(Amsterdam, 1981) is actrice, presentatrice en stand-up comedian. Ze werd in 2006 door het blad BLVD uitgeroepen tot een van de meest veelbelovende vrouwen van Nederland. Soundos el Ahmadi kreeg landelijke bekendheid door haar rol als de Marokkaanse boerenmeid Aïsha in de film Shouf Shouf Habibi. Na de middelbare school zat ze een tijdje op de toneelschool maar die verliet ze voortijdig om eigen theaterproducties te maken en zich te ontwikkelen als stand-up comedian. Ze kwam zonder enige ervaring in de finale van het stand-up comedy concours van het Amsterdamse Kleinkunst Festival en meldde zich daarna bij Toomlers waar ze meteen werd aangenomen. Als een van de nieuwste leden van de Comedytrain neemt ze vooral haar Amsterdams-Marokkaanse afkomst en maatschappelijke vooroordelen op de hak. Momenteel toert ze ook door het land met The Girls Night Out.

(Marokko, 1972) is socioloog, schrijver, columnist, imker, visser en dichter. In maart 2014 won hij de E. du Perronprijs 2013 met zijn roman Yemma over zijn moeder die een herseninfarct krijgt en in zorginstellingen terechtkomt die niet zijn berekend op een analfabete Marokkaanse. Benzakour groeide op in een eerste generatie gastarbeidersgezin in Zwijndrecht waar hij tijdens zijn studie sociologie en bestuurskunde gemeenteraadslid wordt. Vanaf 1998 mengt hij zich in het publieke debat over onderwerpen variërend van de lange arm van de Marokkaanse overheid en de verkwanseling van het linkse gedachtegoed door de PvdA tot het ijsbeertje Knut. Zijn columns en opiniestukken uit de Volkskrant en andere dag- en weekbladen doen regelmatig veel stof opwaaien en verschenen later in de bundels Osama’s Grot, Allah, Holland en ik (2005) en Stinkende heelmeesters (2008). In zijn boek Abou Jahjah, nieuwlichter of oplichter? (2004) beschreef hij hoe in Nederland en België werd omgesprongen met de moslimsactivist Abou Jahjah. In zijn nieuwste boek Tien op een ezel uit 2018 doet Mohammed Benzakour een poging de Berbers te ontsluieren aan de hand van hun spreuken en spreekwoorden.

(Antwerpen, 1981) beschrijft in haar eerste roman Voyeur (2009) het harde leven in Tanger, waar traditionele en arme Marokkanen en in het Westen opgeleide rijke en vrije landgenoten moeizaam samenleven. Iedereen praat honderduit, maar niemand communiceert echt en iedereen oordeelt over alles wat anders is. Hoofdpersonage is Abdullah, die is vrijgelaten uit de beruchte woestijngevangenis Lmart. Een van de vragen die centraal staan in de roman is of de mens wel zo vrij is als hij denkt te zijn. Albdiouni debuteerde met het veelgeprezen verhaal ‘F’, dat verscheen in de verhalenbundel Gelezen en goedgekeurd en ze publiceerde eigenzinnige columns in De Standaard onder de titel Te Naima of te laten. Voor De Buren schreef ze een radioboek dat ze zelf voorlas. Albdiouni is vertaalster Frans en Spaans en verbleef tijdens haar studie lange tijd in Spanje en Marokko.

(Haarlem, 1980) studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Aynan, zoon van Marokkaanse immigranten, is een warm pleitbezorger van de Berbercultuur. In 2007 verscheen zijn debuut Veldslag en andere herinneringen, over zijn jeugd, of, zoals hij het zelf noemt, zijn 'katholieke-islamitische-berberachtergrond'. Aynan is de bedenker van de Berberbibliotheek; een reeks waarin klassiekers uit Berberlanden verschijnen. Hij schreef verder Ik, Driss (met Hassan Bahara), de verhalenbundel Gebed zonder eind en Linoleumkoorts - aantekeningen van een docent, over het leven op een hogeschool in een grote stad. Aynan werkt als docent aan de Hogeschool van Amsterdam, artikelen van zijn hand verschenen in NRC, Het Parool, Folia en Trouw.

(Nador, 1960) debuteerde in 2009 met de tweetalige poëziebundel Opkomst/Anqar. De gedichten van Ali Amazigh, die als Ali Oulad Saddiq in Marokko werd geboren, zijn geschreven in het Tifinagh, het Berberschrift. Op school was het echter verboden om deze taal (het Tamazight) te spreken en te schrijven, wat hij als een belemmering voor z’n ontwikkeling ervoer. “Wij voelden ons belazerd dat de leraar die buiten gewoon onze taal sprak in de klas Arabisch sprak”, zei hij daarover in een interview met Amazightv. Hij is echter positief over de huidige ontwikkelingen. “Nu zijn we gelukkig vrij om het Tamazight te praten.” Begin jaren zeventig luisterde Ali Amazigh veel naar geëngageerde Amazigh-muziek en besloot te gaan schrijven. In 1974 verhuisde hij naar Nederland, maar hij bleef geïntrigeerd door zijn moedertaal. Veertig van zijn gedichten, waarin hij vooral de cultuur van zijn voorvaderen bezingt, zijn nu door taalkundige Khalid Mourigh in het Nederlands vertaald.

(1986, Sint Maarten) is een van de meest veelbelovende jonge performers van dit moment. UNOM (Untouchable Nobody Outplays Many) groeide op op Sint Maarten als Jörgen Gario. Hij wordt naar eigen zeggen geïnspireerd door zijn creatieve moeder, filosofieboeken, J.A. Deelder, wijze uitspraken van Bob Marley, Bill Clinton en Gandhi, de liefde en het existentialisme. In 2003 schreef hij z’n eerste eigen nummers waarbij hij zijn muzikale en poëtische grenzen verkende. De rap met maatschappijkritische teksten is een sterke basis, maar UNOM verlegt graag zijn grenzen. Daarom werkt hij ook regelmatig mee aan internationale muzikale projecten. Zo nam hij eind 2009 deel aan Change Beat in Tanzania waarbij jongeren uit alle delen van de wereld samen muziek maken. Tijdens Winternachten treedt hij samen met Hylke op.

treedt sporadisch op met performer UNOM. Hun eerste gezamenlijke podiumervaring deden ze op met het dichterscollectief Poetry Circle. Daarna verloren de twee elkaar uit het oog, maar bij een nieuwe ontmoeting pakte Hylke de gitaar en jamden ze erop los. Filmpjes van deze sessies zijn te zien via youtube. Inmiddels zijn ze een jaar verder en beleven ze tijdens Winternachten hun vuurdoop als duo.