(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.

(1959, Suriname) volgde in Nederland middelbaar onderwijs en daarna een hbo-opleiding. In 1982 keerde Simons terug naar haar geboorteland. Hier ging ze schrijven voor tijdschrift De Tweede Ronde, het nieuwsblad de Ware Tijd en diverse andere kranten. In haar verhaal 'In naam van God en Obia' schetst Simons op mooie, heldere wijze een familiedrama. Hiervoor mocht ze in 2002 de Kwakoe Literatuurprijs in ontvangst nemen. Deze prijs is verbonden aan het gelijknamige multiculturele festival in Nederland. Ze debuteerde in december 2003 met de verhalenbundel Carrousel, uitgegeven door de Surinaamse uitgeverij Okopipi. Marylin schrijft over gewone mensen in Suriname. Mensen die ze tegenkomt op straat, op de markt, in lijn 9, langs Paramaribo's Waterkant, op de plantages, in wachtkamers van hospitalen. 'Het zijn juist die gewone mensen', zegt Marylin, 'die stof bieden voor een ongewoon verhaal'.

(Den Helder, 1938) schrijft zowel toneelstukken als verhalen, voor kinderen en volwassenen. Zij maakte in Suriname, het land van haar vader, deel uit van de schrijversgroep Moetete (1968) en was medeoprichtster van het Doe-theater (1970-1983), wat na 1973 uitgroeide tot de eerst professionele theatergroep van Suriname. Tevens werkte zij af en toe voor de Surinaamse televisie, waarvoor zij in 1965 het scenario schreef voor de eerste Surinaamse korte tv-film, Grootvaders klok. Na 22 jaar in Suriname te hebben gewoond, woont en werkt Thea Doelwijt sinds 1983 weer in Nederland, het land van haar moeder. Doelwijt heeft meerdere boeken geschreven maar haar meest recente werk is het kinderboek O sekoer! Help! (2000) over een Surinaamse jongen die samen met zijn oma een avontuur beleeft in Frankrijk. In 2003 verscheen in Suriname het boekje En toen en toen en toen met opstellen van kinderen die speciaal voor Thea Doelwijt zijn geschreven tijdens het kinderboekenfestival in Paramaribo. In 1998 en 2003 liet Doelwijt in Suriname twee volksopera’s uit de slaventijd herleven: De Gouden Doe (ook in Nederland opgevoerd) en De Diamanten Du (op toernee in Nederland in februari 2004).
WIN 2003

(1959, Paramaribo, Suriname) was een Hindoestaans Surinaamse schrijver. Zij kwam als achtjarig meisje met haar ouders naar Nederland. Al vroeg begaf zij zich op het journalistieke vlak. Eerst bij een specialistisch vakblad, later als ‘Haagse ambtenaar’ bij de Stadskrant. In 2001 bracht zij de misleiding van GroenLinks fractielid Tara Singh Varma aan het licht. Zij debuteerde in 2001 met de roman Dame Blanche, een raamvertelling waarin het lief en leed van vier generaties Haagse Hindoestanen in beeld komt. Hiervoor schreef Kishoendajal twee scenario’s voor theaterproducties. In het stuk Geen weg terug schrijft zij over de immigratie van Brits-Indiërs naar Suriname en van Surinamers naar Nederland. In Sita de vrouw plaatst zij de traditionele Hindoestaanse vrouw naast de moderne westerse Hindoestaan. In 2002 verscheen de vanwege ‘de zaak Tara Singh Varma’ controversiële roman Het boegbeeld. Enerzijds onthullend over een Surinaamse vrouw die van haar voetstuk valt. Anderzijds brengt Kishoendajal een eerbetoon aan de Hindoestaanse mensen die in de jaren zeventig en tachtig naar Nederland kwamen. Kishoendajal overleed in 2022.