(Dirksland, 1987) debuteerde in 2013 met Vluchtautogedichten, bekroond met de C. Buddingh'-prijs. De jury prees de ‘bluf, branie en bravoure’ van de debuterende dichter. Van der Graaff ontsnapt in zijn eigen vluchtauto, de poëzie, aan de alledaagse werkelijkheid - op zoek naar nieuwe dimensies. Zijn tweede bundel Dood werk (2015) werd onderscheiden met de J.C. Bloemprijs. Hij publiceert poëzie en proza in verschillende tijdschriften, treedt regelmatig op en is redacteur en medeoprichter van het online literair tijdschrift Samplekanon. Zijn romandebuut Wormen en engelen (2017) is een eigentijdse zoektocht naar de betekenis van geloof. In 2020 publiceerde hij de dichtbundel Nederland in stukken, gevolgd door zijn tweede roman Onder asfalt (2022) en de dichtbundel Huishoudboekje van de verborgen dingen (2025). Voor Writers Unlimited Festival stelt hij verrassende poëzievoordrachtprogramma's samen.

Bekijk website Maarten van der Graaff

(Kaapstad, 1981) is een van de belangrijkste Zuid-Afrikaanse auteurs van dit moment. Ze schrijft in het Kaaps-Afrikaans, een spreektaal met Engelse woorden en straattaal. Haar eerste dichtbundel Noudat Slapende Honde (Nu de slapende honden, 2008) schetst een scherp beeld van leven in armoede. Santenkraam (2012) bevat verhalen in dichtvorm over een vissersdorp dat plaats moet maken voor een militair terrein. Mammie (2017) is een even liefdevolle als rauwe ode aan haar moeder. Chinatown (2021) komt opnieuw hard aan. Kamfer dicht beheerst, intiem en duister-humoristisch over geweld, de positie van vrouwen, liefde en ouderschap. Ze vertaalt Kirsty Applebaums Princess Minna-kinderboeken naar het Afrikaans: Die eenhoring-gedoente en Die betowerde woud (2023) en verzorgt Die maan is zwart (2022), een bundel met poëzie van Adam Small. Haar eerste roman Kompoun (2021) verschijnt 2024 in de Nederlandse vertaling door Alfred Schaffer die ook haar poëzie vertaalde.

(Dongen, 1991) is schrijver van proza en poëzie. Ze schreef columns en essays voor meerdere kranten en tijdschriften en is redacteur bij literair tijdschrift De Revisor. Ze studeerde in 2016 af aan Creative Writing ArtEZ met een bundeling van gedichten en brieven getiteld Hoe de eerste vonken zichtbaar waren. In 2018 werd de bundel bekroond met de Poëziedebuutprijs Aan Zee. Haar debuutroman Confrontaties werd lovend ontvangen en bekroond met de Hebban Debuutprijs, de Anton Wachterprijs en het Beste boek voor jongeren. In 2022 schreef Simone voor het Brabants Boek Present de novelle Zo hoog de zon stond. In 2024 verscheen haar tweede poëziebundel Marshmallow, waarvoor ze de Jan Campert-prijs kreeg toegekend.

(Tilburg, 1955) is dichter. Ze begint als actrice maar wil graag schrijven. Dat resulteert in de toneeldialoog Strikken. In 1997 debuteert ze met de dichtbundel Rib. Inmiddels heeft ze dertien bundels gepubliceerd, waaronder Zusterstad 2.0 (2018) en Tulpenwodka (2021). In haar werk lapt ze bestaande poëtische conventies aan haar laars. Ze laat leestekens weg, maakt woorden niet af en schakelt van idioom naar idioom. Het zijn de beeldend kunstenaars waarmee Lampe zich qua aanpak en onorthodoxe benaderingswijze het meest verwant voelt. Voor haar bundel Spuit je ralkleur (2005) ontvangt ze de Ida Gerhardt Poëzieprijs. Lampe treedt regelmatig op en begeleidt studenten van de afdeling Beeld en Taal van de Rietveld Academie in Amsterdam. Ze wint de P.C. Hooftprijs voor poëzie in 2024 en is volgens de jury 'een van de meest eigenzinnige en genereuze dichters van onze tijd'.

(1990) debuteerde met de poëziebundel Indolente (de Arbeiderspers, 2023), waarin ze op zoek gaat naar een taal die ons gedeelde verleden tastbaar maakt – onderweg dient zich een onverwachte geschiedschrijver aan: de oester. Haar werk verscheen verder onder meer in de literaire tijdschriften DW B, nY, Poëziekrant en SAND Journal en als audiowerk online op DIG en bij de VPRO. Ze schreef tien jaar lang artikelen en interviews voor Indisch maandblad Moesson, was redacteur bij Perdu en is bestuurslid bij de Auteursbond. Met haar gedichten draagt ze voor op diverse podia in Nederland en België.

(China, 1980) is dichter. Ze trekt in 2001 naar Dongguan, een van de grote industriecentra in Zuid-China, in de hoop op een beter leven. Ze werkt er in verschillende fabrieken en begint daar gedichten over te schrijven. Met dat indringende werk groeit Zheng uit tot een icoon: ze publiceert zo’n tien dichtbundels, is een van de gerenommeerdste Chinese dichters, wint vele prijzen en is in vele talen vertaald. In 2023 verschijnt Als ijzer zo stil, een keuze uit haar gedichten in het Nederlands vertaald door Silvia Marijnissen. Zhengs gedichten, met sterke tegenstellingen, personificaties en afgebroken zinssneden, laten zien hoe de mens door de industrialisatie tot een onderdeel van de machinerie wordt gemaakt. Tegenover die ontmenselijking stelt Zheng de onzekerheid, fragmentatie, ontwrichting en kwetsbaarheid van de mens. In het Engels verschenen bundels zijn onder meer Huangma Mountains, Collected Poems of Zheng Xiaoqiong, Pedestrian Bridge, and Poems Falling on Machines.