(Den Haag, 1987) is een veelzijdige tv-presentator, dagvoorzitter en columnist. Zijn ouders emigreerden vanuit Pakistan naar Nederland. Umar Mirza begon op zijn achttiende als columnist en hoofdredacteur van het multiculturele platform Wijblijvenhier.nl en hij gaf zijn visie op Nederland in bijdragen aan verschillende weblogs, opiniesites, tijdschriften en essaybundels. Daarnaast treedt hij regelmatig op als panellid, dagvoorzitter en debatleider. Hij geeft sinds 2009 gastcolleges aan de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg en hij presenteert sinds 2011 tv-programma's voor de NTR (Mijn moskee is top). Umar volgde de minor People and Society aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en in juni 2012 voltooide hij zijn master aan de Technische Universiteit Delft. Hij werd gekozen tot een van de twaalf Best Graduates van Nederland. Sindsdien werkt hij aan een nieuw televisieprogramma. www.umarmirza.nl.

(Amsterdam, 1981) studeerde geschiedenis aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Ze werkte als onderzoeker bij het Internationaal Informatiecentrum voor de Vrouwenbeweging, waar ze de Marokkaans-Nederlandse vrouwengeschiedenis in kaart bracht. Over dat onderwerp schreef ze haar afstudeerscriptie: De migratie van Marokkaanse vrouwen naar Nederland, 1967-1980. Voor de viering van de 40e verjaardag van het verdrag dat de massa-emigratie van Marokkanen naar Nederland mogelijk maakte, schreef ze samen met Annemarie Cottaar en Fatiha Laouikili het boek Marokkanen in Nederland: de pioniers vertellen. In 2012 verscheen haar proefschrift Het Land van Herkomst, Perspectieven op verbondenheid met Marokko, 1960-2010, een drieluik waarin ze de rol van het overheidsbeleid van Nederland en Marokko en de invloed van Marokkaanse organisaties belicht en tevens de verhalen van de migranten zelf betrekt. Haar lidmaatschap van de Conseil de la Communauté Marocaine à l'Étranger, een adviesorgaan van koning Mohammed VI, leidde tot enige controverse. Bouras was o.a. te gast bij Pauw & Witteman, Een Vandaag en bij de Nederlandse Moslim Omroep.

(Rozenburg, 1976) is journaliste en documentairemaakster. Voor haar serie Veerboot naar Holland, over vijf Turkse gezinnen die naar Nederland kwamen, interviewde ze ook haar eigen ouders. In 2012 volgde Ik zie een verre reis, over haar zus en twee vriendinnen die terug willen naar Turkije. Ze zijn geboren en getogen in Nederland en zongen als kind mee met Marco Borsato. Maar, verbitterd door de nasleep van 9/11, lezen ze nu Turkse kranten, kijken ze naar de Turkse tv en juichen ze voor Turkse voetbalploegen. Fidan Ekiz werkte na haar studie journalistiek eerst voor het Rotterdams Dagblad. In 2003 vertrok ze als verslaggeefster naar Irak en later werd ze correspondent in Istanbul voor o.a. RTL Nieuws, BNR Nieuwsradio, de NMO en de GPD. Terug in Nederland ging ze o.a. aan de slag als redacteur bij Pauw & Witteman en was ze panellid bij Vrouw & Paard. Sinds 2012 is ze regelmatig tafeldame bij De Wereld Draait Door. In 2016 zond de VARA haar zesdelige documentaireserie De Pen en Het Zwaard uit, waarin ze journalisten bezoekt in landen waar machthebbers hen tot zwijgen proberen te brengen.

(Leiden, 1955) oogstte veel lof met zijn boeken over de njai, vrouwen in Nederlands-Indië die samenleefden en kinderen kregen met Nederlandse mannen. Baay debuteerde in 2006 met het deels autobiografische De ogen van Solo, over migratie en ontworteling van Indische Nederlanders. In 2012 verscheen Gebleekte ziel, een op historische feiten gebaseerde roman over de zoon van een Balinese edelman die naar Nederland wordt gestuurd om hem te 'bleken', te ontdoen van zijn inheemse identiteit. Daar werd wat gruwelijks verricht is een non-fictie boek over de onbekende geschiedenis van de slavernij in Nederlands Oost-Indië. In 2018 verscheen zijn documentaire roman Het kind met de Japanse ogen, een persoonlijke zoektocht en historisch onderzoek naar het leven zijn vader.

(Iran, 1978) kreeg zijn eerste lessen op de tombak, de traditionele Perzische vaastrommel, op zijn zesde. Op negenjarige leeftijd was hij al verder dan zijn leraar en op zijn tiende won hij de jaarlijkse tombak-competitie in zijn land. Vanaf zijn 20e wordt hij de beste tombakspeler ter wereld genoemd. Hij ontwikkelde meer dan 30 nieuwe slagtechnieken. Mohammad Reza Mortazavi nam verschillende cd’s op en gaf concerten en mediaoptredens door heel Europa. Hij woont in Duitsland waar hij in 2003 de Newcomer-Weltmusikpreis RUTH won. Hij geeft soloconcerten, maar werkt ook samen met musici en theatermakers. Zo werkte hij in 2011 mee aan balletvoorstellingen van choreograaf Jochen Ulrich (†2012) bij het Linzer Landestheater. In november 2012 kwam zijn meest recente cd Geradeaus uit, op het door hem opgerichte flowfish.music.