(Amsterdam, 1971) toog op z’n 24e naar Egypte om onderzoek te doen onder Egyptische leeftijdgenoten. Dat leverde hemniet alleen zijn bul religieuze antropologie op, maar ook zijn debuut, Een goede man slaat soms zijn vrouw. Dat was meteen zo’n succes dat de Volkskrant en het Radio 1 Journaal hem vroegen om correspondent Arabische Wereld te worden. Later werkte hij ook voor NRC Handelsblad en de NOS. In 2001 schreef hij Een tipje van de sluier en na terugkeer in Nederland in 2003 Het zijn net mensen, over zijn ervaringen als correspondent. Inmiddels heeft Luyendijk zijn aandacht verlegd naar andere thema’s: de Nederlandse politiek en duurzaamheid.  Zijn nieuwe boek, Je hebt het niet van mij, maar…Een maand aan het Binnenhof, deed  veel stof opwaaien in journalistiek Nederland. Joris Luyendijk deed hiervoor een maand lang onderzoek naar de Haagse kaasstolp, o.a. in sociëteit Nieuwspoort. Hij  beschrijft met enige verwondering hoe nauw de band tussen journalisten, lobbyisten, voorlichters en politici is. In 2006 en 2007 presenteerde Luyendijk Zomergasten en in 2007-2008 en 2008-2009 Wintergasten. Sinds maart 2010 is hij vaste presentator van Met het oog op morgen.

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(1944) is oud-politicus, oud-fractievoorzitter van D66 en oud-omroepbestuurder. Van 1998 tot 2003 was hij voorzitter van de NOS, later omgedoopt tot Publieke Omroep. Ook was hij voorzitter van het Nederlands Foto Instituut en de World Press Photo. Wolffensperger studeerde rechten en economie en was daarnaast fotograaf. In 1973 werd hij docent aan de rechtenfaculteit van de Universiteit van Amsterdam. Van 1986 tot 1997 zat hij namens D66 in de Tweede Kamer, waarvan de laatste drie jaar als fractievoorzitter.

(1950, Libanon) werkte na zijn studie Arabische Literatuur tijdens de burgeroorlog als journalist in Beiroet, onder andere als correspondent voor de Arabischtalige krant al-Hajaat, die in Londen wordt uitgegeven. Momenteel is hij chefredacteur van de cultuurbijlage van het dagblad al-Moestakbal. Behalve met literatuur en cultuur houdt hij zich intensief bezig met de dagelijkse actualiteit in Libanon en het Midden-Oosten. Zijn commentaren op sociale en politieke gebeurtenissen verschijnen in Arabische en Europese kranten, waaronder Neue Zürcher Zeitung. In zijn literaire werk weigert Daoud zich in te laten met ‘de retoriek van heldendom en tragedie’ waartoe veel schrijvers over de Libanese burgeroorlog zich laten verleiden. In plaats daarvan richt hij zijn aandacht op de microkosmos. De meeste van zijn romans spelen zich af in Beiroet. The house of Mathilde (1983) beschrijft het leven van moslims en christenen in een flatgebouw in Beiroet. Daoud, die zelf is opgegroeid in een huis met moslims, christenen, Druzen en migranten uit Rusland en Armenie, schildert uiterst gedetailleerd het dagelijkse leven van de huurders. Tussen de regels door worden ongemerkt de achtergronden van de recente Libanese sociale en politieke geschiedenis zichtbaar. Daoud heeft twee verhalenbundels en negen romans geschreven.