(1963, Polen) zong in een punkband, was journalist en schrijver van een populaire tv-serie voordat hij zich in 2000 bekeerde tot de islam en samen met zijn vrouw en zoon in Egypte ging wonen. Een van de redenen voor zijn vertrek naar Alexandrië was dat hij zich in toenemende mate ergerde aan de verhuftering in Polen. Maar ook de lage kosten voor levensonderhoud en het aangename klimaat speelden een rol. Daarnaast was hij als westerse kosmopoliet benieuwd hoe het was om te leven in een moslimland. Hij heeft geen moment spijt gehad hoewel hij veel heeft aan te merken op het leven in zijn nieuwe vaderland. In zijn boek Egypte Haram halal laat hij zich zeer kritisch uit over het traditionalisme in Egypte, zoals - bij de wet verboden maar nog steeds veel voorkomende - vrouwenbesnijdenis. Ook in interviews hekelt hij tradities en pleit hij voor een tolerante en open islam.

(1983, Ter Aar) is socioloog, docent, onderzoeker en essayist. Een groot deel van haar (volwassen) leven woonde en werkte ze in zogenaamde achterstandswijken tussen moslimjongeren. Ze deed mee aan allerlei sociale projecten, zoals huiswerkbegeleiding en culturele middagen en gaf Engelse les. Haar ervaringen in Amsterdam en Parijs heeft ze opgetekend in De gekleurde werkelijkheid. Ze kwam als ‘vreemdelinge’ in een Parijse banlieue terecht en bewoonde er een kamertje bij een Afrikaanse jongen, Oneboy. Daarna woonde ze in Osdorp. Momenteel doet ze in opdracht van de gemeente Den Haag onderzoek in de Schilderswijk naar het vertrouwen van jongeren in de politie. Ook bestudeert ze voor de VU de wisselwerking tussen radicale islam- en anti-islamgroeperingen. Haar onderzoek laat zien dat de groepsvorming in Nederland veel meer dan in Frankrijk door etniciteit en religie wordt bepaald en dat groepen sterke vooroordelen hebben ten opzichte van elkaar.

(Rijswijk, 1968) is classicus en schrijver. Hij heeft meer dan veertig titels op zijn naam staan, waaronder poëzie, romans, korte verhalen, toneelteksten, wetenschappelijke studies, vertalingen en bloemlezingen. Hij ontving vele nominaties en prijzen voor zijn werk, waaronder in 2014 de Libris Literatuurprijs voor zijn roman La Superba, een ode aan de stad Genua waar hij woont en werkt. In 2016 verscheen Brieven uit Genua, een autobiografie in briefvorm en de tegenhanger van La Superba, waarin de publicatie van die roman ook ter sprake komt. Grand Hotel Europa (2018), over liefde in tijden van massatoerisme, nostalgie, Europese identiteit en een tot museum verworden werelddeel, werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2019. Het boek wordt in tien talen vertaald. Pfeijffer schuwt het debat nooit en gebruikt daarvoor niet alleen essays, maar ook columns en televisieprogramma's.

(Deventer, 1961) is schrijver, performer en theatermaker. In 2004 brak ze door met De laatste dichters, die genomineerd werd voor de Libris Literatuur Prijs. Deze roman, over de levensloop van vier zwarte Amerikanen die furore maakten onder de naam ‘The Last Poets’, werd bewerkt voor theater. We hadden liefde, we hadden wapens (2016) is een wervelende roman over het leven van de zwarte burgerrechtenstrijder Robert F. Williams in Amerika en over opkomen voor het recht te mogen zijn wie je bent, ongeacht de consequenties. Een van ons (2020), haar roman over de levenslang gestrafte Luc werd als theatermonoloog opgevoerd. In haar roman Als ik je eenmaal mijn verhaal heb verteld (2024) probeert Anir na twaalf jaar detentie 'buiten' een nieuw leven op te bouwen. De mede door Otten in 2020 opgerichte Stichting Blocknotes zet creatief schrijven in voor empowerment en talentontwikkeling van mensen in de gevangenis.

(Israël, 1972) is een Israëlische schrijfster uit een Iraans joodse familie. Behalve succesromans schrijft ze poëzie, maakte ze een kinderboek en werkt ze als presentator en scenarioschrijfster voor tv. Haar derde roman Grensleven, eind 2016 in Nederland verschenen, zorgde voor grote controverse in Israël. Een commissie wilde de bekroonde roman over de liefde tussen een joodse vrouw en een Palestijnse man op de leeslijst zetten voor Israëlische middelbare scholieren. Maar daar stak het Israëlische ministerie van educatie een stokje voor omdat het assimilatie en huwelijken tussen twee culturen zou bevorderen. Een jaar later werd het boek toch op de lijst gezet en sindsdien is de roman een bestseller. Ook haar twee eerste romans Perzische bruiden (1995) en Onze bruiloften (1999) verschenen in het Nederlands.