(1941, Java, Indonesië) is behalve een beroemde dichter ook journalist, essayist, redacteur en columnist. Mohamad leverde een bijdrage aan de vorming van de taal van Indonesië, Bahasa Indonesia. Op velerlei wijzen nam hij deel aan de strijd tegen het regime van Soeharto. Mohamad was oprichter van het succesvolle kritische tijdschrift Tempo, dat twee maal verboden werd door de regering. In 1995 richtte Mohamad het Instituut voor Studie naar Vrije Informatiestromen op. Na Soeharto’s aftreden werd Tempo in 1998 weer ter perse gebracht. Mohamad ontving vanwege zijn strijdvaardigheid diverse internationale prijzen. Rond zijn zeventigste zijn enkele van zijn dichtbundels opnieuw gepubliceerd. Zijn recentste bundels zijn Don Quixote (2011) en 70 Puisi (70 gedichten). Mohamad was in 1995 een van de deelnemers aan de eerste editie van het Winternachten festival, en is sindsdien meerdere malen voor het festival naar Den Haag teruggekeerd.

(Hilversum, 1952) publiceerde vanuit haar Indische achtergrond een aantal boeken zoals Scherven van smaragd, Onder de blauwe Sarong en Kleurverschil. De verhalen van de oudere generatie Indische mensen gaf zij vorm in haar boek Indië was alles. Alles. Ze overleed in 2019.
(WN 1998)

(Arnhem, 1952) verwierf grote bekendheid met de romans Geen gewoon Indisch meisje (1983) en Vaders van betekenis (1989), en de documentaire Het land van mijn ouders (1983) waarin de hoofdpersonen op zoek gaan naar hun wortels. Bloem is zelf dochter van Indische ouders die na de soevereiniteitsoverdracht naar Nederland kwamen. In 1993 ontving ze de E. du Perron-prijs. Naast een groot aantal romans, verhalen-, en dichtbundels, non-fictie, jeugdromans - o.a. Matabia (1981) over een Indisch meisje, in Japans en Duits verschenen en vele malen bekroond -  en kinderboeken, maakte zij film- en tv-producties zoals de speelfilm Ver van familie (2008) en de met de Cinekid Award bekroonde jeugdfilm De Tovenaarsleerling (1986). Haar roman Een meisje van honderd (2012) is een familieverhaal dat een schitterend overzicht geeft van een eeuw Indisch-Nederlandse geschiedenis. Recent verschenen onder meer Haar goede hand (2016) over de relatie met haar moeder, Een teken van leven (2018) over rouw en Indo (2020) over Indische geschiedenis en het Indische identiteitsdenken. Januari 2023 verscheen haar roman Meisjes uit het dorp. Bloem, naast auteur ook klinisch psycholoog, filmmaker en beeldend kunstenaar, ontving de Constantijn Huygens-prijs 2022 voor haar gehele oeuvre.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(Solo, Midden-Java, 1935 - Bogor 2009) was dichter, toneelschrijver en acteur. Van 1964 tot 1967 verbleef hij in de Verenigde Staten, waar hij onder meer studeerde aan de American Acadamy of Dramatic Art. In 1968 richtte hij het Bengkel Teater op in Depok, dat met zijn eigenzinnige stukken vaak opschudding veroorzaakte. Door zijn onconventionele acties en kritische houding kwam hij meerdere malen in conflict met de regering. Als dichter debuteerde hij in 1957 met de bundel Ballada orang-orang tercinta (Balladen der beminde mensen). Enkele andere bundels zijn: Blues untuk Bonnie (Blues voor Bonnie) uit 1961 en Sajak-sajak sepatu tua (Verzen van oude schoenen) uit 1972. Zijn werk is o.a vertaald in het Engels, Nederlands en Duits. Rendra plaatste zijn poëzie in de traditie van de Indonesische orale cultuur en beschouwde de literatuur als een 'performing act'.

(Grobogan, Midden-Java, 1965) studeerde taal- en letterkunde in Jakarta, was leerling van de dichter Rendra en werkte lange tijd als akteur in diens Bengkel Teater. Daarna richtte hij het Teater Matahari op. Zijn gedichten verschenen in tijdschriften als Horison, Republika en Media Indonesia. Hij publiceerde o.m. de gedichtenbundel Persetubuhan Liar (1992). In Jakarta nam hij deel aan de Istuqual International Poetry Reading and Workshop. Enkele malen was hij te gast bij festival Winternachten in Den Haag. Hij is intensief betrokken bij het Teater Utan Kayu, een alternatief cultureel centrum in Jakarta. Zijn voordracht is theatraal, en zijn werk is sterk betrokken op de maatschappelijke ontwikkelingen in Indonesië. Zo schreef hij een reeks gedichten naar aanleiding van zijn verblijf in Oost-Timor tijdens de onafhankelijkheidsstrijd.
WIN 2003

kwam in de jaren vijftig naar Nederland. Studeerde pschologie in Amsterdam. Kwam in de zeventiger jaren terug in Nederland en studeerde in Leiden filosofie. Promoveerde in Jakarta aan de Universitas Indonesia (filosofie). Was rector van de Academie voor Beeldende Kunst in Jakarta. Is nu hoogleraar filosofie en directrice van een octrooibureau. Ze heeft een belangrijke galerie voor moderne Indonesische kunst in Jakarta. Is lid van het Indonesisch comité voor de mensenrechten.

Yvonne Keuls (Batavia, 1931) werd geboren in Nederlands-Indië en kwam op zevenjarige leeftijd naar Nederland. Zij heeft met haar persoonlijk getinte en ontwapende werk een groot publiek aan zich weten te binden. Veel van haar boeken werden bekroond en zijn uitgegroeid tot klassiekers van de Nederlandse literatuur. In 2012 ontving zij de Cultuurprijs van de stad Den Haag voor haar hele oeuvre en onlangs werd haar de Littéraire Witte Prijs 2018 toegekend. Met haar laatste roman, Koningin van de nacht, over het reilen en zeilen van Daan Maandag en zijn familie tijdens de oorlogsjaren '40-'45 schreef Yvonne Keuls het boek dat zij altijd heeft willen schrijven.

(Batavia, Nederlands-Indië, 1918) bracht haar jeugd door in Nederlands-Indië. Ze doorliep er de lagere school en het gymnasium om vervolgens in Nederland - na een kortstondige letterenstudie - een toneelopleiding te voltooien. Vrijwel direct daarna wijdde zij zich geheel aan het schrijven. Haar Indische jeugd speelt in haar werk bij herhaling een rol, zoals blijkt uit haar debuutnovelle Oeroeg (1948), Heren van de thee (1992) en Sleuteloog, haar veelgeprezen roman uit 2002. De meeste boeken van Haasse zijn historische romans. Zo gaat haar eerste grote, vaak herdrukte roman Het woud der verwachting (1949) over Charles d’Orleans, een dichter uit de vijftiende eeuw. Haar meest recente boek is Bij de les uit 2004, met oude schoolplaten uit Nederlands-Indië. Haasse is veelvuldig onderscheiden. Op 17 november 2004 ontving ze uit handen van Koningin Beatrix de Prijs der Nederlandse Letteren. Ze overleed in 2011.