(Curaçao, 1950) is dichter en voordrachtskunstenaar. Hij studeerde filosofie en theologie in Colombia en Nederland. In Utrecht rondde hij zijn studies af aan de Akademie voor Expressie door Woord en Gebaar en was daar docent dramatische expressie. Hij woont op Curaçao. Bacilio is zeer actief in het (straat)toneel, met name in Grupo di Teatro Foro, waarvan hij in de jaren zeventig en tachtig de artistiek leider was. Hij produceerde en presenteerde culturele televisieprogramma's en bekwaamde zich verder in de voordracht van orale literatuur en geschreven ritmische poëzie, het genre dat hij zelf schrijft. Bacilio schrijft over het koloniale verleden, de indianen, de slavernij en de dominante en verwarrende opstelling van Nederland. Maar er is ook veel tederheid en erotiek in zijn werk. Zijn gedichten zijn gepubliceerd in verscheidene boeken en tijdschriften. In 2000 verscheen de dichtbundel Kueru Marká.

(1959, Suriname) volgde in Nederland middelbaar onderwijs en daarna een hbo-opleiding. In 1982 keerde Simons terug naar haar geboorteland. Hier ging ze schrijven voor tijdschrift De Tweede Ronde, het nieuwsblad de Ware Tijd en diverse andere kranten. In haar verhaal 'In naam van God en Obia' schetst Simons op mooie, heldere wijze een familiedrama. Hiervoor mocht ze in 2002 de Kwakoe Literatuurprijs in ontvangst nemen. Deze prijs is verbonden aan het gelijknamige multiculturele festival in Nederland. Ze debuteerde in december 2003 met de verhalenbundel Carrousel, uitgegeven door de Surinaamse uitgeverij Okopipi. Marylin schrijft over gewone mensen in Suriname. Mensen die ze tegenkomt op straat, op de markt, in lijn 9, langs Paramaribo's Waterkant, op de plantages, in wachtkamers van hospitalen. 'Het zijn juist die gewone mensen', zegt Marylin, 'die stof bieden voor een ongewoon verhaal'.

(Iran, 1954) is het pseudoniem van Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani. Sinds zijn Nederlandse debuut De Adelaars uit 1993 laveert Abdolah tussen twee werelden: Nederland en zijn geboorteland. HIj groeide op in een strenge, islamitische streek. Sinds zijn twaalfde las hij westerse literatuur en rook zo aan de vrijheid. Tijdens zijn studie natuurkunde in Teheran sloot hij zich aan bij een geheime linkse partij. In 1980 publiceerde hij clandestiene verhalenbundels onder de naam Kader Abdolah. In 1988 vluchtte hij en kwam naar Nederland waar hij sindsdien een groot oeuvre publiceerde van romans, verhalenbundels en bundels met columns, geschreven onder de naam Mirza in de Volkskrant. In 2014 verscheen Papegaai vloog over de IJssel, waarin vier buitenlandse gezinnen een nieuw bestaan opbouwen in oer-Hollandse dorpjes aan deze rivier. In Salam Europa (2016) reist de de sjah van Perzië eind 19e eeuw door Europa met een stoet ruziënde hovelingen.

(Oirschot, 1957) leefde vijf jaar in Suriname en vervolgens bijna tien jaar in de Amsterdamse Bijlmermeer. Van Kempen is de samensteller van twee omvangrijke bloemlezingen: Spiegel van de Surinaamse poëzie (1995) en Mama Sranan. 200 jaar Surinaamse verhaalkunst (1999). Hij promoveerde in 2002 met zijn proefschrift Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur, een studie van de Surinaamse literatuur tot aan de onafhankelijkheid in 1975. Hij publiceerde de verhalenbundels Landmeten (1992), Bijlmer, oh Bijlmer! (1993) en Pakistaanse nacht (2002), de roman Plantage Lankmoedigheid (1997) en een reisverslag over India, Het Nirwana is een lege trein (2000). Tijdens Winternachten 2005 werd de bloemlezing Noordoostpassanten, die hij samenstelde met Wim Rutgers, gepresenteerd. In 2006 verscheen zijn roman Vluchtwegen.