fellow, werd in genomineerd voor de 2018 Pushcart Prize, en won de Button Poetry Video Contest 2018. Haar werk is gepubliceerd of zal verschijnen in Virginia Quarterly Review, The Offing, Vinyl Poetry & Prose, The Academy of American Poets, The Shade Journal, DW B, en elders. Momenteel is ze een Master of Arts-kandidaat in Poëzie aan de Washington University in St. Louis, waar ze redacteur dichtkunst is van The Spectacle Magazine. Sheriff nam in 2018 deel aan het Winternachten internationaal literatuurfestival Den Haag.

(Den Haag, 1965) begon haar journalistieke carrière als verslaggever van het Jeugdjournaal. Van 2006 tot 2011 was ze correspondent Midden-Oosten voor het NOS journaal met Amman (Jordanië) als standplaats. Ze deed verslag over 22 landen. Door haar werk als correspondent heeft ze grote bewondering gekregen voor de mensen in de gebieden die ze bezocht. Ze prijst vooral de behulpzaamheid en gastvrijheid. “Als je de weg vraagt lopen hele groepen met je mee en men is echt opgelucht als je goed aankomt.” Sinds haar terugkeer in Nederland werkt ze op de redactie van de NOS.

(Eritrea, 1975) is een Eritrees-Ethiopisch-Britse romanschrijver. Zijn debuut Als gevolg van liefde (2010), genomineerd voor de Commonwealth Writers' Prize en vertaald in meer dan 20 talen, is een liefdesverhaal dat zich afspeelt in Jedda. Silence is My Mother Tongue (2018) werd genomineerd voor de Orwell Prize for Political Fiction 2019. Deze tweede roman gaat over Saba, een meisje in een Oostafrikaans vluchtelingenkamp. Verstoken van school en haar boeken, worstelt ze om haar eigen bestaan zin te geven en dat van haar broer te beschermen. Beide verzetten zich tegen de rollen opgelegd door hun gender en leefwereld. Addonia heeft in zijn woonplaats Brussel een opleiding creatief schrijven opgericht voor vluchtelingen en asielzoekers: de Asmara-Addis Literary Festival (In Exile). Ook initieerde hij  met Specimen Press een competitie en literaire prijs: To Speak Europe in Different Languages, een hybride en collectieve schrijfwedstrijd.

(India, 1984) is schrijver, criticus en vertaler. Ze is redacteur van Extra Extra Magazine en doceert aan de afdeling Creative Writing bij Artez University of the Arts. Ze schrijft regelmatig over literatuur (o.a. voor De Groene Amsterdammer, NRC en De Nederlandse Boekengids) en publiceerde vertalingen, essays en fictie.

(Australië, 1950), activist en auteur van de internationaal succesvolle, bekroonde romans Plains of Promise (1997), Carpentaria (2006) en The Swan Book (2013), publiceerde drie non-fictieboeken: Grog War (1997), een verslag over hoe de Aboriginal-gemeenschap zich organiseert tegen alcoholmisbruik, Take Power Like This Old Man Here (1998), over de landrechtenstrijd van de Aboriginal gemeenschap en Tracker (2017), een collectief storytelling eerbetoon aan Tracker Tilmouth, pleitbezorger en activist voor de verbetering van de juridische en economische positie van de Aboriginals. Wright is lid van de Waanyi Nation, gelegen in de hooglanden bij de Noord-Australische Golf van Carpentaria, dat zich in 2020 onafhankelijk verklaarde.

is vocalist en zanger van soul-, jazz- en popsongs. In 2019 bracht ze samen met bassist Vincent Arp haar debuut-EP Sunshine's Got the Blues uit met songs over "letting go of what you think you need to be and trusting that everything will be fine if you stay connected to the core of life: love".

(VK, 1990) is een literaire video-essayist, dichter en criticus bekend van haar veelbekeken Just Kiss My Frog-YouTubekanaal (sinds 2007, bijna 7 miljoen weergaven) met boekbesprekingen, toptienlijsten, poëzievoordracht en persoonlijke vlogs. In 2019 publiceerde ze Doom Rolled in Glitter, een bundel met twintig gedichten over de hoogte- en dieptepunten in het leven van een twintiger (denk aan: vriendschappen, identiteitscrises, klimaatverandering onder ogen zien, de eerste liefde). Norms studeerde Engelse literatuur aan de Aberystwyth University in Wales.

(Nederland, 1994, eigen naam Adam Bais) is een muziekartiest en woordkunstenaar met meer dan 400K streams op Spotify die zich ooit omschreef als filosofisch rapper die hiphopmuziek maakt. Maar hij is veel meer dan dat. Luister naar zijn eerste soloalbum Praten Over Leven (2017), vol hiphop grooves, hints naar collega-rappers en vooral een sterke mix van muzikale genres. Of naar zijn tweede album Behave (2018) waarop hij op soulvolle beats de Nederlandse ‘normaal-doen’-mentaliteit bekritiseert. In 2019 scoorde Fro met de EP In the City, over identiteit, gentrificatie, liefde en spiritualiteit in een wereld waar geld en status boven alles gaat, in 2020 gevolgd door zijn EP I Love Them.

(1973) is dichter, essayist en illustrator van haar literaire werk. Ze won twee maal de Herman de Coninckprijs; in 2011 voor het dichtdebuut Vuurdoorn me en in 2013 voor de De oksels van de bok. In 2015 verscheen Dit is geen theater meer. Kenmerkend voor haar poëzie is haar erotische of meer in het algemeen zinnelijke en zintuiglijke benadering. Haar bundel Niemandslandnacht is een ‘crime-poem’ over een gedeelde stad waar weinig is wat het lijkt: een wereld van extremen, exotisch, maar vaak ook akelig herkenbaar. De bundel werd bekroond met de Jan Campert-prijs 2018. In 2020 verscheen haar bundel De bruidsvlucht en publiceerde ze onder meer het lange gedicht Een nieuwe biotoop in Zwemlessen voor later, een klimaatpoëziebundel met werk van 160 Nederlandse en Vlaamse dichters.

is schrijver, feministe en programmamaker met veel interesse in het Midden-Oosten. Ze is verbonden aan de Universiteit van Amsterdam als projectmanager inclusie en aan het Winternachten internationaal literatuurfestival Den Haag als programmamaker. Haar debuut De vergeten geschiedenis van mijn grootvader Sulayman Hadj Ali (2015) gaat over de ontdekking van de memoires van haar grootvader. In dit boek vertelt ze haar zoektocht naar zijn levensverhaal, dat zich voltrok in de periode van de Eerste Wereldoorlog, toen haar opa dienstplichtig soldaat was; een tijdperk met directe invloed op het heden. Haar gedicht Moederhuis is bekroond met de El Hizjra Literatuurprijs. Halaceli heeft als researcher en tolk gewerkt voor onder meer Zomergasten, OVT en Langs de grenzen van Turkije van de VPRO. Ze werkt aan haar tweede boek.

(1968) is programmamaker, schrijver, organisator, lezinggever en podcaster, voornamelijk op het gebied van film, regelmatig in combinatie met literatuur. Koning Film is het door haar opgezette collectief van sprekers over film. Heywegen schreef onder andere The other director, een boek over directors of photography, ze werkte mee aan Passie voor Cinema (Frans Westra) over 40 jaar filmvertoning in Nederland en was redacteur en journalist voor filmtijdschrift Skrien. Tegenwoordig schrijft ze regelmatig voor de websites van Netherlands Society of Cinematographers en literair magazine Elders.

(Duitsland, 1971) is een cultuurwetenschapper, journalist en auteur die schrijft over seks, gender, postkolonialisme, macht en racisme. Haar dissertatie over de cultuurgeschiedenis van vrouwelijke geslachtsdelen verscheen als Vulva. Die Enthüllung des unsichtbaren Geschlechts (2009), een pionierwerk over dit thema. Sinds 1996 schrijft Sanyal features en hoorspelen voor de Duitse zender WDR, en publiceert ze essays en artikelen in onder meer The Guardian en een aantal Duitse magazines. In haar studie Vergewaltigung. Aspekte eines Verbrechens (2016, Engelse vertaling Rape. From Lucretia to #MeToo, 2019) toont ze dat denken over verkrachting een lange en opmerkelijk consistente geschiedenis kent. Haar romandebuut Identitti (2021) over identiteitspolitiek, gaat over een student en haar Postkoloniale Studies-docent die niet de persoon van kleur is die ze pretendeert te zijn.

(1978, Argentinië) publiceerde vanaf 2002 een internationaal hoog gewaardeerd oeuvre van drie bundels met korte verhalen, een roman en een novelle. Haar werk is in meer dan twintig talen vertaald. Ze woont in Berlijn. Haar debuutroman Distancia de rescate (Gif, 2014) is een meeslepende samenspraak van twee moeders tegen een dreigende achtergrond van milieuproblemen. In de roman Kentukis (Duizend ogen) zijn schattige robotjes een rage. Ze zien er uit als dieren die troost, vriendschap of huiselijkheid bieden. Maar de cameraatjes in de ogen registreren alles, en alles wordt via internet op afstand gecontroleerd door een onbekende: Schweblin raakt een gevoelig punt in een tijd van internetgiganten en sociale media die alles van ons weten.

is programmamaker en projectcoördinator van literaire evenementen. Voorheen werkte ze als uitgever en redacteur bij diverse uitgeverijen. Tegenwoordig werkt ze als artistiek en zakelijk leider van het literatuurfestival Meet Me at the Lighthouse op Schiermonnikoog, en als programmacoördinator en programmamaker bij Writers Unlimited voor het Writers Unlimited internationaal literatuurfestival Den Haag en de maandelijkse Writers Series.

(Amsterdam 1971) is een van de succesvolste Nederlandse schrijvers, ook in het buitenland. De productieve romancier, columnist, essayist, dichter en scenarist woont en werkt voornamelijk in New York. In zijn fictie beschrijft hij thema's als geloof, ouderschap, liefde en relaties. In zijn essays en columns, debatten en optredens zoekt hij graag de polemiek op over actuele kwesties. Na zijn romandebuut en internationale doorbraak met Blauwe maandagen (1994) volgen veelbesproken, bekroonde en internationaal succesvolle romans als Fantoompijn (2000), De asielzoeker (2003), Tirza (2006), Onze oom (2007), Huid en haar (2010), Moedervlekken (2016) en Bezette gebieden (2020). Ook publiceert hij tussen 2000 en 2008 romans en essays onder het pseudoniem Marek van der Jagt. Grunberg krijgt voor zijn romans en verhalen de P.C. Hooft-prijs 2022. De jury van de prijs noemt de auteur "een schrijver die ongeëvenaard is in ambitie, productiviteit en intellectuele kracht".

is een icoon van de Britse spoken word scene, geliefd Engels dichter en performer, sociaal en politiek activist en radiomaker. Begin jaren negentig brengt ze haar eerste CD's en DVD's uit met poëzievoordracht en registraties van haar live-optredens; een reeks die ze continu uitbreidt, zoals met The Lockdown E.P. in 2020. Haar gedichten, essays en korte verhalen zijn opgenomen in tientallen verzamelbundels. Vanaf 2011 verschijnen de dichtbundels Under the Pier en Fishing In The Aftermath - Poems 1994-2014, en de jeugdmemoires Springfield Road. Voor haar Pessimism is for Lightweights - 13 pieces of courage and resistance (2018) liet ze zich inspireren door protesten en demonstraties over onder meer vrouwenrechten, gerechtigheid, sexisme, racisme, immigratie en identiteit. Haar romandebuut Mrs Death Misses Death verscheen januari 2021.

(België, 1996) rondde de Masters Westerse Literatuur, Literatuurwetenschappen en Europese Studies af aan de KU Leuven. Hij is journalist, recensent en columnist voor het Vlaamse weekblad Humo en het Vlaamse dagblad De Morgen, redacteur van Greenpeace Belgium en redactielid van het literaire tijdschrift dw b (Dietsche Warande & Belfort). Verder was hij de (eerste) 'Vlaamse Jonge Dichter des Vaderlands'. Hij publiceerde gedichten in De Revisor, deFusie, Hard// hoofd en Deus ex Machina. Xenomorf (2019), zijn debuutbundel, tekent hartstochtelijk en met veel taalplezier verzet aan tegen het sterven van de aarde door vervuiling, tegen almaar sneller produceren en maximalisatie van winsten. De bundel werd bekroond met de C. Buddingh'-poëzieprijs. In 2021 verscheen zijn debuutroman De lichtjaren.

(1989) werkt sinds 2015 op de redactie van De Groene Amsterdammer. In zijn boek Een beter milieu begint niet bij jezelf (2020) betoogt hij dat nadruk op 'groen' consumentengedrag de grote vraagstukken buiten beschouwing laat en de ware schuldigen buiten schot. Terwijl wij onze ecologische voetafdruk proberen te verkleinen, blijft de fossiele industrie doodleuk doorgaan met het oppompen van olie. Terwijl wij elkaar vliegschaamte aanpraten, blijven overheden luchtverkeer subsidiëren. In plaats van met het beschuldigende naar elkaar te zwaaien, moeten we de echte verantwoordelijken verantwoordelijk houden. Het bestrijden van de klimaatcrisis vergt, kortom, politieke actie. Tielbeke studeerde Internationale Betrekkingen in Groningen en Filosofie in Antwerpen en Nijmegen. Voor De Groene schrijft hij vooral over klimaatverandering, sociale bewegingen en democratische vernieuwing.

(Hoorn, 1980) is beeldend kunstenaar, filosoof, schrijver en singer-songwriter. Na publicaties van korte verhalen en poëzie in literaire tijdschriften als De Revisor en Tirade verscheen in 2011 haar debuutroman Het schuwste dier over het verwerken van een plotseling sterfgeval. In Dagpauwoog (2013) verzeilt het hoofdpersonage uit dierenliefde in het grensgebied tussen idealisme en terreur; en Het vogelhuis (2016) portretteert de vergaande passie voor vogels van de Britse Gwendolen Howard. In 2017 verscheen De soldaat was een dolfijn, een essay over politieke dieren. In 2018 werd haar de Halewijnprijs toegekend voor haar oeuvre. Na een filosofische verhandeling over depressie, De grenzen van mijn taal, de roman Voorwaarts en de academische studie When Animals Speak: Towards an Interspecies Democracy (alle 2019), publiceerde ze in 2020 haar roman De nieuwe rivier, een magisch-realistisch moordmysterie.

(Tilburg, 1977) is schrijver, dichter, columnist en literair vertaler. Ze schrijft korte verhalen, theaterteksten en poëzie, en vertaalt poëzie uit het Arabisch naar het Nederlands. Haar poëzie en columns verschijnen regelmatig in literaire tijdschriften als De Gids, Het Liegend Konijn, Tirade en Poëziekrant. Ze stond op festivals als Poetry International, Globale in Bremen, Writers Unlimited, Read My World, Felix Poetry Festival in Antwerpen en de Nacht van de Poëzie. Ze is medeoprichter en artistiek leider van theatergroep Landgenoten waarvoor ze de theatertekst Club Paradis (2016) schreef, opgevoerd in Nederland en Duitsland. Haar debuutbundel oeverloos verscheen in 2022 bij uitgeverij Pluim.

(Marokko, 1973) is journalist, columnist, vertaler, researcher en programmamaker. Ze publiceert in diverse media (waaronder NRC en Linda) en heeft haar eigen online glossy voor bourgondische cultuurminnaars, Aicha Qandisha. Ze stelde een bundel samen met verhalen over Arabische vrouwen, Achter de Sluier (1999); in 2013 verscheen haar boek Arabieren kijken, over ‘gewone’ mensen in de Arabische wereld. Ze maakte tv-programma's voor diverse omroepen, waaronder de documentaireserie Seks en de Zonde (met Femke Halsema). Samen met Michelin-sterrenkok Soenil Bahadoer schreef ze Spicy Chef (2020) en Streetfood (2022), twee culinaire boeken met verhalen en Surinaams-Indiase recepten. In 2022 verschenen ook van haar hand: haar ‘levenswerk’ (in Bouazza’s eigen woorden) Een koffer vol citroenen, een requiem voor en portret van haar moeder en Arbeidsmigranten in Nederland.

(Rotterdam, 1984) schrijft romans, literaire nonfictie en essays in o.a. Vrij Nederland, Het Parool en NRC Handelsblad. Voor zijn roman Stinknegers (2006), waarin de hoofdpersoon solo door West-Afrika reist, ontving hij de Dick Scherpenzeelprijs. Verder publiceerde hij o.a. Het leven is verschrikkulluk (2005), It's Amaaazing (2006), Miracoloso (2008), De grootsheid van het al (2013) en Dagboek van een puber (2018). In Jaguarman; Mijn vader, zijn vader en andere Surinaamse helden (2020), een mix van fictie, nonfictie en reisverhaal, spreekt hij in Suriname met archeologen, dansleraren en wintipriesters, en maakt kennis met Surinaamse schrijvers, denkers en verzetshelden zoals Anton de Kom, Papa Koenders en Bram Behr. Hij ontving in 2022 de Anna Blaman-prijs voor zijn hele oeuvre. In 2023 verscheen zijn Boekenweekessay Boto Banja of: het geheime genootschap der dansende schrijvers.

(Zimbabwe, 1959) is naast succesvol filmmaker ook een bekroond schrijver van romans, toneelstukken en korte verhalen. Haar eerste verhalen en toneelstukken schreef ze begin jaren tachtig, gevolgd door haar romandebuut Nervous Conditions in 1988. Na studies medicijnen en psychologie in Engeland en Zimbabwe neemt haar carrière een wending als ze in 1989 naar Duitsland verhuist om aan de filmacademie in Berlijn te studeren; in de jaren die volgen produceerde, schreef en regisseerde ze speelfilms en documentaires die zowel in Zimbabwe als op internationale filmfestivals met succes vertoond werden. In 2006 publiceerde ze de roman The Book of Not, en in 2018 This Mournable Body, geselecteerd voor de shortlist van de Booker Prize 2020. De drie romans vormen een aangrijpende trilogie rond hoofdpersonage Tambuzai, en tegelijk een rauw en openhartig portret van de Zimbabweaanse samenleving.

(Tunis, 1960) is schrijver, essayist, reiziger, veelgevraagd debatvoorzitter. Hij publiceerde fictie en non-fictie, was directeur van De Balie, en oprichter van de literaire boekhandel Perdu en van het cultureel centrum De Tolhuistuin, allebei in Amsterdam. Hij acteerde met Enkidu Khaled in de door hun gezamenlijk gerealiseerde documentaire theatervoorstelling Bagdad. Uit nieuwsgierigheid naar hoe kunstenaars na een crisis de stad opnieuw uitvinden reisde hij naar Sarajevo, Beirut, Tirana, Algiers, New York, Kiev, Jakarta en Qamishlo. Op uitnodiging van PAX schreef hij Srebrenica & PAX 1995-2020, een overzicht van 25 jaar steunverlening aan de Vereniging Vrouwen van Srebrenica door het IKV en PAX, naar aanleiding van de genocide in Bosnië. In 2021 verscheen Gastvrijheid, waarin hij in een mix van reisverhalen, observaties, herinneringen en verbeelding op zoek gaat naar de kunst van de gastvrijheid.

(Egypte, 1967) is een feministisch auteur, commentator en een dwarsbomer van patriarchaat. Haar debuut Hoofddoek en maagdenvlies: waarom het Midden-Oosten een sexuele revolutie nodig heeft (Headscarves and Hymens: Why the Middle East Needs a Sexual Revolution, 2015) richt zich tegen patriarchaat in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. In haar tweede boek The Seven Necessary Sins For Women and Girls (2019) breidt ze dit dwarsbomen uit naar de hele wereld. Haar commentaren verschenen in media overal ter wereld. Ze maakt video-essays onder de naam FEMINIST GIANT, hetgeen ook de titel is van de nieuwsbrief die ze heeft opgericht en waarvan ze hoofdredacteur is.

is schrijver, actrice en theatermaker. Ze debuteerde in 2011 met de roman Zehra, over een Turks meisje dat verstoten wordt omdat ze ‘anders’ is. In al haar werk staat één vraag centraal: hoe verhoud je je tot andersdenkenden zonder jezelf te verloochenen? Oral speelde als actrice in Oesters van Nam Kee, Combat, Hertenkamp en Baantjer. Verder toerde ze met Gesluierde Monologen door Nederland, België en Amerika. Een van de monologen - over een vrouw die het contact met haar man kwijt is - schreef ze zelf. In 2010 ging Retour Hollands Spoor in première, haar tweede toneelstuk voor Het Nationale Toneel, dat ze schreef met Gerardjan Rijnders. In 2020 was Oral gast in het televisieprogramma Zomergasten.

(Liberia, 1973) is romanschrijver, essayist, journalist en filmcriticus. Zijn debuutroman Het land van de vaders (1999) is deels gebaseerd op de verhalen van zijn grootmoeder en gaat over de clash tussen uit de VS teruggekeerde slaven en andere Liberianen. De roman De Zwarte Napoleon (2015) portretteert Samori Touré, die in de 19e eeuw het Wasulu-rijk stichtte in westelijk Afrika. Journalistiek werk, waaronder filmrecensies, is gepubliceerd in onder meer The New York Times, Trouw en One World. Met Ebissé Rouw stelde hij de verhalenbundel Zwart (2018) samen met Afro-Europese literatuur uit de Lage Landen. In 2021 verscheen Ongekende liefde, waarin hij zijn levensverhaal vertelt aan zijn tienjarige dochter Bendu. Sherifs Engelstalige historische roman The Emperor's Son (2023) volgt Zaiwulo, een wonderkind dat traint bij de wijze Talata van de Haidarah-familie in Musadu. Verstrikt in de intriges van keizer Samori, groeit Zaiwulo uit tot een geducht soldaat.

is een jonge dichter uit Den Haag die tijdens Winternachten festival 2017 deelnam aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Kjell droeg zijn gedicht voor tijdens Winternachten 2017. Hij was destijs leerling van De Populier in Den Haag en studeert nu aan de Nederlandse Fotovakschool Rotterdam.

is een jonge dichter uit Den Haag die tijdens Winternachten festival 2019 de Jonge Campert-prijs won. Zij nam najaar 2018 deel aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Mirle droeg haar gedicht voor tijdens Winternachten 2019. Als een van de drie finalisten won zij tijdens het Schrijversfeest de Jonge Campert-prijs voor beste dichter-scholier. Ze was leerling op Dalton Den Haag en studeert Social Work aan de Haagse Hogeschool.

is een jonge dichter die tijdens Winternachten festival 2018 de finale van de Jonge Campert-prijs haalde. Zij nam najaar 2017 deel aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Xiu Bin droeg haar gedicht voor tijdens het Schrijversfeest van het Winternachten festival 2018 als een van de drie finalisten van de Jonge Campert-prijs voor beste dichter-scholier. Ze is een leerling van het Dalton Den Haag.

is een jonge dichter uit Den Haag die tijdens Winternachten festival 2020 de Jonge Campert-prijs won. Hij nam najaar 2019 deel aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Stian droeg zijn gedicht voor tijdens Winternachten 2020. Als een van de drie finalisten won hij tijdens het Schrijversfeest de Jonge Campert-prijs voor beste dichter-scholier. Hij is leerling van de Vrije School Den Haag.

is een jonge dichter uit Den Haag die tijdens Winternachten festival 2019 de finale haalde van de Jonge Campert-prijs. Zij nam drie keer deel aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Noemí droeg haar gedichten voor tijdens het Schrijversfeest van het Winternachten 2019 als een van de drie finalisten van de Jonge Campert-prijs voor beste dichter-scholier. Tijdens het Winternachten festival 2020 kreeg ze een eervolle vermelding voor haar derde gedicht. Ze was leerling op Dalton Den Haag en studeert Scheikunde aan het Universiteit van Leiden.

is een jonge dichter die tijdens Winternachten festival 2017 de eerste Jonge Campert-prijs won. Zij nam najaar 2016 deel aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Paula droeg haar gedicht voor tijdens Winternachten 2017. Als een van de drie finalisten won zij tijdens het Schrijversfeest de Jonge Campert-prijs voor beste dichter-scholier. Ze was destijds leerling van het Edith Stein College in Den Haag en studeert nu aan de Wageningen University & Research.

is een jonge dichter uit Den Haag die tijdens Winternachten festival 2018 de Jonge Campert-prijs won. Hij nam najaar 2017 deel aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, Haags Dichtersgilde en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Sumai droeg zijn gedicht voor tijdens Winternachten 2018. Als een van de drie finalisten won Sumai tijdens het Schrijversfeest de Jonge Campert-prijs voor beste dichter-scholier. Hij was destijds leerling van het Edith Stein College in Den Haag.

is een jonge dichter uit Den Haag die tijdens Winternachten festival 2020 de finale van de Jonge Campert-prijs haalde. Amanou nam najaar 2019 deel aan Spot on Young Poets, het educatieproject van Writers Unlimited, dichter Diann van Faassen en Museum Meermanno | Huis van het Boek. Tijdens dichtworkshops op Haagse middelbare scholen krijgen leerlingen les in dichten en voordracht. Amanou droeg een gedicht voor tijdens Winternachten 2020 en werd tijdens het Schrijversfeest tweede in de finale van de Jonge Campert-prijs voor beste dichter-scholier. Amanou was destijds leerling van Dalton Den Haag en studeert nu Biomedische Wetenschappen aan de Universiteit van Leiden.

(Den Haag) is dichter, schrijfdocent, stadsgids en programmamaker. Ze geeft workshops poëzie en performance op scholen en bij culturele organisaties. Werk van Diann is opgenomen in diverse verzamelbundels en heeft vaak een link met de stad Den Haag. In de tijd die overblijft neemt ze je als stadsgids mee op een poëtisch rondje Den Haag waarbij ze de mooiste plekjes voorziet van verrassende verhalen. Voor het Writers Unlimited begeleidt ze leerlingen van Haagse scholen bij het jaarlijkse educatieve programma De Stem van de Stad. Diann wandelt met leerlingen door Den Haag en vertelt verhalen. Ze inspireert hen bij het schrijven van een Zeer Kort Verhaal over hun visie op en band met de stad. Diann introduceert de leerlingen vervolgens bij hun optreden in het festival.

Instagram @diannvanfaassen

(Brazilië, 1957) groeide op in Brazilië en Hongarije. Ze is een schrijver, essayist en criticus die in 2007 haar fictiedebuut maakte met Esti iskola (Night School: A Reader for Grownups, 2019), gevolgd door Amikor még csak az állatok éltek (When There Were Only Animals, 2012, Als nur die Tiere lebten, 2014). Haar recentste bundel met korte verhalen is Lehet lélegezni! (2019, Weiter atmen, 2020). Haar fictieve oeuvre is vertaald naar meerdere tal waaronder Engels, Duits, Spaans, Portugees en Italiaans. Bán is ook een productief auteur van esssays en kritieken over literatuur, kunst en beeldcultuur. Ze publiceerde onder meer de bundels The Turul Bird and the Dinosaur (2018). Exposed Memories: Family Pictures in Private and Collective Memory (2010, als co-auteur), Test-Packing (2008) en Amerikáner (2000). Haar recentste non-fictiepublicatie is Der Sommer unseres Missvergnügens (The Summer of Our Discontent, 2019, transl. by Terézia Mora). Ze leeft en werkt in Boedapest, waar ze als Associate Professor doceert aan de Faculteit voor Amerika-studies van de Eötvös Loránd-universiteit.

(Namibië, 1988) is een singer-songwriter geliefd om haar soepele en krachtige stem. Haar roots liggen in Namibië en België, maar ze groeide voornamelijk op in Nederland. Ze brengt in haar werk deze werelden samen, en heeft met haar muziek op festivals over de hele wereld gespeeld. Haar muziek geeft troost en getuigt van een sterke sociaal bewustzijn. Ze richtte in 2019 de all female band Miss Catharsis op. Als antropoloog (BA) en musicoloog (MA) heeft ze zich gespecialiseerd in eigentijdse Namibische urban muziek.

(Rotterdam 1976) spreekt zich als schrijver, theatermaker, regisseur, performer en action writer uit als idealist. Als theatermaker creëerde ze haar eigen genre: stand-up philosophy. Ze maakt geen theater over een betere wereld, maar maakt een betere wereld in het theater. Van Dolron schrijft bijna al haar stukken zelf, en de teksten van haar voorstellingen Liefhebben en WIJ zijn in boekvorm uitgegeven. Ze staat vaak alleen op het podium, soms met anderen zoals Steve Aernouts (Sartre zegt Sorry, Wat nodig is, WIJ) en Lizzy Timmers (Walden Revisited, Mogelijkheden). Hiernaast regisseert Laura, zoals de voorstellingen van Emilio Guzman (Een dunne dekmantel, Alle mensen verzamelen!). Sinds 2015 is Laura van Dolron ook action writer. Bij allerhande bijeenkomsten, van het Theaterfestival tot een workshop voor de politie, reflecteert zij live op wat zij ziet en vangt zij met de blik van een buitenstaander het evenement in slimme en grappige taal.

(Curaçao, 1983) won voor haar poëziedebuut Habitus (2018) alle grote poëzieprijzen waaronder de Herman de Coninck-prijs en de C. Buddingh’-prijs. Haar opzienbarende, existentialistische bundel gaat over Curaçao, haar eigen positie als (zwarte) vrouw, als migrant, als buitenstaander en over thuis-zijn. Ze studeerde Writing for Performance aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Fabias’ stijl kenmerkt zich door afwisseling, zowel inhoudelijk als stilistisch. De Groene Amsterdammer schrijft hierover in 2018: “Fabias durft alle hoeken en gaten van de poëzie als kunstvorm te benutten, de gedichten zijn dan weer kort en lyrisch, dan weer verhalend en lang, nu eens helder en toegankelijk en dan weer hermetisch en experimenteel.” Habitus is ook uitgegeven in Frankrijk, Italië, Duitsland, Argentinië en de VS. Fabias vertaalde dichtbundels van de Britse dichter Warsan Shire en Nobelprijswinnaar Louise Glück.

(VS, 1960) is president van PEN International. Ze schreef vijf romans, waaronder Prayers for the Stolen (in 2014 hier verschenen als Gebed voor de vermisten). Het boek was New York Times Book Review Editor’s Choice en stond op vele 'Beste boeken van het jaar-lijstjes'. In 2018 verscheen Gun Love, een actuele roman over daklozen, de Amerikaanse liefde voor wapens en de wanhoop van mensen aan de rand van de samenleving. Ze publiceerde een aantal dichtbundels waaronder The Next Stranger. Clement schreef ook de cultklassieker Widow Basquiat, over Jean Michel Basquiat en het leven in New York City begin jaren '80. Ze is lid van de prestigieuze Mexicaanse 'Sistema Nacional de Creadores' en ontving een NEA Fellowship, een bekroning van de Amerikaanse National Endowment for the Arts. 

(1991) is choreograaf en danser. Hij volgt de dansopleiding aan het ROC in Utrecht en wordt in 2013 wereldkampioen experimentele dans op het Franse kampioenschap Juste Debout. In 2016 richt hij in Rotterdam het dansgezelschap Amenti op, waar hij bewegingsworkshops en optredens geeft. Sinds 2015 is hij lid van ISH Dance Collective. In 2019 gaat zijn debuutvoorstelling Ayahuasca in premiere.

is moderator, schrijver en theatermaker. Bij De Balie maakte Frese succesvolle programmaseries als De Vrijheidslezing, Grote Denkers en Generatie IK. In 2018 schreef en speelde ze voor Theater Na de Dam haar eerste solovoorstelling, Retourtje Polen. Ze schrijft aan een historische familieroman over haar Joods-Molukse wortels (verwacht: 2021 bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar). Of ze nu schrijft, theater maakt, een debat leidt of een programma maakt, haar uitgangspunt is altijd om een diversiteit aan verhalen, geschiedenissen en meningen bij elkaar te brengen.