(Brussel, 1955) schrijft over zeer uiteenlopende onderwerpen, variërend van de poëzie van haar overleden echtgenoot Herman de Coninck (Taal zonder mij, 1998) tot de strijd van een anorexiapatiënte in haar boek Ann (2008). Het menselijk onvermogen staat in haar omvangrijke oeuvre steeds centraal. In haar werk ruimt ze opvallend veel plaats in voor de vrouwelijke seksuele beleving. Hemmerechts speelt in haar roman De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze met feit en fictie: een schrijfster met een writersblock grijpt een incestverhaal aan om haar gedachten te laten gaan over schrijven en literatuur. In 2012 verscheen Haar bloed, waarvoor ze meeliep op een afdeling hematologie. In 2014 ontstond ophef over de roman De vrouw die de honden eten gaf, waarvoor ze zich liet inspireren door de zaak Dutroux. In Alles verandert, haar meest recente roman, volgt ze nauwgezet de plot van J.M. Coetzee´s In Ongenade - maar nu met een vrouwelijke hoofdpersoon. Hoezeer bepaalt het geslacht van literaire personages ons oordeel over hun handelen?

(Winterswijk, 1944) was de eerste Dichter des Vaderlands. Hij is een van de beste columnisten van Nederland, romancier, gevierd bloemlezer en vertaler, en een zeer enthousiasmerend bespreker van poëzie. Komrij is een kat in een Vreemd pakhuis zoals zijn essaybundel uit 2001 heet. Nooit is de wereld vertrouwd of vanzelfsprekend, voor wie goed kijkt, is altijd wat verrassends te zien. 'Ik geloof niet dat ik een vent ben uit één stuk. Het is nogal rumoerig in mij'. Komrij, die sinds 1984 in Portugal woont en werkt, is ook een van de meest productieve schrijvers van Nederland. Sinds 1968 publiceerde hij bijna jaarlijks meerdere werken. Recent verschenen Komrij's canon in 100 gedichten (2008), De Nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten (2007) en Kakafonie (2006), een 'encyclopedie van de stront'. In 2005 publiceerde hij Eendagsvliegen (literaire dagboekfragmenten) en de poëziebundel Fata Morgana.

(Doetinchem, 1958 ) is een zeer veelzijdig schrijver die steeds weer andere registers opentrekt. Soms is zijn toon serieus, zoals in Schaduwkind (2003) - over de dood van zijn dochtertje. Het werd een bestseller en vertaald in meer dan 15 talen. In J. Kessels, The Novel uit 2009 tapt hij uit een heel ander vaatje. Dat is een soort persiflage op de harde misdaadroman, waarin een van de favoriete bijfiguren in Thoméses werk, J. Kessels, er sigaretten rokend en frikadellen verslindend op los leeft. Het boek werd in 2015 verfilmd met Frank Lammers en Fedja van Huêt in de hoofdrollen. In De onderwaterzwemmer (2015), over het leven van Tin die als kind zijn vader kwijtraakte in een donkere oorlogsnacht, laat hij zien dat alleen de mens zelf het noodlot kan keren. Thomése ontving in 1991 de AKO-Literatuurprijs voor Zuidland en in 2012 de Bob den Uyl Prijs voor Grillroom Jeruzalem.

(Marokko, 1974) haar motto luidt: ‘Taboes zijn er om doorbroken te worden’ en dat is haar met haar nieuwe roman Het Gelukssyndroom (2008) opnieuw gelukt. In dit verhaal geeft de Marokkaanse Layla steeds verder toe aan haar sombere gevoelens tot ze zich realiseert dat haar stervende vriendin, de blonde Marit, haar nodig heeft. De roman is gebaseerd op El Bezaz’ eigen ervaringen. De schijfster raakte in een depressie - in de moslimgemeenschap vaak een taboe - na de dood van een vriendin en bedreigingen naar aanleiding van haar boek De Verstotene. Deze roman werd door haar uitgever ‘de Turks Fruit van de moslimgemeenschap’ genoemd vanwege de felle maatschappijkritiek en expliciete seksscènes. De boeken van El Bezaz zijn erg populair op middelbare scholen. Haar roman Minnares van de Duivel werd in 2002 in één klap een bestseller nadat ze een erotische passage had voorgelezen in het programma Kopspijkers van Jack Spijkerman.

(Harderwijk, 1963) is plaatsvervangend hoofdredacteur en chef cultuur van De Groene Amsterdammer. Hij studeerde kunstgeschiedenis en is coauteur van een aantal boeken over de stads- en bouwgeschiedenis van Amsterdam en de geschiedenis van de Nederlandse bouwkunst. Momenteel werkt hij aan een boek over Paleis Soestdijk en een boek over cultureel ondernemerschap in Amsterdam. Voor de Groene Amsterdammer schreef hij onder andere artikelen over globalisering van de beeldende kunsten in Peking, Vilnius, Istanbul en Liverpool en boek- en filmrecensies. Kleijn was voorheen eindredacteur documentaires bij IdtV en maakte voor de NPS programma’s over 19e en 20e-eeuwse klassieke muziek.