(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

(Bonn, 1974), volgens Trouw 'de spannendste Duitse schrijver van dit moment, is behalve schrijfster ook volkenrechtdeskundige, wat duidelijk blijkt uit de thematiek van haar boeken maar ook uit de gedetailleerde beschrijving van het recherchewerk in haar laatste roman Schilf (2007, vertaald als Vrije val, 2008). Vrije val is een filosofische detective over twee bevriende, rivaliserende natuurkundigen die te maken krijgen met een ontvoering en een moord. Ook haar tweede roman Speeldrift uit 2004 is in het Nederlands vertaald. Net als in Schilf speelt morele verantwoordelijkheid een belangrijke rol in dit werk, waarin twee gymnasiumleerlingen hun leraar tot het uiterste tarten. Als hun spel uit de hand loopt moet de rechter een oordeel vellen. Zeh schrijft ook non-fictie, essays en toneelstukken. Haar recentste werk Das land der Menschen (2008) is een kinderboek waarin ze op een speelse manier themata als vervolging en tolerantie behandelt. Haar romans zijn inmiddels in meer dan vijfentwintig landen verschenen.

(Zuid-Afrika, 1948) heeft met zijn debuut Shepherds & Butchers (2008) over de doodstraf flink wat stof doen opwaaien in Zuid-Afrika. Marnewick, van beroep advocaat en docent procesvoering, weet op ingenieuze wijze feit en fictie te verweven. Hij baseerde zijn roman op waargebeurde moordzaken en executies in 1987. De doodstraf werd eind jaren tachtig afgeschaft in Zuid-Afrika, maar veel van Marnewicks landgenoten pleiten voor herinvoering om het geweld in hun land te beteugelen. Met zijn gedetailleerde en feitelijke beschrijving van de executies en de emotionele gevolgen ervan toont Marnewick zijn lezers de morele bezwaren die kleven aan de doodstraf. Daarnaast heeft Shepherds & Butchers geleid tot discussie over de grens tussen feit en fictie die in het boek vaak compleet diffuus is.

(Coevorden, 1963) werd geboren als Marjolijn Drenth. Hij is behalve schrijver ook ethicus, kunsthistoricus en jurist. Maxim Februari verstaat de kunst om morele dilemma’s en juridische vraagstukken te verpakken in lichtvoetig proza. “Het moet spannend en onderhoudend zijn. Als je een pamflet schrijft wil niemand het lezen”, zei hij daarover. Zijn roman De literaire kring (2007), over de moraal van de Nederlandse culturele elite, werd zeer positief ontvangen. Kort na verschijning ontving hij de Frans Kellendonk-prijs 2008 voor zijn gehele oeuvre. Van 2001-2010 schreef Februari columns voor de Volkskrant. Een deel van die columns werd gebundeld in Park Welgelegen, Notities over Morele Verwarring (2004). In zijn voor een Gouden Uil genomineerde dissertatie Een Pruik van Paardenhaar & Over het Lezen van een Boek (2000) neemt hij de relatie tussen economie en ethiek onder de loep. Tegenwoordig schrijft hij een wekelijkse column voor de opiniepagina van NRC Handelsblad, die - met enkele Volkskrant-columns - werden gebundeld in Ons soort mensen (2011). In 2013 verscheen De maakbare man, notities over transseksualiteit.