Het was in januari 2026 precies honderd jaar geleden dat Virginia Woolfs essay On Being Ill verscheen, ‘Over ziek zijn’. Waarom speelt ziekte toch zo’n marginale rol in de literatuur, vroeg ze zich af, zelf liggend op bed, gedwongen tot stilstand gekomen. Rob van Essen, Thomas Heerma van Voss, Mariken Heitman, Lieke Marsman, Lize Spit en Nadia de Vries droegen voor uit (nieuw) eigen werk. Trompettist Mark Nieuwenhuis verzorgde het muzikale intermezzo.

Waarom is ziek zijn — en de overweldigende mentale veranderingen die met die toestand gepaard gaan, de essentiële overgang van ‘staander’ naar ‘ligger’ — niet net zo’n belangrijk literair thema als liefde, strijd en jaloezie: ‘Je zou verwachten dat er romans aan de griep waren gewijd; heldendichten aan tyfus; odes aan longontsteking; lyrische poëzie aan kiespijn.’ Maar nee, zegt Woolf: '[...] een verslag van dit alledaagse drama van het lichaam ontbreekt.'

Honderd jaar later lijkt er iets veranderd: steeds meer schrijvers en dichters hebben, in de woorden van Woolf, de moed gehad hun lichamelijkheid recht in de ogen te kijken; ze hebben ziekte gethematiseerd, daar taal voor gevonden en er een plot omheen gebouwd. In dit voordrachtsprogramma brengen zes van hen een literair verslag van het alledaagse drama van het lichaam, in grotendeels nieuw geschreven teksten.

Lyriek over kiespijn en odes aan longontsteking was voor Writers Unlimited Festival samengesteld door Jet Steinz, die het ook modereert.