(Bergen, 1946) groeide op in een gezin met een Indische achtergrond. Dit is terug te vinden in meerdere van zijn romans waaronder Indische duinen (1995), Familieziek (2002) en in Naar zachtheid en een warm omhelzen (2023), bekroond met de NS Publieksprijs. Van Dis werd beroemd met zijn TV-programma Hier is… Adriaan van Dis (1983-1992). Naast romans schreef hij novellen, reisverhalen, essaybundels en toneelstukken; presenteerde hij tv-documentaireseries. Hij won onder meer de Libris Literatuurprijs en is onderscheiden met de Constantijn Huygens-prijs voor zijn gehele oeuvre. Recent verschenen de bundel Vijf vrolijke verhalen (2021), de roman KliFi, woede in de republiek Nederland (2022) en het essay De kolonie mept terug: over witte arrogantie en voortschrijdend inzicht: een denkoefening en leesreis (2024). Tijdens het Writers Unlimited Festival 2026 is Van Dis op zaterdagmiddag 24 januari hoofdgast van een gesprek n.a.v. de verschijning van zijn nieuwe boek Alles voor de reis, en maken hij en zijn interviewer Simon Dikker Hupkes zondagochtend 25 januari, live met publiek, een nieuwe aflevering van zijn podcastreeks Van Dis Ongefilterd.

Bekijk de website van Adriaan van Dis

(Marokko, 1975) is een veelbekroond schrijver, dichter, toneelschrijver en conservator. Zijn debuut Bruiloft aan Zee (1996) was meteen een succes. Voor zijn roman De langverwachte (2002) ontving hij in 2003 de Libris Literatuurprijs. De onderwerpkeuze van Benali is divers, maar sport en de migrant die zich nergens helemaal thuis voelt zijn terugkerende thema’s. Zo schreef hij romans over zijn grote passie - hardlopen -, over reizen (De weg naar Kaapstad, Oost=West, Zandloper) en over de culturele identiteit van de migrant (Bad boy, De stem van mijn moeder het daglicht). Zijn werk wordt internationaal uitgegeven. Recent publiceerde hij onder meer de roman Paradijsvogel boven de Hoge Woerd (2022) en Het andere verhaal (2022), een vertelling over zijn onderzoek naar 75 jaar Marokkaanse moderne kunst. Zijn nieuwe roman De opdracht van de Moor verschijnt in januari 2025.

(Leiden, 1947, overleden in 2005) was schilder en schrijver. Hij woonde vanaf zijn negende jaar in Zuid-Afrika en remigreerde na zijn studie aan de kunstacademie naar Europa. Van Woerden beleefde in 2001 zijn internationale doorbraak. In dat jaar kreeg hij voor Een mond vol glas (1998) de prestigieuze Sunday Times Fiction/ Alan Paton Award uitgereikt, de prijs voor het beste boek van Zuid-Afrika. Een mond vol glas, een kroniek over Tsafendas, de moordenaar van premier Verwoerd, was het slotdeel van een drieluik over Zuid-Afrika. Zijn prozadebuut Moenie kyk nie (1993), dat werd bekroond met de Geertjan Lubberhuizenprijs, was het eerste deel en de roman Tikoes uit 1996 het tweede. Eind 2002 verscheen Notities van een luchtfietser, waarin hij verslag doet van zijn reizen in de verbeelding en van zijn reizen in het 'echt'. In februari 2003 ontving hij de Frans Kellendonk prijs. In oktober 2005 verscheen zijn laatste roman Ultramarijn. Postuum won hij in 2006 met dit boek de Vlaamse literatuurprijs de Gouden Uil.

(1948, Paramaribo, Suriname) verhuisde als tiener met het gezin naar Amsterdam, deed hier de MULO en volgde een studie sociale wetenschappen. Het werk in de geestelijke gezondheidszorg leverde stof voor haar boeken. Op 44-jarige leeftijd maakte Ombre haar debuut met het veelgeprezen Maalstroom (1992). In deze verhalenbundel haalt ze herinneringen op aan haar eerste jaren in Nederland. Van haar hand verscheen tevens Wie goed bedoelt (1996), een autobiografische reisverslag waarin ze een driehoek trekt tussen Suriname, Nederland en Benin, de handelsroute waarlangs vroeger slaven werden gehaald. In 2000 publiceerde ze Valse verlangens, waarin vooroordelen tussen Surinamers en Nederlanders de revue passeren. In 2004 verscheen haar boek Negerjood in Moederland. Ombre is lid van de internationale raad van advies van het Prins Claus Fonds. In 2005 verhuisde ze naar Suriname.

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.