(Libanon, 1949) is journalist, schrijver en winnaar van de Prix Goncourt. Sinds 2011 is hij lid van de Académie Française. Opgeleid tot socioloog en econoom besloot hij al op jonge leeftijd om journalist te worden. In 1976 ontvluchtte hij de burgeroorlog in zijn land en vestigde zich in Frankrijk. Na het succes van Rovers, Christenhonden, Vrouwenschenners (De kruistochten in Arabische kronieken) uit 1983 koos hij volledig voor het schrijverschap. Er zijn inmiddels acht titels van hem verschenen in het Nederlands. In zijn nieuwste boek De ontheemden keert een in Frankrijk alom bewonderde historicus terug naar Libanon om afscheid te nemen van een stervende vriend. Hij ontmoet mensen uit zijn jeugd die andere, soms gruwelijke, keuzes hebben gemaakt. Maar mag hij daar wel over oordelen vanuit zijn luxe positie? Een intrigerende roman die volgens Le Figaro ‘blijft nazinderen’. De worsteling met zijn achtergrond speelt ook een rol in eerder werk. In het essay Moordende identiteiten pleit hij ervoor om tot meerdere culturen te behoren.

(Verenigd Koninkrijk, 1964) richt zich in haar werk op hoe oorlogsverschrikkingen worden herinnerd. Forna bracht een deel van haar jeugd door in Sierra Leone waar haar vader, een politicus, valselijk werd beschuldigd van verraad en werd opgehangen. Deze gebeurtenissen waren het onderwerp van haar memoires The Devil that Danced on the Water (2003). Forna werkte als verslaggever bij de BBC, waar ze opmerkelijke documentaires over Afrikaanse geschiedenis en cultuur schreef en regisseerde. In haar roman Ancestor Stones (2006, Maanschaduw) vertellen vier oudere Sierra Leoonse tantes verhalen uit het verleden aan hun nichtje. En in de roman The Memory of Love (2010, Fantoomliefde, 2013) probeert een Britse psycholoog in Freetown door te dringen tot een collectief stilzwijgen over het verleden. In The Hired Man (2013, Het huis met de schaduw) schildert Forna op briljante wijze slepende spanningen in één dorp in het naoorlogse Kroatië. In Happiness (2018, De paradox van geluk) biedt een Ghanese psychiater op bezoek in Londen een blik op Europa door Afrikaanse ogen.

(Paramaribo, 1968) is journalist, schrijver en econoom. Ze schrijft essays en columns over politiek en maatschappij. Elf jaar lang schreef ze om de dag een veelgelezen column in de Volkskrant; ze werd ervoor bekroond met de Heldringprijs voor beste columnist van Nederland. In 2024 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit voor Humanistiek. Ze schreef de politieke biografie Mark en bundelde haar columns over coronapandemiejaar 2020 in Dagboek van een krankzinnig jaar. In 2025 kwam haar boek Waar ik me voor schaam uit, een scherpzinnig verslag van een zoektocht naar de werking van intergenerationele schaamte en de totalitaire verleiding.

(Argentinië, 1977) is schrijver, dichter, vertaler, columnist en blogger. Geboren in Argentinië groeide hij vanaf zijn veertiende op in het Spaanse Granada, als zoon van een violiste en een hoboïst. Hij studeerde Spaanse letteren en werkte als docent Latijns-Amerikaanse literatuur aan de Universiteit van Granada voor hij doorbrak als schrijver met de vuistdikke roman De Eeuwreiziger. Het verhaal speelt in een fictief plaatsje in het 19e-eeuwse Europa waar zich een onmogelijke romance ontwikkelt tussen de vertaler Hans en zijn intellectuele evenknie Sophie. Deze roman doet volgens de Volkskrant ‘in ambitie, eruditie en vitaliteit’ niet onder voor romans als Honderd jaar eenzaamheid en Het groene huis. In zijn nieuwste roman Stille sprekers vertellen een terminaal zieke man, zijn vrouw en zoon ieder hun eigen verhaal met de naderende dood van de vader voor ogen. Neuman is ook een fanatiek blogger. Volgens het cultuurtijdschrift El Cultural is zijn blog Microrréplicas een van de beste literaire blogs in het Spaans.

(Marokko, 1958) won in 2013 de Prix Goncourt de la Nouvelle voor zijn verhalenbundel L'étrange affaire du pantalon de Dassoukine. Sinds zijn debuut in 1996 is humor zijn wapen tegen intolerantie, zowel in zijn romans als in zijn overige werk. In zijn fictie, zoals de verhalenbundel Poldermarokkanen (2010) en de romans Een kleine bedrieger (2012) en De rijkste vrouw van Yorkshire (2014) beschrijft Laroui keer op keer de botsing van de Noord-Afrikaanse cultuur met de westerse. Zijn roman L'insoumise de la porte de Flandre (2017) gaat over Fatima, een vrouw uit Molenbeek die voor alles zoekt naar vrijheid. Fouad Laroui groeide op in Casablanca en studeerde econometrie en wis-, natuur- en bouwkunde in Parijs. Hij doceert Franse letterkunde en Arabische culturen aan de Universiteit van Amsterdam.