(Eindhoven, 1959 - Amsterdam 2014) vestigde in een klap zijn naam als dichter met zijn debuut De karpersimulator. Dat kwam ook tot uitdrukking in de prijzen die hij ervoor ontving: de prijs voor debuutbundels C. Buddingh' poëzieprijs (toegekend, maar niet uitgereikt) én de Van der Hoogtprijs. Bovendien werd hij met deze bundel genomineerd voor de VSB Poëzieprijs van 1998. Menkveld is bekend met vele kanten van de literaire wereld. Na zijn studie Nederlands ging hij werken bij uitgeverij De Bezige Bij, waar hij na verloop van tijd het poëziefonds onder zijn hoede kreeg. Ook is hij redacteur van het tijdschrift Tirade en was hij programmamaker voor het Rotterdamse festival Poetry International in de periode 1998-2002. Vanaf 2002 legde Menkveld zich geheel toe op het schrijven van poëzie en proza. Hij overleed in maart 2014.

(Tetouan, Marokko, 1974) heeft filosofie gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. In 1994 debuteerde hij met de dichtbundel Mijn vormen. Daarna volgden Mijn gedichten (1998), Varkensroze ansichten (2003), onder meer bekroond met de Jan Campertprijs, en Tempel (2013), waarvoor hij de Awater Poëzieprijs kreeg. Hij was een jaar lang stadsdichter van Amsterdam, heeft opgetreden op tal van festivals in binnen- en buitenland, en zowel in Zweedse als in Engelse vertaling verscheen een bundel met een selectie uit zijn werk. Waar is het lam? (2022), zijn vijfde dichtbundel, is een indringend onderzoek naar de betekenis van het offer; een intrigerende verzameling gedichten waarin het persoonlijke en politieke, droom en werkelijkheid, vrees en verlangen continu op elkaar ingrijpen. De bundel dingt mee naar de Grote Poëzieprijs, de toonaangevende Nederlandse onderscheiding voor dichtkunst, waarvan de winnaar op 17 mei 2023 bekend wordt gemaakt.

(Barneveld, 1971) is dichter en schrijver. In 2003 verscheen haar overrompelende poëziedebuut Het moest maar eens gaan sneeuwen. Ze heeft een opleiding tot docent drama afgerond waarbij ze haar hart heeft verloren aan jeugdtheater. Die verbondenheid met jeugd komt ook terug in haar poëzie, die – ofschoon niet specifiek voor deze doelgroep geschreven – vaak enthousiaste reacties van kinderen ontlokken. In 2009 werd haar bundel Koerikoeloem (2007), een persoonlijke geschiedenis met sprookjesachtige observaties, bekroond met de Anna Bijns Prijs. In haar prozadebuut Voor altijd voor het laatst (2015) is Jansen al even persoonlijk, scherpzinnig en ontroerend.

(Haarlem, 1968) rondde haar middelbare school af in Jakarta en studeerde Communicatiekunde aan de Rijksuniversiteit Groningen. Tegenwoordig woont deze voormalig dj in de Amsterdamse binnenstad. Naast dichter en spoken word performer is Maramis werkzaam in het bedrijfsleven als internetredacteur. De dichtbundel Duckstad aan de Amstel (2001) is haar debuut.

(Brummen, 1959 – Amsterdam, 2016) was dichter, journalist en presentator. Hij debuteerde op jonge leeftijd als dichter in Hollands Maandblad. Sindsdien verschenen met enige regelmaat poëziebundels van hem, zijn laatste - 's Middags zwem ik in de Noordzee - in 2014. Na publicatie van zijn eerste dichtbundel Inslag (1985) begon hij als interviewer bij de VPRO, waar hij programma’s maakte over literatuur en filosofie. Hij was onder andere eindredacteur bij het programma De Avonden en bij Radio 6. Sinds 2005 sprak hij ook op televisie met schrijvers in het VPRO-programma Boeken. Naast programmamaker en dichter was hij ook bloemlezer. Hij stelde Briefgeheimen (2007) samen, een kleurrijke compilatie briefkaarten gekoppeld aan een website waarop mensen hun diepste geheimen kunnen prijsgeven. In 2012 verscheen Overkomst dringend gewenst, zijn bloemlezing uit het werk van dichter Jan Emmens. Samen met zijn dochter Nikki stelde Wim Brands in 2015 de bloemlezing samen Nederlandse literatuur van de 21e eeuw: de nieuwe schrijvers van het nieuwe millennium, waarin zij van de zestig in hun ogen belangrijkste schrijvers een verhaal of romanfragment opnamen. Samen met Jeroen van Kan stelde hij Nederland: een objectief zelfportret in 51 voorwerpen (2015) samen, waarvoor zij vijftig schrijvers uitnodigden om Nederland te typeren aan de hand van een voor hen betekenisvol voorwerp. Wim Brands was een van de dichters van 'De eenzame uitvaart', die een laatste, poëtisch afscheid bieden voor onopgemerkte overledenen en dat bij de uitvaart voorlezen.