(Den Haag, 1958) is sinds 2002 eindredacteur/presentator van het VPRO-radioprogramma OVT, een twee uur durend programma over de historische achtergronden van de actualiteit, over nieuw verschenen historische boeken, over films, herdenkingen en alles wat verder met geschiedenis te maken heeft. Met live gesprekken, reportages, columns en in het laatste half uur de wekelijkse documentaire. Hij is al sinds 1992 bij OVT betrokken als programmamaker en werkte in het verleden als freelancer ook voor andere omroepen als de VARA en de IKON.

is een trompetspeler actief in een groot aantal ensembles. Hij tourde twee keer door de VS met zijn akoestische 'chamber/jazz' 'Fugimundi' trio. Zijn andere band is Eric Vloeimans' Gatecrash. Vloeimans breidt zijn meesterlijke trompetspel uit met electronische special effects. Gatecrash heeft een grote reputatie als één de beste Europese jazz en pop cross-over bands; Vloeimans' optredens en opnamen met vele andere formaties zijn een bewijs van zijn veelzijdigheid. Hij trad op met nationale en internationale artiesten als Mercer Ellington, John Taylor, Peter Erskine, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, Jasper van 't Hof, Wayne Horvitz, Charlie Mariano, Nguyên Lê, Jimmy Haslip, Philippe Catherine, het Koninklijk Concertgebouworkest en vele, vele anderen. Vloeimans waagde zich ook aan filmmuziek. Hij componeerde (met Fons Merkies) en speelde de muziek voor de speelfilm Majesteit (2010) evenals voor de animatiefilm Audition (met Martin Fondse). Hij is diverse malen onderscheiden voor zijn omvangrijke oeuvre op de gebieden klassiek, pop, filmmuziek, wereldmuziek en jazz. Naast over de hele wereld optreden, doceert hij aan Codarts in Rotterdam en aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.

(Zeddam, 1956) is een Nederlands journalist, historicus en radiopresentator. Palm voltooide de lerarenopleiding geschiedenis. Hij was oprichter en in de beginperiode ook hoofdredacteur van het Historisch Nieuwsblad en hij werkte voor het Leidse universiteitsblad Mare. Palm schrijft ook voor Trouw en de Groene Amsterdammer. Van zijn hand verschenen onder andere: De vergeten geschiedenis van Nederland, Oerend hard (over de muzikant Ben Jolink) en Moederkerk, de ondergang van rooms Nederland. Na een katholieke opvoeding zette hij zich hier tegen af. Hij was een aantal jaren zeer actief bij de toen nog revolutionaire SP. Hij werkt onder meer voor het radioprogramma OVT, het geschiedenisprogramma van de VPRO-radio.

(Den Haag, 1951) is sinoloog, japanoloog, journalist en schrijver. In zijn omvangrijke oeuvre zijn de Aziatische cultuur, democratie, religie, politiek, het islamitisch fundamentalisme en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog terugkerende thema's. Zijn essays verschijnen onder meer in The New York Times, The Guardian, NRC en The New York Review of Books. Buruma groeit op in Den Haag als zoon van een Britse moeder en een Nederlandse vader. In Hun beloofde land, mijn grootouders in tijden van liefde en oorlog vertelt Buruma het verhaal van zijn in Londen geboren Duits-Joodse grootouders. Hij is sinds 2003 hoogleraar democratie, mensenrechten en journalistiek in New York. In 2008 ontving hij de Erasmusprijs.

(Nijmegen, 1960) schrijft romans, essays, verhalen en toneelstukken en hij is columnist van NRC Handelsblad. Hij publiceerde de romans Laatste woorden en Suez, ontving in 2005 de Henriëtte Roland Holst-prijs en presenteerde in 2008 hij het TV-programma Zomergasten. In Moeten wij van elkaar houden, het populisme ontleed (2011) laat hij zien hoe globalisering en toenemend individualisme het populisme in de hand werken. In 2013 verscheen Angst en schoonheid, een essay over de door hem bewonderde Louis Couperus. In hetzelfde jaar werd zijn documentaire Louis Couperus - niet te stillen onrust uitgezonden. In 2015 presenteerde hij de vijfdelige documentaire De volmaakte mens. In 2016 verscheen zijn essay Onbehagen – nieuw licht op de beschaafde mens. In 2017 ontving Heijne de P.C. Hooft-prijs. Hij krijgt de oeuvreprijs voor zijn beschouwend proza.

(Amsterdam 1971) is een van de succesvolste Nederlandse schrijvers, ook in het buitenland. De productieve romancier, columnist, essayist, dichter en scenarist woont en werkt voornamelijk in New York. In zijn fictie beschrijft hij thema's als geloof, ouderschap, liefde en relaties. In zijn essays en columns, debatten en optredens zoekt hij graag de polemiek op over actuele kwesties. Na zijn romandebuut en internationale doorbraak met Blauwe maandagen (1994) volgen veelbesproken, bekroonde en internationaal succesvolle romans als Fantoompijn (2000), De asielzoeker (2003), Tirza (2006), Onze oom (2007), Huid en haar (2010), Moedervlekken (2016) en Bezette gebieden (2020). Ook publiceert hij tussen 2000 en 2008 romans en essays onder het pseudoniem Marek van der Jagt. Grunberg krijgt voor zijn romans en verhalen de P.C. Hooft-prijs 2022. De jury van de prijs noemt de auteur "een schrijver die ongeëvenaard is in ambitie, productiviteit en intellectuele kracht".

(Rijswijk, 1968) is classicus en schrijver. Hij heeft meer dan veertig titels op zijn naam staan, waaronder poëzie, romans, korte verhalen, toneelteksten, wetenschappelijke studies, vertalingen en bloemlezingen. Hij ontving vele nominaties en prijzen voor zijn werk, waaronder in 2014 de Libris Literatuurprijs voor zijn roman La Superba, een ode aan de stad Genua waar hij woont en werkt. In 2016 verscheen Brieven uit Genua, een autobiografie in briefvorm en de tegenhanger van La Superba, waarin de publicatie van die roman ook ter sprake komt. Grand Hotel Europa (2018), over liefde in tijden van massatoerisme, nostalgie, Europese identiteit en een tot museum verworden werelddeel, werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2019. Het boek wordt in tien talen vertaald. Pfeijffer schuwt het debat nooit en gebruikt daarvoor niet alleen essays, maar ook columns en televisieprogramma's.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

auteur van De hel van 1812 is historicus en redacteur van NRC Handelsblad. Hij verzorgt de boekenrecensies in het VPRO radioprogramma O.V.T.

(Suriname, 1976) debuteert met Knipperleven (2004), gevolgd door Wanneer wij samen zijn (2006), gebaseerd op het verhaal van haar Javaans-Surinaamse familie. In haar roman Het gym (2011) beschrijft ze hoe de Surinaamse Sandra stand houdt tussen de witte hockeymeisjes. In 2013 verschijnt De man van veel over het leven van Anton de Kom, en in 2016 de memoir Tenzij de vader, een intiem verslag van de kennismaking met haar vader. Ze schrijft het scenario van het stripalbum Suske en Wiske en de Tollende Toverkol getekend door Hanco Kolk, en de tekst van het kinderboek Tori, bedacht en geillustreerd door Brian Elstak. Haar biografie In wat voor land leef ik eigenlijk? (2023) over Anil Ramdas is de handelseditie van het proefschrift waarop ze aan de Universiteit Leiden is gepromoveerd. Ze publiceeert met regelmaat verhalen, columns en opiniestukken.