(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(Georgetown, Penang, Maleisië, 1968) is een Maleisische schrijfster, actrice, fotografe en filmmaakster. Onlangs verscheen haar biografie Growing up with Ghosts, een verkenning van verdriet, van in persoonlijke en politieke geschiedenis en van bloedlijnen. Chauly publiceerde eerder twee dichtbundels: Going There and Coming Back (1997) en The Book of Sins (2007). In 2007 verscheen ook een verzameling korte verhalen, Lost in KL. Ze studeerde Engelse literatuur in Winnipeg in Canada en is al meer dan twintig jaar werkzaam in de kunst. Ze schrijft zowel in het Maleis als in het Engels. Chauly is van Chinese en Punjabi afkomst. Haar werk ontstaat uit de behoefte om verhalen te vertellen. Ze heeft gewerkt met gemarginaliseerde gemeenschappen, van prostituees en vluchtelingen tot inheemse bevolkingsgroepen. Ze verwerkt haar ervaringen zowel in proza als in film en fotografie. Ze houdt een blog bij op http://bernicechauly.wordpress.com/.

(Libanon, 1956) brak in 2004 internationaal door met haar debuutroman B as in Beirut. Het verhaal wordt verteld door vier verschillende vrouwen die moeten leren leven met de gevolgen van de burgeroorlog. Het meest indringend is het verhaal van Warda, die gek wordt van verdriet en schuldgevoel omdat haar vader is omgekomen bij een bomaanslag en die vervolgens ook nog haar dochtertje verliest. In haar tweede boek Wild Mulberries (2008) beschrijft Iman Humaydan het leven in een klein Libanees dorpje in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon Sarah is een jong meisje dat droomt van een betere toekomst en een ontmoeting met haar moeder, die haar dorp en de patriarchale regels die daar heersten ontvluchtte toen Sarah nog klein was. Iman Humaydan groeide ook op in een klein Libanees dorpje maar in een tolerante familie. Haar derde roman Hayawat Okhra (2010) verteld het verhaal van een vrouw die na jaren van ballingschap terugkeert en haar eigen stad en verleden reconstrueert. Hayawat Okhra komt eind 2011 uit in het Frans en Engels. Humaydan studeerde sociologie in Beiroet en is werkzaam als onderzoeker, journalist en zij initieert en implementeert ontwikkelingsprojecten op het Libenase platteland.

(Somalië, 1967) ontvluchtte haar geboorteland en belandde in 1987 in Nederland. Aanvankelijk wilde ze actrice worden, maar inmiddels is ze vooral bekend als schrijfster. In haar roman Een nagelaten verhaal (2009) beschrijft ze een jonge vrouw die na 23 jaar terugkeert naar haar geboorteland. Het wordt een emotioneel weerzien, wanneer blijkt dat het land is verwoest en er weinig meer van haar verleden te zien is. Yasmine Allas mengt zich regelmatig in het publieke debat in Nederland. Haar boek Ontheemd en toch thuis (2006) is een verzameling essays over het leven in multicultureel Nederland, die eerder in de Volkskrant verschenen. Ze neemt hierin geen blad voor de mond en weet de vinger vaak op de zere plek te leggen. Godsdienstfanatisme is in haar ogen de splijtzwam van de samenleving. Maatschappelijke misstanden spelen al een rol in haar werk vanaf haar debuutroman Idil, een meisje (1998). Hierin beschrijft ze het zware leven van een meisje in Somalië en stelt ze vrouwenbesnijdenis aan de kaak.

(Amsterdam, 1967) is fictie- en non-fictieschrijver, documentairemaker en recensent. In 1995 emigreerde ze naar Suriname en schreef Reishandboek Suriname. In 2005 verscheen haar debuutroman de Parbo-blues. In 2009 volgde de roman Solo, een liefde, over de ambities van twee geliefden in het koloniale Suriname en hun verlangen naar een beter leven. In 2011 schreef ze het jeugdtheaterstuk Bami Cola, opgevoerd in Paramaribo. Haar non-fictieboek Fansi’s stilte, een grootmoeder en de slavernij (2015) gaat over het leven van haar Surinaamse grootmoeder. In 2018 verscheen haar eerste lange documentaire Frits de Gids, waarin tradities van Marrons, nazaten van gevluchte slaven, centraal staan. In Plantage Wildlust (2020) beschrijft ze via verschillende personages het leven op een Surinaamse plantage aan het begin van de 20e eeuw, tijdens de periode van contractarbeid. De wilde vaart, verschenen in 2022, vertelt in teksten en beelden over een bootreis waarin Leuwsha en haar man over de Surinaamse wateren op zoek gaan naar hun eigen kern en de veerkracht van een volk. Tessa Leuwsha recenseerde voor de Ware Tijd-literair, schreef artikelen voor diverse media en nam deel aan internationale literaire festivals en diverse radio- en tv-programma’s. Ze werkt als cultureel attaché bij de Nederlandse ambassade in Paramaribo.

(Paramaribo 1962) volgde het Vrije Atheneum en het Instituut voor de Opleiding van Leraren (IOL), maar werd na veel omzwervingen beroepsmilitair. Hij schrijft al sinds zijn middelbare schooltijd en debuteerde met het verhaal Holland heeft ook takroesani dat in 1997 werd opgenomen in de bundel Het merkteken en andere verhalen, en in Mama Sranan : twee eeuwen Surinaamse verhaalkunst (1999) van Michiel van Kempen. In 2005 verscheen het als titelverhaal van een te Paramaribo uitgegeven bundel eigen verhalen. Het jaar daarna verscheen de bundel Holland maakt mensen gek (Holland menai ke pagl kare) en andere verhalen. In december 2007 verscheen de bundel Roodborstje en andere verhalen.

(Paramaribo, 1961) heeft als hobbies zijn lezen, zingen, liederen en gedichten schrijven. Ze verwierf bekendheid door haar deelname aan de jaarlijkse Surinaamse componistenwedstrijd Suripop, waarbij ze elke keer een finaleplaats wist te veroveren. Van 1985 tot 1989 trad ze regelmatig op als zangeres in de midnightshows van Hotel Torarica. Rond 1995 begon ze met het presenteren van concerten. Momenteel is ze presentatrice van het journaal bij de Surinaamse televisiestichting. Elke zaterdagmorgen presenteert ze bij Radio Apintie de Happy Familyshow . In december 2002 nam ze als zangeres en presentatrice deel aan het rouwliederenfestival Bar Puru in Den Haag, Nederland.

(Leiden, 1955) oogstte veel lof met zijn boeken over de njai, vrouwen in Nederlands-Indië die samenleefden en kinderen kregen met Nederlandse mannen. Baay debuteerde in 2006 met het deels autobiografische De ogen van Solo, over migratie en ontworteling van Indische Nederlanders. In 2012 verscheen Gebleekte ziel, een op historische feiten gebaseerde roman over de zoon van een Balinese edelman die naar Nederland wordt gestuurd om hem te 'bleken', te ontdoen van zijn inheemse identiteit. Daar werd wat gruwelijks verricht is een non-fictie boek over de onbekende geschiedenis van de slavernij in Nederlands Oost-Indië. In 2018 verscheen zijn documentaire roman Het kind met de Japanse ogen, een persoonlijke zoektocht en historisch onderzoek naar het leven zijn vader.