(West Java, 1968) is een belangrijke stem van de nieuwe generatie kunstenaars en schrijvers in post-Suharto Indonesië. Ze werd geboren in Bogor en groeide op in Jakarta, waar ze Russische taal- en letterkunde studeerde. Tijdens haar studie schreef ze al reportages en essays voor verscheidene kranten. Ze was journaliste bij Indonesische weekbladen als Humor, Matra, Forum Keadilan en D&R. Nadat Suharto 1994 drie weekbladen verbood, werd Ayu lid van de Aliansi Jurnalis Independen (Onafhankelijke Journalisten Bond) in protest tegen de censuur. Ze werkte ondergronds verder als journaliste, en publiceerde anoniem een zwartboek over corruptie onder het regime van Suharto. Haar eerste roman, Saman, verscheen in 1998, enkele weken voor de val van Suharto, en speelde een belangrijke rol in het veranderende culturele en politieke landschap van Indonesië. De roman was een sensatie, en leidde tot controverse onder Indonesische kunstenaars en intellectuelen. Het werk kreeg juichende kritieken, en werd gezien als een mijlpaal in de Indonesische literatuur. Van Saman werden meer dan 100.000 exemplaren verkocht, en het werd 24 keer herdrukt. Het vervolg op Saman, Larung verscheen in 2001. Haar toneelstuk en roman Pengadilan Susila (Susila's Trial) verscheen in 2008. Het is een aanklacht tegen de 'anti-porno' wet, een censuurmaatregel, die recent in Indonesië werd ingevoerd. Ayu Utami werkt nu voor Radio 68H, een onafhankelijke landelijk nieuwszender, en ze schrijft voor het culturele tijdschrift Kalam. Daarnaast werkt ze voor Teater Utan Kayu en Teter Salihara in Jakarta.

Bekend als dichter sinds de 'Ternu Penyair 10 Kota' (Ontmoeting van dichters uit tien steden) in Jakarta in 1982. In dat jaar verscheen zijn eerste poëziebundel Bulan Tertusuk Lalang. Deze bundel vormde de inspiratiebron voor de gelijknamige film van Garin Nugroho's film, een belangrijke lndonesische regisseur. Met zijn bundel Nenek Moyangku Airmata won hij in 1987 een prijs van Yayasan Buku Utama. In 1990 werden twee van zijn bundels Celurit Emas en Nenek Moyangku Airmata door het Centrum voor Taalontwikkeling gekozen als 'beste boeken'. In 1994 verscheen zijn bundel Belayar di Pamor Badik. Hij woont momenteel in Batang-batang in Madura.
Bron: Teater Utan Kayu 2001

(Magelang, Central Java, 1963). Studeerde Indonesische taal- en letterkunde aan de Sanata Dharma universiteit in Yogyakarta. Ze schrijft poëzie, korte verhalen, essays, theater- en kunstkritieken. Nam deel aan de bijeenkomst van ASEAN literati in de Filippijnen (1990), het Festival Indië/Indonesië in 1995 in Den Haag en was writer in residence in Australië (2000). Publiceerde o.m. de volgende poëziebundels: Nyanyian Gaduh (1987), Matahari yang Mengalir (1990), Kepompong Sunyi (1993), Nikah Ilalang (1995), Blencong (1995), Karikatur dan Sepotong Cinta (1996), Mimpi Gugur Daun Zaitun (1999), Perempuan yang Menunggu (2000) Kill the Radio, Sebuah Radio Kumatikan (2001).
Bron: Teater Utan Kayu 2001

(1950) is hoogleraar Maleise en Indonesische taal- en letterkunde in Leiden. Vertaalde werk van Pramoedya Ananta Toer, waaronder Jejak langkah (Voetsporen 1986) en Rumah kaca (Het glazen huis 1988) en andere Indonesische schrijvers. Hij publiceert regelmatig over moderne Indonesiche literatuur.
(WN 1998)

(Sukabumi, West Java, 1962). Na zijn studie in Sanata Dharma, Yogyakarta, in 1987, werd hij docent op deze universiteit en schreef hij voor het culturele magazine Basis. Sinds 1999 is hij redacteur bij uitgeverij Gramedia. Als vrijwilliger is hij werkzaam voor verscheidene onafhankelijke organisaties voor kunst en educatie (Yayasan Dinamika Edukasi Dasar, Senthong Seni Bangun Jiwa, Kedai Kebun). Zijn meest recente boek is Celana (1999). Zijn manuscript van Di Bawah Kibaran Sarung won een van de prijzen van de Jakarta Arts Council voor de beste poëzie van 1998-2000. In 1997 won hij met een van zijn essays een prijs van het literaire tijdschrift Horison.
Bron: Teater Utan Kayu 2001