(Paramaribo, 1958 - Loenen aan de Vecht, 2012) debuteerde in 2011 als romanschrijver met een boek waarin hij het leven beschrijft van Badal, een migrant die, net als Ramdas zelf, een bevlogen, geëngageerd schrijver en columnist is. Populair onder de blanke Nederlanders, maar niet gelezen door zijn eigen mensen. De multiculturele samenleving en de positie van de journalist zijn terugkerende onderwerpen in zijn werk. Schrijver, journalist, film-, radio- en televisiemaker Ramdas groeide op in de Hindoestaanse gemeenschap in Suriname. Eind jaren zeventig kwam hij naar Nederland om sociale geografie te studeren. Hij werkte o.a. voor De Groene Amsterdammer en als columnist, essayist en correspondent in India voor NRC Handelsblad. Ramdas maakte diverse radio- en tv-programma’s zoals In Mijn Vaders Huis, een serie interviews over de botsing van culturen en de rol van de wetenschap en de media. Ze verschenen ook in boekvorm. Van 2003-2005 was hij directeur van debatcentrum De Balie in Amsterdam. In 2007 vestigde hij zich een jaar lang in Suriname en schreef er Paramaribo: de vrolijkste stad in de jungle (2009) waarin hij kritisch naar zijn geboorteland kijkt. Sinds september 2010 presenteerde hij het VPRO-opinieprogramma Z.O.Z. Hij overleed op 16 februari 2012.

(Turkije, 1968) is van Koerdische afkomst. In 2011 verscheen Dağın Ardına Bakmak (Looking Behind the Mountain), waarvoor ze de bergen introk om PKK-rebellen te interviewen: de eerste keer dat een schrijver de persoonlijke verhalen en trauma’s van de Koerdische strijders optekende. In 2011 verscheen ook Doğunun Kapısı: Diyarbakır (The Gate of East: Diyarbakir) een portret van de 3000 jaar oude hoofdstad van Koerdistan. Ook als columniste van de Engelstalige krant Zaman schrijft Matur regelmatig over de Koerdische kwestie. Verder is ze voorzitter van een culturele stichting, de Diyarbakır Cultural Art Foundation. Ze leidt maatschappelijke projecten voor vrouwen, kinderen en jongeren en maakt een tv-programma over cultuur, kunst en politiek. Ze studeerde rechten aan de Universiteit van Ankara. Sinds de publicatie van haar eerste dichtbundel in 1996, Rüzgâr Dolu Konaklar (Van Wind Vervulde Landhuizen) creëert ze haar eigen mythologie - geïnspireerd door eeuwenoude Soefitradities uit haar geboortestreek. Inmiddels heeft ze zes poëziebundels op haar naam staan en een bundel met door haar vertaalde gedichten. Haar werk is vertaald in zeventien talen.

(Turkije, 1946) wordt door Orhan Pamuk 'de spreekbuis van onze fantasieën, de vrijste geest van ons proza' genoemd. In zijn scherpzinnige werk behandelt Vassaf uiteenlopende thema’s als arbeidsmigratie, geschiedschrijving– en vervalsing en het failliet van het kapitalisme. Vassaf, behalve schrijver ook een internationaal gerespecteerd psycholoog, verweeft verhalen met essayistische passages en filosofie en psychologie met literatuur. Vassaf is een leidend figuur in het publieke debat in Turkije. Hij heeft sinds 1997 een wekelijkse column in de krant Radikal. Een bundeling van deze columns verscheen in 2008 in boekvorm onder de titel Turkije, waar ben je?. De hel zij geloofd (1992), over de uitwerking van totalitarisme in het dagelijks leven, was een bestseller in Turkije en verscheen ook in het Engels. In 2008 werd het boek in het Russisch vertaald. Wij moeten nog gehoord worden uit 1983 werd in 2003 opnieuw uitgegeven en is vertaald in het Frans en het Duits. Het is een pionierswerk met scherpe observaties van Turkse arbeiderskinderen in West-Europa. Zijn meest recente boek is Mostari: A Bridge Keeper’s Diary, over de Mostar brug, die in de oorlog werd vernietigd en recent werd herbouwd. Het is in Vassaf's woorden 'een roman, een episch gedicht, en een love story van een voorbijganger die verliefd wordt op de brug'.

(1950, Libanon) werkte na zijn studie Arabische Literatuur tijdens de burgeroorlog als journalist in Beiroet, onder andere als correspondent voor de Arabischtalige krant al-Hajaat, die in Londen wordt uitgegeven. Momenteel is hij chefredacteur van de cultuurbijlage van het dagblad al-Moestakbal. Behalve met literatuur en cultuur houdt hij zich intensief bezig met de dagelijkse actualiteit in Libanon en het Midden-Oosten. Zijn commentaren op sociale en politieke gebeurtenissen verschijnen in Arabische en Europese kranten, waaronder Neue Zürcher Zeitung. In zijn literaire werk weigert Daoud zich in te laten met ‘de retoriek van heldendom en tragedie’ waartoe veel schrijvers over de Libanese burgeroorlog zich laten verleiden. In plaats daarvan richt hij zijn aandacht op de microkosmos. De meeste van zijn romans spelen zich af in Beiroet. The house of Mathilde (1983) beschrijft het leven van moslims en christenen in een flatgebouw in Beiroet. Daoud, die zelf is opgegroeid in een huis met moslims, christenen, Druzen en migranten uit Rusland en Armenie, schildert uiterst gedetailleerd het dagelijkse leven van de huurders. Tussen de regels door worden ongemerkt de achtergronden van de recente Libanese sociale en politieke geschiedenis zichtbaar. Daoud heeft twee verhalenbundels en negen romans geschreven.

(Rotterdam, 1974) is dichter, schrijver, acteur en regisseur. Hij debuteert als dichter hij in 2000 met 27 gedichten & Geen lied. Nasr speelt in films en tv-series en behoort tot het ensemble van International Theatre Amsterdam. Voor zijn acteren is hij tweemaal bekroond met de Louis d'Or. Ook schrijft hij toneel, columns, essays en opiniestukken, en is van 2009-2013 Dichter des Vaderlands. Zijn vertolking van Ischa Meijer in de tv-serie I.M. (2020), naar de roman van Connie Palmen, is bekroond met een Gouden Kalf. In zijn essaybundel De fundamenten (2021) maakt hij een balans op van een land in coronatijd; in Nasr compacter (2021) brengt hij het beste uit 20 jaar dichterschap bijeen. Hij speelt in de tv-serie Oogappels, die in 2023 de Gouden Televizier-ring wint. In 2023 maakt hij voor NTR een tv-serie over objecten uit zijn verzamelingen, Dr Nasrs Wunderkammer.

(Kaapstad, 1981) is een van de belangrijkste Zuid-Afrikaanse auteurs van dit moment. Ze schrijft in het Kaaps-Afrikaans, een spreektaal met Engelse woorden en straattaal. Haar eerste dichtbundel Noudat Slapende Honde (Nu de slapende honden, 2008) schetst een scherp beeld van leven in armoede. Santenkraam (2012) bevat verhalen in dichtvorm over een vissersdorp dat plaats moet maken voor een militair terrein. Mammie (2017) is een even liefdevolle als rauwe ode aan haar moeder. Chinatown (2021) komt opnieuw hard aan. Kamfer dicht beheerst, intiem en duister-humoristisch over geweld, de positie van vrouwen, liefde en ouderschap. Ze vertaalt Kirsty Applebaums Princess Minna-kinderboeken naar het Afrikaans: Die eenhoring-gedoente en Die betowerde woud (2023) en verzorgt Die maan is zwart (2022), een bundel met poëzie van Adam Small. Haar eerste roman Kompoun (2021) verschijnt 2024 in de Nederlandse vertaling door Alfred Schaffer die ook haar poëzie vertaalde.