(Worcester, 1953) is schrijfster, dichteres en voorvechtster van Afrikaanse vrouwen in de marge. Ze werkt aan de Universiteit van West Kaap, waar ze tevens een studie Vrouwen Studies volgt. Ferrus is lid van WEAVE (Women’s Education & Artistic Voice Expression), een kunstenaarscollectief in Kaapstad. Ze kreeg grote bekendheid door haar gedicht Tribute to Sarah Baartman, dat ze in 1998 in Utrecht schreef. Het gedicht werd vertaald en is gepubliceerd in de Franse overheidsdocumenten die nodig waren om de overblijfselen van Sarah Baartman – ofwel de Hottentot Venus, zoals ze in Europa in de negentiende eeuw bekend stond – vanuit Parijs te verschepen en uiteindelijk in 2002 in Zuid-Afrika te begraven.

(Bonaire, 1942) debuteerde in 2003 overtuigend met De Engelenbron, een roman die zich afspeelt in het kleurrijke oude stadsdeel Otrobanda op Curaçao. Zielinski is zoon van een Duitse vader en een Curaçaose moeder en groeide op in Curaçao. Na zijn opleiding in Nederland keerde Zielinski terug naar de Nederlandse Antillen waar hij werkte als onderwijzer. Op Curaçao voltooide hij zijn rechtenstudie waarna hij zich vestigde als advocaat. Hij is oprichter en redacteur geweest van het kritische tijdschrift Vitó, dat in de jaren zestig tegen het establishment op de Nederlandse Antillen ageerde. Begin jaren zeventig was hij korte tijd hoofdredacteur van het voormalige dagblad Beurs- en Nieuwsberichten.

(Utrecht, 1962) is een Nederlands schrijver, scenarist en beeldend kunstenaar. Zij debuteerde in 1995 met de verhalenbundel Begeerte die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs en de ECI prijs. Het titelverhaal werd bekroond met de Rabobank Lenteprijs voor literatuur. Haar eerste roman Gemis (1997) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Haar meest recente boek, Vallen is als Vliegen (2019), stond op de shortlist van de Bookspot Literatuurprijs 2019 en op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs 2020. De roman werd door NRC Handelsblad en Humo de beste Nederlandstalige roman van 2019 genoemd en eindigde als eerste in de eindejaarsspiegel van kranten en tijdschriften, bijeengebracht door boekhandel Athenaeum. Uphoff was redacteur van het literair tijdschrift De Revisor en bestuurslid en voorzitter van PEN Nederland. Als scenarist schrijft zij het speelfilmscenario Een Groot Geweld (Topkapi Films).

(1958, Indonesie) studeerde architectuur en economie aan de universiteiten van Jakarta en Udayana. Zijn gedichtenbundel Kita Bersaudara (1991) werd in het Engels vertaald onder de titel We Are All One en uitgegeven in 1996. Zijn nieuwste bundel heet Malam Cahaya Lampion. Tan Lioe Ie trad onder meer op in het Tasmanian Readers' and Writers' Festival en het festival Winternachten Overzee in Suriname (2006). Hij was Writer in Residence in Hobart in Tasmanië. Hij is actief in de Sanggar Mimum Kopi (SMK) community in Bali, en gastredacteur voor Coast Lines magazines en redacteur van CAK en Paradox.

(Paramaribo, 1948) is dichter, schrijver, voordrachtskunstenaar en doet schooltheater. Zij heeft twee gedichtenbundels uitgegeven: Akwenda Streven en Ma Awitya. 'Mijn grote inspiratiebron zijn de oma's uit de volksbuurt waar ik als kind gewoond heb. Verder alle alleenstaande moeders die hard moeten werken om hun kinderen op te voeden.' Zij werd diverse keren gehuldigd, onder meer toen zij in 1997 de Kwakoe Award kreeg voor haar bijdrage aan de Surinaamse kunst. Zij verzorgt workshops op basisscholen, mavo en havo. Ze werkt mee aan het Studium Generale van de hogeschool te Rotterdam. In Amsterdam is zij bezig met de workshop Life Lines. Haar thema's zijn: de kracht van de vrouw, apartheid, hoop, liefde en alles wat haar raakt.

(Suriname, 1949) is oud-welzijnswerker, oud-journalist, thans leraar Nederlands op een MULO-school. In het werk van Levens staat de mens centraal. Hij heeft een duidelijk mensideaal en wereldbeeld die hij niet voor zichzelf houdt, maar door zijn publicaties juist ter discussie stelt. Dichtbundels zijn Bezinning en strijd (1971), Mogelijk (1996), ... want nooit wordt alles gezegd (1998) en Wee het volk dat niet meer denkt (2002). Korte verhalen werden gebundeld in ... en toen was niets mooi meer (1997) en Met ons allen van het dwaalspoor af (2005). In 2001 verscheen het jeugdboek Lucenda verkoopt geschiedenis. Alphons Levens schrijft ook regelmatig voor tijdschriften en kranten.

(1956) heeft avontuurlijke en fantasievolle kinder- en jeugdboeken op haar naam staan. In 1993 ontving ze als eerste de Staatsprijs voor Jeugdliteratuur voor haar boek Nieuwe streken van koniman Anansi. Van huis uit is Ismene Krishnadath onderwijskundige. Naast een indrukwekkend aantal kinderboekjes schreef Ismene onder meer Satyem, het verhaal van een Javaanse immigrante (2e dr. 2005) en de eerste Surinaamse roman in het genre SF-fantasie De Legende van Çakuntela van het Groene Continent (2004). Voor jongeren schreef zij Veren voor de piai (1992) en De opdracht van Fodewroko (2001). Behalve als auteur is Ismene Krishnadath actief als uitgeefster van haar eigen werk en als voorzitter van Schrijversgroep '77.

(Paramaribo, 1953) behoort tot de nieuwe generatie Surinaamse schrijvers. Norma is de tweede vrouw die in Suriname de 1ste dan taekwondo heeft gehaald. Ze heeft meegespeeld in de eerste Surinaamse musical, 'Fri Libi' van Henk Tjon en Thea Doelwijt. Vroeger was zij onderwijzeres, nu is ze directie-secretaresse en psychotherapeute. Ze schrijft gedichten en korte verhalen waar ze in de toekomst mee hoopt uit te komen.

(Amsterdam, 1967) is fictie- en non-fictieschrijver, documentairemaker en recensent. In 1995 emigreerde ze naar Suriname en schreef Reishandboek Suriname. In 2005 verscheen haar debuutroman de Parbo-blues. In 2009 volgde de roman Solo, een liefde, over de ambities van twee geliefden in het koloniale Suriname en hun verlangen naar een beter leven. In 2011 schreef ze het jeugdtheaterstuk Bami Cola, opgevoerd in Paramaribo. Haar non-fictieboek Fansi’s stilte, een grootmoeder en de slavernij (2015) gaat over het leven van haar Surinaamse grootmoeder. In 2018 verscheen haar eerste lange documentaire Frits de Gids, waarin tradities van Marrons, nazaten van gevluchte slaven, centraal staan. In Plantage Wildlust (2020) beschrijft ze via verschillende personages het leven op een Surinaamse plantage aan het begin van de 20e eeuw, tijdens de periode van contractarbeid. De wilde vaart, verschenen in 2022, vertelt in teksten en beelden over een bootreis waarin Leuwsha en haar man over de Surinaamse wateren op zoek gaan naar hun eigen kern en de veerkracht van een volk. Tessa Leuwsha recenseerde voor de Ware Tijd-literair, schreef artikelen voor diverse media en nam deel aan internationale literaire festivals en diverse radio- en tv-programma’s. Ze werkt als cultureel attaché bij de Nederlandse ambassade in Paramaribo.

(Roué James Hupsel) is een bekende naam in de Surinaamse media wereld. Hij heeft jarenlange ervaring bij de radio. Met het schrijven van verhalen begon hij in 2001. Hij won met een kort verhaal de derde prijs tijdens het Kwakoe-festival in Nederland. Verhalen van hem verschenen in de Ware Tijd en in de bundel Considerations. Tijdens '1001 identiteiten' in 2004 was hij een van de aankomende Surinaamse schrijverstalenten. In 2004 debuteerde hij met Blinde muren, waarvoor hij de Schaduwprijs kreeg. Het was het spannendste Nederlandstalige misdaaddebuut van dat jaar. In 2005 verscheen de tweedelige roman Zwarte magie.

begon in februari 2001 met optredens bij mensen thuis. Een paar maanden later, in juli 2001, stonden zij voor het eerst op het podium. Inmiddels is de a capella-formatie een vertrouwde naam geworden in de Surinaame muziekwereld. De leden van de huidige formatie zijn afkomstig uit twee groepen: After Before & de formatie die destijds ook Guyz Nextdoor heette. De Guyz: Maikel Faria, Albert Mungroo, Reinier Prijor, Elton van Russel, Dwight Seedorf & Milton Wilfrid.

(Paramaribo, 1981) is vanuit de schoolbanken de mediawereld ingerold. Inmiddels werkt zij als fulltimer op de nieuwsdienst van het bekende Surinaamse radiostation Radio 10 Magic FM en is ze parttime nieuwspresentator van het STVS Journaal. In 2004 heeft zij, samen met Steven van Frederikslust, in opdracht van de Centrale Bank van Suriname de voorlichtingscampagne verzorgd over de omwisseling van de Surinaamse gulden naar de Surinaamse dollar. Dit is de eerste keer dat ze het literatuurfestival presenteert. Ze leest graag. Wat de Surinaamse schrijvers betreft, had zij vooral voor Clark Accord een bijzondere bewondering en waardering.

(Jidt Narainsingh Baldewsingh, Livorno, Suriname, 1948) werd als kleinzoon van immigranten uit India geboren in Suriname. In 1969 ging hij naar Nederland om medicijnen te studeren, waarna hij in Den Haag huisarts werd. In 1991 keerde hij terug naar Suriname. Sindsdien leidt hij een polikliniek in Saramacca. Hij is een fel voorvechter van de emancipatie van het Sarnami, het hindoestaans Surinaams, en kreeg voor zijn verdiensten de Rahman Khan-prijs. Narain schrijft gedichten en teksten die voorgelezen kunnen worden, maar ook gezongen. Zijn gedichten weerspiegelen de geschiedenis en herinnering van Hindoestaanse immigranten in Suriname. Hij schrijft in het Sarnami en in het Nederlands en benadert zo vanuit verschillende perspectieven dezelfde verborgen geschiedenis van de immigrant. Hij debuteerde in 1977 met de bundel in Sarnami Dal Bhat Chatni (Rijst, gele erwten, chutney). Na zijn debuut volgden nog zes bundels, waarvan sommige tweetalig.

(ps. van Stanley Richard Slijngard, 1939) is woordkunstenaar en dichter. Sombra werd geboren in Totness, Coronie, Suriname. Hij is sterk maatschappelijk betrokken. In 1973, ten tijde van de grote onderwijzersstakingen, ging hij twee keer in hongerstaking om aandacht te eisen voor de maatschappelijke ellende. Sombra deed ook mee aan straattheater Fri Makandra, 1975. Hij is mede-oprichter van Schrijversgroep '77 en 25 jaar actief geweest in het bestuur. Hij publiceerde de dichtbundels Tarta (1974), Dagwe (1976), Ten-Tijd (1989) en Griot (1992). Daarnaast zijn verhalen van hem opgenomen in Hoor die Tori (1990), Sirito (1993) en de Ware Tijd Literair. Sombra is de laatste jaren vooral actief als voordrachtskunstenaar. Hoewel hij zijn moslimgeloof daarbij niet onder stoelen of banken steekt, staat Sombra open voor de multiculturele samenleving waar hij deel van uit maakt. Sombra dicht voornamelijk in het Sranan.

heeft Wageningen, Suriname als thuisbasis, maar ze beweegt zich internationaal. In de VS kwamen haar romans Seeds of Hope (2004)en Circle of Love (2005) uit bij uitgeverij Tigress Press. Seeds of Hope verscheen eind 2005 in Nederland bij Uitgeverij Conserve onder de titel Liefde op het eerste gezicht. Soecy is ook auteur van de dichtbundels The Pleasure and The Pain en Zwart op Wit met een Accent en het korte verhaal DADDY. Ze schreef verschillende kinderboekjes waaronder Randy en zijn vader de pilot en Henkie de Haas. Zij werd gevraagd om Suriname mede te mogen vertegenwoordigen tijdens de Venezuela International Book Fair (2005), en zal in april 2006 participeren in de International Book Fair in Santo Domingo. Haar derde roman Touched by Love verschijnt medio 2006 in de VS. Haar nieuwste initiatief is gericht op een samenbundeling van Wageningse debutanten die zich kenmerken met de naam WAGINA. Deze groep komt uit met een tiendelige serie verhalen onder de noemer Kinderen van Suriname.

(Suriname) begon als kleuteronderwijzeres. Ze sloot zich in de jaren zestig aan bij NAKS en heeft er gewerkt als actrice en voordrachtskunstenaar. In de jaren zeventig en tachtig heeft ze meegewerkt aan bijna alle grote theaterproducties van deze organisatie en is ze in die hoedanigheid onderdeel geweest van de CARIFESTA-groep uit Suriname. In de jaren negentig kwam Elly voor het eerst met een soloproductie waarmee ze een nieuwe dimensie toevoegde aan haar artistiek scala. Elly is intussen ook bekend vanwege haar storytelling waarbij ze vooral van de radio gebruik maakt. Van Elly Purperhart zijn twee gedichtenbundels en vier cd's uitgebracht.

onderwijst sinds 1985 Nederlands en Engels en geeft les in creatief schrijven en theater in België. In de afgelopen jaren verbleef ze tevens een aantal weken per jaar in Zuid-Afrika als docent creatief schrijven. Voorjaar 2005 vertoefde ze zes weken in Paramaribo (Suriname) als Writer In Residence. Els Beerten publiceerde tot nog toe een veertiental boeken. Ze maakte haar debuut met SCENES (Df-Infodok, 1987). Haar jongste boek Lopen voor je leven (Querido, 2003) is meermalen bekroond. Net als de vorige boeken van Beerten staat ook hier het thema van geborgenheid, eerlijkheid en vertrouwen centraal. Schrijven is voor Beerten een manier om de wereld te pakken te krijgen.