On being young, old and beyond bracht verschillende auteurs samen die zijn uitgenodigd om een deel van Aristoteles' retorica over leeftijd te herschrijven.

Welke stereotypen over leeftijd wilden ze creëren of ontkrachten? Wat vonden ze, gezien hun eigen schrijfstijl en positie – geïnspireerd door ervaringen met handicaps, seksuele fantasieën, coming of age-verhalen, queer en trans voorouderlijk werk – spannend aan jongeren, ouderen of mensen in de bloei van hun leven, en waarom?

Was het categoriseren van levensfasen volgens een lineaire tijdlijn überhaupt nuttig, of was het slechts een slechte gewoonte die moet worden afgeleerd? In navolging van Aristoteles' zelfverzekerde en grove toon: welke leeftijds-istische stereotypen wilden ze reproduceren of uitwissen en welke ervaringen en ideeën hadden ze willen vieren?

Als inleiding van On being young, old and beyond, introduceerde Simon(e) van Saarloos, auteur van het boek Against Ageism - A Queer Manifesto, het thema ageisme (oftewel de verzamelnaam voor negatieve stereotypen, vooroordelen en leeftijdsdiscrimminatie) en legde de aanwijzingen van Aristoteles uit, evenals het belang en het plezier van het herschrijven van een oude tekst uit 350 voor de gangbare jaartelling. De uitgenodigde bijdragers lazen vervolgens een nieuw geschreven tekst voor of voerden die uit.

In 350 voor de gangbare jaartelling schreef Aristoteles over de kenmerken van jongeren, ouderen en mensen in de bloei van hun leven. Zijn geschriften zijn zelfverzekerd en vol stereotypen. Met zekerheid definieert hij wat jongeren, ouderen en mensen in de bloei van hun leven te bieden hebben en wat ze missen vanwege hun leeftijd en levensfase.

Stilistisch schreef Aristoteles korte uitspraken, zoals over ouderen: “En ze zijn laf en bang voor alles; want hun karakter is het tegenovergestelde van dat van jongeren. Ze zijn koel, maar jongeren zijn warm, dus ouderdom heeft de weg vrijgemaakt voor lafheid; want angst is een soort koelte.”

Het gebruik van leeftijd om mensen en hun gedrag te categoriseren kent een lange traditie. Leeftijdstereotypen worden gebruikt afhankelijk van iemands politieke en culturele context en de positie van de spreker. Op 49-jarige leeftijd verklaarde Aristoteles dat 49 de leeftijd is waarop iemand (een man) het geestelijke hoogtepunt bereikt. De jaren 30 tot 35 worden beschouwd als iemands fysieke hoogtepunt.

On being young, old and beyond was samengesteld voor Writers Unlimited Festival door Simon(e) van Saarloos.