(Den Haag, 1941) is cabaretier en schrijver. Hij vormt al op het Dalton Lyceum een cabaretduo met de in 2023 overleden Wim de Bie. Ze krijgen als satirici grote bekendheid, invloed en populariteit, eerst op de radio en vanaf 1965 op televisie: van De Klisjeemannetjes tot Simplisties Verbond, Van Kooten & De Bie tot Keek op de Week. Hij publiceert vanaf midden jaren zestig o.a. Treitertrends, korte satirische stukjes in de Haagse Post, en verhalenbestsellers als Koot droomt zich af (1977) en Koot graaft zich autobio (1979). In de jaren tachtig volgen de succesvolle bundels Modermismen (1984) en Meer modermismen (1986). In 1998 stopt Van Kooten met televisie-optredens. In 1999 verschijnt zijn kinderboek Het Schaampaard, bloemlezingen met zijn werk zijn Karrevrachten pennevruchten (2017) en Sterk verdund (2018): 'puntig op de korte baan, met een waanzinnig plezier in taal, ontroerend en gedoseerd ongemakkelijk, maar boven alles onweerstaanbaar grappig.'

(Nijmegen 12-6-1957) debuteerde als romanschrijver met De vogelspin (1999), een roman met thrillerelementen. In april 2000 verscheen de thriller Dossier jeugdbende, deel 1 van de reeks-in-opbouw DISTRICT NOORD, waarvan in april 2001 een tweede deel is verschenen, met de titel Dossier gifmoord.
Hij studeerde Nederlands, filosofie en Algemene Literatuurwetenschap. Sinds 1989 werkt hij als freelance (literair) journalist, publicist en vertaler (o.a. van Amin Maalouf en John Updike). Hij was tevens werkzaam bij Boekblad en is een van de tekstschrijvers van Ook dat nog! (KRO). Onder het pseudoniem Steven Klamm maakte hij een reeks griezelboeken voor kinderen. Hij is literatuurrecensent voor Het Parool en voor thrillerboeken voor VN. In het voorjaar van 2003 verschijnt van hem Liefste litteken
WN2002

(1947, België) is schrijver en vertaler. Voorheen was hij ook journalist en nieuwslezer bij het Vlaamse televisiejournaal. Grote bekendheid kreeg hij als auteur van goed gedocumenteerde boeken over België en Brussel. In Het Belgisch labyrint (1989) analyseert hij zijn geboorteland op hartstochtelijke en erudiete wijze. In 2005 verscheen Mijn Nederland, als antwoord op de vraag Holland te verklaren voor radeloze Hollanders. Met Verhalen van het Heggeland (1991), maar vooral dankzij Altrapsodie (1997) maakte hij naam als romancier. In zijn poëzie breekt hij met een maatschappij die zichzelf verliest in "de desastreuze modernisering". In meerdere debatten heeft hij aangegeven in een Heel-Nederland, een Benelux, te geloven, waarin de Duitse, Franse en Nederlandse talen en culturen elkaar verrijken. In 2007 publiceerde zijn dochter Judith Vanistendael het stripalbum De maagd en de neger, gebaseerd op een kort verhaal van haar vader over de liefde tussen een economiestudente en een politiek vluchteling uit Togo. Dit jaar werd zijn bundel Het was wat was genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2016.

(Arnhem, 1953) brak in 2009 internationaal door als schrijver met de roman Het Diner die wekenlang op de bestsellerlijst van The New York Times stond, uitkwam in 37 landen, werd bewerkt voor toneel en werd verfilmd. Het zwartgallige verhaal, over jongens uit een goed milieu die een zwerfster vermoorden, gaat vooral over de vraag in hoeverre je als ouders verantwoordelijk bent voor de wandaden van je kind. Pubergedrag was ook hoofdthema van zijn debuutroman Red ons, Maria Montanelli (1989). In Zomerhuis met zwembad (2011) liet Koch opnieuw zien hoe makkelijk geslaagde mensen in de problemen kunnen komen. Telkens zeggen of doen zijn personages iets anders dan je verwacht. Dat is ook weer het geval in de verhalenbundel Korte geschiedenis van het bedrog (2013). In zijn meest recente roman Geachte heer M. richt hij zijn pijlen op Nederlandse schrijvers. Koch is ook columnist en bekend als acteur en bedenker van Jiskefet.