(1961) werd in Engeland geboren en woont sinds 1983 in Australië waar hij werkt als schrijver en journalist. Hij schrijft o.a. voor Sydney Morning Herald en Rolling Stone. Gilling woont op de voormalig Britse gevangenenkolonie Tasmanië. Ofschoon zijn verblijf geen vorm van straf is, moet hij zich, als Engelsman, toch hebben afgevraagd hoe het leven was als één van de gevangenen. Zijn eerste roman, Het andere kind (2000), is een bewijs van zulke overpeinzingen. Hoewel de roman geheel fictief is, plaatst de schrijver zich in de schoenen van verschillende kolonisten. Het andere kind, werd internationaal vol lof ontvangen en was een New York Times Notable Book. In 2003 kwam zijn tweede roman De vlucht van Miles en Isabel uit.

(Rotterdam, 1945) schrijft romans, verhalen, essays, lezingen en columns met een sterke historische interesse. Ze debuteerde met Tine of de dalen waar het leven woont (1987), een fictieve biografie van de eerste vrouw van Multatuli. Haar De naam van de vader werd in 1994 bekroond met de Multatuliprijs. Ze schreef Pelican Bay (2002) over het slavernijverleden in de Cariben en in Nederland. In 2012 verscheen de roman Vrij man, het verhaal van een arts/jurist in de 17e eeuw en in 2013 de essaybundel Schatplicht. Haar roman Aan het eind van de dag (2016) is zowel een portret van een carrièrevrouw, als een tijdsbeeld van de tweede helft van de 20e eeuw. De val van Thomas G. (2020) gaat over de uitgever van een controversieel boek. Haar oeuvre is bekroond met de Constantijn Huygens-prijs 2018.

(1958-2009) was dichter, schrijver en publicist en werkte als vaste columnist voor de Forum-pagina en Cicero van de Volkskrant. Eerder was Zeeman chef kunstredactie bij de Volkskrant en van 2006-2007 correspondent in Rome. Sinds 1997 was hij als adviseur en gespreksleider betrokken bij festival Winternachten. In 2006 verscheen Wie Kan het Paradijs Weerstaan, een briefwisseling met Abdelkader Benali, waarin beide schrijvers van gedachten wisselen over politiek, het leven, de liefde en literatuur. In 2002 ontving Zeeman de Gouden Ganzenveer, vanwege zijn verdiensten voor de Nederlandse literatuur. Zeeman verwierf in de jaren negentig bekendheid als gespreksleider door zijn maandelijkse boekenprogramma 'Laat op de avond na een korte wandeling', dat later 'Zeeman met boeken' ging heten. In 1991 publiceerde hij zijn eerste dichtbundel Beeldenstorm, waarvoor hij de C. Buddingh-prijs ontving. Zijn tweede bundel, Verhoudingen, verscheen in 1995. In datzelfde jaar publiceerde hij ook de verhalenbundel De Verduistering. In 2009 overleed hij aan de gevolgen van een hersentumor.

Syahrial (Sumatra, 1967) is op jonge leeftijd begonnen met muziek maken. Tegelijkertijd leerde hij ook om traditionele Sumatraanse blaasinstrumenten te maken zoals de saluang , bansi sarunai en rebab pesisir . Sinds 1998 werkt Syahrial als componist bij één van de beste moderne dansgezelschappen van Indonesië, Gumarang Sakti. Daarnaast werkt hij als freelance componist en ontwerpt hij nieuwe blaasinstrumenten die zijn muziek verrijken. Hij treedt op met een groep van vijf Sumatraanse musici.

(Paramaribo, 1956), Nederlandse jazz-zangeres en zangpedagoge van Surinaamse afkomst, trad over de gehele wereld op voor o.a. Nelson Mandela en Bill Clinton. Van 2013-2016 toerde ze door Nederland met ELLA!, over Ella Fitzgerald, een voorstelling die ook in 2017, 100 jaar na de geboorte van Fitzgerald, weer te zien zal zijn. Ze won twee Edisons en stond zeven keer op het North Sea Jazz Festival. Als eerste Nederlandse muzikant sleepte een platencontract binnen bij prestigieuze jazzlabel Blue Note. Denise Jannah trad o.a. op met Chick Corea, Frank Boeijen, het Rosenberg Trio en Willem Breuker. In 2002 zette ze voor Winternachten gedichten op muziek uit Nederland, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. Hetzelfde programma bracht ze ook tijdens literaire festivals in Utrecht, Suriname, de Antillen, Zuid-Afrika en Indonesië. In 2015 toerde ze door Rusland en was ze in Nederlandse theaters te zien in een muziektheaterstuk over de emancipatiestrijd van twee vrouwen in Suriname.

(Amsterdam, 1967) is fictie- en non-fictieschrijver, documentairemaker en recensent. In 1995 emigreerde ze naar Suriname en schreef Reishandboek Suriname. In 2005 verscheen haar debuutroman de Parbo-blues. In 2009 volgde de roman Solo, een liefde, over de ambities van twee geliefden in het koloniale Suriname en hun verlangen naar een beter leven. In 2011 schreef ze het jeugdtheaterstuk Bami Cola, opgevoerd in Paramaribo. Haar non-fictieboek Fansi’s stilte, een grootmoeder en de slavernij (2015) gaat over het leven van haar Surinaamse grootmoeder. In 2018 verscheen haar eerste lange documentaire Frits de Gids, waarin tradities van Marrons, nazaten van gevluchte slaven, centraal staan. In Plantage Wildlust (2020) beschrijft ze via verschillende personages het leven op een Surinaamse plantage aan het begin van de 20e eeuw, tijdens de periode van contractarbeid. De wilde vaart, verschenen in 2022, vertelt in teksten en beelden over een bootreis waarin Leuwsha en haar man over de Surinaamse wateren op zoek gaan naar hun eigen kern en de veerkracht van een volk. Tessa Leuwsha recenseerde voor de Ware Tijd-literair, schreef artikelen voor diverse media en nam deel aan internationale literaire festivals en diverse radio- en tv-programma’s. Ze werkt als cultureel attaché bij de Nederlandse ambassade in Paramaribo.

(Aruba, 1959) is uitgever, dichter en auteur van monologen, korte verhalen en essays. Zijn meest recente dichtbundel is 37 Poems uit 2005. Hij publiceerder verder onder meer The Salt Reaper – Poems from the flats (2005, 2004), Big Up St. Martin: Essay & Poem (1999), Brotherhood of the Spurs (1997), Quimbé – The Poetics of Sound (1991), Mothernation (1991), Love Songs Make You Cry (1989), Nativity & Dramatic Monologues for Today (1988), Born Here (1986), Maroon Lives - A Tribute to Grenadian Freedom Fighters (1983), Images in the Yard (1983), For the Mighty Gods … An Offering (1982), en Moods for Isis – Picture Poems of Love and Struggle (1978). Hij werd geboren als Harold Hermano Lake en groeide op in Sint Maarten. In Amerika studeerde hij politieke wetenschappen en massa-communicatie. Tijdens zijn studie aldaar veranderde hij zijn naam in Lasana (dichter) Sekou (strijder). In 1984 keerde hij terug naar Sint Maarten waar hij schrijver en co-regisseur was voor Traditions, het jaarlijkse theaterfestival van Sint Maarten. Hij is de samensteller van de boeken The National Symbols of St. Martin - A Primer en The Independence Papers - Readings on a New Political Status for St. Maarten. Op scholen, universiteiten en festivals in de gehele wereld heeft Sekou gastlezingen gegeven over geschiedenis, cultuur, politiek en literatuur. Zijn werk verscheen in diverse tijdschriften als The Massachusetts Review, Del Caribe en De Gids. In 1982 begon hij met House of Nehesi Publishers, een uitgeverij in Sint Maarten die werk van zowel oude als nieuwe schrijvers uitgeeft.

(Zuid-Afrika, 1952) is behalve dichter, schrijver en academicus ook een geliefd voordrachtkunstenaar. Verschillende poëziebundels van Krog werden vertaald in het Nederlands. Haar boek Country of My Skull (De Kleur van je hart, 2000 en in 2004 verfilmd) is een persoonlijk getint verslag van de zittingen van de Waarheidscommissie van Desmond Tutu. Haar autobiografische herinneringen A Change of Tongue (2003) verschenen in 2009 in het Nederlands als Een Andere Tongval. Krogs werk is met verschillende prijzen bekroond, zoals de Hertzogprijs in Zuid-Afrika en de Gouden Ganzenveer die ze in 2018 in Nederland kreeg uitgereikt. Hoe zeg je dat, een bloemlezing uit haar eigen werk, en Niets liever dan zwart verschenen in 2010, gevolgd door onder meer Waar ik jou word (gedichten), Hoe alles hier verandert (non-fictie) en, januari 2020, de tweetalige uitgave Broze aarde.

(Zimbabwe, 1962) studeerde af aan de Universiteit van Zimbabwe en is een honorary fellow aan de Universiteit van Iowa. Hij publiceerde zijn eerste dichtbundel Rukuvhute in 1989, welke een eervolle vermelding kreeg bij de Noma Awards 1990. Andere dichtbundels zijn Champupuri (1994) en Hakurarwi, We Shall not Sleep (1998). Hij staat bekend als een van de meest getalenteerde podiumdichters en verhalenvertellers van Zimbabwe. Ook schreef hij een aantal kinderboeken. Chirikure Chirikure draagt zijn poëzie voor in het Shona en het Engels, en treedt meestal op met zijn band DeteMbira. Met deze groep maakte hij deCD Napukeni. Hij werkte geruime tijd als uitgever en is nu een consultant in Harare. Chirikure Chirikure assisteert bij de redactie van het Zimbabwaanse deel van het Poetry International Web.
WIN 2004

(Bali, 1944) is een van de bekendste schrijvers, dramaturgen en scenarioschrijvers van Indonesië en werkte vijftien jaar als journalist voor de tijdschriften Tempo en Zaman. In totaal heeft hij meer dan 30 romans, 40 theaterstukken, honderden korte verhalen en duizenden artikelen op zijn naam staan. In 1971 richtte hij het nog steeds internationaal succesvolle Teater Mandiri op, een experimenteel toneelgezelschap waar behalve acteurs ook ex-criminelen, analfabeten en studenten deel vanuit maken. In zijn korte verhalen wil Putu Wijaya de lezer shockeren en desoriënteren; in het gewone leven van gewone mensen plaatst hij naar eigen zeggen mentale tijdbommen. Surrealisme en absurdisme, humor en geweld vormen de pijlers van zijn verhalen. Wijaya’s werk is vertaald naar vele talen. Zijn roman Telegram, over een journalist bij een dagblad in Jakarta die problemen omzeilt door systematisch te liegen, verscheen in 1983 in het Nederlands. De verfilming van het boek was in 2001 te zien op het Rotterdams Filmfestival.

(Herschel, Zuid-Afrika, 1948) is toneelschrijver, academicus, schilder, filmer en één van de belangrijkste romanschrijvers van Zuid-Afrika. Hij is geboren als Zanemvula Kizito Gatyeni Mda maar werd al snel door zijn straatvrienden in Soweto Zakes genoemd. Hij studeerde in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Lesotho en Kaapstad. Zijn eerste dichtbundel Bits of Debris kwam uit in 1986 en zijn eerste novelle Ways of Dying kwam uit in 1995. Zakes Mda pendelt tegenwoordig tussen Johannesburg, waar hij werkt als dramaturg, en Ohio, waar hij docent English/Creative writing is. Met zijn roman Het rode hart (2002) won Mda de Commonwealth Writers Prize Africa Region en de South African Sunday Times Fiction Award. Ways of dying zal in het voorjaar bij uitgeverij De Geus in Nederlandse vertaling verschijnen.
WIN 2003

(Leominster MA, Verenigde Staten, 1964) is een maatschappijkritische Amerikaanse journaliste die zich in haar werk veelal richt op het maken van reportages over jongvolwassenen die in grote armoede leven. Zo heeft ze artikelen geschreven over jeugdrecht, vrouwen in gevangenissen en verstoten kinderen. Deze artikelen zijn o.a. gepubliceerd in de Village Voice, Esquire en de New York Times Sunday Magazine. Adrian Nicole LeBlanc heeft meer dan tien jaar het dagelijkse leven in de Bronx gevolgd. Dit veldwerk resulteerde in 2003 in de docuroman Random Family. Dit boek, dat in het Nederland uitkomt als Zomaar Familie, vertelt het verhaal van twee meisjes en hun liefdesgeschiedenissen. De twee meisjes doorstaan geweld, zwangerschappen, dakloosheid en gevangenschap. In 1985 zijn ze tieners en staat alles nog te gebeuren. Tien jaar later hebben ze zelf tienerdochters die klaar staan om dezelfde weg in te slaan.
WIN2004

(Wenen, 1954) is filosoof en schrijver. Hij vindt zichzelf vooral een rasechte verhalenverteller, maar het filosofische element is duidelijk aanwezig in zijn werk. Al vroeg raakt hij verslingerd aan Hegel, zij het dat hij Hegels belangrijkste overtuiging radicaal omkeerde: de mens ontwikkelt zich niet naar een hoogtepunt toe, maar verwijdert zich er juist van. De geboorte is het hoogtepunt, meent Menasse, daarna begint ‘het langzame doodgaan’. Robert Menasse heeft letteren en wijsbegeerte gestudeerd, waarna hij zeven jaar aan de universiteit van Saõ Paulo (Brazilië) docent Literatuurtheorie is geweest. Sinds 1988 is Menasse fulltime schrijver. Hij schrijft romans, essays en, samen met zijn vrouw en dochter, kinderboeken. Ook is hij vertaler Portugees-Duits. In Nederlandse vertaling verschenen van hem De verdrijving uit de hel en de trilogie Bar Hopeloos; Zalige tijden, breekbare wereld en Kentering. In Das Land ohne Eigenschaften (1992) gaf hij een vlijmscherpe, controversiële analyse van het geestelijk klimaat in Oostenrijk.