(Tetouan, Marokko, 1974) heeft filosofie gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. In 1994 debuteerde hij met de dichtbundel Mijn vormen. Daarna volgden Mijn gedichten (1998), Varkensroze ansichten (2003), onder meer bekroond met de Jan Campertprijs, en Tempel (2013), waarvoor hij de Awater Poëzieprijs kreeg. Hij was een jaar lang stadsdichter van Amsterdam, heeft opgetreden op tal van festivals in binnen- en buitenland, en zowel in Zweedse als in Engelse vertaling verscheen een bundel met een selectie uit zijn werk. Waar is het lam? (2022), zijn vijfde dichtbundel, is een indringend onderzoek naar de betekenis van het offer; een intrigerende verzameling gedichten waarin het persoonlijke en politieke, droom en werkelijkheid, vrees en verlangen continu op elkaar ingrijpen. De bundel dingt mee naar de Grote Poëzieprijs, de toonaangevende Nederlandse onderscheiding voor dichtkunst, waarvan de winnaar op 17 mei 2023 bekend wordt gemaakt.

(Portugal, 1972) zong jazz en andere Portugese muziek toen ze op haar 18e gegrepen werd door het werk van fadozangeres Amália Rodrigues. Sindsdien is zij een van de belangrijkste vertolkers en vernieuwers van dit Portugese levenslied. Met haar stem is ze in staat om de melancholieke fado toch vrolijk te laten klinken. Ze debuteerde in 1996 in Nederland als fadozangeres, het jaar waarin Cristina Branco, haar eerste cd, hier verscheen. Daarna vergrootte ze haar schare fans in Nederland met de cd O Descobridor (2002), waarop ze vertaalde gedichten van Slauerhoff zingt. Later nam ze samen met Bløf het nummer Herinnering aan later op en zong ze een versie van Dansen aan zee van deze Nederlandse groep. Branco vertolkte ook verzen van Portugese dichters als Camões, Pessoa, David Mourão-Ferreira, José Afonso en werk van o.a. Paul Éluard, Léo Ferré en Alfonsina Storni. Met haar  pianist João Paulo, die haar tevens begeleidt, zette ze speciaal voor festivaleditie 2015 Ode aan mijn jas van Remco Campert op muziek.

(Amersfoort, 1981) is dichter en jurist. Haar debuutbundel Papieren veulens (2013) werd door de Nederlandse en Vlaamse pers bejubeld. Zowel de Opzij als de Vogue tipten Van Eijken als een van de veelbelovende, jonge schrijvers van dit moment. Volgens het Parool is haar bundel een van de beste boeken van 2013. Het is poëzie waar je als lezer zowel met je hoofd als je hart goed bij kunt. Uit elk gedicht blijkt hoe graag Van Eijken speelt met taal. Opvallend zijn de prachtige zinnen als ‘kom naast me liggen / vandaag fluistert het gras / mooie dingen in mijn wang.' Papieren veulens werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs 2014 voor het beste Nederlandstalige poëziedebuut. Hanneke van Eijken is behalve dichter ook docent en onderzoeker bij de leerstoel Europees recht (Europa Instituut). In 2014 promoveerde zij op Europees burgerschap en de constitutionalisering van de Europese Unie. Daarnaast was ze jarenlang projectcoördinator en programmeur bij de literaire organisatie Het Poëziecircus in Utrecht.

(Harderwijk, 1946) debuteerde in 1982 met Tussen gebaren en woorden. Daarna verscheen nog een tiental dichtbundels. Belangrijke thema’s in haar werk zijn de vergankelijkheid en het verlies van een kind. Via de stem van mythische figuren maar ook door een tuin, rivier of duinplan te laten spreken verbindt ze duurzaamheid en vergankelijkheid en geeft ze zin aan de menselijke worsteling met angst en schaamte. In haar laatste bundel Archaïsche dieren komen reflectie en het alledaagse tobben en moeten op een prachtige manier samen. De bundel is genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2015. Haar werk is o.a. al bekroond met de Herman Gorterprijs, de Anna Blaman Prijs en de A. Roland Holst-Penning. Van 2008-2010 was ze voorzitter van de Nederlandse afdeling van de internationale schrijversorganisatie PEN. Haar gedichten zijn vertaald in het Engels, Frans, Duits, Spaans, Turks en Hebreeuws. Knibbe publiceerde in literaire tijdschriften als Raster, De Gids en Maatstaf en nam deel aan diverse poëziefestivals in binnen- en buitenland.

(België, 1962) is een veelbekroond romancier, dichter en theatermaker. Sinds 2006 is hij als regisseur verbonden aan NTGent. Verhelst debuteerde in 1987 met de dichtbundel Obsidiaan. Zijn eerste roman, Vloeibaar harnas, volgde in 1993. Tongkat uit 1999 betekende zijn doorbraak. In zijn werk verwijst Verhelst veelvuldig naar andere literatuur, (beeldende) kunst en de werkelijkheid. Vanwege zijn poëtische taalgebruik werd hij vaak als estheticist beschouwd. Zwerm: geschiedenis van de wereld uit 2005 markeerde een keerpunt. Hierin verwees hij naar actuele thema’s en maken uitbundige metaforen plaats voor een sobere penvoering. Zijn poëziebundel Wij totale vlam (2014) werd bekroond met de Ida Gerhardt Poëzieprijs. In deze bundel keren mensen terug van de maan of zien ze vogels in een meer duiken en woorden tegen de onderkant van het wateroppervlak schrijven. In zijn roman Voor het vergeten (2018), geschreven na de onverwachte dood van zijn moeder, is hij getuige van de rouw van zijn vader, probeert hij zijn weg te vinden met verhalen en herinneringen, en opent hij nieuwe werelden waarin herten, kunstwerken, katten en Japanse tuinen huizen. Met zijn dichtbundels Zon (2019) em 2050 (2021) lijkt Verhelsts oeuvre een nieuwe wending te nemen naar wijdere landschappen, toekomstvisioenen en maatschappelijke stellingname. In 2021 werd aan Verhelst de Constantijn Huygens-prijs toegekend voor zijn gehele oeuvre. Januari 2022 verschijnt de novelle Lichamen, een 'hartstochtelijke liefdesverklaring aan de taal'.

(Leidschendam, 1973) is dichter, vertaler en docent aan de Universiteit van Stellenbosch, Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 2000 met de dichtbundel Zijn opkomst in de voorstad. In de loop der jaren werden zijn dichtbundels vaak bekroond of genomineerd voor meerdere belangrijke prijzen, en verschenen vertalingen in onder meer Engels, Afrikaans, Frans, Chinees, Indonesisch en Zweeds. Voor de bundel Kooi ontving hij in 2008 de Jan Campert-prijs en de Ida Gerhardt Poëzieprijs. Zijn werk is soms humoristisch, soms zakelijk en tegelijk vol absurde vondsten. In 2014 verscheen zijn, opnieuw veelbekroonde bundel Mens Dier Ding. In 2021 publiceerde hij de persoonlijke bundel Wie was ik?, waarvoor hij de Herman De Coninckprijs kreeg. Dat zelfde jaar kreeg Alfred Schaffer de P.C. Hooft-prijs, de grootste jaarlijkse oeuvreprijs in de Nederlandse letteren, toegekend.

(Haarlem, 1993) is een theaterkoor dat bestaat uit zo'n 50 mannen en vrouwen. Een ontspannen groep zangers, zichtbaar thuis op het podium of tijdens een straatoptreden. Artistiek leider Harry Habets maakt een originele keuze uit bestaande muziek én het koor vertolkt eigen nummers en arrangementen van zijn hand - soms ook van de koorleden zelf. Het dynamische koor gebruikt theatrale elementen in optredens en voorstellingen, zodat er altijd meer te beleven is dan alleen de muziek. Blue Moon voert tijdens Writers Uniimited Internationaal Literatuurfestival Den Haag 2024 voor aanvang van Ode aan Remco Campert in de hal van de Koninklijke Schouwburg een deel uit van hun voorstelling Het leven is vurrukkulluk, gebaseerd op teksten uit Camperts gelijknamige roman.

(Amsterdam, 1984) is schrijver. Ze debuteert in 2006 met Binnen spelen, waarin naamgenote Alma seksuele ontmoetingen heeft met bekenden als premier Balkenende en Bert uit Sesamstraat. In 2011 volgt Alles is Carmen over een meisje dat geen doel in haar leven kent tot ze verliefd wordt. In 2014 verscheen haar biografisch getinte roman De grote goede dingen, over de dochter van een anarchistische muzikant die naar Israël reist om uit te zoeken wie haar overleden vader was. De roman Vergeet de meisjes verschijnt in 2017. De novelle Ik wil geen hond zijn verschijnt 2019 ter ere van het 75-jarig bestaan van De Bezige Bij. In haar autobiografische Bewaar de zomer (2020, geselecteerd voor de longlist Libris Literatuurprijs) schrijft ze openhartig over verlies, volwassen worden, taal en liefde. Voorjaar 2024 verschijnt haar nieuwe roman Onderland.