(Zwolle, 1984) is de rappersnaam van Glenn de Randamie. Typhoon begon op z’n vijftiende in Rudeteenz en drie jaar later verschenen zijn eerste eigen nummers op Vet verse flows. In 2004 won hij de Grote Prijs van Nederland. In 2007 maakte hij zijn eerste soloalbum, Tussen licht en lucht. Twee jaar later richtte hij met vier rappersvrienden de Fakkelbrigade op, won hij de Zilveren Harp en maakte een EP met New Cool Collective waarmee hij ook optrad. Ook reisde hij met een groep jongeren naar Kenia en deed hij mee aan een theatertournee. In 2014 verscheen zijn tweede soloalbum Lobi Da Basi, met de single Hemel Valt. Datzelfde jaar werd hij de ‘huisband’ van De Wereld Draait Door. In 2015 werd Lobi Da Basi bekroond met een Gouden Plaat en kreeg hij twee Edisons. Typhoon, die als stotteraar woordkunstenaar werd, werkt nu ook als coach om mensen te leren omgaan met hun onzekerheden.

(Leidschendam, 1973) is dichter, vertaler en docent aan de Universiteit van Stellenbosch, Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 2000 met de dichtbundel Zijn opkomst in de voorstad. In de loop der jaren werden zijn dichtbundels vaak bekroond of genomineerd voor meerdere belangrijke prijzen, en verschenen vertalingen in onder meer Engels, Afrikaans, Frans, Chinees, Indonesisch en Zweeds. Voor de bundel Kooi ontving hij in 2008 de Jan Campert-prijs en de Ida Gerhardt Poëzieprijs. Zijn werk is soms humoristisch, soms zakelijk en tegelijk vol absurde vondsten. In 2014 verscheen zijn, opnieuw veelbekroonde bundel Mens Dier Ding. In 2021 publiceerde hij de persoonlijke bundel Wie was ik?, waarvoor hij de Herman De Coninckprijs kreeg. Dat zelfde jaar kreeg Alfred Schaffer de P.C. Hooft-prijs, de grootste jaarlijkse oeuvreprijs in de Nederlandse letteren, toegekend.

(Marken, 1974) is tv-presentator, fotomodel en schrijver. Onlangs verscheen Waarom ben je niet bij mij, een bloemlezing met liefdesgedichten: van klassiekers als Kloos, Slauerhoff en Bloem, tot jonge dichters van nu zoals Van Heemstra, Mohlmann en Deckwitz. Boomsma zwierf in zijn jonge jaren als domineeszoon door Nederland en studeerde psychologie en communicatie in de VS. Hij debuteerde op tv bij Veronica en stapte over naar de EO nadat hij samen met zijn vader en broer een boekje had geschreven over geloofsvragen. Een van de opvallendste programma’s die hij maakte was 40 dagen zonder seks. De relatie met de EO bekoelde nadat Boomsma zich schaars gekleed had laten fotograferen voor L’Homo, een eenmalige uitgave van LINDA. Enige tijd later vertrok hij naar de KRO waar hij verschillende programma’s over homoseksualiteit presenteerde. In 2011 verscheen zijn debuutroman Relishow, over een populaire evangelist die de liefde van Jezus vooral in fysieke zin propageert. In januari 2014 verschijnt Troost, zijn essay voor de Maand van het spirituele boek van de CPNB.

(Irak, 1971) ontvluchtte zijn land in 1998 na een studie bouwkunde, kreeg asiel in Nederland en kon zich hier in 2007 legaal vestigen. Inmiddels zijn er dichtbundels, romans, waaronder Dorstige rivier (2008), en boeken met columns van hem verschenen. Hij ontving in 2000 de El Hizjra-literatuurprijs en in 2011 de Literatuurprijs van de Europese Unie. In 2013 verscheen 'Liever niet', antwoordt de liefde, een bundel met verrassende liefdeslyriek. In zijn roman Hoe ik talent voor het leven kreeg vertelt hij over zijn ervaringen tijdens zijn periode als asielzoeker in Nederland en is net in het Engels verschenen als Two Blankets, Three Sheets. Zijn gedichtenbundel Koelkastlicht (2016) kreeg een VSB Poëzieprijs-nominatie. Al Galidi publiceerde in 2017 het verhalenboek Duizend-en-een-nachtmerries en in 2018 de dichtbundel Neem de titel serieus. In februari 2020 verschijnt zijn nieuwste boek Holland.

(België, 1952) studeerde slavistiek in Gent en doceert Russische Literatuur en Grammatica in Antwerpen. Ze debuteerde in 1978 met de bundel Het karige maal, die bekroond werd met de Oost-Vlaamse prijs voor Letterkunde. In datzelfde jaar begon ze met de poëziereeks van het Masereelfonds te werken aan verspreiding van internationale poëzie. Ze vertaalde onder meer werk van Anna Akhmatova, Osip Mandelstam en Josef Brodsky. In 2007 tipte de Londense Poetry Society een bloemlezing met Engelse vertalingen van haar werk en ze ontving de Jan Campertprijs voor Winterhard. In datzelfde jaar verscheen de bundel Buitenland, die werd bekroond met de Herman de Coninckprijs – zowel die van de vakjury als de publieksprijs. Voor Ook daar valt het licht (2013) werd ze genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. De jury:’Van hee vindt een evenwicht tussen betrokkenheid op de wereld en individueel verlies, tussen oog voor de grote geschiedenis en intimistische waarneming. Deze dichteres is een vuurpijl: ze verlicht niets maar herinnert ons eraan dat het licht bestaat.’

(1978) is dochter van een Finse moeder en een Indonesische vader. Haar poëziedebuut Finse meisjes uit 2013 werd veelvuldig genomineerd voor literaire prijzen, o.a. de C. Buddingh'-prijs, en won de C.W. van der Hoogt-prijs en de Eline van Haaren-prijs. Volgens Wuck zelf zijn haar gedichten soms euforisch maar zinspelen ze ook op een grote leegte. Alledaagse situaties worden soms dreigend en eenzaamheid steekt snel de kop op. De dyslectische Wuck groeide op in Amsterdam, maar voelt zich thuis bij het absurdisme en de melancholie uit de noordelijke landen. Ze studeerde aan de Hogeschool Utrecht en aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Momenteel werkt ze aan haar eerste film. Verder geeft ze schrijfworkshops en is ze medewerker van Tirade. Met haar innemende optredens won ze het NK Poetry Slam en de jaarfinale van Festina Lente. Arnon Grunberg is fan van haar. Hij prijst Wuck om haar compacte wrangheid en leest haar gedichten voor het slapengaan.

(Den Haag, 1956) is psychiater, schrijver en dichter. Hij is een kleinzoon van de Surinaamse anti-kolonialist, nationalist  en verzetsstrijder Anton de Kom. Van zijn hand verschenen de dichtbundels Tropen (1991), De kilte in Brasilia (1995), Zebrahoeven (2001), Chocoladetranen (2004) en De lieve geur van zijn of haar (2008). Antoine de Kom was jarenlang als psychiater verbonden aan het Pieter Baan Centrum. In 2012 publiceerde hij Het misdadige Brein, waarin hij aan de hand van fictieve gesprekken met misdadigers uit de geschiedenis laat zien hoe rapportages van verdachten tot stand komen. Voor Ritmisch zonder string (2013) werd hij bekroond met de VSB Poëzieprijs.