(1958, Colombia) brak in 2006 internationaal door met Het vergeten dat ons wacht. In dit boek, dat in 2010 in Nederlandse vertaling verscheen, tekent hij het verhaal op van zijn vader Abad senior, die in 1987 werd vermoord door de Colombiaanse paramilitairen. Het is behalve een portret van Abad’s vader ook een ingrijpende geschiedschrijving van Colombia, dat al decennialang wordt verscheurd door een burgeroorlog. Abad’s vader was een wijs man die streed voor een vreedzame samenleving. Hij had zelf nooit gedacht dat hij die strijd uiteindelijk met de dood zou moeten bekopen. Abad junior was nog maar twaalf jaar oud toen hij zijn eerste korte verhalen en gedichten op papier zette en kreeg op twintigjarige leeftijd al de Colombiaanse prijs voor korte verhalen voor Piedras de Silencio (Stenen van stilte), over een mijnwerker die diep onder de grond vastzat. Zijn eerste verhalenbundel Malos Pensamientos (Slechte gedachten, 1991) beschrijft het leven in Medellín in de jaren tachtig. Daarna volgde een aantal boeken waarin hij experimenteerde met vorm en inhoud. Zijn meest experimentele werk is Basura (Vuilnis, 2000) waarin hij speelt met de wisselwerking tussen lezer, schrijver en verteller in de literatuur. In 2004 verscheen Angosta, een van de beste Latijns-Amerikaanse romans van de laatste jaren. Hierin schetst hij een caleidoscopisch beeld van de gewelddadige Colombiaanse samenleving. Las Formas de la Pereza y Otros Ensayos (2007) is een boek over de herkomst en uitingsvormen van luiheid. Abad’s hypothese is dat luiheid geen luxe is maar de ‘original condition of human existence’ van waaruit alle menselijke creaties voortkomen. Héctor Abad studeerde medicijnen, filosofie en literatuur in Mexico, Colombia en Turijn. Na de moord op zijn vader werd hij ook zelf met de dood bedreigd en vluchtte naar Europa waar hij woonde en werkte in Spanje en Italië. Abad is behalve schrijver ook vertaler en journalist bij Spaanse en Latijns-Amerikaanse kranten en tijdschriften. Zijn boeken zijn vertaald in het Engels, Italiaans, Duits, Grieks, Portugees, Chinees en Nederlands.

(Montevideo, 1970) stelt met haar romans de grote problemen aan de kaak in Zuid-Amerika, het continent waar ze werd geboren. Haar ouders waren lid van de verzetsbeweging Tupamaros. Trujillo kwam op haar zesde naar Nederland. Na het verdwijnen van het militaire bewind keerde ze op haar vijftiende terug naar haar vaderland. Daar verscheen haar eerste - bekroonde - novelle in het Spaans. Ze studeerde aan de Amsteramse Filmacademie. In 2002 volgde haar Nederlandse debuut, De Bastaard van Mal Abrigo over twee jongetjes uit een verpauperd cocaïnedorp die het uiteindelijk schoppen tot president en minister van defensie. Ze kreeg er de Marten Toonder/Geertjan Lubberhuizenprijs voor. De terugkeer van Lupe García (2009) gaat over een vrouw die terugkeert naar haar geboorteland in Zuid-Amerika om een documentaire te maken over de guerrillastrijd aldaar. De roman werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en bekroond met de BNG Literatuurprijs. In 2014 werd De zangbreker gepubliceerd en in januari 2017 verschijnt haar nieuwe boek Vrije radicalen.

(New York, 1970) vestigde in 2006 meteen internationaal naam met zijn debuutroman In the country of Men (Niemandsland) die werd genomineerd voor de Man Booker Prize en de Guardian First Book Award. Het is een aangrijpend verhaal over een jongen die al op jonge leeftijd in aanraking komt met het wrede en angstige leven in het Libië van Khadaffi. Zijn debuut werd vertaald in 26 talen, en won zes internationale literaire prijzen waaronder de Commonwealth Writers' Prize. Matar woonde als zoon van een Libische diplomaat drie jaar in de VS en keerde daarna terug in Tripoli. In 1979 werd zijn vader door het regime van Khadaffi beschuldigd van subversieve activiteiten en moest het gezin Libië verlaten. Daarop woonde de familie een aantal jaren in ballingschap in Caïro waar Matar zijn middelbare school afmaakte. Vervolgens vertrok hij naar Londen voor een studie architectuur. In 1990 werd zijn vader ontvoerd in Caïro en sindsdien is hij spoorloos. Essays van Matar verschenen onder andere in The Independent, The Guardian, The Times en The New York Times. In maart 2011 zal zijn nieuwe boek Anatomy of a Disappearance in Engeland verschijnen. Later dat jaar zal ook de Nederlandse vertaling uitkomen.

(Amsterdam, 1972) zette al ruim voor zijn afstuderen als neerlandicus met enkele vrienden Bunker Hill op. Dit literaire tijdschrift viel op door zijn eigenwijze aanpak en werd ingelijfd door uitgeverij Thomas Rap. Henderson is van vele markten thuis. Hij was jaren lang actief als redacteur bij De Bezige Bij/Thomas Rap, Nijgh & Van Ditmar en Nieuw Amsterdam Uitgevers, en redacteur van het literaire poptijdschrift WAHWAH. Dit jaar vestigde hij zich als zelfstandig redacteur en publicist. Hij schrijft recensies voor Het Parool en De Poëziekrant en publiceert verder in o.a. De Groene Amsterdammer. Daarnaast is hij literair scout voor De Bezige Bij/Thomas Rap en verzorgt hij de 'backoffice' voor de Stadsdichter van Amsterdam, F. Starik. Ook presenteert hij regelmatig literaire evenementen.