(Joegoslavië, 1949) is een Kroatische schrijfster en journaliste die afwisselend in Stockholm en Zagreb woont woont. Van 1982 tot 1992 schreef ze voor verschillende Kroatische media over feministische kwesties. Begin jaren negentig verhuisde ze naar Zweden omdat ze werd bedreigd vanwege haar standpunt over de verkrachting van vrouwen tijdens de Balkanoorlog. Ze schrijft nu voor een scala aan tijdschriften en kranten waaronder La Stampa en de Frankfurter Allgemeine. De oorlog in voormalig Joegoslavië vormt de hoofdmoot in haar werk, zowel in haar romans als in haar non-fictie. Zo gaf ze in Alsof ik er niet ben een stem aan misbruikte vrouwen in de Balkanoorlog. En in Ze zouden nog geen vlieg kwaad doen stelt ze aan de hand van zaken voor het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag de vraag waarom mensen in oorlogsomstandigheden tot extreme misdaden in staat zijn. Van 1993-2003 verschenen negen boeken van Drakulić in het Nederlands.

(Gent, 1962) is slavist, schrijver en acteur. Hij debuteerde in 1994 met de roman Fluweel van leegte. In 1996 volgde zijn poëziedebuut en daarna verscheen bijna elk jaar wel een roman, poëziebundel of reisboek van zijn hand. Als acteur speelt hij momenteel de monoloog Bloedgetuigen, gebaseerd op zijn gelijknamige roman uit 2011 waarin hij in 734 pagina’s vanuit verschillende perspectieven de 20e-eeuwse strijd tussen Oost- en West-Europa beschrijft, Binnenkort verschijnt het derde deel van zijn trilogie Het Vloekhout, een tragikomische vertelling over onze tijd, over geloof en terrorisme, over de angst van de ouder wordende mens voor de totale zinloosheid. De Boose is tevens curator van een tentoonstelling over de Poolse avantgardekunstenaar Tadeusz Kantor, bij wie hij studeerde. Ook werkt hij aan een graphic novel over de Russische Revolutie van 1917. In 2008 ontving hij de Henriette Roland-Holstprijs voor De Grensganger, reis langs de ruïnes van het IJzeren Gordijn.

(Emmen, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek en was correspondent van de Volkskrant en NRC Handelsblad in Belgrado en Moskou. Over zijn verblijf schreef hij De Brug over de Tara (1994). Met journalist Bart Rijs schreef hij Srebrenica, Het Zwartste scenario (1997). In 2002 verscheen Ingenieurs van de ziel, een zoektocht naar de fundamenten van het Sovjet-systeem en de rol van schrijvers (nominatie AKO literatuurprijs 2002). Eerder verscheen De Graanrepubliek, over de strijd tussen rijke herenboeren en communistische arbeiders in Groningen. Zijn roman El Negro en ik, naar aanleiding van de geschiedenis van een opgezette Zuid-Afrikaan in een Spaans museum, verscheen in 2004 en kreeg de Gouden Uil. Zijn herziene en aangevulde De slag om Srebrenica (2015) kreeg de Prinsjesboekenprijs voor het beste politieke boek. In 2016 verscheen Een woord een woord, waarin hij de kracht van het vrije woord test onder het gewicht van terreurdreiging. Als kind maakte hij de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. Vanuit deze ingrijpende ervaringen beschrijft hij een reeks gijzeldrama’s. In Zeven dieren bijten terug (2024) ontmoet Frank Westerman zeven magnifieke beesten in het kielzog van Willem Barentsz. Onderweg raakt de lezer in de ban van het wonderlijke relaas rond zeven pooldieren en datgene wat zij ons, op onze breedtegraad, te vertellen hebben.