(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(Georgetown, Penang, Maleisië, 1968) is een Maleisische schrijfster, actrice, fotografe en filmmaakster. Onlangs verscheen haar biografie Growing up with Ghosts, een verkenning van verdriet, van in persoonlijke en politieke geschiedenis en van bloedlijnen. Chauly publiceerde eerder twee dichtbundels: Going There and Coming Back (1997) en The Book of Sins (2007). In 2007 verscheen ook een verzameling korte verhalen, Lost in KL. Ze studeerde Engelse literatuur in Winnipeg in Canada en is al meer dan twintig jaar werkzaam in de kunst. Ze schrijft zowel in het Maleis als in het Engels. Chauly is van Chinese en Punjabi afkomst. Haar werk ontstaat uit de behoefte om verhalen te vertellen. Ze heeft gewerkt met gemarginaliseerde gemeenschappen, van prostituees en vluchtelingen tot inheemse bevolkingsgroepen. Ze verwerkt haar ervaringen zowel in proza als in film en fotografie. Ze houdt een blog bij op http://bernicechauly.wordpress.com/.

(Libanon, 1956) brak in 2004 internationaal door met haar debuutroman B as in Beirut. Het verhaal wordt verteld door vier verschillende vrouwen die moeten leren leven met de gevolgen van de burgeroorlog. Het meest indringend is het verhaal van Warda, die gek wordt van verdriet en schuldgevoel omdat haar vader is omgekomen bij een bomaanslag en die vervolgens ook nog haar dochtertje verliest. In haar tweede boek Wild Mulberries (2008) beschrijft Iman Humaydan het leven in een klein Libanees dorpje in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon Sarah is een jong meisje dat droomt van een betere toekomst en een ontmoeting met haar moeder, die haar dorp en de patriarchale regels die daar heersten ontvluchtte toen Sarah nog klein was. Iman Humaydan groeide ook op in een klein Libanees dorpje maar in een tolerante familie. Haar derde roman Hayawat Okhra (2010) verteld het verhaal van een vrouw die na jaren van ballingschap terugkeert en haar eigen stad en verleden reconstrueert. Hayawat Okhra komt eind 2011 uit in het Frans en Engels. Humaydan studeerde sociologie in Beiroet en is werkzaam als onderzoeker, journalist en zij initieert en implementeert ontwikkelingsprojecten op het Libenase platteland.

(Somalië, 1967) ontvluchtte haar geboorteland en belandde in 1987 in Nederland. Aanvankelijk wilde ze actrice worden, maar inmiddels is ze vooral bekend als schrijfster. In haar roman Een nagelaten verhaal (2009) beschrijft ze een jonge vrouw die na 23 jaar terugkeert naar haar geboorteland. Het wordt een emotioneel weerzien, wanneer blijkt dat het land is verwoest en er weinig meer van haar verleden te zien is. Yasmine Allas mengt zich regelmatig in het publieke debat in Nederland. Haar boek Ontheemd en toch thuis (2006) is een verzameling essays over het leven in multicultureel Nederland, die eerder in de Volkskrant verschenen. Ze neemt hierin geen blad voor de mond en weet de vinger vaak op de zere plek te leggen. Godsdienstfanatisme is in haar ogen de splijtzwam van de samenleving. Maatschappelijke misstanden spelen al een rol in haar werk vanaf haar debuutroman Idil, een meisje (1998). Hierin beschrijft ze het zware leven van een meisje in Somalië en stelt ze vrouwenbesnijdenis aan de kaak.

(Curaçao, 1960) is een specialist in de massacommunicatie, en ook journalist en sociaal-politiek activist. Hij heeft sociologie en massacummunicatie aan de Rijksuniversiteit Utrecht gestudeerd. In de jaren ’80 en ’90 heeft hij als journalist voor verschillende geschreven en elektronische media gewerkt in Europa en het Caribisch gebied, onder andere voor de IPS International News Agency, het meest toonaangevende persbureau op het gebied van nieuws uit de Derde Wereld. Daarna heeft hij op Curaçao gewerkt als specialist en voorlichter op het gebied van onderwijs, drugspreventie, milieu en natuur. De afgelopen twee jaar was hij internationaal persvoorlichter voor de ILGA (International Lesbian, Gay, Bi, Trans and Intersex Association) in Brussel. Tegenwoordig is hij ook supervisor van de Pink Orange Alliance, een federatie die de emancipatie van seksuele diversiteit in de voormalige Nederlandse Antillen en Aruba nastreeft. Mario Kleinmoedig is medeoprichter van de Curaçaose mileu- en mensenrechtenbewegingen. Als schrijver, acteur en verhalenverteller maakte hij in de jaren ’90 deel uit van de verhalenvertelgroep Lingua Franca. In 2005 publiceerde hij het ecologische kinderboek Zum zum di Shinshon.

(Curaçao, 1947), heeft Indonesische, Europese, Curaçaose, Surinaamse en Indiaanse roots. Ze was onderwijzeres, schoolleider, trainer en coach voor onderwijsinnovatie, en schrijft sinds haar 23e in het Nederlands en Papiaments. Op haar eiland is ze, behalve als schrijfster, ook bekend als actrice, vertelster, voordrachtskunstenares, schrijver/regisseur van toneelstukken en actief betrokken bij het stimuleren en coachen van nieuw lokaal schrijftalent. Ze behaalde haar Bachelor of Education in de Papiamentse taal aan de Algemene Faculteit van de Universiteit van de Nederlandse Antillen (UNA) en is nu bezig met de Master opleiding Papiamentu. Voor haar kinderboek Nancho van Bonaire (Leopold, 1976) kreeg zij de Zilveren Griffel. En voor Caimins Geheim (Leopold/Stichting NANA, 2001) werd haar in 2003 de Cultuurprijs Prins Bernhard Cultuurfonds Nederlandse Antillen en Aruba voor Jeugdliteratuur toegekend. In 1994 verscheen haar eerste roman voor volwassenen: De langste maand (In de Knipscheer, 1994), die de jungle van drugsverslaving en werkeloosheid op Curaçao laat zien. zien. Recente publicaties zijn een prentenboek in het Papiamentu, Fula fula (2005, uitgave Rotary Curaçao), ‘Vrouwen aan het woord: Waarover we niet moeten praten’ (2007, In de Knipscheer). Unda Olivier ta/Waar is Olivier? (2009) is haar nieuwste kinderboek in het Papiamentu en Nederlands, uitgegeven door Fundashon Sembra Buki op Curaçao. Diana werkt nu aan haar tweede roman voor volwassenen.

(Bonaire, 1955) Franklin Domenico ('Bòi') Antoin is begaan met het lot van zijn geboorte-eiland Bonaire. Zijn liefde voor dit eiland heeft zich vertaald in een grote belangstelling voor de geschiedenis, het cultuurbehoud en de bescherming van natuur en milieu van en op Bonaire. Sinds 1978 werkt Boi Antoin als journalist en auteur en sinds 1991 publiceert hij regelmatig over de geschiedenis en de cultuur van Bonaire. Ook op het gebied van natuur- en milieubescherming is hij zeer betrokken. Als journalist levert hij een belangrijke bijdrage aan natuur- en milieugroepen, door regelmatig positieve aandacht aan hun werk te geven.

(1962) is een van de meeste bekende concert pianisten en componisten van zogenaamde klassieke Curaçaose salonmuziek. Deze muziek is geinspireerd door de etudes, polkas e mazurkas van de Poolse componist Frederic François Chopin, gecombineerd met een opwindend Caribisch ritme. Hij heeft verscheidene Curaçaose walsen, danzas, mazurkas en tumbas gecomponeerd, en hij treedt regelmaig op in theaters en andere culturele gelegenheden, zowel op het eiland als in het buitenland. Hij studeerde in de jaren tachtig en negentig met de meester der meesters van de Curaçaose piano-muziek, wijlen Edgar Palm. Hij is oprichter van het ritmisch piano ensemble Johnny Kleinmoedig i su Combo. Hij trad in het buitenland o.a. op in het Festival de la Cultura in Cancun/Cozumel, Mexico, en op het Multi Etnisch Podium (MEP) Festival in Amsterdam. Zijn recente buitenlandse optredens waren in Wroclaw and Warsaw, Polen, samen met zijn collega-pianist en componist uit Curaçao Wim Statius Muller en met Livio Hermans uit Aruba. Ze gaven een hommage aan Chopin, als de grote inspirator van de Curaçaose salon muziek. In het dagelijks leven is Johnny Kleinmoedig notaris.

is een muziekensemble dat afhankelijk van wat er gevraagd of aangeboden wordt van samenstelling kan wisselen. Voor het literatuurfestival Winternachten/Krusa Laman op Curaçao bestaat de groep uit vier vrouwen die Antilliaanse klassieke muziek ten gehore zullen brengen. Ilja Hunang-de Bell heeft het conservatorium piano afgerond aan het Twents Conservatorium. Martha van Bergen begon op haar negende met vioolles en is tijdens haar studiejaren in Nederland altijd les blijven nemen. Eliane Marchena speelt vanaf haar elfde en is sindsdien les blijven nemen. Ze speelt in klassieke orkesten en in jazz-, salsa- en mariachigroepen. Judy Sprock is all-round in de muziek. Zij speelt verschillende instrumenten, zoals hobo en dwarsfluit en voor deze gelegenheid begeleidt ze het viool- en pianotrio op de dwarsfluit.