(1913-2000) Jurist. Ging in 1925 van zijn geboorteland Suriname naar Nederland om in Leiden en later ook Parijs rechten te studeren. Verbleef in de oorlogsjaren in Engeland, in Indonesië met zijn ontluikende onafhankelijkheidsstrijd en in Japan ter berechting van oorlogsmisdadigers. Was later werkzaam als rechter. In zijn naoorlogse, Surinaamse tijd schreef hij onder de schuilnaam Ernesto Albin gedichten in Soela (1963-1964) en een aantal toneelstukken. Hij begon pas laat met het schrijven van proza, wel liet hij enkele bibliofiele bundeltjes kwatrijnen het licht zien, later verzameld in Een uitroep zonder uitroepteken (1987). Van hem zijn o.a. verschenen de verhalen, gedichten- en essaybundels Het doosje van Toeti (1985), De ziekte van Anna Printemps (1987), Reizen en stilstaan (1988).

(Leiden, 1949) is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Nederlandse literaire non-fictie. Ook internationaal verwierf hij faam met onder meer Baltische zielen en De rechtvaardigen. Zijn werk is vertaald in 23 talen, waaronder het Engels, Duits, Frans, Italiaans, Spaans. Deens, Zweeds, Chinees en Russisch. Zijn jongste twee boeken spelen zich af in voormalig Nederlands-Indie, waar zijn beide ouders woonden en tijdens de oorlog in Japanse kampen gevangen zaten: De tuinen van Buitenzorg (2021) en De kampschilders (2022). In september 2023 werd Brokken onderscheiden voor zijn hele oeuvre met de Gouden Ganzeveer. Brokken studeerde journalistiek in Utrecht en politicologie in Bordeaux. Na een carrière in de journalistiek (o.a. Trouw en HP/De Tijd) besloot Brokken in 1986 om zich volledig toe te leggen op zijn schrijverschap. Zijn debuut, de verfilmde roman De provincie (1984), was toen al verschenen. Daarna volgden meer dan vijfendertig titels - fictie en non-fictie of een mengeling daarvan - waarin hij de geschiedenis blootlegt van landen die hij bezocht, van Afrika en de Cariben tot Indonesië.

(Aruba, 1945) studeerde in Delft, is leraar natuurkunde te Rotterdam. Schreef enkele toneelstukken en een filmscenario. Debuteerde in 1992 met de roman Zuidstraat. In 1995 verscheen Delft Blues, een vaak komische zedenschets van het studentenleven uit de jaren zestig.
(WN 1998)

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.