(Leidschendam, 1973) is dichter, vertaler en docent aan de Universiteit van Stellenbosch, Zuid-Afrika. Hij debuteerde in 2000 met de dichtbundel Zijn opkomst in de voorstad. In de loop der jaren werden zijn dichtbundels vaak bekroond of genomineerd voor meerdere belangrijke prijzen, en verschenen vertalingen in onder meer Engels, Afrikaans, Frans, Chinees, Indonesisch en Zweeds. Voor de bundel Kooi ontving hij in 2008 de Jan Campert-prijs en de Ida Gerhardt Poëzieprijs. Zijn werk is soms humoristisch, soms zakelijk en tegelijk vol absurde vondsten. In 2014 verscheen zijn, opnieuw veelbekroonde bundel Mens Dier Ding. In 2021 publiceerde hij de persoonlijke bundel Wie was ik?, waarvoor hij de Herman De Coninckprijs kreeg. Dat zelfde jaar kreeg Alfred Schaffer de P.C. Hooft-prijs, de grootste jaarlijkse oeuvreprijs in de Nederlandse letteren, toegekend.

(Apeldoorn, 1958) is dichter, schrijver, zanger en kunstenaar. Hij debuteerde op zestienjarige leeftijd met de bundel Mot, of de neerslag van de twijfel. Hij studeerde fotografie en mixed media. In 1987 verscheen zijn officiële debuut Nepvuur, spoedig gevolgd door de geruchtmakende bloemlezing Maximaal. Hij richtte in Amsterdam het Starik Museum van kleine werken op. In 1993 verscheen zijn tot dusver enige roman in briefvorm, Mijn Leven Als Museum. Hij was zanger van de Willem Kloos Groep van 1992-2002. Vanaf 2002 verschenen de bundels Simpele Ziel, De grote vakantie (2003), Rode Vlam en De verdwijnkunstenaar (beide 2004). Sinds 2002 beheert Starik de Amsterdamse Poule des Doods, een groep dichters van wisselende samenstelling die bij eenzame uitvaarten gedichten schrijft en voordraagt. Het boek daarover, De eenzame uitvaart, met de gedichten van de deelnemende dichters, verscheen in 2005.

(Bergen Noord-Holland, 1944) publiceerde op achttienjarige leeftijd gedichten onder het pseudoniem Sophie Perk in het Algemeen Handelsblad. Handelsbladmedewerker en dichter Ed Hoornik nam naar aanleiding van de publicatie contact met haar op. Spoedig daarna werden gedichten van haar hand in het literaire tijdschrift De Gids geplaatst. In 1966 verscheen haar debuutbundel Voor wie ik liefheb wil ik heten bij uitgeverij Bert Bakker. Het werd een van de succesvolste Nederlandse dichtbundels uit de twintigste eeuw, waarvan anno 2003 80.000 exemplaren verschenen zijn, in 21 drukken. In 1985 bracht ze haar tweede bundel uit: Een vrouw bezoeken. De gedichten in de bundel Kindsbeen (1995) werden geprezen om hun heldere gekkigheden.

(Schaarsbergen, 1948) volgde de opleiding tot literair vertaler aan het Instituut voor Vertaalkunde van de Universiteit van Amsterdam. In 1974 publiceerde ze haar eerste proza en poëzie onder het pseudoniem A. Tuinman in De Revisor. Ze debuteerde als dichteres in 1987 met de bundel Aurora en als romanschrijfster in 1993 met Hartsvanger. Ze verwierf bovendien bekendheid met haar vertalingen van werken van onder meer Vladimir Nabokov, Oscar Wilde, Sylvia Plath, Jules Verne en W.H. Auden. Haar thema's zijn de natuur en de liefde, maar ook de taal. Om haar rijke woordenschat wordt zij vaak geroemd, evenals om haar taalvaardigheid. In haar gedichten deelt Anneke Brassinga intieme speldenprikken uit. De Nijhoff-prijs 1978 voor haar vertaling van Nabokovs The Gift weigerde Anneke Brassinga in ontvangst te nemen. Ze nam later wel andere prijzen aan zoals de Herman Gorterprijs, de Paul Snoekprijs en de VSB poëzieprijs. Haar poëzie is van meet af aan gunstig onthaald door de meeste critici.